Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
05 Ιούλ 2020
Πολιτισμός

Κική Τσιλιγγερίδου: Είμαι φανατική αναγνώστρια της αστυνομικής λογοτεχνίας

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη

H Κική Τσιλιγγερίδου γεννήθηκε στην Τσεχία, όπου και έζησε μέχρι τα έξι της χρόνια. Μεγάλωσε και σπούδασε στη Θεσσαλονίκη. Εργάστηκε επί πολλά χρόνια ως δημοσιογράφος στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο και στον ημερήσιο Τύπο. Από το καλοκαίρι του 2017, ζει μόνιμα στην Πράγα. Ο Βυθισμένος ουρανός, πρώτη περιπέτεια με ηρωίδα την αστυνόμο Στέλλα Άνταμς, είναι και το πρώτο της βιβλίο. 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Κυρία Τσιλιγγερίδου, γεννηθήκατε στην Τσεχία όπου ζήσατε μέχρι τα έξι χρόνια σας. Ποιες θύμησες έχετε από τα πρώτα παιδικά σας χρόνια εκεί;

ΚΙΚΗ ΤΣΙΛΙΓΓΕΡΙΔΟΥ: Τη φίλη μου την Αντριάνα και τον φίλο μου τον Μίχαλ, που παίζαμε μαζί σε μια παιδική χαρά. Το πάρκο όπου ο πατέρας μου μου μάθαινε ποδήλατο και το τσέχικο παραμύθι που μου έλεγε πιο συχνά η μαμά μου. Τη μικρή πόλη όπου μέναμε τότε, αλλά μόνο αχνά. Τη μουσική που ακούγαμε. Δεν το ήξερα τότε, αλλά ακούγαμε πολλή κλασική και τζαζ. Δεν ακούω πλέον κλασική και τζαζ, αλλά νομίζω πως γενικά ακούω καλή μουσική. Δεν θυμάμαι πολλά άλλα πράγματα.

Μ.Γ.: Στη συνέχεια μεγαλώσατε στη Θεσσαλονίκη. Ήταν δύσκολη ή εύκολη η προσαρμογή σας στη νέα πατρίδα;

Κ.Τ.: Στη Θεσσαλονίκη, και στον Σταυρό Χαλκιδικής. Όχι, στην αρχή ήταν πολύ δύσκολα. Δεν ήξερα καθόλου τη γλώσσα και στο σχολείο, στις πρώτες τάξεις ήμουν πάντα πολύ στενοχωρημένη. Ας πούμε, δεν καταλάβαινα τι είναι αυτό το «ρε» που έλεγαν όλο τα παιδιά. Βέβαια ήμουν έξι ετών, οπότε γρήγορα προσαρμόστηκα.

Μ.Γ.: Σπουδάσατε και εργαστήκατε ως δημοσιογράφος σε όλα τα ΜΜΕ. Ποια εμπειρία αποκτήσατε από τη δημοσιογραφική σας καριέρα;

Κ.Τ.: Ναι, έχω δουλέψει σε εφημερίδες, περιοδικά, ραδιόφωνο και τηλεόραση για μία γεμάτη εικοσαετία, ήδη από το πρώτο μου έτος στο ΑΠΘ. Τα τελευταία δέκα χρόνια δούλευα κυρίως στην τηλεόραση, όπου έλεγα τις ειδήσεις και παρουσίαζα ενημερωτικές εκπομπές. Οι εμπειρίες που αποκτά ένας δημοσιογράφος είναι πολλές και σύνθετες. Είναι κυρίως μία δουλειά που σου μαθαίνει διάφορα για τους άλλους, γι’ αυτά που θέλουν να αποκαλύψουν, για το πρόσωπο που παρουσιάζουν προς τα έξω — έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Νομίζω περισσότερο μου αρέσει το ρεπορτάζ ακόμη, παρ’ όλα αυτά.

Μ.Γ.: Εδώ και δυο χρόνια μετακομίσατε στην Πράγα. Τι σας έκανε να πάρετε αυτή την απόφαση;

Κ.Τ.: Η στασιμότητα που ένιωθα στη δουλειά μου από ένα σημείο και μετά. Η άσχημη πολιτική κατάσταση. Η αίσθηση ότι κινείσαι όλη μέρα, ή μάλλον τρέχεις όλη μέρα, χωρίς να μετακινείσαι καθόλου. Κάτι τέτοιο. Και βέβαια η προοπτική της Πράγας, που έχει πολλά κοινά με τη Θεσσαλονίκη: σχεδόν εξίσου παλιά, με ίδιο πληθυσμό, με σύνθετο πληθυσμό επίσης, και με πολλές-πολλές προοπτικές ανάπτυξης. Αυτό το τελευταίο δεν το έχει καθόλου η Θεσσαλονίκη σήμερα, όπως δεν το έχει και η Αθήνα, αλλά θέλω να πιστεύω ότι γρήγορα θα ξαναβρούν τον δρόμο τους.

