Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
24 Ιαν 2020
Πολιτισμός

Η συγγραφέας Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη “εξομολογείται” στη Μαίρη Γκαζιάνη


 
 
 
«Το παρελθόν και το παρόν είναι άρρηκτα δεμένα μεταξύ τους. Η κάθε επόμενη γενεά στηρίζεται σε αυτά που της κληροδοτεί η προηγούμενη για να προχωρήσει. Το παρόν έχει ανάγκη το παρελθόν και αφομοιώνει από αυτό ό,τι του χρειάζεται», υποστηρίζει η συγγραφέας Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη.
 
Γράφει η Μαίρη Γκαζιάνη
 
ΕΡ. Γεννήθηκες στην Αθήνα και δεδομένου ότι ο πατέρας σου ήταν εκδότης, γεννήθηκες και μέσα στα βιβλία. Ποιες είναι οι πρώτες μνήμες που κρατάς από την μυρωδιά των βιβλίων;
ΑΠ. Ο πατέρας μου ήταν που με έμαθε πως δεν αξίζει η ζωή χωρίς να ανοίγεις καθημερινά ένα βιβλίο, το ίδιο της το παράθυρό της. Έχω διαβάσει τόσα παραμύθια. Αμέτρητα. Γιατί με δίδαξε πως τα βιβλία είναι κάτι σαν το νερό, κάτι σαν το φαγητό. Απολύτως απαραίτητα στη ζωή μας. Εκείνος διάβαζε πολύ. Και το παιδί μιμείται. Έτσι έμαθα να λατρεύω τα βιβλία. Θυμάμαι με νοσταλγία πως με έπαιρνε πολλές φορές μαζί του στο εργοστάσιο Γραφικών Τεχνών που είχε στο Περιστέρι, καθώς ήταν ο ίδιος ο εκδότης των βιβλίων του. Κοιτούσα με θαυμασμό τις τεράστιες μηχανές του εργοστασίου, που έκαναν τόσο θόρυβο, που με κούφαιναν. Αντίκριζα με δέος όλα τα μηχανήματα που δημιουργούσαν τελικά ένα βιβλίο. Μαγικός κόσμος, παραμυθένιος για μένα. Κι ύστερα εκείνη η μυρωδιά του χαρτιού κάθε καινούριου βιβλίου που δεν την αλλάζω με τίποτα. Είναι η μυρωδιά του ταξιδιού στον κόσμο, αλλά και στον ίδιο μου τον εαυτό…
ΕΡ. Παππούς σου ήταν ο επιφανής φιλόλογος και συγγραφέας Ιωάννης Θ. Ρώσσης. Πιστεύεις ότι η συγγραφή υπάρχει στο DNA σου;
ΑΠ. Δεν ξέρω αν το ταλέντο είναι κληρονομικό. Πάντως το όνομα του παππού μου έπεφτε βαρύ στους ώμους μου, τουλάχιστον για όλα τα χρόνια του γυμνασίου και του λυκείου, όσον αναφορά τους φιλολόγους μου. Ήμουν η εγγονή του Ρώσση. Έπρεπε να είμαι κάτι παραπάνω από διαβασμένη στα φιλολογικά μαθήματα. Στη γραφή όμως με ώθησε η πληγωμένη παιδική μου ηλικία. Έτσι τουλάχιστον πιστεύω. Γιατί προτού προλάβω να γνωρίσω τη μητέρα μου, εκείνη έφυγε για ένα ταξίδι χωρίς γυρισμό… Για πολλά χρόνια, στην προσπάθειά μου να νιώσω τη μητρική αγάπη και την ασφάλεια, που τόσο μου έλειπε, έκλεινα τα μάτια κι έφτιαχνα με τη φαντασία μου μια μαμά για μένα, μια ολοζώντανη μητέρα που με αγκάλιαζε σφιχτά, που μου έφτιαχνε τηγανητές πατάτες, που με φιλούσε συνέχεια.
Έκανα δηλαδή συνεχείς ασκήσεις φαντασίας. Μέχρι που τα συναισθήματα άρχισαν να «ξεχειλίζουν» από μέσα μου, μέχρι που βρήκαν τελικά διέξοδο στο χαρτί και τις λέξεις.
Μια μέρα, έτσι εντελώς φυσικά, άρχισα να γράφω. Έρεε η γραφή από μέσα μου από πολύ μικρή και οι δασκάλες στο σχολείο ρωτούσαν: «Μα είναι δυνατόν να την έγραψες μόνη σου αυτή την έκθεση;» Με σήκωναν όμως –παρόλο που ήμουν δειλό παιδάκι- να τη διαβάσω στα άλλα παιδιά.
Δεν ξέρω τελικά αν ο συγγραφέας γεννιέται ή γίνεται. Πιστεύω πως είναι συνδυασμός και των δύο. Γιατί θέλει καθημερινή τριβή με τα συναισθήματα, απαιτεί ατελείωτες ώρες συντροφιά με το κομπιούτερ, πάλη με τον ίδιο σου τον εαυτό. Αν σου αρέσει να γράφεις, αν παθιάζεσαι, αν εξασκείσαι καθημερινά, τότε μπορείς να γίνεις συγγραφέας. Αρκεί να διαβάζεις από μικρός άπειρα βιβλία, να επιβάλλεσαι στον εαυτό σου, να ανοίγεσαι στους ανθρώπους, να σέβεσαι τον αναγνώστη.
ΕΡ. Μεγαλώνοντας σπούδασες στο Αμερικάνικο Κολέγιο, στη σχολή Νηπιαγωγών Αθηνών και στο London Montessori Centre. Ποια ήταν η σχέση σου με τα εξωσχολικά βιβλία όλα αυτά τα χρόνια;
ΑΠ. Διάβαζα και διαβάζω συνέχεια από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Το βιβλίο για μένα είναι διέξοδος, είναι  καλός μου φίλος. Στα μαθητικά μου χρόνια περνούσα ώρες στη βιβλιοθήκη του σχολείου μου, πάντα είχα δίπλα μου ένα βιβλίο.
ΕΡ. Αποφασίζεις ν΄ ασχοληθείς επαγγελματικά με τους σπουδές σου κι εργάζεσαι ως νηπιαγωγός επί 16 χρόνια. Ποια εμπειρία αποκόμισες σε σχέση με τα παιδιά;
ΑΠ. Ό,τι είμαι, ό,τι γράφω το χρωστάω στα παιδιά. Εκείνα με έμαθαν να γράφω για τους ενήλικες, βουτώντας την πένα μου στο μελάνι της καρδιάς. Με έμαθαν να είμαι αληθινή, να χαίρομαι, να λυπάμαι, να γελάω ακόμα και να κλαίω γράφοντας. Να μη φοβάμαι να ανοιχτώ συγγραφικά. Με έμαθαν όμως να κάνω και «σκανδαλιές». Να γεμίζω ανατροπές κάθε μου μυθιστόρημα, να κόβω ακόμα και την ανάσα του αναγνώστη μου.
