Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
03 Οκτ 2022
Πολιτισμός

Ηλίας Στεργιόπουλος: Τα ορφανοτροφεία της Φρειδερίκης ήταν πλυντήρια μικρών ψυχών

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη

Ο Ηλίας Στεργιόπουλος γεννήθηκε στο Γοργογύρι Τρικάλων. Κατοικεί στη Φήκη Τρικάλων. Έχει απολυτήριο της Γεωργικής Σχολής του Ορφανοτροφείου Πτολεμαΐδας. Στη ζωή του απασχολήθηκε με διάφορα επαγγέλματα και χρόνια τώρα είναι βιοτέχνης. Εκδόθηκαν τέσσερα έργα του: «Πετρώνουν τα δάκρυά μας» και «Έλα να μου κλείσεις τα μάτια» από τις εκδόσεις ΖΗΤΗ, «Μισή αλήθεια» και «Προσωπικές μνήμες» από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ. Υπό έκδοση είναι το βιβλίο του «Οι σκέψεις μου». 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Κύριε Στεργιόπουλε κατοικείτε μόνιμα στη Φήκη Τρικάλων και είστε βιοτέχνης.  Η συγγραφή πως και πότε προέκυψε στη ζωή σας;

ΗΛΙΑΣ ΣΤΕΡΓΙΟΠΟΥΛΟΣ: Ναι κατοικώ μόνιμα στη Φήκη και είμαι βιοτέχνης. Η συγγραφή προέκυψε στη ζωή μου,  πριν περίπου 18-20χρόνια. Ήρθε στη ζωή μου ανερώτητα, θα έλεγα, στο σπίτι μου έγινε κατάληψη, εισβολή από προβλήματα υγείας στην Κόρη μου ύστερα από σοβαρό τροχαίο, ζει ένας στους εκατό. Η γυναίκα μου, που τώρα δεν υπάρχει στη ζωή, είναι πιο πάνω από τ’ αστέρια, δέκα τρία χρόνια, είχε βεβαιωμένο πρόβλημα μιας ανίατης ασθένειας στο αίμα. Όπως καταλαβαίνεις, κουράστηκα να φτιάξω οικογένεια, εγώ που δεν γνώρισα οικογένεια. Και ξαφνικά βρέθηκα ανάμεσα σε δυο μυλόπετρες που όλο και  ήθελαν να με συνθλίψουν. Είχα όμως μέσα μου απωθημένα, ένα σκασμό από παιδικά τραύματα, βιώματα, και πάνω στη μαυρίλα, όταν η Ελευθερία κατέπεσε εκείνη στον καναπέ και  εγώ στο τραπέζι έγραφα με καφέδες και τσιγάρο, μόνο… έπρεπε να μένω μαζί της ώρες. Τα χειρόγραφα ακόμα ασυνάρτητα. Τότε δεν ήξερα υπολογιστή, τα δυο πρώτα βιβλία μου ήταν χειρόγραφα. Μετά το τροχαίο έπρεπε να παρακολουθείται η κόρη μου η Κατερίνα και  η Ελευθερία μου από ψυχολόγο. Παράλληλα εγώ επισκεπτόμουν την Άννα, μία ψυχολόγο, για ενημέρωση, και να της δίνω και ό,τι πληροφορίες μου ζητούσε. Με ρώτησε η Άννα, κάποια στιγμή, «εσύ τι κάνεις Ηλία; Πώς περνάς τις ώρες σου;», Ήθελα από καιρό να της δείξω τα γραπτά μου να πάρω τη γνώμη της, αλλά δίσταζα, ντρεπόμουν. Τελικά της άφησα κάποιες σελίδες, του βιβλίου «Πετρώνουν τα δάκρυα μας;»  και την άλλη εβδομάδα θα είχα την γνώμη της. Παράλληλα η ‘’Μούσα μου…’’ η ανιψιά μου τότε ήταν στην σχολή δικαστών και παραθέριζε στο σπίτι μου. Αγαπούσε δε την ποίηση και την πεζογραφία! Έμεινε! Και μου λέει «Μη σταματάς, αυτά είναι πολύ σοβαρά και αξιόλογα!!!». « Μα, Χριστίνα μου, εγώ είμαι αγράμματος το δημοτικό έβγαλα το ξέρεις;». «Έχω φίλη Ποιήτρια, φιλόλογο, τα στέλνω αμέσως και θα τα πούμε σε 5-10 ημέρες». Η φίλη ποιήτρια ποια είναι; Η κυρία Ελευθερία Μπέλμπα. Επίσης η γνώμη της ψυχολόγου: «Έχεις ανασύρει από μέσα σου», μου είπε, «τον καλύτερο μηχανισμό για αυτές τις περιπτώσεις… όπου οι άνθρωποι εύκολα με τόσο πόνο, τόση δυστυχία, στο σπίτι τους καταλήγουν συνήθως σε καταστάσεις μη αναστρέψιμες στη συνέχεια, για την υγεία τους, αλκοόλ, ναρκωτικά χαρτοπαιξίες κτλ». Τα δε αποτελέσματα της φίλης τώρα, Ελευθερίας Μπέλμπα,  ΥΠΕΡΟΧΑ! Ανέλαβε κι έκανε τη φιλολογική επιμέλεια των πρώτων δύο βιβλίων.  Σε ευχαριστώ, Ελευθερία. Στη συνέχεια, η άλλη ανιψιά μου, η Ασημίνα Στεργιοπούλου, ηθοποιός  και φιλόλογος με πρώτο βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για βιβλίο της που είχε  λαογραφικό θέμα, και μετά από αυτό, υποψήφια διδάκτωρ  της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών, έκανε τη φιλολογική επιμέλεια του βιβλίου «Αφύλλωτη Κερασιά».     

