Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
13 Νοέ 2019
SLIDER

Η συγγραφέας Πηνελόπη Κουρτζή μιλάει για το νέο βιβλίο της «Το ΠριγκιπΌτο»

 Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Η ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΚΟΥΡΤΖΗ γεννήθηκε στην Άρτα και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε Βιοτεχνολογία και εργάστηκε επί σειρά ετών στον ιδιωτικό τομέα. Σήμερα δραστηριοποιείται στον επιχειρηματικό χώρο και παράλληλα ασχολείται με τη συγγραφή, που αποτελεί και τη μεγάλη αγάπη της. Έχει ταξιδέψει αρκετά, μιλάει τέσσερις γλώσσες και ερασιτεχνικά ασχολείται με το αργεντίνικο τάνγκο. Είναι παντρεμένη και έχει έναν γιο. Έχει διακριθεί σε διαγωνισμούς ποίησης και έχει γράψει θεατρικά έργα. Από τις Εκδόσεις Ψυχογιός κυκλοφορούν τα μυθιστορήματά της «Κουμκουάτ – Εκεί όπου ρίζωσε η αγάπη» και «Δεκατρία μπαλώματα».

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Πηνελόπη πρόσφατα κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο σου με τίτλο «Το Πριγκιπότο». Μπορείς να μας πεις με δυο λόγια τι πραγματεύεται η ιστορία που αφηγείσαι;

ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΚΟΥΡΤΖΗ: Το ΠριγκιπΌτο είναι ένα πολυτελές ξενοδοχείο στην Κηφισιά της Μπελ Εποκ που δημιούργησε η ηρωίδα μου Κλημεντίνη Στάινμπεργκ στα πρότυπα των ξενοδοχείων του εξωτερικού. Η ιστορία ακολουθεί την Κλημεντίνη και την καλύτερη της φίλη την Αμάντα, σε όλη την διάρκεια της ζωής τους από τα παιδικά τους χρόνια μέχρι την στιγμή που η Κλημεντίνη ανοίγει αυτό το ξενοδοχείο και περνάνε τις πόρτες του διάφορες προσωπικότητες της εποχής. Εκεί αναλαμβάνει ο έρωτας και το μυστήριο να ξετυλίξουν την πλοκή και την πορεία της ιστορίας!

 

Μ.Γ.: Δυο γυναίκες, η Αμάντα και η Κλημεντίνη  συνδέονται με βαθιά φιλία από τα παιδικά τους χρόνια. Τι ήταν αυτό που τις έφερε τόσο πολύ κοντά;

Π.Κ.: Οι δυο ηρωίδες μου μεγαλώνοντας μαζί, μοναχοκόρες και οι δυο, βρίσκουν η μια στην άλλη την αδελφή που θα ήθελαν και συνδέονται με βαθιά αγάπη όσο μεγαλώνουν. Παρόλο που είναι τελείως διαφορετικές προσωπικότητες με ολότελα αντιδιαμετρικούς στόχους στην ζωή, η κατανόηση και η ανιδιοτελής αγάπη που τις συνδέουν όσο μεγαλώνουν σε διπλανά σπίτια, δημιουργούν ένα υπόβαθρο σχέσης και βιωμάτων που αρκεί για να πορευτούν δεμένες άρρηκτα μέσα στον χρόνο.

Μ.Γ.: Ποια είναι τα συναισθήματα που καταλαγιάζουν μέσα τους όταν στα εφηβικά τους χρόνια πρωτογνωρίζουν τον έρωτα;

Π.Κ.: Για την Κλημεντίνη, ο εφηβικός χαμένος έρωτας παγώνει την καρδιά της πριν καν ακόμα εκείνη αρχίσει να σκιρτά και έτσι την αφήνει με ένα μεγάλο φόβο και ένα κενό που το αναπληρώνει με την δημιουργικότητα και την εστίαση στην προσωπική ανέλιξη. Από την άλλη, στην Αμάντα, ο επίσης εφηβικός χαμένος έρωτας δημιουργεί μια τρύπα στην καρδιά της που δεν θα κλείσει ποτέ παρά μόνο αν ο έρωτας αυτός κάνει τον κύκλο του και ολοκληρωθεί. Ο θυμός που φουντώνει στην καρδιά της Κλημεντίνης και την ακολουθεί σε όλα τα χρόνια, είναι και αυτός που οδηγεί τις εξελίξεις στο ΠριγκιπΌτο δεκαετίες αργότερα!