Τα λατρεύω τα παιδιά!           
ΕΡ. Γιατί αποφάσισες να εγκαταλείψεις το επάγγελμα της νηπιαγωγού;
ΑΠ. Καθώς έγραφα το ένα παιδικό βιβλίο μετά το άλλο και βραβευόμουν, καθώς μετέφραζα πολλά βιβλία παιδικά, με προσέγγισαν μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι και μου πρόσφεραν τη θέση της υπεύθυνης έκδοσης. Δεν αρνήθηκα και ποτέ δεν απομακρύνθηκα από τα παιδιά. Μπορεί να μην έχω δική μου τάξη, αφού ύστερα από δεκαέξι χρόνια ενασχόλησης παραιτήθηκα από νηπιαγωγός, μα τρέχω σε όλα τα σχολεία και τα βιβλιοπωλεία της Ελλάδας, μια τάξη η Ελλάδα στην αγκαλιά μου. Δημιουργώ δημιουργούς, μαθαίνω στα μικρούλια μου να γίνουν μικροί συγγραφείς, παίζοντας. Προσπαθώ να τα ταξιδέψω, ξυπνώντας τη νεράιδα της φαντασίας τους, να τα κάνω να γελάσουν, να δημιουργήσουν, να ενθουσιαστούν… Κάθε καινούριο παιδικό μου βιβλίο, προτού εκδοθεί, περιμένει τις πρώτες αντιδράσεις των παιδιών, περιμένει να το «παίξουμε» στα σχολεία. Την πολύτιμη εκείνη ώρα που παιδιά γίνονται ένα με τη μαγεία. Γιατί το παραμύθι, κάθε παραμύθι είναι μοναδικό, το καταλαβαίνουν τα παιδιά περισσότερο από όλα τα είδη τέχνης. Ολόκληρη τη ζωή μου την αφιέρωσα και την αφιερώνω στα παιδιά. Υποκλίνομαι σε αυτά, με έμαθαν και με μαθαίνουν καθημερινά, μου προσφέρουν και τους προσφέρω.
ΕΡ. Έχεις εργασθεί και ως υπεύθυνη εκδόσεων σε εκδοτικούς οίκους. Από αυτόν το τομέα ποια εμπειρία αποκόμισες;
ΑΠ. Είναι μαγευτικό να αλλάζεις επάγγελμα, να ξεκινάς από την αρχή, να ζωντανεύεις βιβλία, να αναζητάς συγγραφείς, να επιμελείσαι κείμενα, να προσπαθείς να πείσεις τους εκδότες να εκδώσουν κάποιο βιβλίο που θεωρείς πολύτιμο, να ψάχνεις εικονογράφους, να τρέχεις σε εκθέσεις βιβλίων στο εξωτερικό, να είσαι υπεύθυνος για κάθε βιβλίο, από την αρχή, από τις πρώτες του σελίδες ως την ώρα που θα τοποθετηθεί στα ράφια του βιβλιοπωλείου. Κι ακόμα και τότε να μη σταματάς. Να συνεργάζεσαι με το Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων, ακόμα και με το Marketing αλλά και με τους πωλητές κάθε εκδοτικού οίκου.
Μια εμπειρία, μια σπουδαία εμπειρία ήταν για μένα εκείνα τα χρόνια. Και τα θυμάμαι με νοσταλγία. Με βοήθησαν πολύ και ως συγγραφέα, γιατί κατανοώ τι χρειάζεται ένα βιβλίο, πόσοι και πόσοι άνθρωποι δουλεύουν σκληρά, πολύ σκληρά, μέχρι να φτάσει στην αγκαλιά των αναγνωστών.
ΕΡ. Πότε ξεκίνησε η συγγραφή για σένα;
ΑΠ. Όταν ήμουν 25 χρονών εκδόθηκε το πρώτο μου παιδικό βιβλίο, το οποίο βραβεύτηκε. Συνέχισα να γράφω και να γράφω, χωρίς σταματημό.
ΕΡ. Έχεις γράψει 10 μυθιστορήματα και 150 παιδικά βιβλία. Τι σε τράβηξε στο παιδικό βιβλίο;
ΑΠ. Γράφω παιδικά βιβλία για να βοηθήσω τα παιδιά. Κάθε παιδικό βιβλίο μου γεννιέται μέσα από τις επιθυμίες και τα θέλω των παιδιών. Γράφω ό,τι επιθυμούν εκείνα, προσπαθώ να μιλήσω τη γλώσσα τους, να γίνω ένα μαζί τους. Κι είναι τόσο εύκολο γιατί μου ανοίγουν την ψυχή τους και μου μιλούν για όσα τα προβληματίζουν
Η συγγραφή δεν αποτελεί για κείνη μια επαγγελματική επιλογή, αλλά μια βαθιά ανάγκη έκφρασης του εσωτερικού μου κόσμου. Η γραφή  ήταν και είναι η ίδια η ανάσα μου.
Ως συγγραφέας ενηλίκων, χρειάζομαι μια πρόταση, μια ιδέα, κάτι να με βοηθήσει να ξεκινήσω το ταξίδι. Παρέα με τους ήρωες βιώνω καταστάσεις, γίνομαι κομμάτι τους. Προσπαθώ να ζωντανέψω συναισθήματα, να καταθέσω την ψυχή μου.
ΕΡ. Στα παιδικά βιβλία σου χρησιμοποιείς πολύ τα ζώα. Είναι πιο εύκολο να διδαχτεί ένα παιδί μέσα από ιστορίες ζώων με ανθρώπινες ιδιότητες;
ΑΠ. Ο κόσμος των παιδιών κινείται ανάμεσα στο φανταστικό και το πραγματικό, όπως και στον κόσμο του παραμυθιού. Η φαντασία τους βρίσκεται στο ζενίθ της. Ο ανιμισμός και ο εγωκεντρισμός είναι τόσο έντονος που τα πάντα έχουν ψυχή. Ζώα, πουλιά, παιχνίδια έχουν ίδιες ανάγκες, επιθυμίες, δυνατότητες. Τα παιδικά βιβλία που γράφω, αυτά που προορίζονται για τα παιδιά της προσχολικής ηλικίας, έχουν ήρωες ζώα, γιατί προσφέρουν ασφάλεια στο παιδί, το βοηθούν να ταυτιστεί μαζί τους και να ξεπεράσει τις φοβίες, τα άγχη και τις ανασφάλειες του. Γι’ αυτό και τα μικρά παιδιά λατρεύουν τους μύθους του Αισώπου με ήρωες πάντα ζώα. Καθώς το παιδί ταυτίζεται με τον πρωταγωνιστή της ιστορίας που αντιμετωπίζει τους ίδιους φόβους, ξαναζεί τη δική του ψυχολογική ανασφάλεια και ηρεμεί, παρέα με τον ήρωα, όταν στο τέλος του παραμυθιού έρχεται η λύτρωση. Τα ζώα–ήρωες αποτελούν υποκατάστατα πραγματικών προσώπων και αντιπροσωπεύουν και ανθρώπινους τύπους.
