Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
05 Ιούλ 2022
Πολιτισμός

Κατερίνα Ανδρικοπούλου: Δε νομίζω πως υπάρχει συγκεκριμένος ορισμός για τον έρωτα

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Η  Κατερίνα   Ανδρικοπούλου  γεννήθηκε   και   μεγάλωσε   στο   Αίγιο.   Σπούδασε νηπιαγωγός στο πανεπιστήμιο Κρήτης και απέκτησε μεταπτυχιακό στη Γλασκώβη (MEd   Psychology).   Έζησε   αρκετά   χρόνια   στο   Λονδίνο,   όπου   ειδικεύτηκε   στην Παιγνιοθεραπεία δουλεύοντας παράλληλα σε σχολεία και οργανισμούς. Σήμερα ζει στην Αθήνα με τον άντρα της και τους δύο γιους της. Εργάζεται ως νηπιαγωγός σε Δημόσιο Νηπιαγωγείο και ιδιωτικά ως παιγνιοθεραπεύτρια (Play therapist). Είναι μέλος της ΕΔΠΕ και της PTI. Αρθρογραφεί ανά διαστήματα σε μεγάλα portals και sites που αφορούν το παιδί και την οικογένεια. Είναι συνιδιοκτήτρια των Writing spiders (προσωπικό blog) και ασχολείται ενεργά με το παιδικό βιβλίο. Γράφει για μικρά και μεγάλα παιδιά με μαύρο χιούμορ. Από την Άνεμος εκδοτική κυκλοφορεί το βιβλίο της «Το καλοκαίρι της νύφης», 2012. 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Γεννηθήκατε και μεγαλώσατε στο Αίγιο, σπουδάσατε νηπιαγωγός στην Κρήτη, αποκτήσατε μεταπτυχιακό στη Γλασκώβη, ζήσατε αρκετά χρόνια στο Λονδίνο και σήμερα ζείτε στην Αθήνα. Τι κρατάτε στην καρδιά και στη σκέψη σας από κάθε πόλη;

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΝΔΡΙΚΟΠΟΥΛΟΥ: Τι όμορφη ερώτηση… Από το Αίγιο κρατάω τη θάλασσα, τα παιδικά καλοκαίρια, τα ποδήλατα και τα παγωτά, τους γονείς μου, τα ατελείωτα οικογενειακά τραπέζια, τα γέλια και τα κλάματα. Από την Κρήτη κρατάω τις εξεταστικές, τα τραγούδια στο μπαλκόνι,  τα ελεύθερα κάμπινγκ στη Φαλάσερνα, μια εκπομπή σε τοπικό ραδιόφωνο, τα ατέλειωτα ξενύχτια και τα ποτά. Από τη Γλασκώβη κρατάω το κρύο, το χιόνι, πατάτες τηγανητές με ξύδι και τυρί, μια mars τηγανητή, τα Highlands, κι έναν έρωτα. Από το Λονδίνο κρατάω το άγχος, το τρέξιμο, τα πρώτα μου πολλά λεφτά, τα ταξίδια, ένα διαμέρισμα τρύπα, κάτι παιδάκια από Μπαγκλαντές και 5 πολυπολιτισμικές φίλες. Από την Αθήνα κρατάω θέατρα, συναυλίες, δουλειές, τα βιβλία μου, νέες γνωριμίες, νέες φιλίες  μα πάνω από όλα αυτά κρατάω τα παιδιά μου, τα ξενύχτια μου με τα παιδιά μου, τα παιχνίδια μας, την οικογένειά μου, το μεγάλωμά μου.

 Μ.Γ.: Σήμερα εργάζεστε ως νηπιαγωγός και ως παιγνιοθεραπεύτρια. Τι ακριβώς κάνει μια παιγνιοθεραπεύτρια;

Κ.Α.: Μια παιγνιοθεραπεύτρια δουλεύει με παιδιά που αντιμετωπίζουν συναισθηματικές δυσκολίες μέσα από το παιχνίδι. Η παιγνιοθεραπεία είναι μια μέθοδος/προσέγγιση που βοηθά παιδιά με προβλήματα, είτε συναισθηματικά είτε συμπεριφοράς, να βοηθούν τον εαυτό τους! Τα παιδιά μαθαίνουν να εκφράζουν κατάλληλα τα συναισθήματα τους και τα θέματα τους (μέσα από την φυσική τους γλώσσα, το παιχνίδι) και να επιλύουν κατάλληλα. Τότε έρχεται ισορροπία στο παιδί και όλη την οικογένεια. Είναι μια φανταστική δουλειά, που αγαπώ πάρα πολύ κι αισθάνομαι ευλογημένη που μπορώ να την εξασκώ.

