Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
15 Απρ 2021
Πολιτισμός

Κατερίνα Τσεμπερλίδου: Η πεποίθησή μας για την ευτυχία επηρεάζει το αν νιώθουμε ευτυχισμένοι  

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Η Κατερίνα Τσεμπερλίδου είναι συγγραφέας, δημιουργός ιστότοπων για την ευτυχία και τα βιβλία και δίνει ομιλίες για να εμπνεύσει τους ανθρώπους πάνω στη θετική σκέψη και στην ηγεσία. Η ίδια πιστεύει στη θετική σκέψη και στη δυνατότητα που έχουμε όλοι να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, αν το θέλουμε. Είναι δημιουργός δύο ιστοσελίδων, του www.tsemperlidou.gr με θέμα του την ευτυχία και τη θετική στάση ζωής και του www.vivlio.gr, όπου κάθε Δευτέρα παρουσιάζει τα βιβλία που διαβάζει.

Σπούδαζε νομικά, αλλά από μια σύμπτωση βρέθηκε στο χώρο της διαφήμισης. Εργάστηκε σε μία από τις μεγαλύτερες διαφημιστικές εταιρείες της Ελλάδας, ως κειμενογράφος, διευθύντρια δημιουργικού και πρόεδρος. Δημιούργησε πάνω από 500 διαφημιστικές καμπάνιες και τα σλόγκαν της έχουν γράψει ιστορία. Έχει κερδίσει, μαζί με την ομάδα της, 324 διαφημιστικά βραβεία στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έχει γράψει 13 βιβλία (μυθιστορήματα, διηγήματα, βιβλία αυτογνωσίας), πολλά από τα οποία έχουν γίνει best seller, όπως η συλλογή διηγημάτων «Όχι πια sex, μόνο φίλοι» και τα βιβλία αυτογνωσίας «Η Ευτυχία είναι Απόφαση» και «Ψυχική Μπουγάδα» 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Κυρία Τσεμπερλίδου πρόσφατα κυκλοφόρησε σε νέα εμπλουτισμένη έκδοση το βιβλίο σας «Η Ευτυχία είναι Απόφαση» από τις εκδόσεις Χάρτινη Πόλη. Ήταν δική σας επιθυμία ή ζητούμενο των αναγνωστών η επανέκδοσή του;

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΤΣΕΜΠΕΡΛΙΔΟΥ: Κυρία Γκαζιάνη, το βιβλίο «Η Ευτυχία είναι Απόφαση», κυκλοφορεί ήδη από το 2008. Το κοινό το έχει αγκαλιάσει και το έχει κάνει best-seller. Με την εξέλιξη των δεκαετιών και των ιδεών όμως, χρειάζεται και η επικαιροποίηση του περιεχομένου του βιβλίου. Όταν το πρωτοέγραψα, κανείς δεν μιλούσε για την αξία της ευτυχίας και το δικαίωμα να είμαστε ευτυχισμένοι. Τώρα όλα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης αντιλαλούν από τις ιδέες που έγραψα πρώτη εγώ στην Ελλάδα. Είναι τόσο οικείες σήμερα… Θέλησα, λοιπόν, να προχωρήσω ένα βήμα πιο πέρα και να ικανοποιήσω κάθε σημερινό αναγνώστη νέας γενιάς.    

Μ.Γ.: Έχετε γράψει 5 best sellers για την ευτυχία. Ποιο ήταν το κίνητρο ώστε να ασχοληθείτε με αυτό το θέμα;

Κ.Τ.: Ξεκίνησα αναζητώντας να γράψω ένα βιβλίο πάνω σε ένα θέμα για τη θετική σκέψη. Πριν από τους αναγνώστες, εγώ είχα την ανάγκη να ρουφάω θετικές σκέψεις από συγγραφείς του εξωτερικού. Κάποια στιγμή μου έκανε «κλικ» η λέξη ευτυχία, αφού αυτό ακριβώς έψαχνα εκείνη τη στιγμή στη ζωή μου, δηλαδή πώς να είμαι ευτυχισμένη. Έγραψα, λοιπόν, το πρώτο βιβλίο για την ευτυχία «Η Ευτυχία είναι Απόφαση». Όμως το θέμα έχει τεράστιο ενδιαφέρον για το αναγνωστικό κοινό και είναι, από μόνο του ανεξάντλητο. Έτσι, προέκυψε η σειρά βιβλίων για την ευτυχία, προσπαθώντας να απαντήσει στις πιθανές ερωτήσεις των αναγνωστών. Πιστέψτε με, θα μπορούσα να γράψω για το θέμα δεκάδες, διαφορετικά μεταξύ τους, βιβλία. 

