Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
07 Μαΐ 2021
Πολιτισμός

Η συγγραφέας Μαρία Μηλιαρά μιλάει για το βιβλίο της «Θέλω να σε τρομάξω»


 
Από τη Μαίρη Γκαζιάνη
 
Η Μαρία Μηλιαρά γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Καλαμάτα. Σπούδασε στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών της Ανωτέρας Σχολής Υπομηχανικών Αθήνας, απ΄ όπου αποφοίτησε το 1974. Εργάστηκε για περίπου τριάντα έξι χρόνια στην Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας ως μηχανικός. Συνταξιούχος πλέον, μοιράζει το χρόνο της μεταξύ Χολαργού, όπου ζει από το 1980, και Καλαμάτας.
 
ΕΡ. Κυρία Μηλιαρά σπουδάσατε στην Ανωτέρα Σχολή Υπομηχανικών και εργαστήκατε πολλά χρόνια στην Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας. Τι σχέση έχει μια Υπομηχανικός με τη λογοτεχνία;
ΑΠ. Η σχέση μου με τη λογοτεχνία ξεκίνησε στις πρώτες τάξεις του δημοτικού σχολείου, πολύ πριν αποφασίσω να ασχοληθώ με τις θετικές επιστήμες. Αρχικά, με παραμύθια και κάποια βιβλία παιδικής λογοτεχνίας που υπήρχαν στη μικρή βιβλιοθήκη του σχολείου, στη συνέχεια με τα «αγορίστικα» περιοδικά της εποχής όπως Μάσκα, Μικρός ήρωας, Μικρός σερίφης, που «έκλεβα| από τις τσέπες των μεγαλύτερων αδελφών μου. Έγινα αυτό που λέμε «βιβλιοφάγος» και, στο γυμνάσιο πια, καθημερινή σχεδόν επισκέπτρια της δανειστικής βιβλιοθήκης της πόλης.
Μεγαλώνοντας σε μια επαρχιακή πόλη της δεκαετίας του 1960 η λογοτεχνία ήταν για μένα το παράθυρο που άνοιγε προς έναν κόσμο άγνωστο και μαγικό. Ταξίδευα μέσα από τα βιβλία σε τόπους αλλιώτικους, σε χρόνους αλλοτινούς.
Η σχέση αυτή συνεχίζεται αδιάλειπτη και πολύ δυνατή μέχρι σήμερα. Η μαγεία συνεχίζεται!
Το να ασχοληθώ με τη συγγραφή δεν το είχα προσχεδιάσει. Προέκυψε απλά, σχεδόν φυσικά, ως ανάγκη, μετά την συνταξιοδότησή μου.

ΕΡ. Το πρώτο βιβλίο σας έχει τον τίτλο «Θέλω να σε τρομάξω». Ποιον θέλατε να τρομάξετε;
ΑΠ. Ο τίτλος του βιβλίου Θέλω να σε τρομάξω σημαίνει κυρίως: Θέλω να σε ταράξω, να σε αφυπνίσω. Να μην εφησυχάζεις, να μην μένεις αδρανής, να μην σωπαίνεις γιατί έτσι γίνεσαι συνένοχος στα εγκλήματα που προετοιμάζουν και πραγματοποιούν αυτοί που θεωρούν τους λαούς πιόνια τους και τους χρησιμοποιούν ως εργαλεία επιβολής των  καταστροφικών σχεδίων τους.
 
ΕΡ. Η ιστορία του βιβλίου σας είναι εξ ολοκλήρου μυθοπλασία ή βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα;
ΑΠ. Η ιστορία της Ελένης και της οικογένειάς της είναι εξ ολοκλήρου φανταστική. Είναι μυθοπλασία.

ΕΡ. «Δεν είχα αυταπάτες. Η ζωή μας θα ήταν δύσκολη στο εξής, αλλά κατά έναν μαγικό τρόπο αυτό είχε πάψει να με τρομάζει» σκέφτεται η Ελένη. Δεν τρόμαζε πραγματικά ή δεν είχε τα περιθώρια να τρομάζει;
ΑΠ. Ο φόβος δεν θα εγκαταλείψει την Ελένη σε όλη τη διάρκεια της περιπέτειας της ίδιας και των παιδιών της. Γίνεται συστατικό στοιχείο της ύπαρξής της. Θα την συνοδεύει σε κάθε της βήμα. Και θα αγωνίζεται διαρκώς να μην τον αφήσει να γίνει τρόμος ανεξέλεγκτος. Γιατί ξέρει πως δεν έχει τα περιθώρια να του επιτρέψει να την παραλύσει, σωματικά και πνευματικά. Ξέρει ότι αυτό θα ήταν καταστροφικό!
 