ΕΡ. Έχεις μεταφράσει 1500 βιβλία παιδικής και εφηβικής λογοτεχνίας. Τι σε οδήγησε στις μεταφράσεις εφόσον η ίδια είσαι πολυγραφότατη;
ΑΠ. Δουλεύοντας ως νηπιαγωγός, παρατήρησα πως πολλά παιδικά βιβλία είχαν άσχημη μετάφραση, χρησιμοποιούσαν ξύλινη γλώσσα, δε σέβονταν το παιδί. Αυτό  με οδήγησε στο να τα διαβάζω με δικά μου λόγια στα παιδιά της τάξης μου, κάτι που στη συνέχεια με ώθησε στο να μεταφράζω βιβλία για παιδιά.
ΕΡ. Για την προσφορά σου στην παιδική λογοτεχνία και το μεταφραστικό σου έργο, έχεις τιμηθεί δύο φορές με τον Έπαινο της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς και με το Bραβείο της Ελληνικής Εταιρείας Μεταφραστών Λογοτεχνίας ενώ το 2002 το όνομά σου ανεγράφη στον Τιμητικό Πίνακα της IBBY (INTERNATIONAL BOARD ON BOOKS FOR YOUNG PEOPLE). Πως αισθάνθηκες με τις παραπάνω βραβεύσεις;
ΑΠ. Μεγάλωσα χωρίς την ασφάλεια της μητέρας μου και ένα από τα ελαττώματά μου, ακόμα και τώρα, είναι η ανασφάλεια. Προσπαθώ να αγαπήσω τον εαυτό μου όσο περισσότερο μπορώ, αλλά θέλοντας και μη όταν σου λείπει η ζεστασιά της μητρικής αγκαλιάς, σίγουρα κάποιες πληγές δεν εγκαταλείπουν ποτέ την καρδιά σου. Αυτά τα βραβεία είναι για μένα ένας τρόπος να απαγκιστρωθώ από την ανασφάλειά μου, ένας τρόπος να γράφω βουτώντας στη χαρά μου!
ΕΡ. To 2015 σου απενεμήθη το Βραβείο Λογοτεχνίας από τον Όμιλο Γυναικών Πειραιά «Εξάλειπτρον» για το συγγραφικό σου έργο, σε συνδυασμό με τη μεγάλη απήχησή του και τη διαδραστική σου σχέση με τους αναγνώστες σου. Πιστεύεις ότι οι βραβεύσεις είναι η καταξίωσης του δημιουργού;
ΑΠ. Κάθε βραβείο αποτελεί τιμή για μένα. Νιώθω απέραντη χαρά όταν το πιάνω στα χέρια μου, πετάω στα ουράνια. Και ναι, το 2015, βραβεύομαι  συνέχεια! Όμως το μεγαλύτερό μου βραβείο αποτελεί η αγάπη που μου προσφέρουν άδολα οι μικροί και οι μεγάλοι αναγνώστες μου. Δε συγκρίνεται με κανένα βραβείο καμιάς επιτροπής η αγάπη τους. Αποτελεί το μεγαλύτερο βραβείο της ζωής μου η αγάπη του κοινού!
ΕΡ. «Αγαπώ θα πει χάνομαι». Δεν έχει όρια η αγάπη;
ΑΠ. Το 2010 έγραψα για την αγάπη. Που είναι ο ένας και μοναδικός δρόμος της ζωής, που είναι ο λόγος για τον οποίο ήρθαμε σε αυτή τη γη. Κι έτσι γεννήθηκε το «Αγαπώ θα πει χάνομαι», εκδόσεις Ψυχογιός.
Για να το γράψω, πέρασε από τον νου μου μια απλή σκέψη. Κι ύστερα μια ερώτηση. Μια τόσο δύσκολη ερώτηση, που για να την απαντήσει κανείς πρέπει πρώτα να ψάξει βαθιά μέσα στην καρδιά του, μέσα στην ψυχή του την ίδια.
Τι είναι η αγάπη;
Γιατί τη χρειαζόμαστε τόσο πολύ; Κι αν δεν έχουμε αγαπήσει κι αν δε μας έχουν αγαπήσει ποτέ, τι μπορούμε να πάθουμε; Πώς θα καταντήσει η ζωή μας; Οι καλές πράξεις, οι κακές πράξεις, όλες οι πράξεις μας, έχουν σχέση μαζί της; Κι αν, ναι, γιατί;
Τι είναι επιτέλους αυτό που ονομάζουμε αγάπη; Γιατί μερικοί άνθρωποι μπορούν να πουν τόσο εύκολα το ρήμα «σε αγαπώ» κι άλλοι δεν τολμούν να το εκφράσουν; Τι κρύβει μέσα του το συναίσθημα της αγάπης; Πώς εκφράζεται; Φτάνει μόνο να ξεστομίσεις το περιβόητο ρήμα; Μήπως πρέπει να το δείξεις και με τις πράξεις σου; Κι αν όχι, γιατί; Και γιατί είναι τόσο σημαντική η αγάπη; Αν απουσιάζει; Αν δεν έχει δηλώσει ποτέ παρούσα;
Θέλοντας να απαντήσω στο ερώτημά μου, θέλοντας να βασανίσω τον ίδιο τον εαυτό μου, έχτισα με τα μάτια της φαντασίας μου μια οικογένεια. Κι ένα σπιτικό. Ένα σπιτικό της αδιαφορίας. Μια οικογένεια χωρίς αγάπη. Παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς να ξέρουν τι είναι η αγάπη.
Από την εμπειρία μου, τόσα χρόνια με τα παιδιά, ως παιδαγωγός, ξέρω καλά πως η αγάπη διδάσκεται. Όπως και το περπάτημα, όπως και η ομιλία, όπως το ποδήλατο, ας πούμε, όπως αμέτρητα άλλα…
Γρατσούνισα λοιπόν την ψυχή μου και δημιούργησα το «Αγαπώ θα πει χάνομαι».
