Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
12 Ιούλ 2020
Πολιτισμός

Η συγγραφέας Ελένη Γαληνού και το “Ακόμη θυμάμαι”

 

 

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη

 

H Ελένη Γαληνού μετέτρεψε σε έμπνευση τις επιρροές της, από το όμορφο νησί της  Λέσβου, απ΄ όπου κατάγεται. Περνώντας από όλες σχεδόν τις τέχνες κατέληξε να μας μαγεύει μέσα από τη συγγραφή μυθιστορημάτων με τελευταίο το «Ακόμη θυμάμαι». Εμείς ακολουθούμε την πένα της φαντασίας της και παρασυρόμαστε μέσα από τις σελίδες των βιβλίων της στα συγγραφικά ταξίδια της.

 

ΕΡ. Κυρία Γαληνού γεννηθήκατε και μεγαλώσατε στην Αθήνα με καταγωγή από τη Μυτιλήνη. Κατά πόσο έχει επηρεάσει την καλλιτεχνική φύση σας ο τόπος καταγωγής σας;

ΑΠ. Θα έλεγα πως με έχει επηρεάσει πολύ. Χρώματα, αρώματα, γεύσεις, εικόνες, οι ίδιοι οι άνθρωποι, είναι πια για μένα κάτι όμορφο και οικείο. Αγαπώ τη Μυτιλήνη όπως αγαπώ και ολόκληρο το νησί της Λέσβου. Είναι ο τόπος μου. Είναι όμως και μια ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης, ιδίως η Ερεσός, το χωριό του πάτερα μου. Έχει κάτι μυστηριακό αυτό το μέρος, που όσους άγγιξε πραγματικά, τους κέρδισε για πάντα.

ΕΡ. Μεγαλώνοντας σπουδάσατε διακοσμητική και γραφικές τέχνες, Εργαστήκατε πάνω στο αντικείμενό σας  και παράλληλα φιλοτεχνήσατε μια σειρά από χιουμοριστικά σκίτσα. Ποια ήταν για σας η πηγή έμπνευσης των σκίτσων;

ΑΠ. Την εποχή που σπούδαζα στη σχολή Βακαλό, ένα από τα μαθήματα ήταν το κινούμενο σχέδιο. Έτσι πήρα το πρώτο βάπτισμα. Μετά μπήκα στο πειρασμό να φτιάξω δικούς μου ήρωες. Στην αρχή ήταν απλοποιημένοι, με λίγες λιτές γραμμές, μετά τους εξέλιξα σαν σχέδιο και τους έβαλα χρώμα. Ακόμα είναι φορές που τους βλέπω να σκαρφαλώσουν σε μια μικρή περιπέτεια και θέλω να τους σκιτσάρω.

ΕΡ. Στη συνέχεια, αρχίσατε να καταπιάνεστε, σχεδόν,  με κάθε είδους τέχνη. Φωτογραφία, ζωγραφική, ποίηση, στιχουργική. Η πεζογραφία πότε έγινε ανάγκη για σας;

ΑΠ. Νομίζω πως όλες αυτές οι τέχνες συνδέονται μέσα μου. Έτσι κάποια στιγμή καταπιάστηκα πιο σοβαρά και με την πεζογραφία, όταν μάλιστα έμαθα τα μυστικά της, ξέφυγε από την σφαίρα της πειραματισμού κι έγινε συνήθεια, ανάγκη. Όταν έγραφα το πρώτο μου μυθιστόρημα, περίπου το 2006, αποφάσισα να κάνω ένα σεμινάριο δημιουργικής γραφής και αυτή η διαδικασία με μάγεψε. Κόλλησα, είδα πόσο με συγκινούσε, μπορούσα να εκφράζομαι με έναν ακόμα τρόπο. Έτσι συνέχισα να κάνω μαθήματα για δυο ακόμα χρόνια και έμαθα τόσα μυστικά, που ήθελα να τα πάρω στα χέρια μου και να αρχίσω να τα δουλεύω σαν να φτιάχνω ένα περίτεχνο άγαλμα από πυλό. Έπλαθα κομμάτι κομμάτι, και όταν το ξαναέβλεπα, μου άρεσε και έμπαινα ακόμα πιο βαθιά. Υπέροχη διαδρομή, δεν ξέρω αν θα καταφέρω πότε να την χορτάσω.