Μ.Γ.: Ποιος είναι ο σκοπός σας μέσα από τα βιβλία περί ευτυχίας;

Κ.Τ.: Σκοπός μου είναι να κάνω τον κόσμο γύρω μου πιο θετικό και τους ανθρώπους πιο ευτυχισμένους, λιγότερο αγχωμένους ή πικραμένους. Να τους παρακινήσω να βγουν από την απραξία και να δημιουργήσουν μόνοι τους αφορμές για να νιώθουν πιο ευτυχισμένοι. Έστω, με κάτι μικρό κάθε μέρα, να βοηθήσουν τον εαυτό τους να νιώθει λίγο περισσότερο ότι άξιζε η μέρα τους! 

Μ.Γ.: Στο συγκεκριμένο βιβλίο τι συναντάει ο αναγνώστης;

Κ.Τ. «Η Ευτυχία είναι Απόφαση» υπερασπίζεται την ευτυχία, μια λέξη πολύ βεβαρημένη, που πολλοί ανάμεσά μας την αμφισβητούν, δείχνοντας στον αναγνώστη τρόπους για να είναι ευτυχισμένος. Του παρουσιάζει το γιατί και το πώς. Και μόνο διαβάζοντας το βιβλίο, πιστέψτε με, ο αναγνώστης νιώθει ωραία για τον εαυτό του. Πόσο μάλλον αν βάλει σε πράξη αυτά που του προτείνω…

 

Μ.Γ.: Με ποιο τρόπο δείχνετε στους αναγνώστες τον δρόμο προς την ευτυχία μέσα από τις σελίδες του βιβλίου;

Κ.Τ.: Υπάρχουν τρεις τρόποι να αντλεί καθημερινά ευτυχία ο άνθρωπος. Ο πρώτος είναι οι ορμόνες της ευτυχίας, όπως έχουν σχεδιαστεί από τη βιολογία του σώματός μας (σεροτονίνη-ντοπαμίνη-ενδορφίνες). Ο δεύτερος είναι οι μικρές χαρές της ζωής, οι ευκαιρίες που εμείς δημιουργούμε, όπως ένα τηλεφώνημα, μια βόλτα στη φύση, το να ακούμε μουσική και ο τρίτος είναι από τη βαθύτερη ικανοποίηση που νιώθουμε μέσα μας για το σύνολο της ζωής μας. Δηλαδή, από όσα έχουμε γίνει, από όσα έχουμε αποκτήσει, από όσα καταφέραμε. 

Μ.Γ.: Ποιο είναι το πρώτο σκαλοπάτι για τον δρόμο της ευτυχίας;

Κ.Τ.: Το πρώτο σκαλοπάτι για το δρόμο της ευτυχίας είναι η συνειδητοποίηση ότι η ευτυχία δεν έρχεται ουρανοκατέβατη. Δεν έρχεται από τύχη, ούτε από τους άλλους. Φυσικά, έρχεται και από τυχαία γεγονότα ή και από πρόσωπα. Αν όμως εμείς θεωρούμε ότι μόνο από αυτά εξαρτάται η ευτυχία μας, εύκολα θα τη χάσουμε. Η πρώτη απόφαση είναι να θέλουμε να είμαστε ευτυχισμένοι. Επομένως, να βρίσκουμε πάντα αιτίες και αφορμές να μας αγαπάμε, να μας προστατεύουμε, να μας κανακεύουμε. Αν εξαρτάμε την ευτυχία μας μόνο από εξωτερικούς παράγοντες ή πρόσωπα, τότε αν τους χάσουμε ή αν μας αφήσουν ή αν αλλάξουν οι συνθήκες, δεν θα έχουμε ελπίδα να ευτυχήσουμε, γιατί έχουμε κάνει τον εαυτό μας έρμαιο εξωγενών παραγόντων. Αν, όμως, βάλουμε το χεράκι μας και βοηθήσουμε τον εαυτό μας να είναι πιο χαρούμενος, αν τον παρηγορούμε, τον συγχωρούμε, του προσφέρουμε όσα του δίνουν χαρά, τον κάνουμε ευτυχισμένο. 