Πιστεύω πως δεν έχει όρια η αγάπη. Όταν αγαπώ χάνομαι, γιατί έχω βρει το λόγο της ύπαρξής μου, έχω ανακαλύψει το άλλο μου μισό και χάνομαι μέσα στην ίδια την αγάπη, δηλαδή γίνομαι ένα με τον άνθρωπο που αγαπώ. Αυτή η ένωση είναι που μας κάνει πιο δυνατούς. Αγαπάμε πραγματικά μόνο όταν χάνουμε τον εαυτό μας και ζωντανεύουμε ξανά, δύο σε ένα, πιο δυνατοί, πιο ολοκληρωμένοι.
ΕΡ. Ποιο είναι το «Κόκκινο κοράλλι» της καρδιάς;
ΑΠ. Υπάρχει άραγε αγάπη χωρίς αλήθεια; Κι είναι η αλήθεια τόσο σημαντική κι είναι η εποχή που ζούμε που τη χρειάζεται αφόρητα. Έτσι γεννήθηκε το «Κόκκινο Κοράλλι», εκδόσεις Ψυχογιός, 2011.
Όταν καταπιάστηκα με τους ανθρώπους που θυσιάζονται για να λάμψει η αλήθεια, τότε θυμήθηκα και πάλι τι είχε γράψει ο Νίκος Καζαντζάκης γι’ αυτούς. Το αίμα τους κόκκινο κοράλλι ποτίζει τη γη και ανθίζουν καινούργιοι βλαστοί που συνεχίζουν τον αγώνα… Και το «Κόκκινο Κοράλλι» αντιπροσωπεύει ακριβώς αυτό. Τον αγώνα για την αλήθεια σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας: οικογενειακά, συναισθηματικά, φιλικά, κοινωνικά.
ΕΡ. Οι «Μικροί άγγελοι» παραμένουν άγγελοι όταν μεγαλώσουν;
ΑΠ. Το μυθιστόρημά μου, «Μικροί Άγγελοι», κυκλοφόρησε το 2012, από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Το εμπνεύστηκα από την ίδια την εποχή που ζούμε, καθώς όλοι γύρω μας έχουν σκοτεινιάσει, σταμάτησαν να χαμογελούν. Έγραψα για την προσφορά στον συνάνθρωπο, για την απίστευτη δύναμη της φιλίας, αναζήτησα παρέα με τις ηρωίδες μου το ίδιο το νόημα της ευτυχίας. Προσπάθησα να πιαστώ από κάποιες ξεχασμένες αξίες, από αυτές που αναζητούν τα χρόνια που ζούμε. Την αξία της αγάπης και της προσφοράς. Διάλεξα αυτόν τον τίτλο, γιατί η παιδαγωγική εμπειρία μού έχει αποδείξει πως κάθε άνθρωπος είναι ένας «Μικρός Άγγελος». Μπορεί, καθώς μεγαλώνει, το άσπρο φως που τον περιβάλλει να γίνει γκρίζο ή ακόμα και μαύρο. Δεν φταίει όμως εκείνος, αλλά ο τρόπος με τον οποίο έχει μεγαλώσει. Εισέπραξε άραγε αγάπη, άπειρη αγάπη στα παιδικά του χρόνια; Του χάρισαν την ασφάλεια που είχε τόσο ανάγκη; Το γέμισα με μυρωδιά θάλασσας το βιβλίο, με τα αρώματα των λουλουδιών της ελληνικής γης, με γεύσεις αγάπης, ανακατεμένες με βανίλια, σοκολάτα, κανέλα. Μέσα από τη ζωή της κεντρικής ηρωίδας της Νεφέλης περνάει η ιστορία της πατρίδας μας από το 1955 ως τις αρχές του 1980. Ήταν πονεμένες εκείνες οι γενιές, μετά τον πόλεμο, μετά τον εμφύλιο, κι όμως χαμογελούσαν με αισιοδοξία στη ζωή. Θυμίζει τη σοκολάτα η ηρωίδα μου, μοιάζει πικρή και γλυκιά, αλλάζει χίλιες μορφές, άλλοτε δυνατή κι άλλοτε ευαίσθητη, μαγεύει. Δουλεύει από μικρή στο ζαχαροπλαστείο του πατέρα της στον Πόρο και για κείνη κάθε άνθρωπος αντιπροσωπεύει μια γεύση. Η φιλενάδα της, η Άρτεμη, είναι η βανίλια, γιατί μοσχοβολάει ολόκληρη με ένα άρωμα που ξετρελαίνει, είναι ήρεμη κι ευαίσθητη, λάμπει σαν τον ήλιο. Κι η Μιρέλλα, η άλλη της στενή φίλη, αντιπροσωπεύει την κανέλα. Είναι γλυκιά, τσαχπίνα, γεμάτη σπιρτάδα. Ατόφιο θηλυκό. Οι τρεις ηρωίδες μεγαλώνουν μαζί σε ένα μικρό ευωδιαστό νησί και τη ζωή τους την καθορίζει άθελά του, ένα αγόρι με μια κιθάρα, ο Άγγελος… Γράφοντας τους «Μικρούς Αγγέλους» προσπάθησα να μαζέψω τζιτζίκια, σε εκείνες τις αλησμόνητες εποχές αθωότητας, να τα κλείσω στη χούφτα μου, να αφουγκραστώ τον ήχο τους, παρέα με τους αναγνώστες μου. Αλώνιζα ένα μικρό μαγευτικό νησί, με ένα κατακόκκινο ποδήλατο, μάζευα λουλούδια στους μικρούς λόφους του Πόρου, άκουγα νότες κιθάρας και καρδιοχτυπούσα. Προσπάθησα να σεργιανίσω στις ανθρώπινες γεύσεις, προσπάθησα να ξεχειλίσω το βιβλίο με ζεστή σοκολάτα.
ΕΡ. Όσες πλεκτάνες κι αν υπάρξουν πάντα φτάνει «Ο τελευταίος χορός της Σαλώμης»;
ΑΠ. Η Έλλη, η Ναταλία, η Δήμητρα, ο Δημήτρης, ο Νικόλας είναι τα πρόσωπα που χορεύουν στον ρυθμό της Σαλώμης.
«Ο Τελευταίος Χορός της Σαλώμης», είναι ένα μυθιστόρημα που μπλέκει παιχνιδιάρικα το παρόν με το παρελθόν για να βουτήξει στον ψυχισμό των ηρώων, για να προσπαθήσει να αναλύσει τα παιδικά τους χρόνια, πάνω στα οποία στηρίζεται ο χαρακτήρας του καθενός. Τα πολύτιμα εκείνα χρόνια που έχουν τόσο μεγάλη σημασία για όλη την υπόλοιπη ζωή μας.
Είναι τόσο έντονοι οι χαρακτήρες σε αυτό το βιβλίο. Υπάρχουν τόσες πολλές ανατροπές. Και μια νοσταλγία για την Ελλάδα εκείνη που ζούσε κάποτε στον μικρόκοσμο ενός ταπεινού χωριού, που μεγάλωνε και θέριευε, αναζητώντας την ταυτότητά της.