 Μ.Γ.: Παράλληλα ασχολείστε με τη συγγραφή. Τι σας ώθησε προς τη συγγραφή βιβλίων;

Κ.Α.: Η συγγραφή βιβλίων γίνεται καθαρά από χόμπι. Από μικρή μου άρεσε να γράφω. Όταν δεν έχω πολλές μαζεμένες ιδέες,  τότε εκτονώνομαι γράφοντας κείμενα σε εκπαιδευτικά σάιτ. Μ’ αρέσει όμως πάρα πολύ να βλέπω άτομα να διαβάζουν το βιβλίο μου, ενθουσιάζομαι όσο τίποτε άλλο αν δω το βιβλίο μου σε βιβλιοπωλείο και χαίρομαι αφάνταστα αν κάποιος μου πει ότι το διάβασε και του έκανε κλίκ. Εύχομαι το επόμενο, γιατί θα θελα να γράψω κι ένα τρίτο, να μη μου πάρει τόσο καιρό να τελειώσει. 

Μ.Γ.: Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο σας με τίτλο «Παρασκήνια του έρωτα». Πότε ο έρωτας βρίσκεται στα παρασκήνια;

Κ.Α.: Στα παρασκήνια βρίσκεται όταν για κάποιο λόγο δεν μπορεί να εκδηλωθεί ή αν λόγω της καθημερινότητας, των υποχρεώσεων και της ρουτίνας αναγκαστικά κάθεται στα παρασκήνια. 

Μ.Γ.: «Τι είναι έρωτας;» αναρωτιέστε στο βιβλίο. Υπάρχει συγκεκριμένος ορισμός για τον έρωτα ή όσοι οι ερωτευμένοι τόσοι και οι ορισμοί του;

Κ.Α.: Δε νομίζω τελικά πως υπάρχει συγκεκριμένος ορισμός για τον έρωτα. Όσοι οι ερωτευμένοι τόσοι και οι έρωτες.  Μερικοί άνθρωποι είναι τυχεροί γιατί κατάφεραν να γνωρίσουν τον απόλυτο έρωτα αν τον παντρεύτηκαν είναι υπερβολικά τυχεροί, αν τον γνώρισαν τυχαία για λίγο είναι και αυτό τύχη.  Κάποιοι άνθρωποι εφάπτονται σωματικά τέλεια. Αν είναι τυχεροί συναντιούνται και το δοκιμάζουν αν δεν είναι, πεθαίνουν με άγνοια. Ο έρωτας φεύγει κι έρχεται. Δε κρατάει για πάντα. Αλλά για όσο κρατάει κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει τη δύναμη του. Άλλωστε και  ο Τρωικός πόλεμος ξεκίνησε από έναν έρωτα. 

Μ.Γ.: Ποιο ήταν το κέντρισμα ώστε να γράψετε ένα βιβλίο με μικρές ιστορίες;

Κ.Α.: Ακούω γενικά φίλους να λένε πως δεν προλαβαίνουν ποτέ να διαβάσουν τίποτα. Κι εγώ τα τελευταία χρόνια ενώ μ’ αρέσει πολύ να διαβάζω, είναι σαν να ταξιδεύω νοητά με τους ήρωες, κατέληγα να μου πέφτει το βιβλίο πάντα στο κεφάλι το βράδυ  επειδή με έπαιρνε συνεχώς ο ύπνος κι όταν επέστρεφα στο βιβλίο δε θυμόμουν εύκολα πλοκή και ήρωες. Οπότε σ΄ αυτή τη φάση της ζωής μου θέλησα να γράψω αυτοτελής ιστορίες, όχι ιδιαίτερα περίπλοκες για να τις διαβάσουν φίλοι και γνωστοί με ευκολία χωρίς να ξεχνάνε τι διάβασαν και που είχαν μείνει. Επίσης ήθελα να είναι και το βιβλίο ελαφρύ ώστε αν πέσει στο κεφάλι τους να μη πονέσουν τη νύχτα. 