ΕΡ. Το 2013 κυκλοφόρησε το βιβλίο σας «Όταν στέρεψε η αντοχή». Η ιστορία ξεκινάει από τη Μυτιλήνη. Πως εμπνευστήκατε το θέμα της;

ΑΠ. Αφορμή ήταν ένα σπίτι λίγο έξω απ’ την πόλη της Μυτιλήνης. Όχι απ’ τα πλούσια, μεγαλόπρεπα αρχοντικά που δεν χορταίνεις να τα κοιτάς, αυτό ήταν ένα απλό διώροφο εξοχικό μπροστά στον παραλιακό δρόμο, σχεδόν εγκαταλελειμμένο εκείνη την εποχή, που όμως, είχε κάτι μυστηριακό που με μαγνήτισε. Όλο το τοπίο εκείνο το ανοιξιάτικο δειλινό ήταν μαγευτικό, με μια θάλασσα γαλήνια να ξανοίγεται σαν χαλί μέχρι τα παράλια απέναντι κι έναν ουρανό με διάσπαρτες κόκκινες πινελιές από σύννεφα. Εγώ όμως κοίταζα το σπίτι. Αυτό με συγκινούσε. Δεν το είχα ξαναδεί και ξαφνικά, ήταν σαν να αφουγκραζόμουν τις ανάσες του, σαν να μου ψιθύριζε μια παλιά ιστορία αλλά δεν κατάφερνε να φτάσει καθαρά ως τα αυτιά μου. Το φωτογράφισα κι έμεινα πολύ ώρα να το παρατηρώ. Όταν έφευγα, ήξερα πια πως θα γράψω ένα μυθιστόρημα γι’ αυτό το σπίτι. Και το έγραψα. 

ΕΡ. Θα σας ρωτήσω τη τελευταία φράση του οπισθόφυλλου, «Υπάρχουν όρια στην ανθρώπινη αντοχή»;

ΑΠ. Θα έλεγα, πως όλοι οι άνθρωποι δεν έχουν τις ίδιες αντοχές. Κάποιοι μπορούν να διαχειριστούν μια επώδυνη κατάσταση ενώ κάποιους άλλους τους καταπίνει. Λίγο ως πολύ, όλοι έχουμε φτάσει κάποια στιγμή να πούμε, «αδύνατον να το αντέξω αυτό» όμως τελικά διαπιστώνουμε ότι ο καιρός περνάει κι εμείς συνεχίζουμε να αντέχουμε. Ο άνθρωπος κρύβει μέσα του δυνάμεις που δεν τις ξέρει. Υπάρχουν όμως φορές, που κάτω από πολύ δύσκολες συνθήκες αυτές οι δυνάμεις ενεργοποιούνται και τότε απορεί και ο ίδιος με τον εαυτό του.

ΕΡ. Το 2014 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά σας «Πέρα από τις κόκκινες γραμμές». Σε ποιες κόκκινες γραμμές αναφέρεται;

ΑΠ. Αναφέρομαι στις κοινωνικές, τις οικογενειακές, τις προσωπικές. Οι ήρωες έχουν αδυναμίες, προβλήτα, απωθημένα, όμως δεν θέλουν να τα δουν ούτε να τα λύσουν. Συνεχίζουν την ζωή τους και παίρνουν αποφάσεις που τους εξωθούν στα άκρα. Και έτσι μοιραία φτάνουν να βρεθούν πέρα από τις κόκκινες γραμμές. Τότε ο καθένας καλείτε να βρει μονάχος του λύσεις. Όλα βρίσκονται να παραπαίουν σε πολύ λεπτές ισορροπίες που απειλούν να τους καταστρέψουν. Κάποιοι θα τα καταφέρνουν, κάποιοι άλλοι όχι.

ΕΡ. Το πάθος των ηρώων αποδεικνύεται καταστροφικό. Το πάθος είναι συναίσθημα ή εμμονή;

ΑΠ. Στους συγκεκριμένους ήρωες φτάνει κάποιες στιγμές να ξεφύγει απ’ το συναίσθημα και να γίνει εμμονή. Μια εμμονή, που τους πληγώνει βαθιά κι όμως δεν μπορούν να σταματήσουν. Θα χρειαστεί να διαβούν ένας ένας τις δικές του κόκκινες γραμμές για να το καταλάβουν. Όμως το πάθος, ανεξάρτητα απ’ το βιβλίο, είναι μια κατάσταση που ακροβατεί ανάμεσα στο συναίσθημα και την εμμονή. Έχει περισσότερη δύναμη, ορμή, πείσμα, που τα κάνει όλα πιο έντονα, λίγο όμως να ξεφύγει και χάνεις τον έλεγχο, και τότε, μπορεί να σε γκρεμίσει στην χειρότερη άβυσσο.

