Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
05 Ιούλ 2020
SLIDER

Κατερίνα Πλουμιδάκη:Η ζωή είναι δώρο Θεού και έτσι πρέπει να την αντιμετωπίζουμε

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Η Κατερίνα Πλουμιδάκη γεννήθηκε και έζησε τα πρώτα της χρόνια στο Λονδίνο. Τελείωσε το σχολείο στην Αθήνα και σπούδασε Computer Science στο Πανεπιστήμιο King’s College του Λονδίνου. Ξεκίνησε την επαγγελματική της δραστηριότητα από τον χώρο της πληροφορικής στο Λονδίνο, τη Γενεύη αλλά και την Αθήνα, όπου και επέστρεψε μόνιμα. Για τέσσερα χρόνια παρουσίασε στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση το δελτίο ειδήσεων στα αγγλικά. Εργάστηκε στον τομέα των δημοσίων σχέσεων και έλαβε μέρος σε τηλεοπτικές σειρές ως ηθοποιός. Μιλάει αγγλικά, γερμανικά και γαλλικά. 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Κατερίνα είσαι μια πολύ δραστήρια και πολυάσχολη γυναίκα. Ρίχνοντας μια ματιά προς τα πίσω, ποιος είναι ο απολογισμός που κάνεις έως σήμερα;

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΠΛΟΥΜΙΔΑΚΗ: Πολλή και ευχάριστη δουλειά με το αντίστοιχο τρέξιμο. Βασικά ποτέ δε σταματάω, αλλά ίσως και δεν θέλω. Αν αγαπάς αυτό που κάνεις, θέλεις να το κάνεις συνέχεια και δε σε κουράζει. Τίποτα δε μου δόθηκε, δε μου χαρίστηκε, όχι ότι παραπονιέμαι γι’ αυτό, απλά το δηλώνω. Ό,τι έχω κάνει έως σήμερα το έχτισα, και επανειλημμένα είδα ότι τα πράγματα θα έρθουν στη σωστή τους ώρα και όχι όποτε θέλεις. Γι’ αυτό και όταν βλέπω ότι κάτι δεν κάθεται, το αφήνω ώσπου να έρθει ο χρόνος. Στη δουλειά μου έχω γνωρίσει πάρα πολλούς ανθρώπους, επί το πλείστον είναι εξαιρετικές οι σχέσεις μου μαζί τους, και επί το πλείστον πάνω απ’ όλα είναι άνθρωποι. Φυσικά και μου έχουν τύχει οι φωτεινές εξαιρέσεις αχαριστίας, αλλά είναι όλα μέσα στο παιχνίδι. Ίσως το κάνουν και πιο ενδιαφέρον… 

Μ.Γ.: Τι ήταν αυτό που σε οδήγησε προς τη συγγραφή βιβλίων;

Κ.Π.: Έκανα μία επέμβαση το 2004 που πήγε στραβά και έπρεπε να κάτσω σπίτι για δύο μήνες για να ανεβάσω τον αιματοκρίτη μου και να ξεκουραστώ. Την πρώτη εκείνη βδομάδα διάβαζα συνεχώς και έβλεπα DVD. Μετά από μία βδομάδα είπα δε βγαίνει έτσι, και άρχισα να γράφω τις σκέψεις μου σε ένα ημερολόγιο. Μετά από 10 χειρόγραφες σελίδες, είπα να φτιάξω ένα μίνι βιβλιαράκι για να το χαρίσω στις φίλες μου. Καθώς έγραφα όμως είδα πόσο πολύ μου αρέσει η πρόκληση της γραφής, το πινγκ- πονγκ των λέξεων, η ευρηματικότητα και παράλληλα η συγκρότηση, η παιδεία, και η ευστροφία που χρειάζεται για να γράψει κανείς. Το βρήκα μεγάλη πρόκληση και εκεί αποφάσισα ότι θα γράψω βιβλίο και θα το εκδώσω. Όλοι με θεώρησαν τρελή και με κοίταζαν ως έτσι. Αυτό μου έδινε διπλή δύναμη να τους αποδείξω το αντίθετο. Στους έξι μήνες που έγραψα το πρώτο μου βιβλίο, την ιστορία του την έζησα στο έπακρον, ταυτίστηκα με τους ήρωές μου, ερωτεύτηκα τον πρωταγωνιστή και συμπορεύτηκα μαζί τους. Δεν ήθελα να κλείσω το βιβλίο, γιατί δεν ήθελα να τους χάσω ακόμα και όταν το τελείωσα για μήνες μετά μου έλειπαν. 