Μ.Γ.: Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο σας «Αφύλλωτη κερασιά». Σε τι παραπέμπει ο τίτλος;

Η.Σ.: Η κερασιά είναι στην αυλή της Ασημίνας. Μέσα στο βιβλίο, όπως ξέρεις, παίζει έντονα και το ποίημα που υπάρχει μετά τον επίλογο, και το νυχτοπούλι, έχει σχέση με το θέμα που από εκεί είναι η έμπνευση και φτάσαμε στο μυθιστόρημα. Θα σου πω παρακάτω. Η Δάφνη είναι πολύ δεμένη με το δέντρο, σχεδόν κάτοικος, η μάνα της δε, της είχε φτιάξει από κλωνάρι σε κλωνάρι  ας πούμε ένα  παγκάκι, με χοντροκομμένες σανίδες  να παίζει. Tο κορίτσι  χειμώνα καλοκαίρι εκεί περνούσε τις ώρες του. Επίσης ένα νυχτοπούλι, εκεί ήταν το στέκι του, εξοικειώθηκε με το παιδί, τόσο που δεν αποχωρίζονταν ο ένας τον άλλο. Μιλούσε φωναχτά μαζί του και εκείνο την κοίταγε στα μάτια κι έβγαζε κραυγές, τη λάτρευε. Το παιδί, λοιπόν, έγινε μια έφηβη δεσποινιδούλα, πανέμορφη, το γειτονόπουλο ο Κοσμάς, ένας αντράκος χάρμα οφθαλμών ειδικά στα μάτια της Δάφνης. Στην ίδια ηλικία την ερωτεύτηκε, όπως  και η Δάφνη. «Ανδρώθηκαν… » πάνω στο δέντρο… Ταξίδεψαν στ’ αστέρια!! Είναι όμορφος τίτλος, για νέα παιδιά, νομίζω. Και παρακάτω θα δούμε ποιος άλλος τίτλος του πήγαινε,  σύμφωνα με το θέμα του βίβλου.

Μ.Γ.: Έχετε απολυτήριο της Γεωργικής Σχολής του Ορφανοτροφείου Πτολεμαΐδας. Στις τελευταίες σελίδες του βιβλίου σας αναφέρετε ότι παραμείνατε στο Ορφανοτροφείο τρία χρόνια. Πως θυμάστε εκείνα τα τρία χρόνια;

Η.Σ.: Ναι έμεινα τρία χρόνια… τόσο ήταν η φοίτηση, για να  πάρεις το απολυτήριο- πτυχίο. Με σημάδεψαν εκείνα τα χρόνια. Σε ένα ορφανοτροφείο αρρένων ήμασταν παιδιά από 12-13 ετών έως και 18… ορφανά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του Εμφυλίου σπαραγμού κι από τις δυο παρατάξεις. 