 

Μ.Γ.: «Οι τόποι που σ΄ έχουν πονέσει μπορεί να είναι το ίδιο φιλόξενοι με αυτούς που σ΄ έχουν κάνει να χαρείς ή ίσως και πιο πολύ» αναφέρει στην Κλημεντίνη ο πατέρας της. Ήταν λόγια παρηγοριάς ή φιλοσοφημένα;

Π.Κ.: Στην προκειμένη περίπτωση ήταν και τα δυο.. πιο πολύ όμως ο πατέρας της Κλημεντίνης προσπαθούσε να της δείξει μια πιο ευρεία έννοια της ανάμνηση και της αξίας αυτής. Κάθε ανάμνηση με το συναισθηματικό φορτίο της, θετικό ή αρνητικό είναι βαθιά συνυφασμένη με τις στιγμές μας και τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα. Και κάθε νόμισμα έχει δυο πλευρές εξίσου πολύτιμες…

Μ.Γ.: Ποια ανάγκη οδηγούσε την Κλημεντίνη στο όνειρο της δημιουργίας ενός πολυτελούς ξενοδοχείου;

Π.Κ.: Καταρχάς μια νοοτροπία που της είχε εμφυσήσει ο πατέρας της στο να δημιουργήσει και να ξεχωρίσει. Αυτό, σε συνδυασμό με την πληγωμένη από τον έρωτα καρδιά της, την κάνει να υποτιμά οποιοδήποτε άλλο συναίσθημα εκτός της φιλοδοξίας και να στραφεί σε στόχους στους οποίους νιώθει ότι έχει τον έλεγχο.

 Μ.Γ.: Κατά πόσο ισχύει το «Μάτια που δεν βλέπονται γρήγορα ξεχνιούνται» στην περίπτωση της Αμάντας και του Αλέξιου, όταν εκείνος φεύγει στο Παρίσι για σπουδές;

Π.Κ.: Γενικά όπως κάθε κλισέ, αυτή η φράση έχει μεγάλη βάση και εμπεριέχει μεγάλο ποσοστό αλήθειας. Σε εκείνες τις εποχές όμως, όπου τον έρωτα τον βίωναν κυρίως από απόσταση και φαντασιωσικά, το μάτια που δεν βλέπονται ήταν σχεδόν δεδομένο, έτσι τα συναισθήματα τα έτρεφαν οι ίδιοι οι άνθρωποι στην σκέψη τους και δεν έφθιναν τόσο εύκολα…

 Μ.Γ.: Η απόσταση ή το συναίσθημα έπαιξε ρόλο στον χωρισμό τους;

Π.Κ.: Κυρίως το έντονο συναίσθημα και οι διαφορετικές οπτικές των δυο φύλων στην ζωή και τις σχέσεις. Ο Αλέξιος έλεγε ακριβώς αυτά που είχε στο μυαλό του και η Αμάντα προσπαθούσε ως ερωτευμένη γυναίκα να βρει υπονοούμενα πίσω από αυτά. Δεδομένου πως η επικοινωνία μέσω γραμμάτων δεν τους έδινε την δυνατότητα να λύσουν οποιαδήποτε παρεξήγηση την στιγμή που δημιουργούταν, αυτό διογκώθηκε και κατέληξαν ξένοι αλλά δυστυχώς βαθιά ερωτευμένοι και απελπισμένοι. 

