Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
26 Σεπ 2020
Πολιτισμός

Ιφιγένεια Τέκου: Αυτή την περίοδο χρειάζεται περισσότερο από ποτέ εγκράτεια, σύνεση και υπομονή

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Η Ιφιγένεια Τέκου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε γαλλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και πήρε μεταπτυχιακό τίτλο από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών στη Διοίκηση Επιχειρήσεων. Εργάστηκε ως διοικητική υπάλληλος για αρκετά χρόνια σε πολυεθνικές εταιρείες, ενώ πλέον κάνει μεταφράσεις και παραδίδει ιδιαίτερα μαθήματα σε παιδιά. 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Τις τελευταίες μέρες βιώνουμε μια πρωτόγνωρη κατάσταση στους ρυθμούς που μας επιβάλει ο Covid-19 (κορωναϊός). Κατά πόσο έχει αλλάξει η καθημερινότητά σου, έχουν επηρεαστεί οι επιλογές και οι προτεραιότητές σου;

ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΤΕΚΟΥ: Η εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση που βιώνουμε όλοι σε παγκόσμιο επίπεδο έχει αλλάξει τα πάντα γεμίζοντας με φόβο και ανασφάλεια τις καρδιές. Κανείς από εμάς δεν ξέρει πώς να αντιδράσει. Μένουμε κλεισμένοι στα σπίτια μας, εγκλωβισμένοι σε άσχημες σκέψεις προσδοκώντας τη μέρα που η κανονικότητα θα επιστρέψει.  Εγώ προσωπικά ένιωθα μουδιασμένη για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, χωρίς να έχω όρεξη να κάνω οτιδήποτε. Το μυαλό μου ήταν κολλημένο διαρκώς στα κανάλια της τηλεόρασης κι από ό,τι κατάλαβα αυτό δεν με ωφέλησε καθόλου. Πλέον πασχίζω να αποτινάξω από πάνω μου τη μαυρίλα φροντίζοντας να απασχολούμαι καθημερινά με διάφορα ενδιαφέροντα πράγματα. Κάνω ποδήλατο (στατικό), βλέπω ταινίες στο νέτφλιξ που δεν είναι δραματικές ή δυστοπικές, διαβάζω βιβλία και το κυριότερο περνάω πολύ και ποιοτικό χρόνο με το παιδί μου. 

Μ.Γ.: «Δεξί κίτρινο λουστρίνι» είναι ο τίτλος του νέου μυθιστορήματός σου που κυκλοφόρησε πρόσφατα. Πώς προέκυψε ο ιδιαίτερος αυτός τίτλος και ποιος είναι ο συμβολισμός που κρύβουν;

Ι.Τ.: Ο τίτλος του βιβλίου προέκυψε σχεδόν από μόνος του από την πρώτη κιόλας στιγμή που αποφάσισα ότι ο πρωταγωνιστής του νέου μου μυθιστορήματος θα είναι ένα ζευγάρι κίτρινα λουστρίνια. Αυτά αποτελούν το αντίβαρο στον φόβο, την υποταγή, το μίσος και όλα τα ποταπά συναισθήματα που αναδύονται στους χαλεπούς κι ανθρωποφάγους καιρούς που διαδραματίζεται η ιστορία μου. Ο λόγος που επέλεξα να τα “ντύσω”  με το κίτρινο χρώμα ενώ θα μπορούσαν να είναι μαύρα, κόκκινα ή  και άσπρα, είναι καθαρά συμβολικός. Θεωρώ ότι το κίτρινο είναι το χρώμα του ήλιου που διώχνει τη νύχτα και κατά συνέπεια το σκοτάδι. Τα κίτρινα λουστρίνια μου που ξεκινούν την βόλτα τους από την Κάλυμνο, συμβολίζουν όλα όσα έχουν κάποια αξία∙ τη φιλία, την αγάπη και τον έρωτα, την αντίσταση στο κακό, την ελπίδα και την ανθρωπιά… την αρχή που ακολουθεί πάντα ένα τέλος.