Μ.Γ.: Υπάρχουν βιογραφικά ή βιωματικά γεγονότα στο βιβλίο σας;

Η.Σ.: Υπάρχουν, άφθονα, κυρίως βιωματικά. Πόσα να σου πω; Θα σου στείλω σύντομα το πρώτο μου βιβλίο, «Πετρώνουν τα δάκρυά μας;» Είναι στον πρώτο ενικό, αυτοβιογραφία. Μιλώ για την μετεμφυλιακή εποχή σε αυτήν ανδρώθηκα… τον Εμφύλιο δεν τον γνώρισα.  Όμως στις παρουσιάσεις  του βιβλίου, τονίζω πως σε έναν «Εμφύλιο δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι, ΜΟΝΟ ΝΤΡΟΠΙΑΣΜΕΝΟΙ». Και σαν να μολύνει το σπέρμα των επομένων γενεών. Δεν γνώρισα ουσιαστικά οικογένεια και ήμασταν  όλα τα σόγια, γονείς, μπαρμπάδες θειάδες,  την μάνα μου την ‘’σκότωσαν.. ’’, στον ΕΑΜ, ΕΛΛΑΣ, καταλαβαίνεις πως αφού  ήταν στον αριστερό χώρο δεν  έμεινε κανείς στον τόπο του, μας σκόρπισαν στους ΠΕΝΤΕ ΑΝΕΜΟΥΣ… Άλλοι εξορίες, άλλοι πέσανε στις ρεματιές του Κόζιακα από αδελφικό βόλι, τον πατέρα μου τον γνώρισα στα δέκα μου χρόνια, το σπίτι μας το κάψανε. Περνώντας και από το ορφανοτροφείο της ‘’άλλης μάνας… Φρειδερίκης….’’, (και είμαι καυστικός και ειρωνικός για την Κυρία εδώ), που το αναφέραμε πιο πάνω, πήγα δεκατριών χρονών παιδί,  τα βιώματά μου έγιναν αιχμηρά, σαν τριβόλια στο λαιμό μου, οι εφιάλτες τις νύχτες  άλλα και τις μέρες αυγατίσθηκαν, ίσως έως και τα τριάντα πόντε μου χρόνια, όχι πως εξαφανίστηκαν απλά απάλυναν… άφησαν όμως ανεξίτηλα σημάδια στην ψυχή μου.

Μ.Γ.: Ποιο ήταν το κίνητρο ώστε να προχωρήσετε στη συγγραφή της συγκεκριμένης ιστορίας;

Η.Σ.: Ματαπάλι θα γυρίσουμε στην Πτολεμαΐδα, στο ορφανοτροφείο. Εποχή λοιπόν του 1958-60.  Η έμπνευση, η αφορμή, που με παρακίνησε να γράψω  το μυθιστόρημα, «Αφύλλωτη κερασιά», ήτανε της εποχής που οικότροφος στο ίδρυμα ό,τι ψιλοθυμόμουνα  που λέγονταν στην πόλη, τότε… Πληροφόρηση ελάχιστη. Ένα ότι ήμασταν παιδιά, δυο, εσώκλειστα,  ομαδικά βγαίναμε Σαβ/κα, μικρή ενημέρωση. Εγώ είχα την τύχη να βγαίνω στην πόλη κάθε μέρα, ήμουν ο ταχυδρόμος του ορφανοτροφείου, είχα καλή επαφή με τον έξω κόσμο και άκουγα διάφορα… Ακούγονταν όμως πως δυο γυναίκες νεότατες χήρες,   είχε  η καθεμιά ένα μωρό παιδί, ήρθαν σε κάποια σπιτάκια εγκαταλειμμένα, των ανδρών τους, εκείνες από άλλες περιοχές,  και πως οι άνδρες τους στρατιώτες σκοτώθηκαν στο Αλβανικό Μέτωπο. Όμως τα σχόλια είχαν επέκταση  εις βάρος της Ασημίνας και της Σμαραγδής. Και πως πριν το 1958  άκουσα ότι έγινε ένα σοβαρό σιδηροδρομικό δυστύχημα… Τα σπιτάκια ήταν κοντά στις γραμμές του τρένου και για να πάνε στην πόλη, την Πτολεμαΐδα, οι κάτοικοι περνούσαν από την αφύλαχτη διάβαση… Επίσης  βοήθησε στην ιδέα για τη συγγραφή του βιβλίου,  το ποίημα που έγραψα σε ελεύθερη ποίηση «Το νυχτοπούλι», προ δεκαπέντε και πλέον χρόνια. Και παρακάτω θα σας πω και λίγα αλλά σημαντικά για την «ΑΛΧΗΜΕΙΑ ΜΟΥ».

