Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
09 Μαΐ 2021
Πολιτισμός

Κωνσταντίνα Σ. Λιβιεράτου: Ο έρωτας είναι το μέγα ζητούμενο, η απόλυτη προσδοκία

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Η Κωνσταντίνα Σ. Λιβιεράτου γεννήθηκε στην Αθήνα και έζησε αρκετά χρόνια στο Παρίσι. Σπούδασε δημοσιογραφία και ξένες γλώσσες. Εργάστηκε σε εφημερίδες και περιοδικά, και στη συνέχεια, επί είκοσι συναπτά έτη, στον χώρο της διαφήμισης ως κειμενογράφος. Έχει γράψει διηγήματα, σενάρια και θεατρικά έργα. Από τις εκδόσεις Κέδρος κυκλοφορούν τα βιβλία της Η απαγωγή του μνηστήρος (2018) και Φοβού τους Έρωτας και δώρα φέροντας (2019). 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Κυρία Λιβιεράτου έχετε γεννηθεί στην Αθήνα αλλά έχετε ζήσει πολλά χρόνια στο Παρίσι. Τι συμβολίζουν αυτές οι δυο πόλεις για εσάς;

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ ΛΙΒΙΕΡΑΤΟΥ: Η Αθήνα είναι η πραγματικότητά μου. Μια πόλη εχθρική, ένας καθημερινός αγώνας δρόμου μετ’ εμποδίων. Δύσκολη μετακίνηση, παραλογισμός και αγένεια, βρώμικη, άσχημη χωρίς πράσινο, με πολύ θόρυβο και μολυσμένο αέρα και θάλασσα. Δημόσιες υπηρεσίες αφρικανικού τύπου κ.λ.π. Είναι όμως η πόλη που αγαπώ και νοιάζομαι και ανακαλύπτω διαρκώς κρυμμένα χαρίσματα και ομορφιές.

Το Παρίσι είναι ένα όνειρο που έζησα στα νιάτα μου, μια πόλη που σέβεται την ιστορία της, την αρχιτεκτονική της, το ύφος της, την αισθητική της, λειτουργική, όμορφη, συγκινητική. Εκεί έμαθα να εκτιμώ τη λογοτεχνία, την ποίηση, τη μουσική, το σινεμά. Το Παρίσι δεν είναι απλώς μια πόλη. Για εμένα ήταν μια αποκάλυψη, ένα άλμα μπροστά.

Μ.Γ.: Έχετε σπουδάσει δημοσιογραφία κι έχετε εργαστεί σε περιοδικά κι εφημερίδες. Αργότερα ασχοληθήκατε με τη διαφήμιση. Τι σας έκανε ν΄ αφήσετε τη δημοσιογραφία;

Κ.Λ: Κλειστό επάγγελμα, με στεγανά, απρόσιτο, απροσπέλαστο για όποιον δεν έχει μπάρμπα στην Κορώνη. Τουλάχιστον τότε που δούλευα εγώ για το περιοδικό «ΓΥΝΑΙΚΑ»… Στη Διαφήμιση ήταν πολύ πιο ανοιχτοί στα νέα ταλέντα. Αρκεί βέβαια να δούλευες 15 ώρες την ημέρα και να έβγαζες δουλειά για 24!

Μ.Γ.: Παράλληλα ασχολείστε και με τη συγγραφή. Η συγγραφή δεν είναι μακριά από τη δημοσιογραφία, όμως, τι σας ώθησε να γράψετε;

Κ.Λ.: Όταν έμεινα άνεργη, στην κρίση, αποφάσισα ότι δεν είχα πια «δικαιολογία» για να μην γράφω. Η ζωή μου ζητούσε τώρα να εκτεθώ χωρίς όρους. Το έκανα και πήγα στον Κέδρο. Σαφώς και έπρεπε να το είχα κάνει νωρίτερα. Συχνά οι άνθρωποι αναγνωρίζουμε τα ελαττώματά μας και όχι τα χαρίσματά μας.