Υπάρχει και το συμφέρον. Που δυστυχώς ζει, αναπνέει και θεριεύει ανάμεσά μας, χωρίς να το μέλλει ακόμα κι αν καταστρέψει ζωές.
Υπάρχει η αγάπη της μάνας. Την υμνεί αυτό το βιβλίο.
Υπάρχει ο έρωτας. Γιατί ο έρωτας αντιπροσωπεύει την αναζήτηση της ίδιας μας της ευτυχίας, μέσα από την κατάργηση της ατομικότητάς μας, την ουσιαστική επαφή με το άλλο μισό του εαυτού μας.
Είναι η ίδια η δύναμή του που μας μεταμορφώνει σε μικρούς παντοδύναμους θεούς.
Υπάρχει τέλος και η ψυχική και συναισθηματική λύτρωση των ηρώων, με την αποδοχή του εαυτού τους, την αποδοχή της μοναδικότητάς τους. Μόνο έτσι κάθε άνθρωπος μπορεί να αποτινάξει τα βαρίδια που τον κρατούν καθηλωμένο, σε οποιαδήποτε εποχή κι αν ζει, με όποιες συνθήκες. Μόνο όταν καταφέρουμε να αγαπήσουμε τον εαυτό μας, ελευθερωνόμαστε, γινόμαστε ένα με τους συνανθρώπους μας. Και δεν αναγκαζόμαστε να χορέψουμε ποτέ τον τελευταίο μας χορό. Γιατί αγκαλιάζουμε την αγάπη και δεν έχουμε ανάγκη από πλεκτάνες!
ΕΡ. Πίσω από ένα ψέμα μπορεί να κρύβεται μια αλήθεια, πίσω από μια αλήθεια μπορεί να κρύβεται ένα ψέμα, ώστε να πεις σε κάποιον «Μην πιστεύεις στην αλήθεια»;
ΑΠ. Το «Μην πιστεύεις στην αλήθεια», ένα μυθιστόρημά μου που επανακυκλοφόρησε αναθεωρημένο τον Ιανουάριο του 2015 από τις εκδόσεις Ψυχογιός είναι αφιερωμένο σε όσους δεν πιστεύουν αλήθειες αβάσταχτες και παλεύουν να συνεχίσουν αλώβητοι τη ζωή τους. Σε όσους μπορούν στην καταιγίδα να μη χάνουν την ελπίδα
Θυμάμαι πως βρισκόμουν στο σπίτι μου. Χρόνια πριν. Θυμάμαι πως έκανα δουλειές. Πάντα ακούω ραδιόφωνο όταν κάνω τις δουλειές του σπιτιού. Με συντροφεύει. Με ηρεμεί.
Κι έχω συγκεκριμένους σταθμούς που προτιμώ. Όμως εκείνη τη μέρα δεν είχαν κάτι που με ενδιέφερε. Άρχισα να αλλάζω σταθμούς, όταν…
«Είναι ποτέ δυνατόν να περάσατε κάτι τέτοιο;» ρωτούσε ένας δημοσιογράφος, μια γυναίκα. «Είναι ποτέ δυνατόν να σας είπαν τόσο φρικτά, τόσο ανελέητα ψέματα;»
Πάγωσα.
Και φυσικά δεν άλλαξα σταθμό. Και φυσικά εκείνη την ημέρα δε συνέχισα τις δουλειές μου. Έγινα ένα με το ραδιόφωνό μου. Κι άκουσα μια γυναίκα, μια απλή καθημερινή γυναίκα, να διηγείται τα όσα βίωσε. Τα όσα πέρασε κι άντεξε.
Τα λόγια της με συγκλόνισαν.
Κάποιες λεπτομέρειες από την ιστορία της ζωή της, τα όσα τόλμησε να πει με την τρεμάμενη φωνή της αλήθειας της σε εκείνο τον δημοσιογράφο, απέκτησαν σάρκα κι οστά μέσα μου. Κι έγιναν σκέψεις και μετά λέξεις, προτάσεις.
Έτσι ακριβώς γεννήθηκε το «Μην πιστεύεις στην αλήθεια».
Προσπάθησα να τη νιώσω την ηρωίδα μου, γράφοντας. Προσπάθησα να φανταστώ την τραγικότητα των στιγμών της.
Δύσκολο. Πολύ δύσκολο.
Κάποια στιγμή πάγωσα. Κάποια στιγμή σταμάτησα να γράφω. Ακόμα και να σκέφτομαι την ιστορία.
Και τότε αποφάσιζα να «παίξω» ένα παιχνίδι με τον εαυτό μου.
Τον πίεσα να μην πιστέψει την αλήθεια της ζωής εκείνης της γυναίκας. Γιατί αν δεν έπαιζα εκείνο το παιχνίδι, γιατί αν δεν προσπαθούσα να μην πιστέψω την αλήθεια της ζωής της ηρωίδας μου, δε νομίζω πως θα μπορούσα να ολοκληρώσω το βιβλίο. Μόνο έτσι κατάφερα να ταξιδέψω μαζί της. Μόνο έτσι κατάφερα να τη δικαιολογήσω.
Και να τη βοηθήσω να συνεχίσει τη ζωή της.
Και, ναι, πίσω από ένα ψέμα μπορεί να κρύβεται μια αλήθεια. Πιστεύω αυτό ακριβώς που είπε ο Οδυσσέας Ελύτης. Πως την αλήθεια την φτιάχνει κανείς ακριβώς όπως φτιάχνει και το ψέμα
ΕΡ. Τον Μάιο του 2015 κέρδισες το βραβείο κοινού, των βιβλιοπωλείων PUBLIC, στην κατηγορία Ο ΠΙΟ ΕΡΩΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ, για το μυθιστόρημά σου «Δίδυμα Φεγγάρια». Τι ιδιαίτερο έχει για σένα αυτό το βραβείο;
ΑΠ. Με θυμάμαι να ανεβαίνω στη σκηνή του Μεγάρου Μουσικής όπου έγινε η βράβευση με τρεμάμενα πόδια, με τρεμάμενη ανάσα. Δεν το πίστευα. Ένιωθα τόση ευτυχία που στ’ αλήθεια εκείνες τις στιγμές θα μπορούσα και να πεθάνω! Είχα σκεφτεί να πω πόσο ευτυχισμένη ένιωθα που ένα βιβλίο μου, τα «Δίδυμα Φεγγάρια», ένα βιβλίο μου που στηρίχτηκε πάνω σε μια αληθινή ιστορία, που μιλούσε για την ανάσα του Θεού πάνω στη γη, τον έρωτα, όπως ακριβώς είπε ο Νίκος Καζαντζάκης, πήρε το βραβείο του κοινού, στην κατηγορία «Ο πιο ερωτικός χαρακτήρας»! Μα όσο κι αν ήθελα τα λόγια δεν έβγαιναν από το στόμα μου. Μου είχε κοπεί η ανάσα από την απόλυτη ευτυχία.