Μ.Γ.: Τι αντιπροσωπεύουν οι γραμμές του τρένου μ΄ ένα ζευγάρι ανάμεσά τους στη φωτογραφία εξωφύλλου;

Η.Σ.: Παίζουν το ρόλο τους οι γραμμές…, έστω όπως τελείωσε το βιβλίο με απρόβλεπτο τέλος … και για μένα. Ομολογώ πως αυτό το τέλος μου ήταν παντελώς άγνωστο. Είχε σχηματιστεί μέσα μου, με βάση το μύθο –ή τις ψιλοθύμησες της εποχής του 1950-60  το «γνωστό μου», τέλος…. ΟΜΩΣ;

Μ.Γ.: Σε ποια χρονική περίοδο διεξάγεται η ιστορία που αφηγείστε και σε ποιον τόπο;

Η.Σ.: Όπως ανέφερα και πιο πριν, η ιστορία εξελίσσεται στα    Καϊλάργια (παλιά ονομασία της  Πτολεμαΐδας), αναφέρεται στη χρονική ακριβώς περίοδο, μου είναι και μένα άγνωστη, σίγουρα αν συνέβη και  δεν είναι μύθος- θρύλος;;- συνέβη την δεκαετία του 1950.

Μ.Γ.: Δυο γυναίκες, η Ασημίνα και η Σμαρώ, πολύ δεμένες μεταξύ τους, βιώνουν σχεδόν την ίδια ζωή, με τις ίδιες λύπες κι αντίστοιχα με τις ίδιες χαρές. Τι ήταν αυτό που τις έφερε τόσο πολύ κοντά;

Η.Σ.: Ναι είναι αλήθεια, πως ήρθαν πολύ κοντά στις συμπτώσεις τους στις πίκρες και στις χαρές τους… από τα απίθανα της ζωής, αλλά όχι αποκλειόμενα από την πραγματικότητα. Βασανισμένα πλάσματα και μάλιστα στην μετεμφυλιακή εποχή… φοβερά πράγματα συνέβησαν τότε στην πατρίδα μας. Αλλά βρέθηκαν εκεί και όπως λέμε «να μην σου τύχει…». Κάπου στο βιβλίο, το παρατηρώ και λέω: «ίδιο πεπρωμένο;».   Αρχικά το σκέφτηκα σαν τίτλο. Η νονά στον καινούργιο τίτλο είναι η Ασημίνα Στεργιοπούλου. Τον δέχτηκα αμέσως, διότι η κερασιά παίζει «ζωντανό», ρόλο στο βιβλίο και δεν προτρέπει σε σκέψεις θλίψης  τον νέο σε ηλικία αναγνώστη.