Μ.Γ.: Είναι εύκολος στόχος η ευτυχία και τι ρόλο παίζουν οι εξωγενείς παράγοντες;

Κ.Τ.: Ας μην παρεξηγούμε τη λέξη ευτυχία. Ευτυχία δεν είναι να χασκογελάμε όταν χάνουμε τη μητέρα μας ή όταν μας απολύουν από τη δουλειά μας. Ούτε να παριστάνουμε ότι δεν πονάμε όταν έχουμε αυχενικό και κράμπες. Ευτυχία είναι να αφήνουμε τον εαυτό μας να περνάει καλά, κάνοντας εκείνα που τον ευχαριστούν σε καθημερινό επίπεδο. Ταυτόχρονα, επιδιώκουμε αυτά που μας δίνουν βαθύτερη ικανοποίηση στη ζωή: μια δουλειά που μας αρέσει, μια οικογένεια, ένα σπίτι, ένα αυτοκίνητο, τη συμβολή στην κοινωνία, την εκπλήρωση της αποστολής μας εδώ στη γη. Όταν είμαστε δυστυχείς ή όταν βαθιά μέσα στην ψυχή μας, πονάμε, δεν χρειάζεται να αγνοούμε αυτό που μας συμβαίνει. Όσο τα αγνοούμε, τα κάνουμε πιο δυνατά. Χρειάζεται να ζούμε τα οδυνηρά συναισθήματά μας, γιατί όσο πιο πολύ επιτρέπουμε στον εαυτό μας να τα ζήσει, τόσο πιο σύντομα θα τα ξεπεράσουμε. Συναισθήματα είναι, δεν είναι γεγονότα. Ακόμα και το πένθος σε τρεις μήνες, έξι μήνες, το πολύ, περνάει. 

Μ.Γ.: Τι είναι αυτό που επηρεάζει κυρίως τη σχέση μας με την ευτυχία αρνητικά ή θετικά;

Κ.Τ.: Η πεποίθησή μας για την ευτυχία επηρεάζει το αν νιώθουμε ευτυχισμένοι. Υπάρχει περίπτωση να την βλέπουμε αρνητικά. Αν έχω μάθει από την οικογένειά μου ότι «η ευτυχία είναι χίμαιρα» ή ότι «δεν υπάρχει ευτυχία, είναι για τους αιθεροβάμονες» ή «δεν υπάρχει χρόνος για ευτυχία» ή «μη δείχνεις ευτυχισμένος, θα σε ματιάσουν» ή «κάτσε να βγεις στη σύνταξη και θα είσαι ευτυχής στο χωριό» ή «αν δεν δω την κατσίκα του γείτονα να πεθαίνει, δεν μπορώ να είμαι ευτυχισμένος», όπως αντιλαμβάνεται κανείς, αν το πιστεύω μας για την ευτυχία είναι αρνητικό, αν την αποδοκιμάζουμε, τη φοβόμαστε, την αναβάλλουμε ή την θεωρούμε πιθανή μόνο κάτω από όρους, τότε δεν θα ευτυχήσουμε ποτέ. Πρώτα χρειάζεται να αλλάξουμε την πεποίθησή μας για την ευτυχία και μετά να δούμε αν μπορούμε να την επιδιώξουμε και να την καλοδεχτούμε στη ζωή μας. 

Μ.Γ.: Μπορεί να δοθεί συγκεκριμένος ορισμός στην ευτυχία ή διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο;

Κ.Τ.: Κάθε άνθρωπος ορίζει μόνος του τι είναι ευτυχία γι’ αυτόν. Ανάλογα με τις πεποιθήσεις του για το τι σημαίνει ευτυχία και ανάλογα με το αν έχει ξεκαθαρίσει τι τον κάνει ευτυχισμένο, έχει τον ορισμό της ευτυχίας ξεκάθαρο. Εξήγησα τους τρεις τρόπους που κάνουν τον άνθρωπο ευτυχισμένο: η βιολογία του, οι μικρές χαρές της ζωής και η εσωτερική ικανοποίηση από το σύνολο της ζωής του. Όμως, οι περισσότεροι άνθρωποι, αν τους ρωτήσεις τι σημαίνει ευτυχία για αυτούς, δεν ξέρουν να σου απαντήσουν ακριβώς. Μια καλή άσκηση είναι να συμπληρώσουμε μια λίστα με όσα μας κάνουν δυστυχισμένους. Δια της εις άτοπον απαγωγής, θα βρούμε αυτά που μας κάνουν ευτυχισμένους και θα συμπληρώσουμε τη δεύτερη λίστα μας. Αν βάλουμε στη ζωή μας περισσότερα από όσα έχουμε συμπεριλάβει στη δεύτερη λίστα μας, θα έχουμε κάνει μια αρχή. Ακόμα κι αν δεν είναι ξεκάθαρος μέσα μας ο ορισμός της ευτυχίας, ξέρουμε τι μας κάνει ευτυχισμένους, οπότε υιοθετώντας όσα γράψαμε στη λίστα μας, κάνουμε το πρώτο βήμα για την ευτυχία. 