Μ.Γ.: Αν και η δημοσιογραφία δεν απέχει πολύ από τη συγγραφή, τι σας ώθησε προς αυτή την κατεύθυνση;

Κ.Τ.: Υπάρχουν όντως κοινά σημεία, σημεία τομής. Η έρευνα, ας πούμε, είναι κοινή και στις δύο. Αλλά στη μεν πρώτη ψάχνεις την αλήθεια, στη δε δεύτερη κρύβεις όσο καλύτερα μπορείς ένα ψέμα. Στην Πράγα βρήκα το κατάλληλο «ψυχολογικό» κλίμα για να κάνω αυτό που πίσω στην Ελλάδα δεν μπορούσα να το κάνω. Κι ας εργάζομαι ακόμη περισσότερες ώρες εδώ.

Μ.Γ.: Πρόσφατα κυκλοφόρησε το πρώτο σας βιβλίο «Βυθισμένος ουρανός». Σε τι παραπέμπει ο τίτλος του;

Κ.Τ.: Είναι μια εικόνα που σχηματίζεται στο μυαλό της ηρωίδας του μυθιστορήματος. Κάτι που την κατατρέχει, ένας εφιάλτης της αν θέλετε. Μία εντύπωση που έχει σχηματίσει για τον κόσμο.

Μ.Γ.: Γιατί επιλέξατε να ασχοληθείτε ειδικά με την αστυνομική λογοτεχνία;

Κ.Τ.: Γιατί είμαι από πολλά χρόνια φανατική αναγνώστρια ειδικά της αστυνομικής λογοτεχνίας. Είναι το #1 είδος της πεζογραφίας παγκοσμίως. Και όχι άδικα. Ουσιαστικά, είναι η «φυσιολογική» εξέλιξη του κοινωνικού μυθιστορήματος του 19ου αιώνα, οπότε τα έχει όλα. Αλλά είναι και περιπετειώδης, έχει νεύρο, σασπένς, αινίγματα, λύση, τιμωρία — είναι ένα πλήρες αφηγηματικό είδος που μπορεί να γίνει συναρπαστικό.

Μ.Γ.: Ο «Βυθισμένος ουρανός» είναι το πρώτο βιβλίο μιας τριλογίας με κεντρικό πρόσωπο την Στέλλα Άνταμς και αφορά μια αστυνομική ιστορία για τη διαλεύκανση ενός φόνου. Ωστόσο, θεωρώ ότι το μεγαλύτερο ενδιαφέρον βρίσκεται στον ιδιαίτερο ψυχισμό της Στέλλας Άνταμς. Ήταν αυτός ο στόχος σας γράφοντας το μυθιστόρημα;

Κ.Τ.: Ήθελα να μοιράζονται αυτά τα δύο, να παντρεύονται. Να μην είναι ποτέ ανεξάρτητα το ένα από το άλλο. Η Στέλλα Άνταμς είναι το κεντρικό πρόσωπο όλης της τριλογίας, και αυτό που με απασχολεί περισσότερο. Προφανώς και κάθε βιβλίο εξετάζει ένα διαφορετικό έγκλημα που καλείται να λύσει, αλλά ο τρόπος της Στέλλας Άνταμς, ο χαρακτήρας της, όλα αυτά που κουβαλάει μέσα της ήθελα να είναι πολύ ξεχωριστά. Ακολούθησα, έτσι, το παράδειγμα όλων των κορυφαίων του είδους. Γιατί να έκανα κάτι διαφορετικό; Από τον Πουαρό και τη Μις Μαρπλ μέχρι τον Μάρλοου ή τον Χάρι Χόλε, όλες οι σειρές αστυνομικών μυθιστορημάτων κινούνται γύρω από τον ιδιαίτερο πρωταγωνιστή τους. Έτσι και η Στέλλα. Θέλει να αρθρώσει τη δική της φωνή.

