Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
01 Ιούλ 2022
Πολιτισμός

Ειρήνη Φραγκάκη : Δεν πιστεύω ότι η συγγραφή είναι κληρονομικό χάρισμα

 

Από τη Μαίρη Γκαζιάνη
  
Η Ειρήνη Φραγκάκη είναι μια νέα και πολυτάλαντη γυναίκα. Ξεκίνησε από τη Σητεία της Κρήτης κουβαλώντας στη ψυχή της τη βαριά κληρονομιά του προγόνου της Βιντσέντζου Κορνάρου.  Σήμερα, ζει στην Αθήνα με την οικογένειά της, είναι σύζυγος και μητέρα πέντε παιδιών, ζωγραφίζει, φτιάχνει κοσμήματα και έχει γράψει ποιήματα, στίχους, διηγήματα, παραμύθια, μυθιστορήματα. Το τελευταίο βιβλίο της είναι ένα παραμύθι, με τον τίτλο «Το αστέρι κι η ευχή».
 
ΕΡ. Ειρήνη γεννήθηκες και μεγάλωσες στη Σητεία της Κρήτης. Τι σημαίνει για σένα αυτός ο τόπος;
ΑΠ. Αν ποτέ σας βγάλει ο δρόμος στη Σητεία, στην παραλία της θα δείτε ένα άγαλμα. Κι εκεί, κάτω απ’ αυτό, τούτο ‘δω είναι γραμμένο : Στη Στείαν εγεννήθηκε, στη Στείαν ενεθράφη, εκεί ‘καμε κι εκόπιασεν ετούτα που σας γράφει».
Αυτό είναι χαραγμένο στην ψυχή του κάθε Σητειακού αλλά και όσων αγάπησαν τον τόπο αυτό. Λείπω από κοντά της 8 χρόνια κι όμως είναι σα να μην έχω φύγει ποτέ. Την κουβαλώ μέσα μου, κυλάει στις φλέβες μου, αναπνέω το οξυγόνο της με την ψυχή μου. Κάθε μέρα Μου εύχομαι, να με αξιώσει ο Θεός κάποτε να επιστρέψω.
 
ΕΡ. Το γενεαλογικό σου δέντρο οδηγεί στον μεγάλο ραψωδό Βιτσέντζο Κορνάρο. Πιστεύεις ότι η συγγραφή βρίσκεται στο DNA σου;
ΑΠ. Κάτι τέτοιο θα ήταν ένα εγωιστικό ψέμα να το ισχυριστώ. Δεν υπάρχει κληρονομικό χάρισμα στην συγγραφή. Μόνο ένα βαρύ όνομα να σε ακολουθεί και να προσπαθείς να είσαι όσο το δυνατόν καλύτερος για να το τιμάς χωρίς να μπορώ ποτέ όμως να μπω στο τρυπάκι, να συγκρίνω τον εαυτό μου με ένα Βιτσέντζο Κορνάρο.
ΕΡ. Σε ποια ηλικία άρχισες να γράφεις;
ΑΠ. Αρχικά οι παιδικές ανησυχίες μου ήταν αυτές, που ψάχνοντας να βρουν διέξοδο, οδήγησαν το χέρι μου πάνω σε μια κόλα χαρτί, να γράφει. Τα πρωτόγνωρα συναισθήματα που κάθε τόσο ξεπηδούσαν στην ψυχή μου, έψαχναν τρόπο να αναλυθούν. Πέραν αυτών όμως, είχα πληθώρα ερεθισμάτων για έμπνευση. Και μόνο το άκουσμα της λέξης «Κρήτη» σου προκαλεί απίστευτες εκρήξεις εικόνων. Πόσο μάλλον το να ζεις εκεί. Και μάλιστα στο ομορφότερο μέρος της.
ΕΡ. Καταπιάνεσαι με κάθε είδος γραφής, μυθιστορήματα, παιδικά βιβλία, στίχους για τραγούδια, ποιήματα. Τι είναι για σένα η γραφή;
ΑΠ. Καταπιάνομαι με διάφορους τρόπους γραφής μόνο όμως όταν το θέμα αγγίζει την ψυχή μου. Η γραφή για μένανε είναι η μετάδοση των σκέψεών, των συναισθημάτων μου, η μεταφορά της ηθικής τάξης των πραγμάτων όπως εγώ την αντιλαμβάνομαι, στους αναγνώστες. Η ποίηση και οι στίχοι για μένα είναι οι λέξεις της ψυχής. Είναι τα συναισθήματα που δεν μπορούν εύκολα να ειπωθούν και να γίνουν κατανοητά. Είναι οι λέξεις που μπλέκονται σ’ ένα μαγικό χορό που σε… κάνει να τις κάνεις εικόνες. Η γραφή βιβλίων, είναι η ανάλυση ενός ταξιδιού που γίνεται μ’ έναν μαγικό, μοναδικό τρόπο. Το βασικότερο όλων σε αυτό το κομμάτι, είναι το να καταφέρνω κάθε φορά να περνάω στους αναγνώστες τα μηνύματα που κρύβονται στις λέξεις μέσα από αυτό το ταξίδι.