Μ.Γ.: Πόσο δύσκολη ήταν η ζωή για μια γυναίκα, εκείνης της εποχής, μικροπαντρεμένη, χήρα από νωρίς μ΄ ένα μωρό στην αγκαλιά της, όπως είναι οι δυο ηρωίδες σας;

Η.Σ.: Πόσο δύσκολη; Βαριά, ασήκωτη η ζωή σε τέτοιες συνθήκες και ήτανε οι ελάχιστες από τις γυναίκες, που σήκωναν σταυρό στην μετεμφυλιακή εποχή, η οποία κράτησε δεκαετίες! Ευτυχώς οι γιαγιάδες και οι χήρες- κυρίως- γυναίκες κράτησαν και ανάστησαν τα ορφανά παιδιά του Δεύτερου παγκοσμίου πολέμου και του αδελφοκτόνου εμφυλίου σπαραγμού, τα Μαραμένα Άνθη, όπως λέω τα παιδιά. Και όχι τα ορφανοτροφεία της Φρειδερίκης, που ήταν πλυντήρια μικρών ψυχών. Γνωρίζω απόλυτα αυτή την εποχή. Έφαγα  ξύλο από τον παιδαγωγό και την διευθυντή του ορφανοτροφείου, γιατί δεν μαρτύρησα ποια παιδιά του ιδρύματος κόβανε μήλα από το περιβόλι, για να χορτάσουν την πείνα τους  και γιατί την κοπάνισα από το κρεβάτι μου τη νύχτα και πήγα να δω ακατάλληλη ταινία. ΚΑΙ στο απολυτήριο μου  έχω μειωμένη διαγωγή ΜΟΝΟ από αυτά τα συμβάντα. Η απειλή της κακιάς διαγωγής ήταν  τότε φόβος και τρόμος! Επίσης, πάντα στη μετεμφυλιακή εποχή, 1960-75 με σύρανε σε μπόλικα αστυνομικά τιμήματα, επειδή ήμουν παιδί κουμουνιστή  πατέρα. Θες προσβολές; «Να το παιδί του προδότη πάτερα… του συμμορίτη…». Θα κάνω εδώ μια παρένθεση. Προ ημερών έκανα μια  ανάρτηση  στο FB ότι πήγα στο χωριό που γεννήθηκα… δεν θυμάμαι σχεδόν τίποτε, από εμφύλιο, μετά το 1950 θυμάμαι… Λοιπόν τη μάνα μου την «σκότωσαν..» (θέλει πολύ κουβέντα αυτό) σε ηλικία 23 χρονών.  Είχε φέρει στον κόσμο τρία αγόρια. Ο πατέρας μου ήταν πολύ μεγαλύτερος, παπαδοπαίδι με άλλους δυο γάμους και με 4 παιδιά, από τη δεύτερη γυναίκα… παντρεύτηκε, λοιπόν,  τη μάνα μου που ήταν 19-20 χρονών. Από τα Άγραφα,  την πάντρεψαν οι γονείς της  και παρακαλώ- με τη θέληση της!- θυσιάστηκε!  Όλη η οικογένεια μετακόμισε  στο χωριό του πατέρα μου, προκειμένου να έχουν ψωμί να τρώνε, γιατί στην ορεινή Αργηθέα   η πείνα θέριζε ζωές… Γυρίζω στην παρένθεση… και περπατώντας στα σοκάκια του χωριού μου σχεδόν άκουσα τη φωνή μου να καλεί την μάνα μου, λέγοντας:

« Μάνα μου, πρόλαβες να ερωτευτείς τον πάτερα μου; Πώς ήταν, μάνα μου, ο έρωτας στα χρόνια του εμφυλίου σπαραγμού;» και έπνιγα τους λυγμούς μου….

Μ.Γ.: Διαβάζοντας το βιβλίο μού δώσατε την εντύπωση ότι θέλατε να δώσετε ένα καλό τέλος στη ζωή και των δυο γυναικών. Σκοπός σας ήταν να ισορροπήσετε τα άσχημα γεγονότα με τα καλά;

Η.Σ.: Ναι, είναι αλήθεια,  δεν μπόρεσα να δώσω το τέλος που πιθανόν είχε και εκεί θα φαινότανε η σημασία της αφύλαχτης διάβασης των τρένων….. Έχω να σου αποκαλύψω πως παιδευόμουνα δύο μήνες και δεν μπορούσα να προχωρήσω στο τέλος, που έπρεπε. Το ποίημα, «το νυχτοπούλι», που υπάρχει στον επίλογο του βιβλίο, αν το προσέξει λίγο ο αναγνώστης, θα καταλάβει  την «αλχημεία» μου. Και να σου θυμίσω πως εξηγώ με λίγα λόγια στον επίλογο ότι δεν μπόρεσα να σκοτώσω τα παιδιά, οπότε σκότωσα «εμένα».