Μ.Γ.: Όλες οι ιστορίες αφορούν προϊόν μυθοπλασίας ή προέκυψαν κι από βιογραφικές ή βιωματικές ιστορίες;

Κ.Α.: Κάθε ιστορία ξεκινά να γράφεται από ένα έναυσμα. Κάτι μικρό αλλά αληθινό. Μπορεί να ΄ναι μια λέξη, μια εικόνα, μια ανάμνηση, μια ιστορία άσχετη που μου προκάλεσε όμως ένα συναίσθημα, μια σκέψη, ένα λαμπάκι που άναψε όταν είδα κάτι συγκεκριμένο. Κάτι που μου ‘πε κάποιος πάνω σε μια κουβέντα, μια γυναίκα που είδα στο δρόμο να ανεβαίνει μια ανηφόρα, έναν άντρα που είδα να οδηγεί το αυτοκίνητό του, ένα πάρτι, ένα  σημείωμα. Κάποιοι που διάβασαν το βιβλίο μου είπαν: «μα καλά με έβλεπες από κάπου κι έγραψες π.χ. το τάδε κεφάλαιο». Δε σε ‘βλεπα αλλά χαίρομαι που ταυτίζεσαι. Ό,τι περνάς το έχουν περάσει κι άλλοι και θα το περάσουν χιλιάδες ακόμα. 

Μ.Γ.: Ποια θέματα θίγονται στα «Παρασκήνια του έρωτα»;

Κ.Α.: Η μητρότητα, η επιλόχειος κατάθλιψη, το διαζύγιο, η συμβίωση με ή χωρίς παιδιά, το μεταναστευτικό, οι σχέσεις των δυο φύλων, κάποια σεξουαλικά ζητήματα μεταξύ ζευγαριών, η πίστη, η απιστία, το ψέμα, η αλήθεια, η καθημερινότητα, η ρουτίνα, ο γάμος, η ψυχολογικές διακυμάνσεις, ο ρόλος του άνδρα και της γυναίκας, η ηλικία, γενικότερα οι ανθρώπινες σχέσεις και πώς αυτές πλέκονται σχηματίζοντας ένα καλάθι που γεμίζει με χίλια δυο πράγματα.

 

Μ.Γ.: Τα πρώτα διηγήματα αφορούν τ΄ αποτελέσματα του –προφανώς- έρωτα, δηλαδή, τον γάμο, παιδιά κλπ. Που βρίσκεται ο έρωτας μετά τον γάμο;

Κ.Α.: Ο έρωτας μετά τον γάμο κάποιες φορές κρύβεται, κάποιες φορές εμφανίζεται. Παίζει ένα κρυφτό. Και σιγά σιγά πιστεύω πως μεταλλάσσεται σε αγάπη.

 

Μ.Γ.: Στη σημερινή ηλεκτρονική εποχή του φλερτ μέσω διαδικτύου μπορεί να προκύψει έρωτας;

Κ.Α.: Σίγουρα μπορεί! Κι έχει βοηθήσει πολλούς να βρουν το ταίρι τους. Έχει και το διαδίκτυο τα θετικά του.  Προσωπικά έχω αρκετές περιπτώσεις ζευγαριών που γνωρίστηκαν μέσω διαδικτύου, παντρεύτηκαν έκαναν παιδιά, όλα  παραδοσιακά και δείχνουν ευτυχισμένοι.

 

Μ.Γ.: Κάποιες από τις ιστορίες σας αναφέρονται στη μητρότητα. Τι θέλατε να τονίσετε;

Κ.Α.: Στόχος μου ήταν να τονίσω πως η μητρότητα δεν είναι εύκολη υπόθεση και πώς δεν σε προετοιμάζει τίποτα για αυτό που θα ζήσεις. Ένα μωρό  δεν έρχεται με οδηγίες χρήσης. Ήθελα πολύ να απενεχοποιήσω τις χιλιάδες κοπέλες που νιώθουν τύψεις όταν δεν τα καταφέρνουν όπως λένε τα βιβλία ή τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ήθελα να τονίσω πως είναι εντάξει να απογοητεύεσαι, να κλαίς, να μην αντέχεις άλλο, να νιώθεις χάλια και μετά να επανέρχεσαι πάλι δυνατή. Επίσης θίγω λίγο και την επιλόχεια κατάθλιψη που είναι πολύ σημαντική και πιστεύω πώς επηρεάζει πάρα πολλές γυναίκες στις μέρες μας. Στη χώρα μας ακόμα τουλάχιστον έχουμε τη τάση να τα κουκουλώνουμε, να κάνουμε πώς δεν υφίσταται εύχομαι πως κάποτε θα αλλάξει όλο αυτό και θα δεχτούμε και τις ψυχικές νόσους όπως δεχόμαστε και όλες τις άλλες. 