Ναι, ήταν πραγματικά μια από τις ωραιότερες στιγμές της ζωής μου, γιατί το βραβείο του κοινού, η αγάπη του, είναι ό,τι πολυτιμότερο για μένα στη συγγραφική μου καριέρα. Ευχαριστώ, μέσα από την καρδιά μου ευχαριστώ, κάθε φίλο και φίλη  μου που με ψήφισε -και ήταν χιλιάδες, για αυτό το βραβείο, γι’ αυτή τη μαγεία της αγάπης που βίωσα!
ΕΡ. Το πιο πρόσφατο βιβλίο σου έχει τον τίτλο» Στην αγκαλιά του ήλιου». Πως το εμπνεύστηκες;
ΑΠ. Αρχές της περσινής άνοιξης ήταν που ξεκίνησα τις εκδηλώσεις για τα «Δίδυμα Φεγγάρια», το μυθιστόρημα που κυκλοφόρησε το 2014, από τις εκδόσεις Ψυχογιός. Ήμουν χαρούμενη που θα γινόμουν και πάλι ένα με τους αναγνώστες μου. Τις πρώτες ημέρες του Ιουνίου έφτασα και στη μαγευτική Κρήτη. Κι έτυχε να μείνω σε ένα ξενοδοχείο, στον Άγιο Νικόλαο.
Πάνω ακριβώς από τη Λίμνη.
Την κοιτούσα ώρες από το μπαλκόνι μου τη λίμνη. Την κοιτούσα, μαγεμένη. Είχα κολλήσει το βλέμμα μου στα γυμνά, κοκκινόχρωμα βράχια της και στον γκρεμό τους που ορθώνεται κατακόρυφος και καθρεφτίζεται στα νερά. Ξαφνικά ένας νεαρός άντρας βούτηξε στο κενό. Από εκείνο τον γκρεμό. Κι έπεσε στη Λίμνη. Από μεγάλο ύψος. Γρήγορα τον είδα να ξεπροβάλλει στην επιφάνεια. Χαμογελούσε.
Και μαζί του, μου χαμογελούσε και η ίδια η λίμνη. Γιατί ήξερε πως στα νερά της καθρεφτιζόταν η ομορφιά, το μυστήριο και η μαγεία που χρειαζόμουν τόσο, για να συνεχίσω να γράφω το μυθιστόρημα που είχα ήδη ξεκινήσει, για να τα καταφέρω να φτάσω «Στην αγκαλιά του ήλιου».
Όταν άρχισα να γράφω για την Κρήτη, αχ, πίστεψα πως δε θα τελειώσω ποτέ. Όταν καταπιάστηκα με αυτό το κομμάτι της γης, με την τόσο δυνατή ενέργεια, παρασύρθηκα. Τα μάτια μου γέμισαν φως. Μύριζα το δίκταμο, το θυμάρι, το φασκόμηλο, τη ρίγανη, τραγουδούσα κρητικές μαντινάδες. Έρωτας είναι η Κρήτη, έρωτας!
Έγραφα κι άκουγα να ουρλιάζουν μέσα μου τα λόγια του λατρεμένου Καζαντζάκη. Κι ήταν τόσο εύκολο να ανακαλύψω τον ήλιο σε αυτό το νησί. Μεμιάς παρασύρθηκα, μεμιάς χώθηκα βαθιά στην ιστορία του. Ταξίδεψα μέχρι τη Μάχη της Κρήτης.
Άρχισε τότε να χορεύει παρέα με τις λέξεις και με τους ήρωες αυτό το μυθιστόρημα. Να χορεύει πεντοζάλη. Στο παρελθόν.
Σε μια δυνατή αληθινή ερωτική ιστορία, κρυμμένη χρόνια μέσα στο μυαλό μου. Τον έρωτα μιας Αρετούσας κι ενός Ερωτόκριτου. Μιας Κρητικοπούλας κι ενός Γερμανού, σε εκείνα τα πονεμένα, τα δυσβάσταχτα χρόνια. Κι όλα μπερδεύτηκαν κι όλα άρχισαν να χορεύουν ξέφρενα, σε μια συγκλονιστική περιπέτεια ζωής.
Σε αυτό το μυθιστόρημα αποτίω φόρος τιμής σε μια γυναίκα, μια ηρωίδα, που κάπου, κάπως κάποτε, άνοιξε για χάρη μου τα κατάβαθα της ψυχής της. Ήθελε να παραμείνει ανώνυμη. Oρκίστηκα να της κάνω το χατίρι.
Και το μυθιστόρημα τραβούσε τον δρόμο του και εγώ συνέχιζα να χορεύω στα μονοπάτια του, παρέα με τις λέξεις και με τους ήρωες. Να χορεύω πεντοζάλη.
Στο παρόν.
Κι αγκάλιασα μια μπερδεμένη συναισθηματικά ηρωίδα. Που προσπαθεί να πιαστεί από κάπου, από οπουδήποτε. Που σαστίζει μπροστά στη ζωή, παλεύοντας να διαχωρίσει τα όρια ανάμεσα στο καλό και στο κακό. Παρέα της άρχισα να ψάχνω να βρω τις δύσκολες απαντήσεις που γύρευα.
Η Βαλέρια, η ηρωίδα μου, είναι πρώτη χορεύτρια της Λυρικής Σκηνής. Μια από τις πιο ονομαστές της χώρας μας. Αποκούμπι της ζωής της κι ανάσα της μαζί είναι ο χορός. Μόνο που η Βαλέρια είναι συνάμα και κλέφτρα. Είναι άραγε μια μοντέρνα θηλυκή έκδοση του Ρομπέν των Δασών ή μια απλή κακοποιός;
Υπάρχουν κι άλλοι πολλοί καθημερινοί ήρωες που θυσιάζονται για την αγάπη τους. Μια Ρωσίδα αριστοκράτισσα. Μια μυστική αστυνομικός. Και η Φωτεινή, η μητέρα της Βαλέριας, μια γυναίκα με χάρτινες αναμνήσεις, με καρδιά παγωμένη, που κρυώνει συνέχεια. Δε στεφανώνονται με συναισθήματα οι εικόνες της ζωής όταν απουσιάζει η ζεστασιά. Υπάρχει ακόμα κι ένα Τέρας που αγαπάει τις κόκκινες φλοκάτες.
