Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
20 Οκτ 2019
Πολιτισμός

Κωνσταντίνος Μαρούγκας:Η πραγματική ομορφιά κρύβεται στην πολυμορφία

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Ο Κωνσταντίνος Μαρούγκας γεννήθηκε στην Αθήνα όπου διαμένει μέχρι σήμερα. Ολοκλήρωσε τις πρώτες του σπουδές στο τμήμα Φιλοσοφίας Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας και συνέχισε για μεταπτυχιακή ειδίκευση στην Παιδαγωγική  –Θεωρία Πράξη και Αξιολόγηση του Εκπαιδευτικού Έργου: Εκπαιδευτικός Σχεδιασμός και Διδασκαλία– ενώ ταυτόχρονα σπούδασε στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών Αθήνας. Εκτός από τη συγγραφή ασχολείται ενεργά με το θέατρο. Το βιβλίο «Ατελή Αγάλματα», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή, είναι το δεύτερο που εκδίδει συνεχίζοντας να δοκιμάζεται συνειδητά στην ένταξη της πρωτότυπης φαντασίας στη λογοτεχνική δημιουργία.

 ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Κωνσταντίνε έχεις σπουδάσει στο Τμήμα Φιλοσοφίας Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας, συνέχισες με μεταπτυχιακό στην Παιδαγωγική αλλά σπούδασες και στο τμήμα Θεατρικών Σπουδών Αθήνας. Τι σε ώθησε στις συγκριμένες επιλογές σπουδών;

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΑΡΟΥΓΚΑΣ: Μου πήρε αρκετό καιρό να συνειδητοποιήσω ότι τελικά η απόφαση περί σπουδών είναι αλληλένδετη με τον χαρακτήρα μας και τους προσωπικούς μας στόχους. Ενώ μπορεί να φαντάζει δύσκολο για έναν νέο στα 18 που επιλέγει να σπουδάσει κάπου, ότι αυτό θα τον διαμορφώσει τελικά ως άτομο, ισχύει ως μια κατάσταση επιδράσεων. Οι σπουδές διαμορφώνουν το άτομο και το άτομο με τις νέες κατευθύνσεις του πάνω στις ήδη υπάρχουσες σπουδές μεταλλάσσεται. Όσον αφορά στη δική μου περίπτωση πάντα με ενδιέφερε η Παιδαγωγική και ειδικότερα η διδακτική και ο σχεδιασμός διδασκαλίας. Εκεί έβρισκα διέξοδο να εντάξω το μη-συμβατικό στη σχολική τάξη που απομακρύνεται από το δασκαλοκεντρικό μοντέλο που επικρατεί. Ιδανική συνθήκη για εμένα, έναν άνθρωπο που αγαπά τόσο την επιστήμη όσο και τις τέχνες, ήταν η ενασχόλησή μου με τις θεατρικές σπουδές. Μετά την ολοκλήρωση του κύκλου αυτού συνειδητοποίησα ότι η Παιδαγωγική μέσω του Θεάτρου ήταν αυτό που ζητούσα και διαμόρφωνα από μικρός, μέχρι να ωριμάσει και να μπορώ πια να το εφαρμόσω επαγγελματικά. 

Μ.Γ.: Ασχολείσαι με το θέατρο αλλά και με τη συγγραφή βιβλίων. Μπορείς να μας πεις δυο λόγια για τις θεατρικές σου συμμετοχές;