Μ.Γ.: «Πολλές οι μάνες. Πολλές οι ταυτότητες» γράφετε. Κάθε μάνα είναι διαφορετική;

Κ.Α.: Πιστεύω πώς κάθε μάνα είναι διαφορετική και οφείλει να είναι διαφορετική. Δεν υπάρχουν τέλειες μάνες παρά μόνο αρκετά καλές. Κάθε μάνα είναι η καλύτερη μάνα που μπορεί να είναι όπως λέει ο Winnicott δεδομένων των συνθηκών της ζωής τους. Κάθε μάνα έχει ένα ξεχωριστό στιλ και μ’ αυτό συνδέεται με το παιδί της. 

Μ.Γ.: «Στην ευτυχία έχουμε λίγες ευκαιρίες» αναφέρετε στο διήγημα «Χωρισμός από σπίτι». Τι χρειάζεται ώστε να τις αρπάζουμε και να μη μας ξεφύγουν;

Κ.Α.: Να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά, να φεύγουμε από εκεί που δεν αντέχουμε άλλο, από εκεί που μας πονάει η ψυχή μας, να έχουμε θάρρος και τόλμη. 

Μ.Γ.: Το βιβλίο σας αναφέρεται κυρίως στα παρασκήνια του έρωτα που αφορούν παντρεμένες γυναίκες με μικρά παιδιά. Τα παρασκήνια ανήκουν στις γυναίκες συζύγους;

Κ.Α.: Τα παρασκήνια ανήκουν σε όλους, και κυρίως σ΄ αυτούς που έχουν διάθεση να κοιτάξουν λίγο και πίσω από την κουρτίνα της σκηνής, πίσω από το έργο που παίζεται για τους θεατές.

 

Μ.Γ.: «Κάτι σίγουρα κάνουμε λάθος» αναφέρεται στον διάλογο μεταξύ τριών γυναικών στην παιδική χαρά. Που εντοπίζεται το λάθος;

Κ.Α.: Πιστεύω πως οι γυναίκες σήμερα έχουν πάρα πολλούς ρόλους, πάρα πολλές ευθύνες, πάρα πολλά πρέπει, πάρα πολλά να κάνουν. Όλα είναι πιο εύκολα λόγω της τεχνολογίας αλλά στην ουσία η ζωή μας πιο δύσκολη με μεγαλύτερες απαιτήσεις και ανησυχίες. Παλιότερα ένα παιδί μεγάλωνε με πολλούς γύρω του, με τον παππού και τη γιαγιά, με τη γειτονιά, με την κοινότητα. Τώρα ένα παιδί μεγαλώνει συνήθως με το βάρος να πέφτει αποκλειστικά σε δυο ανθρώπους και αρκετές φορές μόνο στον ένα. Κάτι κάνουν λάθος αυτές οι γυναίκες του βιβλίου μου, στην παιδική χαρά, γιατί παρ’ όλο που γίνονται λάστιχο, και ενώ τεντώνονται να τα προλάβουν όλα, κανείς δεν αναγνωρίζει τι κάνουν και συνήθως τα κάνουν και όλα θάλασσα ή έτσι πιστεύουν τουλάχιστον. Πολλές γυναίκες βρίσκονται στα πρόθυρα του burn out σε έναν κόσμο που μετράει την επιτυχία με το πόσα στρίμωξες  στη λίστα και πόσα κατάφερες να φέρεις εις πέρας. 

Μ.Γ.: Που οφείλεται η «μάχη» μεταξύ των δυο φύλων που ξεκινά με το πρώτο φλερτ μέχρι την απόκτηση της οικογένειας, αλλά και μέχρι τα βαθιά γεράματα;