ΕΡ. Προφανώς η «πένα» σου είναι ανεξάντλητη. Από τι εμπνέεσαι;
ΑΠ. Ο κόσμος που έπλασε ο Θεός για μένα, μικρός, μεγάλος, καλός, κακός δεν έχει σημασία, έχει την ιδιότητα να βρίσκει τρόπους να με κεντρίζει καθημερινά. Κι αυτό το κέντρισμα ενστικτωδώς μεταφέρεται από το μυαλό και την ψυχή, στο χέρι μου και βγαίνει είτε με ένα βιβλίο, με ένα ποίημα, με ένα τραγούδι, ή έστω με μια απλή δημοσίευση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ακόμα, ακόμα, κι αν κάποιες μέρες είναι μόνο η σιωπή μου που μιλάει.
ΕΡ. Το πρώτο σου μυθιστόρημα «Η αγάπη που άνθισε στη ψυχή μου» αναφέρεται στο θέμα του διαζυγίου. Τι σε οδήγησε να το επιλέξεις;
ΑΠ. Μετεφηβικές ανησυχίες ήρθαν κι έδεσαν με προσωπικές εμπειρίες κι όλο αυτό πλαισιωμένο από φαντασία, έγινε μια μικρή κατάθεση ψυχής από μένα. Ίσως  όμως και να μας επιλέγει η ίδια η έμπνευση τελικά και να μην επιλέγουμε εμείς εκείνη.
ΕΡ. Τι ήθελες να περάσεις στο αναγνωστικό σου κοινό με αυτό το βιβλίο;
ΑΠ. Οι ανθρώπινες σχέσεις και δη οι προσωπικές, βρίσκονται πάντα πάνω σε ένα τεντωμένο σχοινί. Οι ισορροπίες που θα κρατήσουμε τόσο εμείς όσο και οι άνθρωποι που περιβάλουν την ζωή μας, είναι το «κλειδί» για να μην φθαρθεί το σχοινί ή ακόμα χειρότερα να μην σπάσει.
Όμως επειδή δεν είναι πάντα εφικτό κάτι τέτοιο, το οποίο θα ήταν και το επιθυμητό, πρέπει να γνωρίζουμε και να πιστεύουμε βαθιά μέσα μας, πώς ότι τελειώνει, σηματοδοτεί μια νέα αρχή.
 
ΕΡ. Πρώτο βιβλίο και πρώτη υποψηφιότητα για βραβείο στον διαγωνισμό του ΕΚΕΒΥ «Το καλύτερο μυθιστόρημα της χρονιάς 2011. Πως εισέπραξες αυτή την επιτυχία μόλις πρωτοεμφανιζόμενη στον συγγραφικό κόσμο;
ΑΠ. Ήταν μια ηθική ικανοποίηση και μια ηθική επιβράβευση του έργου μου και ταυτόχρονα ότι τα συναισθήματα που έβγαλα αναγνωρίστηκαν από αρκετούς ανθρώπους. Η λέξη επιτυχία είναι κάτι που δεν τολμώ να χρησιμοποιήσω για την πορεία μου ως συγγραφέας αν και ποτέ δεν ΜΟΥ έβαλα αυτή την ταμπέλα. Γράφω γιατί αγαπώ πάνω απ’ όλα τα παραμύθια. Γιατί ανέκαθεν επιδίωκα το… ταξίδι.
Είμαι τόσο μικρή και ο χρόνος τόσο μεγάλος. Θέλω να τον αφήσω να με κρίνει εκείνος μέσα από τα μάτια των αναγνωστών στην πάροδό του.
 