Μ.Γ.: Στο βιβλίο σου «Δανεικός χρόνος» με τι έρχεται σε επαφή ο αναγνώστης;

Κ.Π.: Με το δανεικό χρόνο που ζούμε όλοι μας, με την παράταση ζωής που θεωρώ ότι πήρα, με την ευγνωμοσύνη που πρέπει να νιώθουμε συνεχώς όλοι μας προς την ίδια τη ζωή και με τα μοναδικά συναισθήματα που φέρνει το άκουσμα της λέξης «θάνατος». Μια αληθινή περιπέτεια υγείας μου, που παραλίγο να με φέρει στην αντίπερα όχθη έχτισε αυτή την ιστορία και θέλησα να μοιραστώ και όλα τα συναισθήματα που ένιωσα τότε, και όλα τα πορίσματα ζωής που μου έφερε όλο αυτό. Η καταγραφή των γεγονότων του νοσοκομείου, είναι πέρα για πέρα αληθινή, χωρίς καμία δόση υπερβολής, αλλά πάντα με αυτοσαρκασμό που είναι τρόπος ζωής μου. Η ζωή περνάει πολύ γρήγορα και δεν έχουμε την πολυτέλεια να τα παίρνουμε όλα σοβαρά, άμα παράλληλα θέλουμε να ζούμε κι ευτυχισμένα. Και στα χειρότερα υπάρχει μία θετικότητα. 

Μ.Γ.: Τι σε έκανε να μοιραστείς μια προσωπική σου περιπέτεια υγείας με τους αναγνώστες;

Κ.Π.: Μου αρέσει και το κάνω σε όλα μου τα βιβλία να μοιράζομαι σκέψεις και πορίσματα ζωής που μπορούν να βοηθήσουν στην αυτοβελτίωση και στην ευτυχία του αναγνώστη. Πάντα διάβαζα τα σχετικά βιβλία, και όλο αυτό που έχω πάρει από αυτά το περνάω μέσω των μυθιστορημάτων μου για να φέρω αισιοδοξία, θετικότητα, και βελτιωμένο τρόπο αντιμετώπισης ζωής στους αναγνώστες μου. Δεν είναι μόνο πώς είναι η ζωή μας αλλά είναι και πώς εμείς την αντιλαμβανόμαστε. 

Μ.Γ.: Ποια ήταν τα συναισθήματά σου στις πιο δύσκολες στιγμές της ασθένειας;

Κ.Π.: Το απόγευμα που άκουσα ότι είναι 50-50 εάν θα ζήσω, μελαγχόλησα, αισθάνθηκα μεγάλη μοναξιά, γιατί όσο και να ήταν δίπλα μου και εκεί οι δικοί μου, για το μεγάλο ταξίδι θα έφευγα μόνη μου. Οι σκέψεις μου όταν έπεσα να κοιμηθώ ήταν ότι είμαι πολύ νέα για να φύγω, γιατί έχω τόσα πολλά που ακόμα θέλω να κάνω σε αυτή τη ζωή. Δε φοβόμουν τον θάνατο, είχα συμφιλιωθεί με την ιδέα, έκλαιγα όμως μέσα μου για το χαμένο μέλλον. Είπα όμως ότι το πρωί που θα ξυπνήσω, θα βάλω σε εφαρμογή αυτά που διάβαζα 20 χρόνια, και θα μπω στο χειρουργείο με όση θετικότητα και δύναμη μπορούσα να διαθέσω. Και έτσι και έκανα, σε βαθμό που η θεία μου που είναι ψυχολόγος και με είδε έτσι, φοβήθηκε ότι όλο αυτό θα μου βγει σε βαριά κατάθλιψη μετά. Άπαξ και βγήκα σώα από το χειρουργείο, η πρώτη μου αντίδραση ήταν να κλαίω με λυγμούς που είμαι ακόμα εδώ. Ήταν κλάμα συγκίνησης, ευχαριστίας, ανταπόδοσης, ευγνωμοσύνης προς όλους και πρωταρχικά την ίδια τη ζωή. Ήταν η πιο δυνατή στιγμή της ζωής μου. 

Μ.Γ.: Τι σου άφησε όλη αυτή η περιπέτεια;

Κ.Π.: Με έκανε να εκτιμώ το κάθε λεπτό, να βρίσκω χαρά στις μικροχαρές της ζωής, να μην περιμένω να είναι στρωμένα τα πάντα για να μπορέσω να χαρώ. Να μην περιμένω την ευτυχία από τους γύρω μου, αλλά να τη βρίσκω και να τη δημιουργώ από μέσα μου.