Μ.Γ.: «Βίαιη, μονομανής, με μια ιδιαίτερη σεξουαλικότητα και καθόλου πολιτικά ορθή» αναφέρεται στο οπισθόφυλλο. Που οφείλεται ο ιδιόμορφος χαρακτήρας της;

Κ.Τ.: Έτσι γεννήθηκε, υποθέτω. Και έτσι διαμορφώθηκε σιγά-σιγά. Ξέρω καλά όλη την ιστορία της, αλλά δεν την αναφέρω στα βιβλία — δεν χρειάζεται. Χρειάζεται όμως να την ξέρω καλά εγώ. Από την άλλη, έχει και ένα μεγάλο μυστικό, και έναν μεγάλο φόβο. Μολονότι είναι μια γυναίκα ουσιαστικά άτρωτη, με τρομερή εκπαίδευση, καλά ακονισμένες ικανότητες, πολύ δυνατή κλπ., έχει μεγάλες και ανοιχτές πληγές μέσα της.

Μ.Γ.: Η Στέλλα Άνταμς από τη μυστική αντιτρομοκρατική υπηρεσία του FBI βρίσκεται στην ελληνική αστυνομία. Τι την «έδιωξε» από την Αμερική και την έφερε στην Ελλάδα;

Κ.Τ.: Δύο γεγονότα που τρόπον τινά διέλυσαν το σπίτι της, και τη ζωή της.

Μ.Γ.: Τα γεγονότα που συνέβησαν στην Αμερική έχουν «στοιχειώσει» την Στέλλα. Κατά πόσο την επηρεάζουν στην εκτέλεση των αστυνομικών καθηκόντων της;

Κ.Τ.: Πολύ. Δεν το θέλει, αλλά δεν μπορεί να το κατανικά πάντα αυτό. Είναι ευάλωτη, συχνά. Μια σχεδόν «υπερηρωίδα» που, αν ξέρεις πώς να την κατευθύνεις, μπορεί και να τη νικήσεις. Ή περίπου. Γιατί δεν είναι άνθρωπος που θα καθίσει να χάσει.

Μ.Γ.: Ποια ανάγκη της την κατεύθυνε στο ερωτικό παιχνίδι με τον μπάρμαν;

Κ.Τ.: Η Στέλλα Άνταμς έχει μία ιδιαίτερη σεξουαλικότητα. Κάνει διάφορα πράγματα. Όχι πάντα «καλά» σύμφωνα με την τρέχουσα ηθική.

Μ.Γ.: Και ποια ανάγκη της την οδηγούσε στον Μηχανικό;

Κ.Τ.: Μια ανάγκη για ισορροπία. Εσωτερική ισορροπία. Αλλά αυτό ειδικά θα ήταν σπόιλερ, γι’ αυτό ας μην επεκταθούμε.

Μ.Γ.: Ο Πατέρας τι αντιπροσώπευε για την Στέλλα;

Κ.Τ.: Έναν παλιό αξιωματικό, πολύ προσγειωμένο, που μπορεί να την προφυλάσσει από κακοτοπιές.

Μ.Γ.: «Ήταν μόνη, κυνηγημένη από ένα φάντασμα, κρυμμένη πίσω από τα αιώνια γυαλιά της που δεν της εξασφάλιζαν καμιά ουσιαστική προστασία». Τι είδους πρόβλημα κρύβεται πίσω από τις φαντασιώσεις, τις ψευδαισθήσεις και τις κρίσεις που παθαίνει;

Κ.Τ.: Αυτό που της συνέβη πέρα στην Αμερική και που την κυνηγά ακόμη και σήμερα. Και που θα εξακολουθήσει να την κυνηγά, πέρα και ανεξάρτητα από τις τρέχουσες υποθέσεις της.

Μ.Γ.: Η Στέλλα ήταν «Έτοιμη να καλωσορίσει οποιονδήποτε θα έμοιαζε αρκετά επικίνδυνος για να την κάνει να νιώσει ζωντανή». Τι είδους ανακούφιση της πρόσφερε ο κίνδυνος;

Κ.Τ.: Ίσως αυτήν που αποζητούν οι άνθρωποι που κάνουν επικίνδυνα αθλήματα. Η Στέλλα Άνταμς έχει ανάγκη από αδρεναλίνη, όσο άλλοι έχουν ανάγκη από ησυχία ή από ένα ποτό. Αισθάνεται συχνά βαλτωμένη, περιορισμένη.

Μ.Γ.: «Πόσο έμοιαζε στην Ξένια. Πόσο πολύ της έμοιαζε», γράφετε σε κάποιο σημείο. Η Ξένια είναι το θύμα για την οποία η Στέλλα αναζητά τον ένοχο. Ποια είναι τα κοινά τους σημεία;

Κ.Τ.: Η κακοποίηση. Και η εξάρτηση.