Μ.Γ.: Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο σας «Φοβού τους έρωτας και δώρα φέροντας». Γιατί χρησιμοποιήσατε παραλλαγμένη τη συγκεκριμένη ρήση;

Κ.Λ.: Ο Έρωτας, νεαρός, πανέμορφος θεός, αποτελεί σκέτη πρόκληση με τις υποσχέσεις του για χαρά και ηδονές. Τα βέλη του όμως δεν φέρνουν μόνο παραζάλη, μπορεί να είναι και δηλητηριώδη. Ναι, ο έρωτας μπορεί να κρύβει και θάνατο- για κάποιους.

Μ.Γ.: Το βιβλίο περιλαμβάνει μια νουβέλα, έξι διηγήματα και μια επιστολή. Πως συνδέονται μεταξύ τους;

Κ.Λ.: Το κεντρικό θέμα όλων είναι το ασύμπτωτο του έρωτος, η οδύνη, το τραύμα, η ματαίωση. Οι ιστορίες μου μιλάνε για ανθρώπους ευάλωτους, ανυπεράσπιστους, ηττημένους.

Μ.Γ.: Ο έρωτας είναι απροσδόκητο δώρο. Μπορεί να περιλαμβάνει την δολιότητα του Δούρειου ίππου;

Κ.Λ.: Θα έλεγα ότι ο έρωτας είναι το μέγα ζητούμενο, η απόλυτη προσδοκία. Δεν κρύβει ο ίδιος δόλο, είναι γυμνός, αγνός, ιερός. Μπορεί να δούμε όμως μπροστά μας έναν δούρειο ίππο, εκεί που δεν το περιμέναμε, εκεί που θα παίρναμε όρκο για τις καλύτερες προθέσεις του. Την «έκπληξη» δεν την φέρνει ο ίδιος ο έρωτας, το κακό δεν το προκαλεί αυτός, βέβαια. Από εμάς ξεκινάει το πρόβλημα. (από παλαιό τραύμα συνήθως). Όταν δεν γνωρίζουμε καλά ποιοι είμαστε, τι χρειαζόμαστε, τι θα μας κάνει ισορροπημένους, ευτυχισμένους πραγματικά. Και συνεπώς, δεν γνωρίζουμε πού να το ψάξουμε, πώς να το βρούμε και πώς να το διεκδικήσουμε.

Μ.Γ.: Πως παρουσιάζεται ο έρωτας μέσα στις σελίδες του βιβλίου;

Κ.Λ.: Σαν το μαρτύριο του Σισσύφου κάτι. Οι ήρωες του βιβλίου, το πάλεψαν αλλά έχασαν – έζησαν με πάθος αλλά ματαιώθηκαν. Λάθος δρόμος οδηγεί σε αδιέξοδο.

Μ.Γ.: Τι κρύβεται πίσω από τη φράση «Τι σ’ αρέσει καλύτερα… ή κωκ;»;

Κ.Λ.: Αυτό το πικρό αστείο το έλεγε ο πατέρας μου. Ήθελε να πει ότι η «επιλογή» είναι μία, άρα δεν υπάρχει επιλογή. Κωκ έχει το ψυγείο μας μόνο, κωκ μπορούμε να αγοράσουμε μόνο. Τη συγκεκριμένη στιγμή η ζωή μας δίνει μόνο κωκ. Ας το δεχτούμε. Θα μπορούσε να μην υπάρχει ούτε αυτό. Εγώ λέω, αρκεί να μην πάψεις να επιθυμείς, να παλεύεις, να στοχεύεις σε κάτι καλύτερο, πιο κοντά στα δικά σου όνειρα.

Μ.Γ.: Και ο διάλογος με τη φωτογραφία του νεκρού πατέρα τι δείχνει;

Κ.Λ.: Ότι όταν θέλεις να μιλήσεις, να εξομολογηθείς, ν’ ανοιχτείς, πάντα υπάρχει τρόπος. Κι οι νεκροί ακούνε. Άσε που απαντάνε κιόλας! Έπειτα στην ποίηση, την πεζογραφία, το θέατρο, το σινεμά κ.λ.π. μπορούμε να πούμε και πράγματα που δεν λέγονται στην καθημερινή ζωή.