ΕΡ. Το 2015 κυκλοφορεί το μυθιστόρημά σας «Ακόμα θυμάμαι». Πως εμπνευστήκατε το θέμα του βιβλίου;

ΑΠ. Το «ΑΚΟΜΗ ΘΥΜΑΜΑΙ» θα μπορούσε να είναι ένας θρύλος, μια ιστορία ύμνος στο μεγαλείο και την δύναμη της αγάπης. Πρόθεσή μου όταν το έγραφα, ήταν να μιλήσω για την δύναμη της αγάπης. Ήθελα να κάνω τον αναγνώστη μου, να αφήσει για λίγο την σκληρή καθημερινότητα, και μέσα από μια ασυνήθιστη ιστορία, να ταξιδέψει, να φιλοσοφήσει, να κοιτάξει μέσα του και να ανακαλύψει πολλές ξεχασμένες του ανάγκες, ενώ παράλληλα, προσπάθησα να θέσω ένα προβληματισμό για τις άγνωστες δυνάμεις που αναπτύσσουν κάποια άνθρωποι. Έτσι εμπνεύστηκα το «χάρισμα» και μέσα από αυτό και τη ζωή των ηρώων, ανάδειξα  αυτά τα θέματα, θέτοντας σε δεύτερο επίπεδο και άλλες έννοιες που λειτουργούν αλληγορικά.

ΕΡ. Η ηρωίδα του βιβλίου σας Χάρις γεννιέται μ΄ ένα χάρισμα. Πιστεύεται ότι υπάρχουν τέτοιοι «χαρισματικοί» άνθρωποι;

ΑΠ. Πιστεύω πως υπάρχουν άνθρωποι που αναπτύσσουν ξεχωριστές δυνάμεις. Το γεγονός, ότι μέχρις στιγμής, η επιστήμη δεν έχει καταφέρει να τις αποδείξει δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν. Παλιότερα τέτοια φαινόμενα έκαναν τους ανθρώπους να φοβούνται, στις μέρες μας, που οι ενεργειακές θεραπείες κερδίζουν έδαφος, κάποια πράγματα σταματούν να κάνουν τόσο μεγάλη εντύπωση. Γι’ αυτό στο βιβλίο, με αφορμή το χάρισμα της κοπέλας, θα συναντήσουμε την θέση της θρησκείας, την άποψη της επιστήμης και την τοποθέτηση των απλών ανθρώπων εκείνης της εποχής. Ωστόσο, το ζητούμενο δεν είναι να αναλύσουμε το φαινόμενο, όσο να δούμε πίσω από αυτό. Το ίδιο το χάρισμα και οι νόμοι του, λειτουργεί σε πολλά σημεία σαν αλληγορία και εκεί πρέπει να σταθούμε.

ΕΡ. Η Χάρις δεν επέλεξε, επιλέχθηκε και πληρώνει το τίμημα της άρνησης του χαρίσματος στο όνομα του έρωτα και της αγάπης. Ποιος είναι ο νικητής, το χάρισμα ή ο έρωτας;

ΑΠ. Νομίζω πως το σύμπαν έχει τους δικούς του νόμους και δεν διαχωρίζει νικητές και νικημένους. Στην συνείδηση των ηρώων μου κερδίζει ο έρωτας, αυτόν πιστεύουν, αυτός τους ενώνει, αυτός τους αποθεώνει.

ΕΡ. Τα γεγονότα και οι καταστάσεις απομακρύνουν συνεχώς τους δυο ερωτευμένους όμως εκείνοι πάντα βρίσκουν τον τρόπο να βρεθούν μαζί. Παλεύουν με το «χάρισμα» αλλά τους παλεύει κι εκείνο. Μπορεί ένα «χάρισμα» να είναι τιμωρός;

ΑΠ. Θα πω και πάλι το ίδιο, το σύμπαν δεν ξέρει απ’ τους ανθρώπινους νόμους, απλά αναζητά ισορροπίες, και το χάρισμα είναι μια συμπαντική δύναμη, που δεν τιμωρεί, αναζητάει μονάχα ισορροπία.

ΕΡ. Η δύναμη της αγάπης ή η μοίρα δίνει τη τελική λύση;

ΑΠ. Αν δεχτούμε ότι, η ζωή δεν ξεκινά στην μήτρα και δεν τελειώνει στον τάφο, τότε στην συγκεκριμένη περίπτωση, η αγάπη και η μοίρα πιάστηκαν χέρι χέρι για να λυτρώσουν τις δυο υπέροχες αυτές ψυχές των ηρώων.