ΕΡ. «Ετούτη η φυλή ώρες ώρες μεταμορφώνεται σε κάτι υπερφυσικό» αναφέρει ο δάσκαλος. Το πιστεύετε και για τη σημερινή κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα;
ΑΠ. Δεν είμαι σίγουρη αν η οικονομική κρίση που περνάει σήμερα η χώρα και τα επακόλουθά της είναι αυτό που θα έκανε τους Έλληνες να αντιδράσουν με έναν ανάλογο τρόπο. Μάλλον όχι. Είμαστε άνθρωποι που παθιαζόμαστε εύκολα με τις ιδέες, μικρές ή μεγάλες, διαμαρτυρόμαστε και φωνάζουμε για όλα αλλά επί της ουσίας παραμένουμε υπομονετικοί, αδρανείς θα έλεγα, μέχρι που κάτι ή κάποιος θα ξεπεράσει τα όριά μας. Αν κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες, μια ιδέα καταφέρει να μας εμπνεύσει και να γίνει το συλλογικό ζητούμενο των Ελλήνων τότε, ναι, πιστεύω πως μπορεί αυτός ο λαός να υπερβεί, για μια φορά ακόμα, αυτό που τώρα φαίνεται ανυπέρβλητο!
 
ΕΡ. «Πόσο μίσος μπορεί να χωρέσει η ψυχή του ανθρώπου» αναρωτιέται η Ελένη. Τι μπορεί να φτάσει τον άνθρωπο να αισθάνεται «το δηλητήριο του μίσους ως το τελευταίο μόριο του σώματός του»;
ΑΠ. Αυτό ή κάτι ανάλογο με ότι συνέβη εκείνο το απόβραδο στην Ελένη και τον μικρό εγγονό της. Να βρίσκεται δηλαδή απέναντι στην βάναυση, την παράλογη αδικία η οποία επιβάλλεται με σαδιστικό τρόπο σε αδύναμους από κάποιον που νοιώθει δυνατός και άτρωτος. Όταν δε, αυτός που δέχεται αυτή την βαναυσότητα είναι το μικρό παιδί που έχεις κάνει σκοπό της ζωής σου να  προστατέψεις, το θεωρώ ανθρώπινο να φτάσει να μισήσει κανείς με τέτοια ένταση.
 
ΕΡ. «Η θυσία πρέπει να μην γίνεται αυτοσκοπός» αναφέρετε σε κάποιο άλλο σημείο. Πότε η θυσία μπορεί να γίνει αυτοσκοπός;
ΑΠ. Η Ελένη αναφέρεται στη θυσία της ανθρώπινης ζωής και εννοεί ότι κάτι τέτοιο αξίζει όταν έχει σαν στόχο την πρόκληση ουσιαστικού αποτελέσματος για τους ανθρώπους και τον κόσμο γενικότερα. Το να θυσιάζεται κανείς από φανατισμό, από μια παρόρμηση, σε μιαν έξαρση ενθουσιασμού ή οδηγούμενος από θυμό ή θλίψη είναι ατελέσφορο. Τότε πράγματι η θυσία γίνεται για τη θυσία.
 
ΕΡ. Η Ελένη παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε, μπορούσε να παίρνει τις σωστές αποφάσεις. Ήταν τύχη ή λογική;
ΑΠ. Στην διάρκεια αυτής της περιπέτειας, σίγουρα, κάποιες επιλογές έγιναν τυχαία. Πάντα όμως πίσω από αυτό που ονομάζουμε τυχαίο υποκρύπτεται η δυνατότητα της επιλογής που γίνεται με βάση τον χαρακτήρα, τις εμπειρίες και την ικανότητά μας να αξιολογούμε τα πράγματα και τις καταστάσεις.
ΕΡ. «Δεν θα μπορούν να ανεχθούν τον εαυτό τους αν «καταντήσουν» να είναι απλώς μια χώρα, ένας λαός σαν όλους τους άλλους λαούς της Ευρώπης» γράφετε για τη Γερμανία του Β παγκοσμίου πολέμου. Πιστεύετε ότι αυτό ισχύει μέχρι σήμερα;
ΑΠ. Από την ίδρυση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους, το 962 μ.Χ., μέχρι και τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, η προσπάθεια των Γερμανικών φύλων, κάτω από οποιαδήποτε μορφή κρατικής οντότητας, να ενώσουν τους ευρωπαϊκούς λαούς επιβάλλοντάς  τους τον δικό τους «ανώτερο» πολιτισμό είναι επίμονη και διαρκής. Το πιο επιτυχημένο αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας υπήρξε η ίδρυση της αυτοκρατορίας των Αψβούργων η οποία κατά το πρώτο μισό του 16ου αιώνα έφτασε στο απόγειο της δύναμής της. Στη συνέχεια, περνώντας από περιόδους, άλλοτε ακμής και άλλοτε παρακμής, με διαφορετικά κάθε φορά ονόματα ή όρια, φτάνουμε στην αυτοκρατορία της Αυστροουγγαρίας η οποία διαλύεται μετά την ήτα που υπέστη κατά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο. Πιστεύω λοιπόν πως μετά από τόσους αιώνες υπάρχει πάντα στο εθνικό υποσυνείδητο των περισσότερων Γερμανών η αίσθηση της υπεροχής και η επιθυμία να επιβάλουν στους άλλους λαούς τον δικό τους τρόπο σκέψης και τον δικό τους πολιτισμό.
 