Μ.Γ.: Στη συνέχεια ο θυμός εγκαταστάθηκε στη ψυχή της Αμάντας. Έγινε έρμαιο του  θυμού της;

Π.Κ.: Ναι! Μεστώθηκε μέσα από τον θυμό της και τον άφησε να ορίσει πράξεις και συναισθήματα. Καθορίστηκε η πορεία της από τον θυμό ο οποίος αποδείχτηκε απόλυτα συνεπής του μεγέθους του και την κατέκλυσε δημιουργώντας μια θυμωμένη γυναίκα που απλώς περιέφερε τον έγκλειστο θυμό της παντού, μην μπορώντας να τον ακουμπήσει κάπου και να ανακουφιστεί. 

Μ.Γ.: Ο θυμός διατηρεί τον έρωτα ή τον καταργεί;

Π.Κ.: Ο θυμός διατηρεί μια πνευματική ένταση που δεν έχει συγκεκριμένο πρόσημο ή ταυτότητα. Κανείς δεν ξέρει αν αυτή η ένταση θα μεταμορφωθεί ξανά σε έρωτα ή σε πάθος ή σε μίσος ή σε θλίψη. Και καθώς ο έρωτας εξ ορισμού είναι μια πνευματική κατάσταση αναστάτωσης ο θυμός με αυτήν την έννοια τον διατηρεί ως ένταση χωρίς όμως να ξέρει κανείς πως θα μετουσιωθεί. 

Μ.Γ.: Τι συμβαίνει όταν ο ερωτικός θυμός μετατραπεί σε πάθος;

Π.Κ.: Όταν ο ερωτικός θυμός μετατραπεί τελικά σε πάθος είναι ανεξέλεγκτος. Δεν υπάρχει μέτρο στις αντιδράσεις, όλα τα απωθημένα ξυπνούν και διεκδικούν, η ανασφάλεια παίρνει τα ηνία, η κτητικότητα βρίσκει θέση και υψώνει ανάστημα και όλα εκείνα που πονάνε ξεπροβάλλουν και ζητάνε άμεσα δικαίωση. Αυτό το μίγμα είναι εκρηκτικό και οι άνθρωποι τυφλώνονται προσπαθώντας να καταλάβουν τον ίδιο τους τον εαυτό και να διεκδικήσουν όλα αυτά που έχασαν.   

Μ.Γ.: Η Κλημεντίνη επέλεξε τον μοναχικό δρόμο. Ποια συναισθήματα κατεύθυναν τα βήματά της;

Π.Κ.: Ο δρόμος της Κλημεντίνης για πολλά χρόνια και όσο οι καταστάσεις την ευνοούσαν ήταν ανακουφιστικός μέσα στην μοναξιά της. Η ασφάλεια που ένιωθε στο να έχει τον έλεγχο και να μην επηρεάζεται από τα συναισθήματα των άλλων της έδινε ώθηση να συνεχίσει και ψυχική ευεξία και αυτά τα συναισθήματα ήταν αρκετά για να την ωθούν να συνεχίζει την πορεία της. Όταν όμως η πραγματική ζωή και οι ανατροπές της πήραν τα σκήπτρα και η μοίρα της έδειξε το άλλο της πρόσωπο, αυτός ο μοναχικός δρόμος άρχισε να δείχνει τα αδιέξοδα του αφήνοντας την Κλημεντίνη σε μεγάλο δίλλημα για το αν έχει νόημα να ζει απομονωμένη συναισθηματικά ή να προσπαθήσει να ενταχθεί όπως οι υπόλοιποι πραγματικά στο κοινωνικό σύνολο. 

Μ.Γ.: Η Κλημεντίνη τόλμησε να δημιουργήσει ένα πολυτελές ξενοδοχείο στην Κηφισιά στις αρχές του 19ου αιώνα. Πως αντιμετωπίστηκε από μια ανδροκρατούμενη κοινωνία που δεν έδειχνε εμπιστοσύνη στις γυναίκες και στη γυναικεία επιχειρηματικότητα;