ΕΡ. Τα πρόσωπα της ιστορίας συνδέονται μεταξύ τους μ΄ έναν μυστικό τρόπο. Γυναίκες «διωγμένες» από τη ζωή καταφεύγουν σ΄ ένα παράξενο μοναστήρι. Γιατί επιλέξατε το μοναστήρι;

ΑΠ. Η αλήθεια είναι πως τα μοναστήρια, λειτουργούν στην ψυχοσύνθεσή μας με ένα πιο μυστηριακό τρόπο. Θεώρησα λοιπόν πως ένας τόπος σαν αυτόν θα έδινε περισσότερη δυναμική και μυστήριο στην ιστορία μου, ωστόσο, το έβαλα να μην ανήκει στον επίσημο κλήρο, γιατί δε ήθελα να θίξω την θρησκευτικότητα κανενός, αν και πιστεύω πως αυτές οι γυναίκες που ζουν εκεί, είναι περισσότερο ευλαβείς από κάποιους άλλους που φέρουν επίσημα το ιερατικό σχήμα.

ΕΡ. Η ιστορία του βιβλίου στηρίζεται σε κάποιο θρύλο ή είναι αποκλειστικά δημιούργημα της φαντασίας σας;

ΑΠ. Είναι δημιουργία της φαντασίας μου βασισμένο σε θρύλους και παραδόσεις, όχι όμως σε κάποια συγκεκριμένη ούτε σε αυτήν ακριβώς την μορφή. Του έδωσα απλά την μορφή του θρύλου, επειδή το ίδιο το χάρισμα, είναι μια δύναμη που δεν αποδεικνύεται, είναι έννοια υπερβατική, βασίζετε μόνο στην πίστη. Όμως και Θεός, μια υπερβατική δύναμη είναι, στην πίστη μας βασίζετε, αν δεν τον πιστέψεις δεν υπάρχει.

ΕΡ. «Ακόμη θυμάμαι» και ποιο είναι το μήνυμα που θέλατε να περάσετε στους αναγνώστες σας;

ΑΠ. Στην βαθιά κρίση που βιώνουμε, που δεν είναι μόνο οικονομική, αλλά και ανθρωπιστική, και κρίση αξιών, ιδεών, ηθών, σκοπό είχα να ωθήσω τους αναγνώστες μου να αφήσουν για λίγο τα καθημερινά τους προβλήματα και να πάρουν μια ανάσα διαφορετική. Μέσα από την ιστορία μου, τους γυρίζω σε μια άλλη εποχή και τους δίνω μια εικόνα ονειρική, μια αίσθηση τρυφερότητας, ρομαντισμού, ένα μονοπάτι για φιλοσοφήσουν, να αναπολήσουν και να σκεφτούν πράγματα που ξεχνούν πόσο τα έχουν ανάγκη. Το «Ακόμη θυμάμαι» εκπέμπει αγάπη, σε παίρνει απ’ το χέρι για να σου δείξει πόσο μεγάλη δύναμη μπορείς να αντλήσεις από αυτήν σε δύσκολες ώρες. Πόσο μεγάλη δύναμη έχεις και ο ίδιος μέσα σου.

ΕΡ. Ο αληθινός έρωτας βρίσκει πάντα τον τρόπο να νικήσει ακόμα και με τίμημα τη ζωή;

ΑΠ. Κανένας αληθινά ερωτευμένος δεν λογάριασε ποτέ τη ζωή του. Αυτή είναι η τρέλα του έρωτα. Ανατρέπει όλους τους άλλους νόμους. Η παγκόσμια λογοτεχνία έχει δώσει τόσα λαμπερά παραδείγματα ερωτευμένων που αψήφησαν τη ζωή και πέρασαν στην αιωνιότητα χάρις στον έρωτα.

ΕΡ. Ετοιμάζετε νέο μυθιστόρημα κι αν ναι, ποιο θα είναι το θέμα του;

ΑΠ. Γράφω ήδη ένα καινούργιο, όμως δεν θα σας αποκαλύψω το θέμα του γιατί δεν θα είναι το επόμενο που θα εκδοθεί. Υπάρχουν ολοκληρωμένα μυθιστορήματα που περιμένουν και θα επιλέξουμε ένα από αυτά. Το επόμενο θα κυκλοφορήσει το Σεπτέμβριο και ακόμα δεν έχουμε αποφασίσει ποιο θα είναι.

ΕΡ. Τι θα θέλατε να πείτε ως επίλογο της κουβέντας μας;

ΑΠ. Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την όμορφη συνέντευξη και να ευχηθώ σε σας και στον ιστότοπο now24.gr να έχετε υγεία και πολλές πολλές επιτυχίες.

***Το βιβλίο «Ακόμη θυμάμαι» της Ελένης Γαληνού κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ.

Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015. 

Γράφει στίχους για τραγούδια, με τελευταίο το «Μαζί μου σε θέλω» (οι στίχοι περιλαμβάνονται στο βιβλίο ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ) σε μουσική και ερμηνεία Χλόης Λάμπρου. Υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός ενώ μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία ασχολείται ερασιτεχνικά.

 

 

Related posts