Κ.Μ.: Η ενασχόλησή μου με το θέατρο –αρχικά σε μικρή ηλικία σε ερασιτεχνικό επίπεδο μέσω ομάδων και πλέον επαγγελματικά– είναι από τα στοιχεία που συναντά κάποιος στην καθημερινότητά μου εδώ και χρόνια. Συμμετέχω ετησίως σε παραστάσεις με διάφορους θιάσους ή ομάδες και το απολαμβάνω από την πρώτη πρόβα, μέχρι την τελική υπόκλιση. Η περσινή σεζόν με βρήκε στην ομάδα Ρίχτερ που δημιουργήσαμε με δύο ακόμη ηθοποιούς και ανεβάσαμε την πειραματική σκηνική σύνθεση ΗΡΩ ΙΔΑ της Νίκης Ανδρικοπούλου, που στηριζόταν στην ιστορία της επαναστάτριας Ηρώς Κωνσταντοπούλου, πάνω σε πραγματικά ιστορικά γεγονότα, μεταφερμένα όμως με στοιχεία performance και πρόζας σε εναλλαγή. Το αποτέλεσμα ήταν πολύ ενδιαφέρον και η ανατροφοδότηση που πήραμε από το κοινό πολύ θετική! Το πιο πιθανό είναι η ΗΡΩ ΙΔΑ να ανέβει ξανά την επόμενη σεζόν. Το επόμενο άμεσο βήμα που εργάζομαι αυτήν την περίοδο είναι με την ομάδα Indigo σε ένα θεατρικό έργο που δεν έχει ανέβει ποτέ ξανά στην Ελλάδα και ονομάζεται «Όλα όσα γνωρίζω στ’ αλήθεια» του Άντριου Μποβέλ και σε μετάφραση/σκηνοθεσία Γιάννας Γκιώνη. Το έργο περιστρέφεται γύρω από την «οικογένεια» και θέτει σημαντικές ερωτήσεις τύπου, είναι η οικογένεια ένας απαρχαιωμένος θεσμός που μας καταπιέζει και έχει ως σκοπό να αναπαράγει μόνο σχέσεις ιδιοκτησίας ή είναι το καταφύγιό μας που μπορούμε να προστατευτούμε από την κοινωνία; Προβληματική η οποία αφορά σε μεγάλο βαθμό τις οικογενειακές σχέσεις όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε όλον τον κόσμο. Η πρεμιέρα μας θα πραγματοποιηθεί τέλος Οκτώβρη στο θέατρο Αλκμήνη και δουλεύουμε αρκετά ήδη κάποιους μήνες. Σε γενικές γραμμές με ενδιαφέρει να συμμετέχω σε θεατρικές παραστάσεις που έχουν κάτι πρωτόγνωρο να προσφέρουν, όχι μόνο στους θεατές αλλά και σε εμένα• είναι ένας χώρος άλλωστε που γεννά συνεχώς νέες οπτικές πάνω στην τέχνη και χρειάζεται ανανέωση, πειραματισμό, αποτυχίες και διαρκή προσπάθεια για να υπάρξει αυτό που θα μπορούσε να θεωρηθεί «επιτυχία». Γενικότερα σε κάθε μορφή τέχνης, και ειδικότερα σε αυτές που με αφορούν άμεσα, είτε είναι η συγγραφή είτε το θέατρο προτιμώ οτιδήποτε μακριά από το «ασφαλές» και «γνώριμο».

 Μ.Γ.: Η συγγραφή δεν είναι μακριά από τις σπουδές σου ωστόσο ποια ανάγκη σε ώθησε προς τη συγγραφή;

Κ.Μ.: Οι παράξενοι κόσμοι που εδρεύουν στις σκέψεις μου ήταν πάντα μια προσωπική διέξοδος από τον ρεαλισμό της καθημερινότητας και η συγγραφή ήταν ο μόνος τρόπος να μπορέσω αυτές τις σκέψεις να τις κάνω λέξεις, να τις δω πραγματικά, να τις μοιραστώ. Ίσως έτσι και κάποιος άλλος διαβάζοντας να έβρισκε κομμάτια του σε αυτούς τους κόσμους, έναν αλληγορικό τόπο να ξεφύγει ή να προβληματιστεί. 