ΕΡ. Το δεύτερο μυθιστόρημα έχει τον τίτλο «Η πεταλούδα της νύχτας». Σε τι αναφέρεται;
ΑΠ. Η πεταλούδα της νύχτας είναι ένα βιβλίο τόσο σκληρό όσο σκληρή είναι και η ζωή από την σκοτεινή της πλευρά. Συνηθισμένοι στο φως της ημέρας, χανόμαστε στις σκιές και δεν βλέπουμε μέσα στο σκοτάδι ή πίσω από τις κλειστές πόρτες, την αδικία, την εξαθλίωση μα και την όποια δυσκολία αντιμετωπίζουν κάποιες ψυχές που είχαν την ατυχία να γεννηθούν σ’ ένα κόσμο που ματώνει διαρκώς…….. Εν ολίγοις η σκληρότητα της πραγματικότητας, μέσα από γεγονότα που συμβαίνουν δίπλα μας, τόσο κοντά μας κι όμως εμείς είμαστε τόσο «τυφλοί». Παιδική σεξουαλική κακοποίηση, πορνεία, ναρκωτικά, νύχτα… και τόσο μα τόσο σκοτάδι…
 
ΕΡ. Τι σε οδήγησε να γράψεις για τον κόσμο της πορνείας και των ναρκωτικών μέσα από την εκμετάλλευση αθώων ανθρώπων;
ΑΠ. Πάντα ένιωθα σφιγμένη στο άκουσμα των λέξεων ναρκωτικά, πορνεία. Από έφηβη ακόμα κι έχοντας γνωρίσει ένα δυο ανθρώπους δικούς μου που έπεσαν στα πλοκάμια αυτών των τεράτων που γδέρνουν και πεθαίνουν τις ψυχές, μα πολύ περισσότερο όταν έγινα μάνα. Ο φόβος της κοινωνίας και των δύσκολων συνθηκών, που οδηγούν ευαίσθητες (συνήθως) ψυχές, στο να ακολουθήσουν λάθος επιλογές μη έχοντας άλλες, ήταν τα ερεθίσματα που με οδήγησαν να ξεκινήσω αυτό το βιβλίο.
ΕΡ. Είναι συγκλονιστικό ότι σε προχωρημένη εγκυμοσύνη κυκλοφόρησες σε κακόφημους δρόμους προκειμένου να παρατηρήσεις ανθρώπινες συμπεριφορές. Μπορείς να μας πεις δυο λόγια γι΄ αυτό;
ΑΠ. Δύσκολη περίοδος η εγκυμοσύνη, δύσκολο το θέμα του βιβλίου, δύσκολα ανοίγουν οι πόρτες πίσω από τις σκιές αλλά μ’ έναν μαγικό τρόπο ο άνθρωπος που είχα δίπλα μου τα έκανε όλα εύκολα και πάνω απ’ όλα ένιωθα ασφάλεια και σιγουριά μαζί του. Χάριν σε αυτόν τον άνθρωπο κατάφερα να ρίξω κλεφτές ματιές σε αυτά που κανείς ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ να δει.
ΕΡ. Η ανθρώπινη αδυναμία, οι λάθος επιλογές ή μοίρα είναι υπεύθυνη για όσα άσχημα συμβαίνουν στη ζωή ενός ανθρώπου;
ΑΠ. Δεν είναι εύκολο να μπουν ταμπέλες που να προκαθορίζουν. Ο Θεός έχει χαράξει ένα διαφορετικό μονοπάτι για τον καθένα μας. Κι ο καθένας από εμάς έχει το δικό του σταυρό να κουβαλήσει. Μικρότερο, μεγαλύτερο, ελαφρύτερο ή βαρύτερο, σε ανηφοριές και κατηφοριές, όπως και να ‘ναι, είναι ο σταυρός που ο καθένας μας κουβαλάει. Αν θα αντέξουμε να τον κουβαλάμε ως το τέλος, αν θα μας λυγίσει τα γόνατα, αν θα αποκάμουμε την ζωή μας ή θα τον πετάξουμε χάμω και θα φύγουμε τρομαγμένοι, αυτό είναι η δική μας επιλογή.
 
