Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
13 Νοέ 2018
SLIDER

Η συγγραφέας Πασχαλία Τραυλού μιλάει στο Now24

Η συγγραφέας Πασχαλία Τραυλού μιλάει στο NOW24 για το μυθιστόρημα της «Άνθρωποι από στάχτη», τις κριτικές, την εποχή του βιβλίου, την πηγή της έμπνευσής της αλλά το φαινόμενο του ρατσισμού στις ‘μέρες μας…

Συνέντευξη στον Κυριάκο Κουζούμη.

Κ.Κ: Γιατί επέλεξες να εντάξεις την πλοκή του βιβλίου σου στην εποχή του πολέμου; Τι σου ξυπνάει αυτή η εποχή; Τι θέλεις να μεταφέρεις στον αναγνώστη;

Π.Τ: Η συγκεκριμένη τριλογία έχει ως ιδεολογικό πυρήνα την έννοια του ρατσισμού. Η συγκεκριμένη εποχή αποτελεί τον αντικατοπτρισμό της ηθικής καταρράκωσης από τέτοια φαινόμενα και των οικτρών συνεπειών τους. Το Ολοκαύτωμα ανέκαθεν αποτελούσε ερέθισμα στη λογοτεχνική μου εκφορά και θεωρώ ότι είναι ο άψογος λογοτεχνικός βατήρας για να μιλήσω για ένα φαινόμενο επίκαιρο όσο ποτέ.

Κ.Κ: Αν μεταφέραμε την ηρωίδα της Ροζαλίας στο παρόν, τι δυσκολίες –νομίζεις πως- θα είχε να αντιμετωπίσει, εφόσον η αντίληψη για την ανύπαντρη μητέρα-μονογονεϊκή οικογένεια δεν έχει αλλάξει ιδιαίτερα από τότε;

Π.Τ: Διαφωνώ ότι η αντίληψη δεν έχει αλλάξει. Ίσως είμαι οπτιμίστρια. Σαφώς στην ελληνική επαρχία τα πράγματα συνεχίζουν να είναι δύσκολα όμως βήματα έχουν γίνει. Τουλάχιστον η σύγχρονη γενιά έχει κατανοήσει ότι η μονογονεϊκή οικογένεια συχνά μπορεί να είναι και επιλογή και στάση ζωής. Στις συνθήκες που τοποθετήθηκε η Ροζαλία σίγουρα δεν ήταν. Σήμερα όμως σε κοινωνικό επίπεδο νομίζω ότι είναι πιο εύκολη η αποδοχή. Σε περιπτώσεις δε, που ένας γάμος θα ήταν προβληματικός είναι χίλιες φορές προτιμότερη μια μονογονεϊκή οικογένεια, δίχως αυτό να σημαίνει ότι η γυναίκα δεν θα επωμιστεί ένα βαρύτατο φορτίο. Σήμερα όμως η Ροζαλία δεν θα ήταν υποχρεωμένη να προδώσει τα συναισθήματά της για να «κουκουλωθεί». Ωστόσο, για να επιβιώσει, ίσως να αναγκαζόταν και πάλι να ανεχτεί έναν Μάισνερ….

Κ.Κ: Έχεις γράψεις κοινωνικά, αισθηματικά, μεταφυσικά και άλλα είδη. Ύστερα από τόσους τίτλους και δη επιτυχημένους στο συγγραφικό σου έργο, που εντοπίζεις καλύτερα το συγγραφικό σου ταλέντο;

Π.Τ: Νομίζω ότι αυτό που απολαμβάνω περισσότερο είναι η ψυχογράφηση των χαρακτήρων μου και η δημιουργία μιας ευφάνταστης πλοκής. Δεν με ενδιαφέρουν τα μυθιστορήματα με προβλέψιμες ιστορίες της διπλανής πόρτας. Μου αρέσει να «ταξιδεύω» σε άλλες εποχές όχι τόσο για το ταξίδι σε μια διαφορετική κοινωνική ατμόσφαιρα όσο για την ψυχολογική αντίδραση των ανθρώπων σε διαφορετικά ιστορικοκοινωνικά περιβάλλοντα.

Κ.Κ: Ποια ήταν η πηγή της έμπνευσής σου;

Π.Τ: Η ζωή σε όλες της τις εκφάνσεις. Ερεθίσματα μπορούν να αποτελέσουν όμως διάφορα ερωτήματα που θέτω συχνά από μόνη μου στον εαυτό μου. Ας πούμε στην περίπτωση της τριλογίας παρατηρώ ότι υποσυνείδητα από το 2011 και μετά διάβαζα ό,τι έπεφτε στα χέρια μου για τα ρατσιστικά φαινόμενα του Β’ παγκοσμίου πολέμου. Αυτή η τάση αποτέλεσε ταυτόχρονα και έμπνευση που οδήγησε στη συγγραφή αυτών των βιβλίων.

Κ.Κ: Τι σημασία αποδίδεις στις κριτικές, ειδικών και κοινού;

Π.Τ: Θα είναι ψεύτης όποιος ισχυριστεί ότι αδιαφορεί για τη γνώμη των άλλων όποιοι κι αν είναι αυτοί. Σίγουρα με ενδιαφέρει να αφήσω ένα στίγμα πίσω μου. Διαχρονική συγγραφική ματαιοδοξία. Αυτό βέβαια δεν το αποφασίζουν ούτε το κοινό ούτε οι κριτικοί του σήμερα. Θα το κρίνει ο χρόνος. Αυτή η πεποίθηση μου προσφέρει μια ισορροπία. Δεν μεγαλαυχώ όταν οι απόψεις είναι επαινετικές, δεν κάμπτομαι όταν δεν είναι. Ο χρόνος θα δείξει.