ΕΡ. «Λένε πως ο φόβος σε παραλύει, σου θολώνει το μυαλό και παίρνεις λάθος αποφάσεις. Άλλοι, πάλι, υποστηρίζουν πως ο φόβος σώζει». Τι από τα δυο συμβαίνει;
ΑΠ. Συμβαίνουν και τα δυο. Ο λογικός φόβος, αυτός που προκαλείται όταν αντιμετωπίζουμε επικίνδυνες καταστάσεις προερχόμενες από εξωτερική βία ή από φυσικά φαινόμενα, ή όταν δημιουργούνται συνθήκες πρόκλησης κάποιου ατυχήματος είναι πράγματι σωτήριος γιατί μας κινητοποιεί και μας κάνει να πάρουμε κάποια μέτρα. Είναι δηλαδή περισσότερο η λογική που λειτουργεί και λιγότερο ο φόβος. Όταν ο φόβος μετατρέπεται σε ανεξέλεγκτο συναίσθημα, σε τρόμο, τότε όντως μπορεί να παραλύσει το νου και το σώμα μας.
 
ΕΡ. «Δεν αλλάζεις ως άνθρωπος. Ρόλους αλλάζεις». Τα πρόσωπα της ιστορία σας δεν άλλαξαν σαν άνθρωποι (π.χ. πιο σκληροί, πιο ευαίσθητοι, πιο δύσπιστοι, πιο ανεκτικοί, πιο απόμακροι κλπ) μέσα από τις καταστάσεις που αναγκάστηκαν να βιώσουν;  
ΑΠ. Πιστεύω πως τα δομικά στοιχεία –για να θυμηθώ και την επιστήμη μου- του χαρακτήρα μας με τα οποία γεννιόμαστε και διαμορφώνονται μέχρι περίπου την εφηβεία μας, δεν αλλάζουν. Σίγουρα, πολλές φορές αλλάζει ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα ή ο τρόπος που αντιδράμε στις καταστάσεις ως αποτέλεσμα των εμπειριών που συλλέγουμε με το πέρασμα του χρόνου. Αλλά ακόμα κι αυτό, το να είμαστε δηλαδή δεκτικοί και ευπροσάρμοστοι, στοιχείο του χαρακτήρα μας είναι.
 
ΕΡ. Γιατί δεν αναφέρετε κάποια συνάντηση της Άννας με τον πατέρα της Κουρτ μετά το τέλος του πολέμου;
ΑΠ. Δεν υποκρύπτεται κάποιο αρνητικό συναίσθημα της Άννας πίσω από το γεγονός ότι δεν συναντιέται με τον πατέρα της. Η κατάσταση όμως που επικρατεί στην Ελλάδα αμέσως μετά την απελευθέρωση αλλά και οι συνθήκες στη δική της οικογένειας ήταν αποτρεπτικές για ένα τόσο μεγάλο, για την εποχή, ταξίδι. Άλλωστε και την Ελένη θα την συναντήσει ξανά μετά από έξι σχεδόν χρόνια, όταν εκείνη θα επιστρέψει στην Ελλάδα!
 
ΕΡ. Τι αντιπροσωπεύει για εσάς η Ελένη;
ΑΠ. Τις περισσότερες μάνες του κόσμου! Αυτές που είναι ικανές να κουβαλούν τα παιδιά τους για χιλιάδες χιλιόμετρα προκειμένου να τα σώσουν. Αυτές που θα μείνουν για μέρες νηστικές για να φάνε αυτά την τελευταία μπουκιά. Αυτές που κάθε φορά ξεπερνούν το όριο που φαίνεται αξεπέραστο. Αντιπροσωπεύει γενικά τους ανθρώπους που δεν υποκύπτουν, που αντιστέκονται.
 
ΕΡ. Τι θα θέλατε να πείτε ως επίλογο της κουβέντας μας;
ΑΠ. Θα ευχόμουν να μην ξαναζήσει οι ανθρωπότητα μέρες σαν αυτές που έζησε η Ευρώπη κατά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο. Όμως, καταλαβαίνω πως η ευχή μου δεν έχει κανένα νόημα αφού βρισκόμαστε ήδη εν μέσω μιας τεράστιας ανθρωπιστικής τραγωδίας με εκατομμύρια ανθρώπους να αναζητούν εναγωνίως την σωτηρία, μακριά από τα σπίτια και τις πατρίδες τους.
 
*** Το βιβλίο «Θέλω να σε τρομάξω» της Μαρίας Μηλιαρά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ
 

Μαίρη ΓκαζιάνηΓεννήθηκε στα Ιωάννινα. Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.
Γράφει στίχους για τραγούδια, με τελευταίο «Το λάθος» το οποίο συμπεριλαμβάνεται στο CD «Με τον άνεμο της Όστρια» σε μουσική Ελένης Μπελιμπασάκη και ερμηνεία Βασίλης Διαμάντης. Υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός ενώ μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία ασχολείται ερασιτεχνικά.

Related posts