Π.Κ.: Πολύ δύσκολα. Όπως και όλες οι υπόλοιπες γυναίκες που προσπαθούσαν να σταδιοδρομήσουν εκείνη την εποχή. Ο δρόμος της Κλημεντίνης ήταν γεμάτος εμπόδια και τρικλοποδιές, θυμό και μίσος. Παρόλο που είχαν γίνει ήδη κινήσεις από άλλες γυναίκες και υπήρχε η τάση ευρωπαϊκά της αντιμετώπισης της γυναίκας ως άξιο μέλος της κοινωνίας, στην Ελλάδα οι καταστάσεις δεν επέτρεπαν στην γυναίκα να διαφοροποιηθεί από τα στερεότυπα και να χαράξει διαφορετική πορεία από αυτήν της συζύγου και νοικοκυράς. Στην ιστορία του ΠριγκιπΌτου άλλωστε μπορεί χαρακτηριστικά ο αναγνώστης να δει μέχρι που μπορούσε να φτάσει η ανδροκρατούμενη κοινωνία για να σταματήσει μια γυναίκα. Δηλαδή στα άκρα…

 

Μ.Γ.: Από που αντλούσε η Κλημεντίνη τη δύναμη για να συνεχίσει το όνειρό της;

Π.Κ.: Από τον ζήλο της και την προσήλωση στον στόχο της. Η Κλημεντίνη είχε ορίσει στο μυαλό της την ευτυχία ως την επιτυχία στην κοινωνία και ως τελειομανής, εγωίστρια και επίμονη, δεν έβλεπε κανένα εμπόδιο που θα μπορούσε να την απομακρύνει από τον προσωπικό της παράδεισο όπως τον είχε οραματιστεί.

Μ.Γ.: Και από ένα σημείο και μετά, το βιβλίο σου εξελίσσεται σε αστυνομικό. Είχες εξ αρχής την υπόθεση στο μυαλό σου ή προέκυψε στην πορεία της συγγραφής;

Π.Κ.: Ήταν εξ αρχής δομημένο έτσι καθώς όταν δημιουργήθηκε στο μυαλό μου η ιστορία αυτή γύρναγε ολόκληρη γύρω από αυτήν την κατάληξη. Για αυτό και αν προσέξει κανείς το πρώτο μέρος του βιβλίου, ίσως να διακρίνει πως τίποτα δεν έχει μπει τυχαία και όλοι οι χαρακτήρες, οι καταστάσεις στο παρελθόν, τα γεγονότα, οι στιχομυθίες και τα συναισθήματα, οι ψυχοσυνθέσεις και οι εξέλιξη των ηρώων είναι δημιουργημένες έτσι ώστε να οδηγούν σε «εκείνη την νύχτα» όπου ο θυμός εγκαταστάθηκε ως επίσημος καλεσμένος στο ΠριγκιπΌτο και κατάστρεψε τα πάντα.

 

Μ.Γ.: Μια δολοφονία φέρνει στο Πριγκιπότο αναστάτωση. Μια νέα περιπέτεια ξεκινάει για την Κλημεντίνη. Πως αντιμετώπισαν οι εφημερίδες της εποχής την τόλμη της να επιχειρεί μόνη της τη λειτουργία μιας μεγάλης επιχείρησης;

Π.Κ.: Φυσικά μια τραγωδία τέτοια στην Αθήνα του τότε, δημιούργησε μια σωρεία αντιδράσεων που αφορούσαν την Κλημεντίνη και την ικανότητα της να αντιμετωπίσει κάτι τέτοιο. Ο τύπος της εποχής, διαμορφωμένος κυρίως από αντρικές αντιλήψεις και προκαταλήψεις ως επί το πλείστον, έστησε χορό γύρω από την γυναικεία εύθραυστη ψυχοσύνθεση να διαχειριστεί καταστάσεις κρίσεως. Και το χειρότερο ήταν πως η Κλημεντίνη η ίδια δεν μπορούσε να αντιμετωπίσει αυτήν την μαζική επίθεση της κοινής γνώμης γιατί μέσα της πίστευε πως είχαν μεγάλο κομμάτι δίκιου στο ότι την αμφισβητούσαν.