Μ.Γ.: Σε ποιους τόπους και χρόνους μας ταξιδεύεις με την ιστορία που αφηγείσαι;

Ι.Τ.: Η ιστορία των ηρώων μου ξεκινά από την Κάλυμνο το 1934 κατά την περίοδο της ιταλικής κατοχής με όλες τις δυσκολίες που αυτή συνεπαγόταν για τους κατοίκους του νησιού. Κατόπιν κάποιοι εξ’ αυτών θα μεταναστεύσουν στον γαλλικό νότο, στις αλυκές στο Δέλτα του Ροδανού αναζητώντας μια καλύτερη τύχη ερχόμενοι ωστόσο αντιμέτωποι με την εχθρότητα των ντόπιων, ενώ κάποιοι άλλοι μπλέκονται με την καθημερινότητα των κατοίκων του Παρισιού όταν λίγο αργότερα ξεσπά ο Β΄Π΄Π΄. Παρακολουθούμε μαζί τους τις μαζώξεις των Εβραίων και τη μεταφορά τους στα στρατόπεδα συγκέντρωσης αλλά και τα σπίτια που φιλοξενούσαν τα μικρά Εβραιόπουλα προκειμένου να τα γλιτώσουν από τα χέρια των Ναζί. Το τέλος της ιστορίας μου έρχεται μαζί με το τέλος του πολέμου και φέρνει για τον καθένα από τους ήρωές μου κάτι διαφορετικό. 

Μ.Γ.: Ποιες είναι οι κεντρικές ηρωίδες σου Θεμελίνα και Χριστίνα;

Ι.Τ.: Η διαδρομή της Θεμελίνας και της Χριστίνας από την Κάλυμνο στη Γαλλία και στην Ιταλία (όσον αφορά τη Χριστίνα) καθώς και τα σημαντικά γεγονότα που θα πλαισιώσουν τη διαδρομή αυτή, βοηθούν τον αναγνώστη να γνωρίσει καλύτερα τα δύο κορίτσια και να δεθεί μαζί τους νιώθοντας αγωνία για τη μοίρα τους ώστε φτάνοντας στην τελευταία σελίδα να αντιλαμβάνεται πως πρόκειται για δυο πολύ δυνατές γυναίκες που αν και οι χαρακτήρες τους διαφέρουν πολύ, συνδέονται με μια αξιοζήλευτη φιλία. 

Μ.Γ.: Πιστεύεις στην αδερφική φιλία; Πιστεύεις ότι καθορίζει τη διαδρομή ζωής των δυο κοριτσιών;

Ι.Τ.: Σχεδόν σε όλες τις ιστορίες που έχω γράψει υπάρχει έντονο το στοιχείο της φιλίας ακριβώς επειδή πιστεύω πολύ στην περίοπτη θέση που θα έπρεπε να κατέχει στη ζωή όλων μας. Για να πω την αλήθεια εγώ προσωπικά, δεν γνώρισα ποτέ αυτό το είδος φιλίας που είναι γνήσια, ανιδιοτελής και κρύβει μέσα της απέραντη αγάπη και αυτοθυσία και ούτε γνωρίζω κάποιον που να φάνηκε αρκετά τυχερός ώστε να τη συναντήσει στο διάβα του ακόμα κι αν έτσι νόμιζε. Υποθέτω λοιπόν πως γι’ αυτό το λόγο την περιγράφω στα βιβλία μου όπως ακριβώς τη φαντάζομαι και όπως ακριβώς θα ήθελα εγώ να τη νιώσω.

 Μ.Γ.: Η μυθοπλασία σου συνδέεται με πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα ή αποτελεί εξ ολοκλήρου προϊόν φαντασίας;

Ι.Τ.: Όπως στα περισσότερα από τα βιβλία μου που έχουν ιστορικά στοιχεία έτσι και σε αυτό προσπαθώ να συνδυάζω σε σωστές αναλογίες τη μυθοπλασία με την πραγματικότητα φροντίζοντας να τηρούνται ευλαβικά τα όρια μεταξύ τους. Αυτό σημαίνει ότι δεν παρεκκλίνω ούτε κατ’ ελάχιστον από τα ιστορικά δεδομένα, αλλά τα χρησιμοποιώ ως έχουν στην εξέλιξη της πλοκής μου εντάσσοντας μέσα σε αυτά τους ήρωές μου. 

Μ.Γ.: Αν το κίτρινο λουστρίνι είναι σημείο αναφοράς, μπορεί κάποιος να επανέλθει από εκεί που ξεκίνησε;

Ι.Τ.: Αν το θέλει και αν το επιτρέπουν οι συνθήκες, τότε ναι, μπορεί. Καμιά φορά μάλιστα είναι χρήσιμη μια επανεκκίνηση από την αφετηρία. 