Μ.Γ.: Η ικανοποίηση της επιθυμίας έχει σχέση με την πραγματική ευτυχία;

Κ.Τ.: Πολύ ενδιαφέρουσα διευκρίνιση. Ο άνθρωπος, από την ημέρα που γεννιέται, μέχρι που πεθαίνει, έχει επιθυμίες. Όταν τις ικανοποιεί, νιώθει χαρά. Η αληθινή ικανοποίηση, όμως, είναι ένα συναίσθημα που δεν μπορεί να σου αφαιρέσει κανείς από τη ζωή σου. Νιώθεις ευτυχής, όταν βαθιά μέσα σου υπάρχει η ικανοποίηση για το σύνολο της ζωής σου. Είναι ένα εσωτερικό συναίσθημα αποτίμησης και επιβεβαίωσης για όσα έχεις ζήσει. Δεν το χάνεις, ακόμα και αν πέσεις σε μεγάλη δυστυχία. Αυτή η πληρότητα ότι πραγματοποίησες όσα ήθελες να είσαι και να κάνεις παραμένει, αφού είναι γεγονός. Όσον αφορά στην εκπλήρωση μιας απλής επιθυμίας, όπως να φας ένα παγωτό ή να βάψεις τα μαλλιά σου στο χρώμα της μόδας, σου δίνει χαρά, εννοείται, αλλά η βαθιά ικανοποίηση της πληρότητας είναι κάτι άλλο. 

Μ.Γ.: Έχει διάρκεια ή περικλείεται μόνο σε γεγονότα και στιγμές;

Κ.Τ.: Όπως περιέγραψα πιο πριν, η ευτυχία έχει διάρκεια. Αφού στηρίζεται σε τρεις κολώνες, στη βιολογία, στις μικρές καθημερινές χαρές και στη βαθύτερη ικανοποίηση, κάθε μέρα, έχει το μερίδιό της στην ευτυχία. Ακόμα και τις ημέρες της θλίψης, μπορείς να ποτίσεις τη γλάστρα σου με λίγο νεράκι, μπορείς να ακούσεις λίγη μουσική. 

Μ.Γ.: Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι κάποιος εγκλωβισμένος στη δυστυχία να σπάσει αυτά τα δεσμά και να ακολουθήσει αντίθετη πορεία;

Κ.Τ.: Αν το επιθυμεί, γίνεται. Γι’ αυτό υπάρχουν οι ψυχολόγοι, οι coaches και οι πνευματικοί άνθρωποι. Αλλά αν δεν το επιθυμεί, είναι δικαίωμά του να παραμείνει δυστυχής, γκρινιάρης, αγχωμένος, χολωμένος, θυμωμένος. Τον εαυτό του βασανίζει, και όχι τους άλλους (ελπίζω). Όμως είναι κρίμα να πάει χαμένη μια ζωή. Δεν υπάρχει δεύτερη ζωή να ζήσουμε. Δεν είναι καλύτερα να τη ζήσουμε ευτυχισμένοι; 

Μ.Γ.: Η χαρά αντανακλά την ευτυχία ή αντίστροφα;

Κ.Τ.: Η χαρά και η ευτυχία πηγαίνουν μαζί χέρι-χέρι. Η χαρά είναι ένα όμορφο συναίσθημα, που συχνά δεν μπορείς καν να ελέγξεις. Σού έρχεται! Είναι μια στάση ζωής. Η ευτυχία, από την άλλη, είναι το ταξίδι και ο προορισμός μαζί. Πολλές μικρές χαρές, δημιουργούν μια μεγάλη δόση ευτυχίας 