Μ.Γ.: Διαβάζω στο βιογραφικό σου ότι δοκιμάζεσαι συνειδητά στην ένταξη της πρωτότυπης φαντασίας στη λογοτεχνική δημιουργία. Πώς εννοείς τη λέξη πρωτότυπη;

Κ.Μ.: Η λέξη «πρωτοτυπία» νομίζω ποικίλλει από καλλιτέχνη σε καλλιτέχνη. Όταν κάποιος με ρωτάει αν το έργο μου είναι φαντασίας δεν ξέρω τι να απαντήσω, θα μπορούσε να είναι λόγω του φανταστικού πλαισίου που δημιούργησα, μέσα σε αυτό όμως οι σχέσεις, τα πρόσωπα και οι αξίες είναι καθαρά ρεαλιστικές. «Πρωτότυπο» λοιπόν θεωρώ εγώ κάτι το οποίο δεν μπορεί εύκολα να ενταχθεί σε μια ή παραπάνω κατηγορίες, δεν μπορεί να αποδοθεί πλήρως με λίγα λόγια, δεν είναι προβλέψιμο και δεν έχει συναντηθεί με τον ίδιο τρόπο κάπου αλλού. Και όλα τα παραπάνω μπορεί κάποιος να τα συναντήσει στα έργα μου. 

Μ.Γ.: Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο σου «Ατελή αγάλματα» από τις εκδόσεις Πνοή.  Τι κρύβεται πίσω από τον τίτλο;

Κ.Μ.: Ο τίτλος «Ατελή Αγάλματα» στην πραγματικότητα είναι ένα παιχνίδι για το μυαλό του αναγνώστη: Πρώτον ο Δημιουργός –το όνομα του γλύπτη που πρωταγωνιστεί– επιθυμεί να φτιάξει τα τέλεια αγάλματα, που μοιάζουν με αληθινούς ανθρώπους και όχι με έργα τέχνης. Δεύτερον κανένα έργο τέχνης δεν θα είναι ποτέ τόσο τέλειο όσο το ανθρώπινο σώμα και τα αγάλματά του μοιάζουν να υποφέρουν, όντας ατελή. Και τρίτον το ζήτημα της τελειότητας και της ατέλειας• έχουν οι άνθρωποι ανάγκη από κάτι τέλειο στον χώρο της τέχνης ή πάντα θα επιζητούν την ατέλεια για να νιώθουν πιο οικεία, καθώς οι άνθρωποι είμαστε από τη φύση μας, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ατελείς.  

Μ.Γ.: Τι είδους κόσμος είναι αυτός που αναφέρεται στο βιβλίο σου;

Κ.Μ.: Ο κόσμος που έχω δημιουργήσει ονομάζεται Εξάγωνο. Μέσα στο Εξάγωνο υπάρχουν έξι Επαρχίες και έξι διαφορετικές Σχολές για να σπουδάσει κάποιος. Στο κέντρο υπάρχει η Πρωτεύουσα που είσοδο έχουν μόνο όσοι έχουν σπουδάσει. Η κάθε Επαρχία είναι εντελώς διαφορετική από την άλλη και μοιάζει πολύ με τη Σχολή που συνορεύει. Ο Δημιουργός ζει στην Πρώτη Επαρχία που συνορεύει με τη Σχολή Μεταφυσικής, με αποτέλεσμα πολλά φαινόμενα που συμβαίνουν να μην μπορούν να εξηγηθούν ή απλά να είναι τρόπος μιας παράξενης ζωής. Ο κόσμος αυτός όσο παράξενος και αν μοιάζει μέσα του κρύβει πολλά στοιχεία του ρεαλιστικού κόσμου, όπου ο αναγνώστης μπορεί να εντοπίσει. 