K.K: Πώς βλέπεις να εξελίσσεται το είδος του βιβλίου στη χώρα μας; Θα καταφέρει να αποδείξει πως -κατά βάθος- είναι είδος πρώτης ανάγκης;

Π.Τ: Αυτό είναι το μεγάλο στοίχημα. Το βιβλίο δεν έχει να αποδείξει τίποτε και σε κανέναν. Είναι αυταξία. Εμείς έχουμε να αποδείξουμε πόση παιδεία προσφέρουμε στα παιδιά μας, πόση αξία δίνουμε στην πνευματικότητά μας και ως συγγραφείς και ως αναγνώστες. Όταν βελτιωθεί η παιδεία μας θα πάρει και το βιβλίο στη ζωή του Έλληνα την θέση που του αξίζει.

Κ.Κ: Ποιο είναι το άγχος σου όταν ολοκληρώνεται η συγγραφή ενός βιβλίου; Το αντιμετωπίζεις ως «παιδί» σου και ανησυχείς για την πορεία του στον έξω κόσμο, αυτόν των βιβλιοπωλείων και έπειτα των χεριών των αναγνωστών;

Π.Τ: Πρόκειται για μια φυσιολογική διαδικασία. Η συγγραφή και η έκδοση ενός βιβλίου αποτελεί ένα είδος έκθεσης του συγγραφέα στον κόσμο. Η ψυχή του γυμνή στη θέα των άλλων… Είναι φυσικό να αγωνιάς πώς θα κρίνουν οι άλλοι τη γύμνια σου. Κι έπειτα πάντα υπάρχουν και βέβηλες σκέψεις που θα σε πληγώσουν. Είμαι λοιπόν σε θέση αμυντική εκείνο το διάστημα για να προστατεύσω την ευάλωτη ύπαρξή μου… Κι αυτή η στάση είναι ομολογουμένως εξοντωτική για την ψυχολογία μου.

Κ.Κ: Μελλοντικά σχέδια;

Π.Τ: Μετά την τριλογία χρειάζομαι απαραιτήτως γέμισμα μπαταριών…

Δυο λόγια για το βιβλίο…

Παρίσι, 1940.

Τα σύννεφα του πολέμου πυκνώνουν πάνω από τη Γαλλία την εποχή που η Ροζαλία Σεφεριάδη αναζητά τον αγαπημένο της Ανατόλ Κοβάλσκι που έχει εξαφανιστεί. Σύντομα θα μάθει πως πίσω από την εικόνα του διάσημου μαέστρου κρύβεται ένας άνθρωπος που προσπαθεί να επουλώσει τις κρυφές πληγές του παρελθόντος.

Παλεύοντας να επιβιώσει σε μια αφιλόξενη για ανύπαντρες μητέρες εποχή, η Ροζαλία δέχεται να γίνει η Χάννα Λαρούζ, σύζυγος του Γαλλοεβραίου ζωγράφου Ζαν Πιερ. Αυτή η απόφαση, σαν το πρώτο πλακάκι ενός ντόμινο, θα την οδηγήσει πρώτα στο κρεβάτι του Γερμανού ταγματάρχη Μαξ Μάισνερ κι έπειτα στο πορνείο και στην ορχήστρα γυναικών στο στρατόπεδο του Άουσβιτς.

Καθώς η αυτοθυσία εναλλάσσεται με την προδοσία, η αλήθεια με το ψέμα και η εξιλέωση με την ταπείνωση, τα όρια του μυαλού και του κορμιού της δοκιμάζονται και η διπλή απώλεια που θα υποστεί θα τη στοιχειώσει για πάντα.

Η μοίρα εξαντλεί τη σκληρότητά της, αρπάζοντας όσα της είχε χαρίσει. Το δεύτερο βιβλίο μιας συγκλονιστικής ιστορίας για τον ρατσισμό και τον έρωτα, την τέχνη και την τόλμη της ζωής, την προκατάληψη και την ελευθερία μέσα στις στάχτες του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου.

Δυο λόγια για τη συγγραφέα…

Η Πασχαλία Τραυλού γεννήθηκε στην Τρίπολη Αρκαδίας και από νωρίς εκδήλωσε την αγάπη της για τη ζωγραφική, τη μουσική και τον γραπτό λόγο. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών ελληνική κλασική φιλολογία και παρακολούθησε μεταπτυχιακό πρόγραμμα για τη λατινική ποίηση Ορατίου και Βιργιλίου ενώ την ίδια περίοδο δημοσίευσε τα πρώτα της διη­γήματα σε τοπική εφημερίδα της Βέροιας. Ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένη σε ζητήματα φύλου, ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου με τίτλο «Φύλο και νέα εργασιακά και εκπαιδευτικά περιβάλλοντα στην κοινωνία της πληροφορίας» καθώς και στη Σχολή Εθνικής Ασφάλειας με τίτλο «Στρατηγική και πολιτική εθνικής ασφάλειας». Είναι μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών.

Related posts