Τώρα πια όταν πέφτω ψυχολογικά πέφτω λιγότερο βαθιά και με λιγότερη διάρκεια.

Ξέρω ότι κι αυτό θα περάσει, και ότι σ’αυτό τον κύκλο δεν μπορώ να είμαι μόνο πάνω. 

Μ.Γ.: Άλλαξε η οπτική σου στον κόσμο μετά το πέρας της ίασης;

Κ.Π.: Συνταρακτικά. Θετικότητα, χαρά, ζωντάνια, παιδικότητα, χαρακτηρίζουν την τωρινή ζωή μου. Η γκρίνια όταν προκύψει κόβεται από μένα την ίδια μαχαίρι, μαζί με τα παράπονα και την αρνητικότητα. Η ζωή είναι δώρο Θεού και έτσι πρέπει να την αντιμετωπίζουμε.

 

Μ.Γ.: Τι ήταν αυτό που συνειδητοποίησες και σε άλλαξε;

Κ.Π.: Συνειδητοποίησα ότι σε ένα δευτερόλεπτο αλλάζει η ζωή μας όλη και αυτό μπορεί να συμβεί οποτεδήποτε, σε οποιονδήποτε, και σίγουρα δε μας προειδοποιεί. Οπότε αν μας βρει μέσα στην αχαριστία, που είναι ιδίωμα της ανθρώπινης ύπαρξης, θα μας κάνει να κλαίμε για την ωραία ζωή που είχαμε και δεν το είχαμε καταλάβει. Αλλά τότε θα είναι αργά. 

Μ.Γ.: Το βιβλίο μοιάζει με προσωπικό ημερολόγιο. Ποιες στιγμές γράφτηκε;

Κ.Π.: Το πρώτο κομμάτι που είναι η κατά γράμμα περιγραφή της αληθινής περιπέτειάς υγείας μου, γράφτηκε μόλις έφυγα από το νοσοκομείο και γύρισα σπίτι.

Το δεύτερο κομμάτι που είναι μυθοπλασία γράφτηκε αρκετά χρόνια μετά. Δεν έγινε τυχαία, ήθελα να απομακρυνθώ από τα συναισθήματα εκείνης της εποχής και κατόπιν να γράψω μακριά από τα γεγονότα το πόρισμα ζωής μου. 

Μ.Γ.: Δηλαδή υπάρχει και μυθοπλασία στις σελίδες του;

Κ.Π.: Το δεύτερο κομμάτι είναι μόνο μυθοπλασία, ενώ το πρώτο είναι πέρα για πέρα η αλήθειά μου, τα συναισθήματα, οι φόβοι, οι λύπες και παράλληλα το απαραίτητο και επιβαλλόμενο χιούμορ για την καλύτερη αντιμετώπιση των γεγονότων. 

Μ.Γ.: Στις περιγραφές του βιβλίου φαίνεται να παρατηρείς λεπτομερέστατα τους ανθρώπους. Είναι κάτι που συνήθιζες και πριν την περιπέτεια της ασθένειας;

Κ.Π.: Ναι το κάνω από παιδί, μπορώ συναντώντας μια φίλη μου να μην προσέξω εάν φοράει φούστα ή παντελόνι, αλλά θα έχω προσέξει τα πάντα στα μάτια της, στις εκφράσεις της, στις κινήσεις της, στον τόνο και χροιά της φωνής της. Παράλληλα κάνω τον ψυχολόγο σε όλους γύρω μου, όσα χρόνια με θυμάμαι. Με ενδιαφέρει πάρα πολύ το είναι και η ψυχή των ανθρώπων, και το γιατί φέρονται όπως φέρονται.

 Μ.Γ.: «Θέλω να γράψω για να μετατρέψω τη λύπη σε νοσταλγία, τη μοναξιά σε αναμνήσεις» αναφέρεις σε κάποιο σημείο. Τι είναι για σένα η γραφή;

Κ.Π.: Η γραφή είναι η λύτρωση, η κατάθεση ψυχής, η αυτοκάθαρση, ο καλύτερος ψυχίατρος και ο ωραιότερος τρόπος να βγάλεις ό,τι σε απασχολεί και να το διώξεις μακριά. Παράλληλα είναι μία εύκολη ευτυχία, συνδυασμένη με ένα δυνατό ακόνισμα μυαλού. 