 

Μ.Γ.: «Ήταν ανεξάρτητη, πραγματικά ανεξάρτητη, κι αυτό την είχε ρίξει ήδη σε μια αρένα από την οποία δεν μπορούσε να βγει παρά μόνο νικήτρια» γράφεις για την Κλημεντίνη. Ήταν νικήτρια της ζωής η Κλημεντίνη;

Π.Κ.: Σίγουρα ήταν. Όχι γιατί κατάφερε να φτάσει εκεί που δεν είχε καταφέρει να φτάσει ήδη αντίστοιχα κάποιος άντρας της εποχής εκείνης. Η Κλημεντίνη ήταν νικήτρια της ζωής διότι κατάφερε να μείνει πιστή στο όραμα της και να το μετατρέψει σε στόχο τον οποίο πραγματοποίησε με σταθερά βήματα και υπομονή και όχι απλά με ενθουσιασμό. Ήταν νικήτρια γιατί έμαθε πριν βγει στον στίβο και γιατί δεν σταμάτησε σε κανένα εμπόδιο.

Μ.Γ.: Κάποια στιγμή η ίδια αναγνωρίζει «πως έπρεπε πλέον να ζει με την απόφασή της να είναι μόνη, μιας και κανένας δεν της το επέβαλε, αλλά η ίδια λανθασμένα το επέλεξε». Που αποδίδει το λάθος της;

Π.Κ.: Στο τέλος πια, η Κλημεντίνη συνειδητοποιεί το τίμημα της επιτυχίας της. Την απόλυτη μοναξιά που βιώνει κατά επιλογή της. Η επιλογή αυτή την οποία καλείται να αναθεωρήσει γιατί η καρδιά χρειάζεται μια άλλη ζεστή καρδιά δίπλα στην ζωή για να χτυπάει, έγινε από υπέρμετρο φόβο του να μην μπορεί να ελέγξει μια άλλη καρδιά. Έτσι αφοσιώθηκε στην δικιά της απομονώνοντας της από κινδύνους και συναισθηματικές επιρροές. Όμως το λάθος του να μην δένεσαι για να μην κινδυνεύεις που οφειλόταν στο εφηβικό της τραύμα της στέρησε την έκπληξη της ζωής. Την έκπληξη του να προσδιορίζεται από ένα άλλο άνθρωπο και να έχει διπλό μερίδιο στην χαρά.

 

Μ.Γ.: Το λάθος της επιδέχεται διόρθωση;

Π.Κ.: Όλα τα λάθη επιδέχονται διόρθωση αν τα κατανοήσουμε! Δεν είναι τόσο ότι μπορεί να αλλάξουμε την πορεία που μας έχει δημιουργήσει ένα λάθος στην ζωή μας, όσο το να αποδεχτούμε εμείς αυτό το λάθος και πλέον να σκεφτόμαστε διαφορετικά. Η αλλαγή έγκειται κυρίως στην διαφορετική κοσμοθεωρία που αναπτύσσουμε και στην συγχώρεση που δίνουμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας.

 Μ.Γ.: Με λίγες λέξεις πως θα χαρακτήριζες κάθε μια από τις δυο γυναίκες, την Αμάντα και την Κλημεντίνη;

Π.Κ.: Η Αμάντα είναι η εικόνα της γυναικείας φύσης με όλα τα ρομαντικά χαρακτηριστικά της. Η Κλημεντίνη είναι η στόφα της γυναικεία φύσης με όλα τα πραγματικά και δυναμικά χαρακτηριστικά της. Είναι σαν δυο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Μ.Γ.: Σ΄ ευχαριστώ πολύ για την παραχώρηση της συνέντευξης και εύχομαι καλοτάξιδο «Το Πριγκιπότο» σου.

Π.Κ.: Ευχαριστώ πολύ και εγώ για την υπέροχη συνέντευξη! Ελπίζω να τα πούμε σύντομα ξανά!!

*Το μυθιστόρημα «ΤΟ ΠΡΙΓΚΙΠΟΤΟ» της Πηνελόπης Κουρτζή κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός

 Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της ΑΛΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ από την Εμπειρία Εκδοτική. Το 2019 θα κυκλοφορήσει το νέο της μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από πεντακόσιες συνεντεύξεις. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή ΚΑΛΩΣ ΤΟΥΣ του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλη της αγάπη είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά.     

 

 

 

Related posts