ΕΡ. Η Μάγδα η «πεταλούδα» του βιβλίου σου είχε την ευκαιρία να σωθεί αλλά δεν το άντεξε. Πόσο βαθιά πηγαίνει το κακό όταν ριζώσει;
ΑΠ. Εξαρτάται πως αντιλαμβάνεται κάποιος την διάσωση. Γιατί η Μάγδα μου, η δικιά μου η Μάγδα, η Μάγδα που γνώρισα και μου άνοιξε την ψυχή της, δεν το είδε σαν διάσωση. Το είδε σαν μια άλλη φυλακή. Κι έτσι προτίμησε την παλιά της φυλακή που ήξερε τα… κατατόπια.
ΕΡ. Οι στίχοι που περιλαμβάνονται στο βιβλίο σου έχουν μελοποιηθεί και ερμηνευτεί από τον Χρήστο Ρενιέρη. Ασχολείσαι συστηματικά με τη συγγραφή στίχων ή αποσπασματικά αν προκύψει έμπνευση;
ΑΠ. Οι στίχοι ήταν ο τρόπος γραφής που πρωτοξεκίνησα να εκφράζω τα συναισθήματα μου. Από το Δημοτικό ακόμα μέχρι και σήμερα, έχω στοιβάξει σε κούτες, αμέτρητα τετράδια γεμάτα με στίχους.
Η συνεργασία μου με τον Χρήστο ήταν ότι καλύτερο θα μπορούσα να έχω. Είναι ο ίδιος μουσική, η φωνή του είναι αισθαντική και χάνεσαι στο άκουσμα των τραγουδιών. Και δεν χάνω ευκαιρία σε κάθε βήμα που μου δίνεται να μιλήσω γι αυτό το υπέροχο κομμάτι της ζωής μου, να τον ευχαριστώ ξανά και ξανά.
 
ΕΡ. Κυκλοφόρησε το παιδικό βιβλίο σου «Το αστέρι κι η ευχή» από τις εκδόσεις ΑΝΑΣΑ. Πες μας δυο λόγια γι΄ αυτό το νέο βιβλίο. Ποιο μήνυμα θέλεις να περάσεις στα παιδιά;
ΑΠ. Αγαπώ την ανάγνωση από πολύ μικρή και δεν έχανα ευκαιρία να χαθώ μέσα στις σελίδες των βιβλίων. Όπως εμείς οι ενήλικες έχουμε την ανάγκη να «χαθούμε», να «ξεχαστούμε» και να «ταξιδέψουμε» μέσα από ένα βιβλίο, έτσι και τα παιδιά πρέπει να έχουν το ερέθισμα να βρίσκουν τρόπο να μεγαλώνουν τη φαντασία τους. Να ανοίγουν τον ορίζοντα του κόσμου τους. Να μάθουν να κοιτάνε πίσω από τις λέξεις και να μπορούν με την πάροδο του χρόνου να τις αποκωδικοποιούν.
Ο κάθε συγγραφέας, μυθιστορημάτων ή παραμυθιών, συνήθως έχει μηνύματα να περάσει. Θέλω κάθε φορά που ένα παιδί θα μιλάει για το πώς ένιωσε διαβάζοντας την Παραμυθένια μου, να με κάνει να νιώθω κι εγώ όπως όταν το έγραφα. Κι αυτό κάθε φορά θα είναι η απόδειξη ότι το μήνυμα που ήθελα, περάστηκε με επιτυχία.
 