Μ.Γ.: Γράφεις «μερικές φορές τα δώρα της ζωής έρχονται μεταμφιεσμένα ως καταστροφές». Πότε μια καταστροφή μπορεί να θεωρηθεί δώρο ζωής; 

Κ.Π.: Όταν αλλάξουμε από αυτήν, γίνουμε θετικότεροι, καλύτεροι άνθρωποι, γενναιόδωροι προς όλους και προς τον εαυτό μας. Η αυτομαστίγωση είναι κι αυτή ιδίωμα της ανθρώπινης φύσης. 

Μ.Γ.: «Γιατί κάθε έντονο συναίσθημα να μας επιφέρει παράλληλα και την αίσθηση της ανασφάλειας;» ρωτάει η Μάρθα τις φίλες της. Ποια είναι η απάντησή σου;

Κ.Π.: Τα έντονα συναισθήματα προς το καλό ή προς το κακό χαλάνε την ισορροπία μας, και αυτό μας στρεσάρει γιατί αισθανόμαστε ότι χάνουμε τον έλεγχο του εαυτού μας και των πραγμάτων. Η ισορροπία μας δεν είναι απαραίτητα σε κάτι καλό, μπορεί να είναι σε κάτι κακό που έχει γίνει όμως τρόπος ζωής μας, που το συνεχίζουμε, γιατί η διακοπή του μας δημιουργεί φοβίες, στερητικά σύνδρομα, ανασφάλειες, αταξία μυαλού και γι’ αυτά είμαστε συγκλονιστικά απροετοίμαστοι. Εξού και ο λόγος που οι κακές συνήθειες κόβονται τόσο μα τόσο πολύ δύσκολα. 

Μ.Γ.: Πώς κατακτάται η ευτυχία;

Κ.Π.: Με την μη-προσμονή της. Όταν την επιδιώκουμε, την κυνηγάμε, την μεγαλοποιούμε στο μυαλό μας οπότε και να έρθει την προσπερνάμε. Όταν αφηνόμαστε στην ύπαρξή μας, είμαστε συνεχώς και αδιαλείπτως ευγνώμονες και κυλάμε με τη ροή της ζωής, έρχεται από μόνη της. 

Μ.Γ.: Πώς βρίσκει κάποιος το σθένος να πάει κόντρα σ΄αυτό που φοβάται;

Κ.Π.: Βουτώντας γρήγορα στα βαθιά πριν το πολυσκεφτεί. Όταν αρχίζει η πολλή σκέψη και η πολλή ανάλυση, μεγαλοποιούνται ο φόβος, η αδυναμία, η αίσθηση της ανικανότητας και της ανημποριάς. Αυτά μόνο πιο φοβισμένους μπορούν να μας κάνουν. 

Μ.Γ.: «Βλέπω ακόμα και γερασμένους εφήβους γύρω μου» είναι μια δική σου φράση. Θεωρώ ότι είναι ένα τραγικό συμπέρασμα. Δικαιολογείται;

Κ.Π.: Απόλυτα, η αγνωμοσύνη φέρνει μια μόνιμη αρνητικότητα, δυστροπία, νωχελικότητα, μειωμένη όρεξη ζωής. Τείνουμε όταν τα έχουμε όλα να κοιτάμε τα ελάχιστα που μπορεί να μην έχουμε, και έτσι ποτέ να μην είμαστε ευχαριστημένοι και να ζούμε μέσα στην απληστία του μυαλού μας. Όσο πιο ανώριμος ο έφηβος, τόσο πιο έντονα τα συμπτώματα αυτά. 

Μ.Γ.: «Μου αρέσει που επέτρεψα στο πεπρωμένο να παρέμβει στη ζωή μου και να αποφασίσει τι είναι καλύτερο για μένα» γράφεις σε άλλο σημείο. Πιστεύεις στο πεπρωμένο ή στις προσωπικές επιλογές;

Κ.Π.: Και στα δύο. Οι προσωπικές επιλογές μπορούν να μας ανεβάσουν μία σκάλα ύπαρξης, αλλά εν τέλει τα πιο σοβαρά στη ζωή δεν είναι στο χέρι μας. Έρχονται όποτε θέλουν, σε όποια μορφή, διάσταση και συχνότητα θέλουν, μας συντροφεύουν όσο θέλουν και οι τεράστιες προσπάθειές μας για να τα ανατρέψουμε μπορεί να είναι απλά ένας κόκκος άμμου.

 

*Το βιβλίο «Δανεικός χρόνος» της Κατερίνας Πλουμιδάκη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Χάρτινη πόλη.

 Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής»  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Τον Νοέμβριο του  2019 κυκλοφόρησε το νέο της μυθιστόρημα «Ζάχαρη άχνη» από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από πεντακόσιες συνεντεύξεις. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά.

 

 

 

 

Related posts