Μ.Γ.: Στις ιστορίες που αφηγείστε συναντάμε τη ζωή και τον θάνατο. Τι είναι αυτό που θέλατε να τονίσετε;

Κ.Λ.: Η ζωή που μας δόθηκε είναι ένα νόμισμα με δύο όψεις:  Η μία έχει τη θεατρική μάσκα της Κωμωδίας και η άλλη της Τραγωδίας. Οι καλύτερες κωμωδίες είναι αυτές με νεκροφόρες και νεκρούς που δεν μπορούν να ταφούν με την ησυχία τους. Οι μεγαλύτερες τραγωδίες είναι αυτές με θανάτους αγαπημένων προσώπων που δεν μπορούμε να θάψουμε ειρηνικά. Η ζωή και ο θάνατος, η χαρά και η θλίψη, ο έρωτας και η απουσία του, η ηδονή και η μοναξιά, η συντροφικότητα και η ερημιά… Τώρα, το ποιος  ρίχνει «κορώνα» ή «γράμματα»… αυτό είναι μια άλλη συζήτηση, πολύ μεγάλη.

Μ.Γ.: Υπάρχουν βιογραφικά ή βιωματικά στοιχεία σε όσα γράφετε;

Κ.Λ.: Πολλά. Βιογραφικά και βιωμένα και κλεμμένα και φανταστικά και σουρεαλιστικά και αυθαίρετα.

Μ.Γ.: Τι ήταν αυτό που σας ώθησε στην καταγραφή των συγκεκριμένων ιστοριών;

Κ.Λ.: Γράφω για ό,τι εγώ νομίζω ότι πρέπει να μιλήσω. Τον βαθύτερο πόνο των ανθρώπων, την εκ γεννετοίς μοναξιά τους, την απουσία αγάπης, την έλλειψη νοήματος, τον παραλογισμό, την αδικία, την πικρία μιας ολόκληρης ζωής που λίγες καραμελίτσες μελιού δεν προλαβαίνουν ν’ αλλάξουν τη γεύση.

Μ.Γ.: Ποια είναι τα καμώματα του έρωτα που τον δικαιώνουν ή τον απορρίπτουν;

Κ.Λ.: Πιστεύω ότι ο έρωτας έχει πάντα δίκιο. Δεν φταίει η ανάγκη μας για έρωτα, για αγάπη, για συντροφικότητα όταν εισπράττουμε μόνο πόνο. Όπως είπα και πιο πάνω, εμείς τον ζητήσαμε από τον μη κατάλληλο σύντροφο, ίσως τη λάθος στιγμή, που δεν ξέραμε στην πραγματικότητα τι χρειαζόμαστε. Κι όταν αυτό συμβαίνει, καλό είναι να φεύγουμε. Και όχι για να επαναλάβουμε το ίδιο λάθος.

Μ.Γ.: «Είναι ευλογία ή κατάρα;» ρωτάτε στο οπισθόφυλλο. Ποια είναι η απάντησή σας;

Κ.Λ.: Είναι και τα δυο. Όπως η ζωή. Εξαρτάται από τους χειρισμούς μας, την αυτογνωσία μας, την τύχη μας (αν για παράδειγμα έχεις γεννηθεί στη Γάζα ή στην Ινδία, δεν αποφασίζεις μόνη σου), το dna μας, την εποχή, το κοινωνικό και οικονομικό πλαίσιο…

Μ.Γ.: Όλοι οι άνθρωποι έχουμε γνωρίσει ή θα γνωρίσουμε την απώλεια. Πως το αντιλαμβάνεται η ηρωίδα σας στο διήγημα «Ο παππούς ακούει τα μπλουζ»;

Κ.Λ.: Ο παππούς της είναι από τους λίγους άντρες που εκτιμά και θαυμάζει. Για πολλούς λόγους. Αυτό που τη συγκινεί ιδιαιτέρως, ίσως, είναι η τρυφερή του καρδιά και η κακοτυχία του. Νιώθει σαν να έχασε κάποιον δικό της και «δικό της» (από το δικό της κλαμπ).

