Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
22 Οκτ 2020
Πολιτισμός

«Η σονάτα του Σεληνόφωτος» με την καθηλωτική σκηνοθετική ματιά του Σταμάτη Πακάκη

Γράφει η Μαίρη Γκαζιάνη

Το έργο του Γιάννη Ρίτσου «Η Σονάτα του Σεληνόφωτος» είναι γνωστό σε Ελλάδα και εξωτερικό, καταξιωμένο στις καρδιές και το μυαλό των αναγνωστών και θεατών και δεν χρειάζεται συστάσεις. Γράφτηκε το 1956 και εμπεριέχεται στην ποιητική συλλογή «Τέταρτη Διάσταση». Ποίημα για το οποίο έλαβε το κρατικό βραβείο ποίησης.

Με τη συνοδεία της «Σονάτας του Σεληνόφωτος» του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν και συγκεκριμένα του πρώτου μέρους αυτής, βλέπουμε να ξεδιπλώνεται μπροστά μας η ιστορία μιας ηλικιωμένης Γυναίκας. Βλέπουμε τον χρόνο που τρέχει αδίστακτος δίχως να αφήνει χώρο για ζωή. Η Γυναίκα εξομολογείται σε έναν Νέο την ιστορία τόσο τη δική της αλλά και της χώρας μας. Παρατηρούμε την κοινωνία να αλλάζει και να προχωρά με μία νέα δυναμική. Μέσα από αυτό το έργο γινόμαστε μάρτυρες της κοινωνικοπολιτικής αλλαγής της Ελλάδας του τότε.

Αυτό που αξίζει να εξετάσουμε είναι ο τρόπος με τον οποίον το χειρίζεται ο σκηνοθέτης για να προσφέρει ένα συγκλονιστικό αποτέλεσμα στα μάτια, στ΄ αυτιά και στην ψυχή των θεατών.

Έχοντας παρακολουθήσει προηγούμενες δουλειές του Σταμάτη Πατάκη αναγνωρίζω ότι  επιλέγει να υπηρετεί πάντα το δύσκολο θέατρο κι αυτό αποδεικνύεται από τα έργα που ανεβάζει έχοντας –συνήθως- τη συνολική ευθύνη της παράστασης.

Η Σονάτα του Σεληνόφωτος είναι το πιο αγαπημένο μου έργο του Γιάννη Ρίτσου κι όταν ο Σταμάτης με ενημέρωσε ότι θα το ανεβάσει αδημονούσα για τη στιγμή που θα το δω. Έχω να πω ότι δικαίωσε απολύτως τις προσδοκίες μου.

Ο ίδιος σκηνοθετεί την παράσταση, τον βασικό ρόλο της γηραιάς κυρίας έχει η Μαρία Τζανουκάκη ενώ τον ρόλο του νεαρού προς τον οποίο απευθύνεται ο  Τάσος Χρυσόπουλος.

Ο Σταμάτης Πακάκης εμπνέεται από τον μεγάλο μας ποιητή και δημιουργεί μια παράσταση με τον λόγο του Ρίτσου παραμένοντας πιστός και στο πνεύμα του. Χειρίζεται άψογα τις δυνατότητες που του προσφέρει το έργο σε συνδυασμό με τη σκηνή και με χαρισματικό τρόπο συνδέει το λόγο με τις σιωπές και την κίνηση ώστε να έχει το ποθούμενο αποτέλεσμα για τον ίδιο και να σκορπάει ρίγη συγκίνησης στους θεατές.

Θεατρική αδεία, εμπλέκει στα παραπάνω χορό, μουσική (επί πλέον αυτής του  Μπετόβεν που είναι συνυφασμένη με το ποίημα), τραγούδι, ήχους που απογειώνουν την παράσταση.

Συγκλονιστική στην ερμηνεία της η Μαρία Τζανουκάκη. Κινείται με απόλυτη ακρίβεια στο ύφος και τη συναισθηματική κατάσταση της γηραιάς κυρίας δίχως ν΄ αφήσει ανοιχτό κανένα παράθυρο λάθους. Άψογη σε κάθε κίνηση, σε κάθε λέξη, σε κάθε σιωπή, σε κάθε κραυγή, σε κάθε ανάσα. Βιώνει τα συναισθήματα της ηρωίδας, ταυτίζεται μαζί της και περνάει από τη μια ψυχική κατάσταση στην άλλη. Θλίψη για έναν κόσμο που έφυγε ανεπιστρεπτί, πίκρα για όσα δεν έζησε, μοναξιά φωτισμένη από το φεγγαρόφωτο, οργή για όσα δεν τόλμησε, επιθυμία να κρατηθεί από τον άπιαστο νέο, αγωνία για την αποδοχή της απ΄ αυτόν, νοσταλγία για τα χρόνια της νιότης, φόβο για τα ανύπαρκτα μελλούμενα.