Μ.Γ.: Στη μέση βρίσκεται η πρωτεύουσα και γύρω-γύρω έξι επαρχίες διαφορετικές μεταξύ τους, άλλες φωτεινές και άλλες γκρίζες. Τι συμβολίζουν;

Κ.Μ.: Η κάθε Επαρχία συμβολίζει κάτι διαφορετικό και ο Δημιουργός για να φτάσει στη Σχολή Τέχνης, θα περάσει από όλες – πλην μίας που χαρακτηρίζεται από τη λογική. Το ταξίδι του για τη Σχολή Τέχνης θα αποτελεί το πρώτο του ερέθισμα –καθώς ήταν έγκλειστος στο σπίτι του– και μέσα από την παρατήρηση των όσων συμβαίνουν στις Επαρχίες θα διαμορφώσει τα πρώτα στοιχεία του χαρακτήρα του που θα εξελιχθούν στην πορεία. Η Πρωτεύουσα αποτελεί στο έργο έναν τόπο ονειρικό, σχεδόν ελιτιστικό που πρόσβαση έχουν μόνο οι σπουδαγμένοι, αφήνοντας τους υπόλοιπους κατοίκους του Εξάγωνου να έχουν πρόσβαση μόνο στις Επαρχίες. Ο αναγνώστης μπορεί να αντιληφθεί την επιλεκτικότητα και τον διαχωρισμό, οι κάτοικοι όμως που έχουν γεννηθεί σε αυτές τις συνθήκες όχι. Αυτό από μόνο του μπορεί να προβληματίσει για τον κόσμο που ζούμε κατά πόσο οι ευκαιρίες και η πρόσβαση σε αγαθά –υλικά και μη– είναι ίσες για όλους.

Η Μαίρη Γκαζιάνη με τον συγγραφέα Κωνσταντίνο Μαρούγκα

 Μ.Γ.: Είχες κατά νου κάποιο πρότυπο όταν σχεδίαζες τον φανταστικό λογοτεχνικό σου κόσμο;

Κ.Μ.: Όχι, αποτελείται όλος από δικά μου σχεδιάσματα και σκέψεις.

 Μ.Γ.: Ποιος είναι ο κεντρικός ήρωάς σου με το όνομα Δημιουργός;

Κ.Μ.: Ο Δημιουργός είναι η πρωταγωνιστική φιγούρα του έργου. Ο αναγνώστης τον ακολουθεί σε τρεις περιόδους ζωής από τα παιδικά χρόνια στη σχολή τέχνης και τέλος στα επεισόδια μετά την ολοκλήρωση των σπουδών. Μέσα από κάθε περίοδο αναφέρονται κομβικά σημεία της ζωής του Δημιουργού με κατάλληλο τρόπο, ώστε ο αναγνώστης να νιώθει ότι βιώνει εκ των έσω τα όσα συμβαίνουν και όχι να είναι απλός παρατηρητής.

 Μ.Γ.: Ο εγκλεισμός είναι ένα βασικό στοιχείο της ιστορίας που αφηγείσαι. Ποια επιρροή έχει στον Δημιουργό;

Κ.Μ.: Ο εγκλεισμός είναι όντως από τα βασικά στοιχεία της ιστορίας. Αρχικά σε ένα παιδικό δωμάτιο, μετά έγκλειστος στη Σχολή Τέχνης και τέλος κλεισμένος στον εαυτό του ως αποτέλεσμα συνήθειας πλέον. Ο εγκλεισμός και η απουσία εξωτερικών ερεθισμάτων ήταν το κατάλληλο πλαίσιο για να μπορέσω να πειραματιστώ με τη φιγούρα του Δημιουργού και να διαμορφώσω έναν καλλιτέχνη που τα έργα του ήταν όλα αποτέλεσμα σκέψεων και πρωτόγονων ορμών. Ο «εγκλεισμός» ως κατάσταση άλλωστε βιώνεται από όλους μας, είτε είμαστε κλεισμένοι κάπου είτε συναισθηματικά/ψυχικά χωρίς να μπορούμε εύκολα να δραπετεύσουμε. 