Αλλά κι ένα πτώμα στον Άγιο Νικόλαο. Πεταμένο στη Λίμνη…
Πρώτα απ’ όλα, και πάνω απ’ όλα, υπάρχουν οι  αναγνώστες του βιβλίου μου. Προσπάθησα να τους ενώσω με τους ήρωες και τα συναισθήματά τους. Να τους βοηθήσω να τους νιώσουν, να τους καταλάβουν, ακόμα και να τους υπερασπιστούν. Να γίνουν ήρωες στη θέση τη δική τους.
ΕΡ. Τελικά το παρελθόν ή το παρόν είναι αυτό που καθορίζει το μέλλον στις επόμενες γενεές;
ΑΠ. Το παρελθόν και το παρόν είναι άρρηκτα δεμένα μεταξύ τους. Η κάθε επόμενη γενεά στηρίζεται σε αυτά που της κληροδοτεί η προηγούμενη για να προχωρήσει. Το παρόν έχει ανάγκη το παρελθόν και αφομοιώνει από αυτό ό,τι του χρειάζεται.

Η Μαίρη Γκαζιάνη με τη συγγραφέα Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, στο Mickelo Cafe Ρόδου

ΕΡ. Οι ιστορίες που γράφεις έχουν βάση πραγματικά γεγονότα ή είναι αποκλειστικά δημιούργημα της φαντασίας σου;
ΑΠ. Κάθε φορά που γράφω ένα βιβλίο καταθέτω, θέλοντας και μη, πολλές προσωπικές μου εμπειρίες. Δε γίνεται αλλιώς.
Κάθε βιβλίο γεννιέται μέσα μου, είναι κομμάτι του εαυτού μου. Προσπαθώ να ρουφήξω κάθε τι γύρω μου, να αφουγκραστώ αξίες ζωής. Κι ύστερα ο κόσμος ο πραγματικός ενώνεται με τη φαντασία, τις εμπειρίες, τις χαρές και τους πόνους της ζωής μου. Κάπως έτσι αρχίζει να δημιουργείται σιγά σιγά κάθε μυθιστόρημά μου.
Πιστεύω πως όταν γράφεις ρουφάς τα θαύματα της ζωής, τα μετουσιώνεις  και τα προσφέρεις με τη δική σου προσωπική σφραγίδα, με τη δική σου ανάσα ψυχής.
Υπάρχουν μυθιστορήματα που έχω γράψει, όπως τα «Δίδυμα Φεγγάρια» που βασίστηκαν σε μια αληθινή ιστορία, μια ιστορία που μου διηγήθηκε η μαμά της μαμάς μου.
Η γιαγιά μου ήταν αναπόσπαστο κομμάτι του παρελθόντος της πατρίδας μας. Είχε ζήσει την προσφυγιά, είχε βιώσει χαρές και λύπες ανείπωτες. Μερικές από τις αναμνήσεις της, τις έχω αποτυπώσει στο μυθιστόρημά μου, «Μικροί Άγγελοι», αλλά και στο «Άρωμα Βανίλιας». Η γιαγιά Αγγελική των βιβλίων, είναι η δική μου η γιαγιά.
Μια μέρα μου διηγήθηκε μια ιστορία. Μια αληθινή ιστορία που με συγκλόνισε. Ήμουν ολόκληρη κοπέλα πια κι εκείνη μια αδύνατη γριούλα με κάτασπρα μαλλιά, πανέμορφη, τουλάχιστον στα δικά μου τα μάτια. Μου άρεσε τόσο να κάθομαι κοντά της και να την αφήνω να με ταξιδεύει, να την ακούω να αναπολεί ένα παρελθόν ένδοξο και πονεμένο μαζί. Πλησίαζε ήδη τα ογδόντα της χρόνια. Διατηρούσε όμως ακόμα καθάριο το πνεύμα της, λαμπερή τη σκέψη της.
Μου έσφιξε τρυφερά το χέρι εκείνη την ημέρα. Τα θαμπά, μόνιμα βουρκωμένα λες μάτια της με κοίταξαν με ένα παιχνιδιάρικο ύφος. Το ήξερα αυτό το ύφος. Ήξερα πως γρήγορα θα έμενα με ανοιχτό το στόμα από τα λεγόμενά της. Σαν τα παιδιά, όταν ακούν κάποιο συναρπαστικό παραμύθι.
Κάθισα γεμάτη ανυπομονησία κοντά της κι άκουσα την ιστορία μιας γυναίκας που γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Μακεδονία. Η γιαγιά την είχε γνωρίσει στη Θεσσαλονίκη εκείνη τη γυναίκα, όταν η προσφυγιά ακούμπησε εκεί τα βήματά της. Έγιναν κολλητές φίλες, άρχισαν να κεντάνε παρέα τα όνειρά τους.
Κι άρχισε να μου μιλάει τρυφερά για τη ζωή της φίλης της, ακόμα και για το μοιραίο τραγικό της λάθος. Μου είπε πως αγάπησε πολύ ένα παλικάρι, πως έμεινε έγκυος, πως απέκτησε δίδυμα. Δίδυμα κοριτσάκια. Αμέσως μετά τη γέννα όμως, αναγκάστηκε να πουλήσει το ένα της παιδί.
«Δεν είναι δυνατόν! Δε γίνονται αυτά τα πράγματα!» της φώναξα.
«Τη ζωή και τα τερτίπια της, καρδούλα μου, δεν μπορεί να τα συναγωνιστεί κανένας. Ούτε ο πιο ευφάνταστος συγγραφέας», μου απάντησε.
Κι εγώ δε βρήκα τίποτα άλλο να της πω. Μόνο ξεροκατάπια σαστισμένη, μόνο κρεμάστηκα για άλλη μια φορά από το στόμα της. Μέχρι που ένα χρόνο πριν κάθισα να γράψω στο κομπιούτερ μου και τότε η ιστορία της ζωής της εκείνης της γυναίκας, η ιστορία της φιλενάδας της γιαγιάς μου, ξετρύπωσε αναπάντεχα από τα συρτάρια του μυαλού μου.
Έτσι ακριβώς γεννήθηκαν τα «Δίδυμα Φεγγάρια» και είναι η πρώτη φορά που καταπιάστηκα με αληθινή ιστορία.
Μια δυνατή αληθινή ερωτική ιστορία όμως υπάρχει και «Στην αγκαλιά του ήλιου», μια ιστορία που ήταν χρόνια κρυμμένη χρόνια μέσα στο μυαλό μου. Τον έρωτα μιας Αρετούσας κι ενός Ερωτόκριτου. Μιας Κρητικοπούλας κι ενός Γερμανού, στα πονεμένα, τα δυσβάσταχτα χρόνια της γερμανικής κατοχής της Κρήτης. Και η ιστορία χορεύει πεντοζάλη και στο παρόν και συνδέεται με την κεντρική ηρωίδα του βιβλίου μου, τη Βαλέρια, που προσπαθεί να διαχωρίσει τα όρια ανάμεσα στο καλό και στο κακό. Τελικά όταν γράφω ακροβατώ ανάμεσα στην αλήθεια και τη φαντασία, προσπαθώντας να κόψω τις ανάσες των αναγνωστών μου!