Μ.Γ.: Αν η ευτυχία στη ζωή μας είναι απόφαση, μπορεί το «κυνήγι» της να μετατραπεί σε μια καταπιεστική ιδέα;

Κ.Τ.: Μην πιστεύουμε ότι η ευτυχία είναι κάτι το τεράστιο, το μεγαλοπρεπές και το άπιαστο. Αν νομίζουμε ότι βρίσκεται έξω από μας και την κυνηγάμε για να τη φτάσουμε, δεν θα τη φτάσουμε ποτέ. Αφού η πεποίθησή μας είναι ότι η ευτυχία θέλει «κυνηγητό», θα την πηγαίνουμε όλο πιο μακριά για να την ξανακυνηγήσουμε. Οπότε, θα κουραστούμε και θα απηυδήσουμε. 

Μ.Γ.: «Καθένας μας ας νιώθει ευτυχισμένος με αυτό που είναι» αναφέρεται στην ιστορία της γοργόνας. Αυτό δεν μοιάζει και με συμβιβασμό;

Κ.Τ.: Ξέρετε, είναι διαφορετικό το τι ονειρευόμαστε να ήμασταν, από το τι πραγματικά είμαστε. Άλλο το να έχουμε υπερβολικές προσδοκίες από τον εαυτό μας και να τον πιέζουμε να γίνει κάτι που δεν είναι και άλλο να τον αγαπάμε για αυτό που είναι. Αν είμαστε ένας εσωστρεφής άνθρωπος, θα μπορούσαμε να δείξουμε λίγο θάρρος και να ανοιχτούμε σε γνωριμίες, αλλά το πιθανότερο είναι ότι δεν θα γίνουμε ποτέ η ψυχή του πάρτι, ο άνθρωπος που παίρνει ρίσκα και εξερευνά τον κόσμο με άγνωστους συνοδοιπόρους και ένα σακίδιο στην πλάτη. Ας αγαπήσουμε τον εαυτό μας γι’ αυτό που είναι και ό,τι μπορούμε να το αλλάξουμε για την εξέλιξη και βελτίωσή μας, ας το αλλάξουμε με πολλή χαρά. Και ας δεχτούμε εκείνο που δεν αλλάζει, αφού δεν υπάρχει τελειότητα. Ξέρετε πόσες θα ήθελαν να είναι influencers… 

Μ.Γ.: Τι είναι αυτό που εγκλωβίζει τους ανθρώπους ώστε να μην αντιλαμβάνονται την ευτυχία;

Κ.Τ.: Είναι η αυτοσυγκράτηση, η ακύρωση ή η καταπίεση της ευτυχίας μας. Είναι ο φόβος για την ευτυχία, μη και καταστραφούμε, μη και ματιαστούμε, αν είμαστε ευτυχισμένοι με τη ζωή μας. Είναι οι ενοχές, από πού κι ως πού εμείς αξίζουμε να ευτυχήσουμε, όταν οι άλλοι περνούν χάλια και δεν έχουν να πληρώσουν το νοίκι. Είναι οι αναβολές, όλα τα «θα» ευτυχήσουμε αφού σπουδάσουμε, όταν παντρευτούμε, αφού βγούμε στη σύνταξη (ακόμα κι αν φτάσουμε στο στόχο μας, πάλι θα βρούμε έναν καινούργιο στόχο για να αναβάλουμε την ευτυχία μας, αφού αυτή είναι η πεποίθησή μας: η ευτυχία υπάρχει για να αναβάλλεται. Δεν είναι για τώρα, είναι για «μετά». Αφού λιώσει το παγωτό.) Είναι, επίσης, οι όροι που βάζουμε προκειμένου να ευτυχήσουμε – άρα να μην ευτυχήσουμε… Δεν θα ευτυχήσω παρά μόνο αν ο γείτονας μου ζητήσει συγγνώμη, αν η αντίζηλός μου αποτύχει στην αγάπη, αν η κόρη μου παντρευτεί τον Γιώργο… Με τόση καταπίεση, δεν υπάρχει χώρος για ευτυχία. 