Μ.Γ.: Το συμβολίζουν ο Κουασιμόδος κι ο Κούρκουλος στο διήγημα «Κι αυτή φόρεσε άσπρα»;

Κ.Λ.: Δεν είναι πιο ωραίο να σε οδηγούν στον Αχέροντα δύο ήρωες του σινεμά;  Στην αρχή ψιλιάζεσαι ότι το «έργο» δεν είναι κωμωδία-τρόμου ίσως, μ’ έναν Κουασιμόδο να σε κατεβάζει στο υπόγειο χειρουργείο. Στο τέλος σ’ αρέσει που κάνεις φινάλε στα χέρια ενός κούκλου!

Μ.Γ.: Είναι στόχος σας η ταύτιση των αναγνωστών με τις σκέψεις των ηρώων σας;

Κ.Λ.: Ο σκοπός δεν είναι η ταύτιση, όχι. Θα είμαι ευτυχής αν καταφέρω να αγγίξω, να συγκινήσω, να κάνω να γελάσουν ή να βάλω σε σκέψεις κάποιους αναγνώστες. Τέλος, αν με ξαναδιαβάσουν, θα νιώσω τυχερή κι ευνοημένη.

Μ.Γ.: «Μια επιστολή» του 1780 υπάρχει στο τέλος του βιβλίου. Τι σας έκανε να την τοποθετήσετε στο βιβλίο σας;

Κ.Λ.: Λατρεύω τις «Επικίνδυνες Σχέσεις» του Laclos, που γύρισε και ο Στ. Φρίαρς στο σινεμά, με την Γκλεν Γκλόουζ, Τζ. Μάλκοβιτς, Μισέλ Φάϊφερ, Ούμα Θέρμαν, Κυανού Ριβς. Πραγματεύεται όλες τις παγίδες, τα παιχνίδια του έρωτα που μπορούν να οδηγήσουν μέχρι τον θάνατο. Από αυτό το επιστολικό γαλλικό μυθιστόρημα του 1780, εμπνεύστηκα την επιστολή «μου». Παρόλο το εκτός χρόνου της, κλείνει ωραία τη συλλογή των διηγημάτων αυτών. Μ’ ένα κλείσιμο του ματιού, απαντάει στο μεγάλο ερώτημα.

Μ.Γ.: Με τη φράση «Δεν σ’ αγγίζω, δεν υπάρχεις. Δεν μ’ αγγίζεις, υπάρχω;» τελειώνει η επιστολή. Τι θέλει να τονίσει η αποστολέας στον παραλήπτη της;

Κ.Λ.: Ακριβώς, μ’αυτή την (ερώτηση) απάντηση τελειώνει η επιστολή. Μπορεί να ζήσει χωρίς αυτόν; Μπορεί να υπάρξει χωρίς το άγγιγμά του;  Ενας  ψυ θα της έλεγε ότι μπορεί. Η μαρκησία όμως δεν ξέρει από ψυχοθεραπεία. Μιλάμε για παραμονές της Γαλλικής Επανάστασης.

Μ.Γ.; Για να επανέλθω στον τίτλο «Φοβού τους έρωτας…», να φοβόμαστε τον έρωτα ή να του παραδιδόμαστε;

Κ.Λ.: Τους βιαστές να φοβόμαστε, τους δολοφόνους ψυχών, τους σαδιστές, τους διαταραγμένους και ανυποψίαστους- που αποτελούν δημόσιο κίνδυνο. Τον εαυτό μας να προσέχουμε, να τον ψάχνουμε όχι μόνο στους εντερολόγους και γυναικολόγους, γιατί κι εμείς οι γυναίκες μπορούμε να καταστρέψουμε έναν ή περισσότερους άντρες, όπως τον γιο μας για παράδειγμα.

Τον έρωτα να τον ζούμε, να τον χαιρόμαστε, να του παραδινόμαστε! Κι όσο πιο υγιείς είμαστε, τόσο πιο εξαίσια και μαγική θα είναι η κάθε συνάντηση μαζί του. Έτσι νομίζω.

*Η συλλογή διηγημάτων «Φοβού τους Έρωτας και δώρα φέροντας» της Κωνσταντίνας Σ. Λιβιεράτου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος.

Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της ΑΛΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ από την Εμπειρία Εκδοτική. Το 2019 θα κυκλοφορήσει το νέο της μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από πεντακόσιες συνεντεύξεις. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή ΚΑΛΩΣ ΤΟΥΣ του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά.   

 

 

 

 

Related posts