Μ.Γ.: Η Ξένια Χατζή, όσο ζούσε, αναζητούσε έναν εραστή ή έναν σωτήρα;

Κ.Τ.: Νομίζω απαντήσατε ήδη μόνη σας.

Μ.Γ.: «Το μόνο που είχε ήταν μια δουλειά. Και μια ξένη πόλη. Όχι έναν ξεκάθαρο στόχο», γράφετε σ΄ ένα άλλο σημείο. Ποιος θα ήταν ξεκάθαρος στόχος για την Στέλλα;

Κ.Τ.: Αυτός που την κυνηγά. Και που δεν θα ησυχάσει αν δεν τη βρει και δεν τη σκοτώσει.

Μ.Γ.: «Θα ψάξει για τον αινιγματικό δολοφόνο με τον δικό της ανορθόδοξο τρόπο», αναφέρεται στο οπισθόφυλλο. Πιστεύετε πως εφαρμόζονται και είναι αποδεκτοί ανορθόδοξοι τρόποι στο αστυνομικό σώμα;

Κ.Τ.: Ναι, από όλες τις αστυνομίες του κόσμου εφαρμόζονται. Και, όχι, δεν πρέπει να είναι αποδεκτοί, προς Θεού.

Μ.Γ.: Ποιος είναι ο καλλιτέχνης που κινεί το σμάρι από νήματα που η άλλη τους άκρη δένεται στα χέρια και στα πόδια και στα κεφάλια των ανθρώπων, κουνώντας τα όπως θέλει κάθε φορά;

Κ.Τ.: Όσα αφήνουμε να μας κυνηγούν. Οι παλιές ιστορίες που δεν κλείνουν μέσα μας.

Μ.Γ.: Η ψευδαίσθησή της με τον Καρίμ είναι ένα είδος καταφυγίου για την Στέλλα τη στιγμή του απόλυτου κινδύνου της ζωής της από τον δολοφόνο;

Κ.Τ.: Είναι όλη της η ζωή, νομίζω. Η φυλακή της δηλαδή. Μια φυλακή που την έχει ίσως συνηθίσει, αλλά που τη μισεί ταυτόχρονα.

Μ.Γ.: Πώς θα συναντήσουμε τη Στέλλα στα δυο επόμενα βιβλία της τριλογίας;

Κ.Τ.: Θα είναι πάντα στην Τέταρτη Ομάδα του Ανθρωποκτονιών, πάντα στην Αθήνα, και πάντα στην πρώτη γραμμή. Και πάντα στην  κόψη του ξυραφιού. Οι υποθέσεις των δύο επόμενων τόμων, που θα κυκλοφορήσουν τον Φεβρουάριο του 2020 και 2021 αντίστοιχα, πάντα από τις Εκδόσεις Bell στις οποίες είμαι πολύ χαρούμενη που ανήκω, δεν είναι ανακοινώσιμες βέβαια, αλλά μπορώ να υποσχεθώ στους αναγνώστες πως θα έχουμε διαρκώς πιο δύσκολες, πιο αιματηρές και πιο σύνθετες υποθέσεις. Και πιο θανάσιμες. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο.

Μ.Γ.: Θα υπάρξει λύτρωση από τα γρανάζια —και τους γάντζους— του παρελθόντος που έρχονται όλο και πιο κοντά της και προσπαθούν να τη συνθλίψουν;

Κ.Τ.: Το μόνο σίγουρο είναι πως θα υπάρξει τέλος. Οριστικό τέλος. Εννοώ, οριστικό τέλος σε αυτή την υπόθεση με τους γάντζους, που λέτε… Η Στέλλα Άνταμς πρέπει να κλείσει τους λογαριασμούς της με το παρελθόν αν θέλει να ελευθερωθεί από αυτό και να συνεχίσει να υπάρχει.

Μ.Γ.: Σας ευχαριστώ πολύ για την παραχώρηση της συνέντευξης και σας εύχομαι καλοτάξιδο το βιβλίο σας.

Κ.Τ.: Εγώ σάς ευχαριστώ. Τόσο για τη συνέντευξη, όσο και γιατί διαβάσατε το βιβλίο και το διαβάσατε καλά και σε βάθος. Να είστε καλά, το χάρηκα πραγματικά πολύ.

*Το μυθιστόρημα «Βυθισμένος ουρανός» της Κικής Τσιλιγγερίδου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Bell.

 Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της ΑΛΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ από την Εμπειρία Εκδοτική. Το 2019 θα κυκλοφορήσει το νέο της μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από πεντακόσιες συνεντεύξεις. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή ΚΑΛΩΣ ΤΟΥΣ του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά.   

 

 

 

 

Related posts