Μ.Γ.: «Το συναίσθημα ότι οι επιθυμίες μας μπορούν να πραγματοποιηθούν, είναι ένα γλυκό συναίσθημα ευτυχίας». Αν αποτύχουμε στην πραγματοποίησή τους το συναίσθημα της ευτυχίας πως μπορεί να διατηρηθεί;

Κ.Τ.: Το να αποδεχόμαστε τις ευθύνες μας και το ότι οι προσπάθειές μας μπορεί να ευοδωθούν, αλλά μπορεί και όχι, μας κάνει να σηκωνόμαστε όρθιοι μετά τις αποτυχίες μας και να παίρνουμε τη ζωή πιο ανάλαφρα. Να ξαναπροσπαθούμε είτε με τον ίδιο τρόπο, είτε με εναλλακτικούς. Αυτή η γνώση για το bounce-back, μας δίνει κουράγιο και δεν χάνουμε το θάρρος μας να αποτυγχάνουμε με όρεξη!!!! Είναι σαν τον τερματοφύλακα. Αλίμονο αν χάσει το κέφι του για τον αγώνα επειδή έφαγε ένα πέναλτι. 

Μ.Γ.: Το σύνολο των πεποιθήσεων της κοινωνίας διευκολύνουν ή σαμποτάρουν την απόφασή μας για ευτυχία;

Κ.Τ.: Δυστυχώς, η κοινωνία μας υποφέρει από το προτεσταντικό σύνδρομο: προσπαθεί συστηματικά να μας δημιουργεί ενοχές. Υπάρχει διάχυτος ένας φθόνος για τους ευτυχισμένους ανθρώπους. Επίσης, υποβόσκει η κατηγορία του «πώς εσύ μπορείς να είσαι ευτυχισμένος όταν οι άλλοι υποφέρουν – στερούνται – δεν έχουν να φάνε – πεθαίνουν κλπ». Μα, η ευτυχία είναι αναφαίρετο δικαίωμα του καθενός και το να είσαι ο ίδιος ευτυχής δεν στερεί από τον άλλον το δικαίωμά του στη δική του ευτυχία. Έχουμε δικαίωμα στην ευτυχία (το σύνταγμα των ΗΠΑ το περιλαμβάνει στα άρθρα του), όπως έχουμε δικαίωμα στην προσωπική ελευθερία ή στο αγαθό της υγείας! Έχει κανείς ενοχές που είναι υγιής; Κλέβει την υγεία του από τον άλλον; όχι. Το ίδιο συμβαίνει και με την ευτυχία. Δικαιούμαστε να είμαστε ευτυχείς (αλλά αν προτιμάμε την απαισιοδοξία, τη μιζέρια και τη δυστυχία, και αυτό είναι δικαίωμά μας).

Μ.Γ.: «Η ευτυχία είναι δωρεάν» είναι δική σας φράση. Γιατί συνήθως είναι δυσεύρετη και κρατάει λίγο;

Κ.Τ.: Η πεποίθηση ότι η ευτυχία είναι μια χίμαιρα που την «ψάχνουμε», την «κυνηγάμε», κάνει από μόνη της την ευτυχία δυσεύρετη, όνειρο απατηλό. Αποδεχόμαστε εκ προοιμίου ότι δεν υπάρχει. Αλλά, αν, όμως λέω εγώ, είναι δωρεάν, γιατί να μην την αναζητάμε μέσα μας; Κρατάει τόσο λίγο, όσο εμείς την αφήνουμε απότιστη. Όσο εμείς δημιουργούμε αφορμές για μικρές χαρές της ζωής, χαρές των αισθήσεων, τότε η κάθε μας μέρα, προσφέρει μικρές καινούργιες δόσεις ευτυχίας. Βέβαια, η ζωή είναι σαν τον τροχό, μια χαρές, μια λύπες. Όμως, τίποτα δεν μπορεί να μας στερήσει τη βαθιά ικανοποίηση ότι καταφέραμε να γίνουμε και να πετύχουμε τα περισσότερα από όσα βάλαμε στο μυαλό μας ως έφηβοι.

*Το βιβλίο «Η ευτυχία είναι απόφαση» της Κατερίνας Τσεμπερλίδου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Χάρτινη πόλη.

 Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία, τη ζωγραφική και τα τελευταία δέκα χρόνια με τη συγγραφή. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από εξακόσιες συνεντεύξεις, καθώς και σχολιασμούς βιβλίων και θεατρικών παραστάσεων. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά κι έχει συμμετάσχει σε θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής»  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Τον Νοέμβριο του  2019 κυκλοφόρησε το νέο της μυθιστόρημα «Ζάχαρη άχνη» από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Related posts