ΕΡ. Εκτός από τη συγγραφή ζωγραφίζεις και φτιάχνεις κοσμήματα. Η ανάγκη σου για δημιουργία είναι αστείρευτη;
ΑΠ. Όσο αστείρευτη είναι και η αγάπη που έχω για την ίδια την ζωή. Η ΖΩΗ από μόνη της, είναι δημιουργία. Νιώθω τόσο ζωντανή άρα και τόσο δημιουργική. Και πάντα δημιουργώ κάτι το οποίο θα μπορώ και να το μοιραστώ. Δεν δημιουργώ μόνο για μένα.
ΕΡ. Σήμερα, κατοικείς στην Αθήνα με την οικογένεια σου. Έχεις πέντε παιδιά διαφορετικών ηλικιών, από νηπιακή ηλικία έως την εφηβεία . Πέρα από το ότι είσαι αξιοθαύμαστη, πως τα καταφέρνεις, με πέντε παιδιά διαφορετικών αναγκών και απαιτήσεων, να ασχολείσαι παράλληλα με τόσα πολλά πράγματα;
ΑΠ. Όταν κάτι το αγαπάς, πάντα βρίσκεις τρόπο και χρόνο να το κάνεις. Αν και κάποιες στιγμές θα ζήλευα μια ώρα ύπνου ακόμα. Η αλήθεια είναι πως κάθε φορά που κάποιος ακούει τον αριθμό 5 ως σύνολο παιδιών, ανοίγει λίγο παραπάνω το στόμα του από την έκπληξη κι η πρώτη ερώτηση είναι αυτή που μου έκανες κι εσύ. Δεν είναι δύσκολο, κουραστικό ναι, αλλά όχι δύσκολο. Εκτός αυτού σε μια πολύτεκνη οικογένεια, το πρώτο που μαθαίνουν τα παιδιά είναι η χαρά της ομάδας. Λειτουργούμε ως ομάδα και ο ένας βοηθάει τον άλλον. Προέρχομαι κι εγώ από πολύτεκνη οικογένεια οπότε δεν μου ήταν ούτε πρωτόγνωρο πόσο μάλλον δύσκολο.
Πάντα αγαπούσα την έννοια της οικογένειας, πάντα είχα πολύ αγάπη να δώσω και πιστεύω ότι το έχω καταφέρει αν κρίνω από τις αμέτρητες αγκαλιές που εισπράττω. Η γλυκιά κούραση αποζημιώνεται και ξεχνιέται εν ριπή οφθαλμού!

ΕΡ. Προβλέπεις το κληρονομικά χάρισμα της γραφής που ξεκίνησε από τον πρόγονό σου Βιτσέντζο Κορνάρο να συνεχίζεται σε κάποιο από τα παιδιά σου;
ΑΠ. Όπως προείπα, δεν πιστεύω ότι η συγγραφή είναι κληρονομικό χάρισμα. Παρ’ όλα αυτά βλέπω μια έφεση στην μουσική και στη ζωγραφική στα παιδιά μου. Ο χρόνος θα δείξει.
ΕΡ. Τι θα ήθελες να πεις ως επίλογο της κουβέντας μας;
ΑΠ. Καταρχάς ένα μεγάλο ευχαριστώ σ’ εσένα Μαίρη μου, αγαπημένη συγγραφέα, ποιήτρια, ζωγράφε, για την πολύ όμορφη συνέντευξη αλλά και για τον χρόνο που μου αφιέρωσες!
Ευχαριστώ πολύ το site για την φιλοξενία και όλους όσους αναγνώστες μπουν στη διαδικασία να μας διαβάσουν!
Χρωστάω κι ένα ευχαριστώ σ’ ένα ταλαντούχο κορίτσι που ακούει στο όνομα «Ζηνέτα» για τις φωτογραφίες της συνέντευξης.
Ευχή μου, κάθε άνθρωπος να μπορεί να χαμογελάει με την ψυχή του…
 
***Το παραμύθι «Το αστέρι κι η ευχή» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΑΝΑΣΑ
 

Μαίρη Γκαζιάνη
Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015. 
Γράφει στίχους για τραγούδια, με τελευταίο «Το λάθος» το οποίο συμπεριλαμβάνεται στο CD «Με τον άνεμο της Όστρια» σε μουσική Ελένης Μπελιμπασάκη και ερμηνεία Βασίλης Διαμάντης. Υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός ενώ μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία ασχολείται ερασιτεχνικά.

 
 

Related posts