Μ.Γ.: «Θαύμα» και «καταραμένο» είναι δυο λέξεις που συμπληρώνουν η μια την άλλη στην περίπτωση του Δημιουργού, όπως σκέφτεται η μητέρα του. Πού οφείλεται;

Κ.Μ.: «Θαύμα» είναι ο Δημιουργός επειδή εκ γενετής είχε το ταλέντο να φτιάχνει πανέμορφα γλυπτά, όμοια με τη φύση. «Καταραμένος» διότι στο πλαίσιο που γεννήθηκε, τον χαρακτήρισαν έτσι• όντας παιδί ανόσιας πράξης, όλος ο «πόλεμος» που βίωνε η μητέρα του από τους άλλους κατοίκους της Πρώτης Επαρχίας, είχε αντίκτυπο πάνω του. 

Μ.Γ.: Ο Γελωτοποιός είναι το πρώτο έργο του Δημιουργού στην παιδική του ηλικία και δεν τον αποχωρίζεται ποτέ. Τι αντιπροσωπεύει γι’ αυτόν;

K.M.: Ο Γελωτοποιός είναι το πρώτο του έργο και τον συναντούμε σε κάθε γεγονός στη ζωή του Δημιουργού. Είναι μια παράλληλη ιστορία, ένα έργο τέχνης που εξελίσσεται όπως ο Δημιουργός, σε κάθε του καλλιτεχνικό βήμα τον βελτιώνει και τον φέρνει όλο και πιο κοντά σε αυτό που είχε σκεφτεί εξαρχής ως παιδί. 

Μ.Γ.: Ποια συναισθήματα καθοδηγούν το μυαλό και τα χέρια του ήρωά σου για την δημιουργία των έργων του;

Κ.Μ.: Ο Δημιουργός έχει μια σχεδόν ερωτική θα λέγαμε σχέση με τα υλικά του, κυρίως με τον πηλό. Η αίσθηση τού να αγγίζει και να διαμορφώνει τον πηλό, όπως προτάσσει η σκέψη του, και εκείνος να ανταποκρίνεται είναι απολαυστική στα μάτια του. Κάθε σκέψη του ζητά να πάρει μορφή και τα χέρια του καταφέρνουν να την αποδώσουν. 

Μ.Γ.: Τι είδους είναι οι φωνές που ακούει στο κεφάλι του όπως αποκαλύπτει στον Διευθυντή στη Σχολή Τέχνης;

Κ.Μ.: Οι φωνές που ακούει ο Δημιουργός στο κεφάλι του είναι οι σκέψεις του, αυτά που επιθυμεί να δημιουργήσει, αυτά που θέλει να δει στον κόσμο. Οι σκέψεις αυτές μέχρι να έρθουν στον κόσμο μοιάζουν βασανιστικές, σαν να του μιλάνε, όπως ένας καλλιτέχνης μέχρι να «γεννήσει» το έργο του, έχει διαρκώς νέες σκέψεις που λειτουργούν άναρχα και μπλέκουν φαντασία με πραγματικότητα.

 Μ.Γ.: Τι επιζητούσε μέσα από τα έργα του;

Κ.Μ.: Ο Δημιουργός μέσα από τα έργα του ήθελε να δημιουργήσει αυτά που σκεφτόταν σε ένα πλαίσιο όμως απουσίας αυτών από την πραγματικότητα. Δηλαδή, ήθελε να δημιουργήσει τη μορφή της Μητέρας, τον έρωτα μέσω της Νύμφης κ.λπ. Μέσα από τα έργα του, ήθελε να φωτίσει στοιχεία ή μορφές που δεν υπήρχαν, με τον τρόπο που ο ίδιος επιζητούσε, στον κόσμο.

 Μ.Γ.: Τι ήθελες να τονίσεις με τη σκηνή του απαγχονισμού των δυο αγοριών που επιβλήθηκε από τον Διευθυντή ως τροφή έμπνευσης για τους δημιουργούς των τεχνών;