Κ.Α.: Θα ήθελα πραγματικά να πιστέψω και να αποδεχτώ πώς δεν υπάρχει «μάχη» μεταξύ των δυο φύλων και πώς σε έναν ιδανικό κόσμο πορευόμαστε όλοι με γνώμονα το κοινό καλό, το κοινό καλό της οικογένειας, της σχέσης. Αυτό δεν ισχύει  όμως ή έστω ισχύει αλλά όχι πάντα ακόμα και στις καλύτερες οικογένειες. Γενικά υπάρχει μια τάση να υπερισχύσει η γνώμη του ενός ή του άλλου και η ωριμότητα του κάθε ζευγαριού θα καθορίσει κατά πόσο θα αντέξει μια σχέση στον χρόνο. Χωρίς υποχώρηση και από τις δυο πλευρές πάντα θα υπάρχει μια μάχη. Η μάχη θεωρώ οφείλεται στο ότι τα δυο φύλα μιλάμε διαφορετικές γλώσσες κυριολεκτικά. Για να καταλάβω πχ τον άντρα μου ο οποίος μιλάει Αριανά όπως λέει και ο Gray John πρέπει να μάθω με υπομονή Αριανά και να κάνω εντατικά μαθήματα ώστε να καταλαβαίνω και τη γλώσσα του σώματος και τη μη λεκτική επικοινωνία των Αριανών. Για να καταλάβει αυτός εμένα πρέπει να μάθει Αφροδίτικα (θα τα ονομάσω έτσι) ώστε να μην υπάρχει συνεχώς μάχη. 

Μ.Γ.: Προς το τέλος του βιβλίου οι ιστορίες σας αναφέρονται στους άντρες. Ποια είναι η θέση τους στα παρασκήνια του έρωτα;

Κ.Α.: Πώς μπορεί να υπάρχουν παρασκήνια χωρίς τους άνδρες; Είναι το άλλο μισό της ιστορίας. Το άλλο μισό του νομίσματος. Η θέση τους είναι ξεχωριστή και εξίσου σημαντική. Χωρίς αυτούς δε θα υπήρχε καν ιστορία. ¨Ήθελα να δώσω και στους άνδρες την ευκαιρία να μιλήσουν μέσα από το βιβλίο μου. Να μην είναι καθαρά γυναικείο βιβλίο αλλά να περιέχει και μια ανδρική σκοπιά έστω και μικρή. Δε ξέρω πόσο καλά το κατάφερα. Αν δε το κατάφερα καθόλου ας με συγχωρέσουν το επόμενο θα είναι αφιερωμένο περισσότερο σ’ αυτούς. 

Μ.Γ.: Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για ένα ζευγάρι αυτό το «Χορεύουμε;» που υπάρχει στην τελευταία ιστορία σας; 

Κ.Α.: Είναι εύκολο αλλά ταυτόχρονα  είναι και πολύ δύσκολο. Θα αναρωτηθεί κανείς σιγά τί κάνουν χορεύουν στο σαλόνι τους μια Παρασκευή βράδυ χωρίς παιδιά. Και αυτή κλωτσάει μια ξεχασμένη κάλτσα κάτω από τον καναπέ. Όμως όλο αυτό κάποιες φορές φαντάζει άθλος, να βρεθείς δηλαδή  χαλαρός στο σαλόνι σου, όσο έχεις μικρά σε ηλικία παιδιά, να αφεθείς και να χορέψεις και να κλωτσήσεις και την κάλτσα χωρίς να σε πιάσουν τα ψυχαναγκαστικά σου περί τάξης και καθαριότητας. 

Μ.Γ.: Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου σας ξεπηδάει η αισιοδοξία ή η απαισιοδοξία;

Κ.Α.: Και τα δυο μαζί χέρι χέρι. Εξαρτάται βέβαια και σε τι ψυχολογική κατάσταση θα σε βρει το βιβλίο. Μπορεί να σε ρίξει, μπορεί να σε φοβίσει, να σε απογοητεύσει, να σε προβληματίσει αλλά μπορεί να σε κάνει να γελάσεις να αναπολήσεις, να ταυτιστείς και να νιώσεις καλά γιατί θα δεις πως και άλλοι περνούν ή έχουν περάσει τα ίδια με σένα. 

Μ.Γ.: Ποια γεύση θέλετε να παραμείνει στους αναγνώστες όταν κλείσουν την τελευταία σελίδα;

Κ.Α.: Θα ήθελα να παραμείνει μια γεύση γλυκόξινη. Σαν να τρως, ας πούμε κινέζικο γλυκόξινο χοιρινό  με ρύζι και λαχανικά. 

Μ.Γ.: Σας ευχαριστώ πολύ για την παραχώρηση της συνέντευξης και σας εύχομαι καλοτάξιδο το βιβλίο σας.

Κ.Α.: Σας ευχαριστώ θερμά για την τόσο όμορφη συνέντευξη.

*Το βιβλίο «Παρασκήνια του έρωτα» της Κατερίνας Ανδρικοπούλου κυκλοφορεί από την Άνεμος εκδοτική.

 Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής»  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Το 2019 θα κυκλοφορήσει το νέο της μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από πεντακόσιες συνεντεύξεις. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά.   

 

Related posts