Μ.Γ.: Η Ασημίνα έχει κόρη την Δάφνη και η Σμάρω έχει γιο τον Κοσμά. Τα δυο παιδιά μεγαλώνουν μαζί από νεογέννητα. Ο έρωτας που γεννήθηκε ανάμεσά τους ήταν αναπόφευκτος;

Η.Σ.: Τις περισσότερες φορές, σε τόση ερημιά, με τόσο αγώνα επιβίωσης με κέρβερό την μοναξιά τους,  που ζούσανε  οι δυο γυναίκες,  με τα παιδιά να μεγαλώνουν παράλληλα,  το θεωρώ αναπόφευκτο. Και θα έλεγα ευτυχώς που αναβλύζει ο έρωτας!

Μ.Γ.: Υπάρχουν περιπτώσεις που είναι προτιμότερο η αλήθεια να παραμένει κρυφή όπως αναφέρει στη Σμάρω η καθηγήτριά της;

Η.Σ.: Η καθηγήτρια λέει στη Σμάρω, αφού ρώτησε: «να κρύβουμε την αλήθεια κυρία;» της απαντά, «σε ειδικές περιπτώσεις ναι». Το λέει ο Ζαν-Ζακ Ρουσσώ, φιλόσοφος, και λάτρης της αλήθειας και ενεργό μέλλος της Γαλλικής επανάστασης, στο βιβλίο του: «Οι ονειροπολήσεις του μοναχικού οδοιπόρου». Το λέει κι αλλιώς: «σε ειδικές περιπτώσεις δεν τη λέμε, όταν είναι να ωφελήσουμε έναν και να βλάψουμε πολλούς…». Επίσης η Βίκυ Φλέσσα, σε εκπομπή, το 2018, που φιλοξενούσε στο κανάλι της ΕΡΤ, έκανε σε γνωστό αναγνωρισμένο ψυχολόγο –ψυχίατρο την ίδια ερώτηση που είχε κάνει κι  η Σμάρω τότε… Και της απαντά. «Αν είναι, λέγοντας την αλήθεια σε κάποιον, να τον κάνουμε δυστυχισμένο, τότε γιατί να την πούμε!».

Μ.Γ.: Ο έρωτας, η αγάπη ή η ανάγκη για συντροφικότητα έφεραν κοντά την Ασημίνα με τον Στέλιο και την Σμαρώ με τον Ηλία;

Η.Σ.: Ο έρωτας κυρίαρχος! Και μετά όλα τα άλλα…

Μ.Γ.: Υπάρχει πεπρωμένο ή δεν υπάρχει όπως ο Λοΐζος επιμένει να πείσει την Ασημίνα και τη Σμαραγδή στο τέλος τους βιβλίου;

Η.Σ.: Όλοι λέμε, σε πολλές φάσεις της ζωής μας: «η μοίρα μου φταίει, το πεπρωμένο μου ή αλλιώς το κισμέτ».  Αλλά κατ’ ουσία δεν το πιστεύω.

Μ.Γ.: Σας ευχαριστώ πολύ για την παραχώρηση της συνέντευξης και σας εύχομαι καλοτάξιδο το βιβλίο σας.

Η.Σ.: Και εγώ  σας ευχαριστώ πάρα πολύ για το χρόνο που διαθέσατε για την «Αφύλλωτη κερασιά» μου.

*Το μυθιστόρημα «Αφύλλωτη κερασιά» του Ηλία Στεργιόπουλου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Όστρια

Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της ΑΛΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ από την Εμπειρία Εκδοτική. Το 2019 θα κυκλοφορήσει το νέο της μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από πεντακόσιες συνεντεύξεις. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή ΚΑΛΩΣ ΤΟΥΣ του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλη της αγάπη είναι το θέατρο με το οποίο ασχολείται ερασιτεχνικά.       

 

 

Related posts