Κ.Μ.: Οι σπουδαστές της Σχολής Τέχνης ήταν έγκλειστοι και μπορούσαν να δεχθούν μόνο τα ερεθίσματα που επέλεγε το πρόγραμμα σπουδών τους, για να μπορέσουν να γίνουν «σωστοί» και «ενάρετοι» καλλιτέχνες και όχι «νοσηροί» για την Πρωτεύουσα, αν επέλεγαν να φτιάξουν αυτά που επιθυμούσαν. Δυο αγόρια λοιπόν, αποφάσισαν ότι δεν άντεχαν στο αυστηρό αυτό πλαίσιο και προσπάθησαν να το σκάσουν από τα τείχη της Σχολής. Όταν τα έπιασαν και για να τα τιμωρήσουν, αποφάσισε ο Διευθυντής της Σχολής Τέχνης να απαγχονιστούν μπροστά σε όλους τους σπουδαστές. Οι σπουδαστές λοιπόν θα είχαν τη δυνατότητα να δημιουργήσουν ένα έργο τέχνης με ερέθισμα τον θάνατο που θα εκτυλισσόταν μπροστά στα μάτια τους. Το κλίμα είναι εορταστικό στον αντίποδα του πόνου των παιδιών που πνίγονται και ενδεχομένως ανατριχιαστικό για τον αναγνώστη. Το συγκεκριμένο απόσπασμα του βιβλίου είναι άλλωστε από τα πιο χαρακτηριστικά και αγαπημένα μου.

 Μ.Γ.: «Κάπως έτσι χτιζόταν ο  σεβασμός σ’ αυτούς τους κατοίκους, με κριτήρια κοινωνικά και όχι συναισθηματικά» γράφεις σε κάποιο σημείο. Μήπως αυτό ισχύει και στην πραγματική ζωή;

Κ.Μ.: Οι κοινωνίες από τις απαρχές του κόσμου διαμορφώνουν τις συνθήκες για τις ανθρώπινες επαφές. Πολλές φορές ακόμα και τα συναισθήματά μας διυλίζονται μέσα από κοινωνικά στερεότυπα, πριν εκφραστούν. Συνεπώς, θεωρώ ότι ασφαλώς και μπορεί να ισχύει στην πραγματική ζωή και πρέπει να προβληματιστούμε κατά πόσο τελικά οι κοινωνικές δομές και ρόλοι που μας τοποθετούν καλύπτουν τη δυνατότητά μας να εκφράσουμε τα συναισθήματά μας. 

Μ.Γ.: Ποιες είναι οι ομοιότητες του δικού σου φανταστικού κόσμου με τον υπαρκτό κόσμο γύρω μας και μέσα μας;

Κ.Μ.: Ο κόσμος γύρω μας, θεωρώ ότι είναι μια προβολή του δικού μας εσωτερικού κόσμου. Όταν ξεκινήσουμε από αυτό ως αρχή θα καταλάβουμε ότι μπορούμε να ζήσουμε όπως θέλουμε, με τους ανθρώπους που θέλουμε και να οδηγηθούμε στους στόχους μας. Αν προσπαθούμε να ενταχθούμε απλώς σε έναν κόσμο που έφτιαξαν οι άλλοι για εμάς, χάνεται η ουσία της διαφορετικότητας του ατόμου. Άλλωστε, τι πιο όμορφο από έναν σωρό διαφορετικούς κόσμους που συγκλίνουν και αποκλίνουν; Εκεί κρύβεται η πραγματική ομορφιά: στην πολυμορφία. 

Μ.Γ.: Σ’ ευχαριστώ πολύ για την παραχώρηση της συνέντευξης και σου εύχομαι καλοτάξιδο το βιβλίο σου.

Κ.Μ.: Εγώ ευχαριστώ για την ευκαιρία που μου δώσατε να επικοινωνήσω με το αναγνωστικό κοινό.

*Το βιβλίο «Ατελή αγάλματα» του Κωνσταντίνου Μαρούγκα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή.

 

Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της ΑΛΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ από την Εμπειρία Εκδοτική. Το 2019 θα κυκλοφορήσει το νέο της μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από πεντακόσιες συνεντεύξεις. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή ΚΑΛΩΣ ΤΟΥΣ του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά.   

 

 

 

 

 

 

 

 

Related posts