ΕΡ. Υπάρχεις με κάποιο τρόπο μέσα στα βιβλία σου;
ΑΠ. Δεν υπάρχει μυθιστόρημα που έχω γράψει που να μην περιέχει κομμάτια της ζωής μου, λόγια ανθρώπων που αγαπώ, πράξεις κι ακούσματα που πίστευα πως έχω ξεχάσει στο διάβα της ζωής. Κι όλα αυτά μαζί ανακατεμένα με τη φαντασία κι όλα αυτά μαζί ένα με μένα. Δεν μπορώ να γράψω χωρίς να γρατσουνίσω την ψυχή μου, χωρίς να νιώσω, με όλη τη σημασία της λέξης. Γιατί τότε δεν θα νιώσει τίποτα κι ο αναγνώστης. Όταν γράφω για έναν ήρωα, γίνομαι ο ήρωας. Κι επειδή γράφω σε πρώτο πρόσωπο, αυτό με βοηθάει απεριόριστα.
Δεν μπορώ να γράψω, χωρίς να γρατσουνίσω την ψυχή μου… Ο συγγραφέας πρέπει να είναι και καλός ηθοποιός. Να υποδύεται ένα ρόλο όταν τον γράφει. Να είναι μακριά από τον ήρωα, αντικειμενικός και δίκαιος και ταυτόχρονα να είναι ο ίδιος ο ήρωας.
ΕΡ. Γνωρίζω ότι βρίσκεσαι σε μια μεγάλη περιοδεία για το νέο βιβλίο σου. Ποια είναι η ανταπόκριση του αναγνωστικού κοινού;
ΑΠ. Αχ, μοιάζει παραμύθι αυτό που ζω, αυτό που βιώνω. «Στην αγκαλιά του ήλιου», το καινούργιο μυθιστόρημά μου που κυκλοφόρησε τον Μάιο από τις εκδόσεις Ψυχογιός, έχω ήδη επισκεφτεί πολλές πόλεις της Ελλάδας μας, στην Πελοπόννησο, τη Στερεά, την Κρήτη, τη Μακεδονία, τη Θράκη, την Ήπειρο. Γίνομαι ένα με τους φίλους και τις φίλες αναγνώστριές μου, αποθηκεύω στην καρδιά μου την αγάπη τους, γεμίζω τις μπαταρίες της ψυχής με τα τόσο πολύτιμα λόγια τους, την τρυφερότητά τους, τις αγκαλιές τους. Γιατί η ζωή του συγγραφέα είναι μοναχική, γιατί έτσι ήρεμη, γαλήνια, πλημμυρισμένη ασφάλεια θα συνεχίσω να γράφω το καινούριο μου μυθιστόρημα…
ΕΡ. Υπάρχει κάποιο βιβλίο σου που έχει ιδιαίτερη θέση στη καρδιά σου;
ΑΠ. Όλα τα μυθιστορήματά μου τα αγαπώ, όλες μου τις ηρωίδες. Γιατί στ’ αλήθεια προσπαθώ να χαρτογραφήσω την ψυχή τους, την ίδια την προσωπικότητά τους. Από τα πρώτα παιδικά τους χρόνια πάνω στα οποία χτίζεται η ίδια η ύπαρξή μας, οι διαπροσωπικές μας σχέσεις, τα χρόνια που επιλέγουμε τον δρόμο τον οποίο θα ακολουθήσουμε στη ζωή μας. Γράφω σε πρώτο πρόσωπο, γίνομαι για λίγο η ηρωίδα μου, μπαίνω στο πετσί του ρόλου, προσπαθώ να συμπαρασύρω τους αναγνώστες μου, να τους ενώσω με τους ήρωες και τα συναισθήματά τους. Να τους βοηθήσω να τους νιώσουν, να τους καταλάβουν, να τους υπερασπιστούν. Να γίνουν ήρωες στη θέση των ηρώων μου.
Ακόμα και να μη ταυτίζεται η προσωπικότητά μου μαζί τους, είναι όλοι τους κομμάτι του εαυτού  μου. Ανάμεσά τους πιο πολύ θα έλεγα πως αγαπώ περισσότερο την Ελίνα από το «Αγαπώ θα πει χάνομαι», ένα κορίτσι με ειδικές ανάγκες που λάτρεψαν οι αναγνώστες μου, τη  Μελίνα από το «Κόκκινο κοράλλι», η οποία μέχρι τα πέντε της χρόνια ζει τη δική μου τη ζωή, αλλά και την Ελισσώ, την πολυαγαπημένη μου Κρητικοπούλα  Ελισσώ, στο καινούριο μυθιστόρημά μου, «Στην αγκαλιά του ήλιου».
ΕΡ. Τι θα ήθελες να πεις ως επίλογο της κουβέντας μας;
ΑΠ. Θα ήθελα να με αφήσετε να σας πιάσω σφιχτά από το χέρι και περπατήστε μαζί μου «Στην αγκαλιά του ήλιου», στις σελίδες του καινούριου μου μυθιστορήματος. Θα ήθελα να αφεθείτε σε ένα ταξίδι με το Οριάν Εξπρές της καρδιάς σας. Παρέα με όλους τους ήρωες ενός βιβλίου που ακροβατεί ανάμεσα στην αλήθεια και τη φαντασία. Ανάμεσα στις χαρές της ζωής, στις ίδιες τις αξίες της.
Μη φοβηθείτε να γίνετε κι εσείς ήλιοι. Ήλιοι για χάρη κάποιων ανθρώπων.
Μονάχα έτσι γίνεται πανηγύρι χαράς η ζωή.
Μονάχα έτσι φωτίζετε τους σβησμένους ήλιους των άλλων.
Γιατί στις πιο μικρές ευτυχισμένες μας στιγμές, ζούμε ολόκληρη τη ζωή μας. Και γιατί στ’ αλήθεια αξίζει να  κουρνιάζουμε, κάθε μέρα, κάθε λεπτό στην αγκαλιά του ηλίου, στην αγκαλιά της αγάπης…
 

Μαίρη Γκαζιάνη
Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ.
Γράφει στίχους για τραγούδια, με τελευταίο το «Μαζί μου σε θέλω» (οι στίχοι περιλαμβάνονται στο βιβλίο ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ) σε μουσική και ερμηνεία Χλόης Λάμπρου. Υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός ενώ μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία ασχολείται ερασιτεχνικά.

 
 

Related posts