Από αριστερά Τάσος Χρυσόπουλος, Μαίρη Γκαζιάνη, Μαρία Τζανουκάκη, Σταμάτης Πακάκης μετά την παράσταση

Εξαιρετικός στον ρόλο του νέου άντρα ο  Τάσος Χρυσόπουλος που κρατάει και τον ρόλο του αφηγητή. Εμπνέει ελπίδα στη γηραιά κυρία και ταυτόχρονα τη βυθίζει στην απόγνωση της ματαιότητας. Η φωνή του στο τραγούδι μαγεύει όχι μόνο τη γυναίκα στην οποία το απευθύνει αλλά όλους τους θεατές. (Παρακαλούσα μέσα μου να συνεχίσει). Ο σκηνοθέτης επέλεξε να δώσει οντότητα στον νέο με ενεργή παρουσία στο έργο, βουβός, αλλά εκφράζεται με κινήσεις, ματιές, χειρονομίες, προκλήσεις. Αποτελεί ένα συμπλήρωμα της γηραιάς κυρίας που δίχως την ουσιαστική παρουσία του δεν θα είχε νόημα η εξομολογητική αφήγησή της.

Εμπνευσμένο το σκηνικό του Νίκου Παπάζογλου. Απόλυτα ταιριαστό στο κλίμα του έργου, στο καταθλιπτικό σπίτι της ηλικιωμένης με τα μαύρα ρούχα. Ιδιαίτερα θα αναφέρω την έμπνευση των δέκα κεριών που ανάβει ο νέος στην αρχή και σιγά σιγά στην πορεία του έργου τα σβήνει ένα ένα όπως σβήνονται  οι ελπίδες της γυναίκας για επανένταξη σε μια παρελθούσα ζωή που δεν μπορεί να επιστρέψει. Η ίδια θα φυσήξει τη φλόγα στο τελευταίο κερί για να υποδεχτεί το σκοτάδι και να συμβιβαστεί μαζί του.

Εξαιρετικό το παιγνίδισμα με τις φωτοσκιάσεις που προκαλεί δέος ιδιαίτερα στις τελευταίες στιγμές μέχρι το ολοκληρωτικό σβήσιμο των προβολέων της σκηνής, της ζωής.

Ο Σταμάτης Πακάκης καθηλώνει το κοινό  με μια παράσταση όπου όλα είναι προσεγμένα στην παραμικρή λεπτομέρεια.

«Άφησέ με να έλθω μαζί σου…» Σταμάτη Πακάκη στην επόμενη παράστασή σου.

Συνιστώ ανεπιφύλακτα να μην την χάσετε! 

Συντελεστές:

Σκηνοθεσία-Μουσική & Κινησιολογική Επιμέλεια: Σταμάτης Πακάκης

Βοηθός Σκηνοθέτη-Χορογραφία: Νικόλας Μαρμαράς

Φωτισμοί-Φωτογραφίες-Video: Αναστασία Λουκρέζη

Σκηνικά-Κοστούμια: Νίκος Παπάζογλου

Mua: Cathy Jones

Επικοινωνία: Νατάσα Παππά

Παίζουν: Μαρία Τζανουκάκη, Τάσος Χρυσόπουλος

Πληροφορίες

Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Κάθε Παρασκευή στις 21:00, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων

Διάρκεια παράστασης: 60 λεπτά

Τιμές εισιτηρίων: Κανονικό:12€, Μειωμένο (φοιτητές – άνεργοι – ατέλειες):10€, Ομαδικό (από 8 άτομα και άνω): 10€

Θέατρο Faust (Αθηναΐδος 12 & Καλαμιώτου 11, Κέντρο)

Κρατήσεις θέσεων: Τηλ θεάτρου: 210 3234095, 6946680633

Related posts