Μ.Γ.: Με ποια συναισθήματα βίωσες τη συγγραφική συμπόρευση με τους ήρωές σου;

Ι.Τ.: Γράφοντας αυτό το βιβλίο γέμισα με πολλά συναισθήματα και είναι λογικό αφού οι ήρωές μου με παρέσυραν στα δικά τους δύσκολα μονοπάτια και περιπέτειες μέχρι τη λύτρωση. Η αποφόρτιση που ήρθε στο τέλος όταν πια έβαλα την οριστική τελεία, αποτέλεσε για μένα μια μοναδική εμπειρία. 

Μ.Γ.: Έδωσες σε κάποια από τα δυο κορίτσια δικά σου χαρακτηριστικά;

Ι.Τ.: Νομίζω  ότι από την πρώτη κιόλας στιγμή ένιωσα πιο κοντά στην προσωπικότητα της Θεμελίνας και όταν το βιβλίο είχε πια ολοκληρωθεί  τότε συνειδητοποίησα πως ασυναίσθητα της είχα δανείσει κάποια στοιχεία του χαρακτήρα μου. Κυρίως όσον αφορά τις αντιφάσεις που παρουσιάζει.  Για παράδειγμα, ενώ  στις πρώτες σελίδες του βιβλίου εμφανίζεται άτολμη και δειλή, στην πορεία αποδεικνύεται πως κρύβει μεγάλη δύναμη και κουράγιο τα οποία ενεργοποιούνται όταν θα κληθεί να βοηθήσει τους συνανθρώπους της ρισκάροντας ακόμα και τη ζωή της. 

Μ.Γ.: Τι είναι αυτό που θέλεις να εισπράξει ο αναγνώστης με την ανάγνωση του συγκεκριμένου βιβλίου;

Ι.Τ.: Ο κύριος λόγος που σκέφτηκα να γράψω αυτό το βιβλίο ήταν γιατί ήθελα οι αναγνώστες να έρθουν σε επαφή με ένα κομμάτι της ιστορίας που οι περισσότεροι από εμάς δεν γνωρίζουν κι έχει να κάνει με τη μετανάστευση πολλών κατοίκων  των Δωδεκανήσων στις αλυκές της περιοχής Καμάργκ (Camargue) στο Δέλτα του Ροδανού, στο νότο της Γαλλίας. Αυτό συνέβη κυρίως κατά τη δεκαετία 1915-1925 αλλά και αργότερα ασφαλώς. Μαζί τους βρέθηκαν και αρκετοί Μικρασιάτες που υποχρεώθηκαν να αφήσουν τον τόπο τους το 1922. Η πρώτη γενιά μεταναστών δύσκολα αποδέχτηκε την αλλαγή και αρνούνταν να μιλήσει τα γαλλικά, κυρίως οι άντρες, οι επόμενες όμως γενιές, τα παιδιά και τα παιδιά των παιδιών τους που ζουν ακόμα στην περιοχή,  πήγαν σε γαλλικά σχολεία και αφομοιώθηκαν  πλήρως γλωσσικά και πολιτισμικά στη χώρα υποδοχής. Θα έλεγα λοιπόν ότι θα ήμουν ιδιαίτερα ικανοποιημένη αν ο αναγνώστης φτάνοντας στο τέλος του βιβλίου ένιωθε  πως η ιστορία των ηρώων μου τον γέμισε με γνώσεις και συγκίνηση όπως έκανε και σε μένα.

Μ.Γ.: Ποιο είναι το μήνυμα που θέλεις να στείλεις σε όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στους Έλληνες ώστε να δώσεις κουράγιο και δύναμη ν΄ αντέξουμε αυτή τη μεγάλη δοκιμασία, με σκοπό να προφυλαχθούμε και να προφυλάξουμε;                   

Ι.Τ.: Το μήνυμα που θα ήθελα να δώσω είναι ένα. Να μην το βάζουμε κάτω. Με ψυχραιμία και αισιοδοξία θα το αντιμετωπίσουμε  κι αυτό κι όταν περάσει θα είμαστε πιο δυνατοί. Αυτή την περίοδο χρειάζεται περισσότερο από ποτέ εγκράτεια, σύνεση και υπομονή για να αποδείξουμε ότι οι Έλληνες είναι μαθημένοι στα δύσκολα και τις φουρτούνες δεν τις φοβούνται.

*Το μυθιστόρημα «Δεξί κίτρινο λουστρίνι» της Ιφιγένειας Τέκου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

 Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής»  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Τον Νοέμβριο του  2019 κυκλοφόρησε το νέο της μυθιστόρημα «Ζάχαρη άχνη» από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από εξακόσιες συνεντεύξεις, καθώς και σχολιασμούς βιβλίων και θεατρικών παραστάσεων. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά.

 

Related posts