Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
21 Ιαν 2022
Πολιτισμός

Η Νατάσα Γκουτζικίδου “εξομολογείται” στη συγγραφέα Μαίρη Γκαζιάνη

 

Από την Μαίρη Γκαζιάνη

 

«Υπάρχουν πάντα κι εκείνοι που μας χάρισαν κάπου, κάποτε, κάτι και αυτό το κάτι είναι που δεν πρέπει να ξεχνιέται από καμία πλευρά γιατί είναι ιερό» τονίζει η συγγραφέας Νατάσα Γκουτζικίδου.

 

ΕΡ. Πότε ανακάλυψες την ανάγκη σου για έκφραση μέσω της γραφής;

ΑΠ. Όπως έχω αναφέρει και στο παρελθόν, νομίζω πως δεν την ανακάλυψα εγώ αλλά εκείνη εμένα εντελώς συμπτωματικά. Έπειτα, δεν τη θεωρώ ανάγκη, είναι μάλλον ο τρόπος με τον οποίο είμαι καμωμένη εγώ. Για την ακρίβεια, είναι εκείνο το υλικό από το οποίο αποτελείται η Νατάσα και χωρίς αυτό, δεν υπάρχω.

ΕΡ. Έχεις γράψει μυθιστορήματα αλλά και παιδικά βιβλία. Ποιο είδος γραφής σ΄ εκφράζει περισσότερο;

ΑΠ. Είναι δύο εντελώς διαφορετικά είδη μεταξύ τους, τα οποία αγαπώ να υπηρετώ εξίσου αλλά νομίζω πως η καρδιά μου δείχνει λίγο περισσότερο στο μυθιστόρημα ενηλίκων, ίσως επειδή αυτό το ταξίδι επιτρέπει σε μένα περισσότερα περιθώρια αυτοβελτίωσης.

ΕΡ. Γνωρίζω ότι γράφεις στίχους. Πόσο έχεις ασχοληθεί με την ποίηση;

ΑΠ. Γράφω στίχους, αν και όχι συστηματικά. Η ποίηση είναι μια μορφή έκφρασης που πραγματικά θαυμάζω, δεδομένου ότι μέσα σε ελάχιστες γραμμές και λέξεις μπορεί κάποιος να περικλείει τόσα πολλά νοήματα, αλλά σίγουρα δεν είναι το είδος το οποίο ταιριάζει στη δική μου ιδιοσυγκρασία. Οπότε, θα έλεγα πως ελάχιστα.

Ερ. Τι θέλεις να διδάξεις στα παιδιά μέσα από το βιβλίο σου «Η Δανάη στο παλάτι του ήλιου»;

ΑΠ. «Η Δανάη στο παλάτι του Ήλιου» είναι ένα βιβλίο που αφορά κυρίως στο περιβάλλον και στην οικολογική καταστροφή που συντελείται  στον πλανήτη μας. Πέρα λοιπόν από την προσπάθειά μου να μιλήσω γι’ αυτό και το πόσο σπουδαία είναι η προστασία του περιβάλλοντος για τη συνέχιση της ζωής στον πλανήτη, προσπάθησα να μιλήσω και για άλλες αξίες όπως η φιλία και η εμπιστοσύνη.

ΕΡ. Στο πρώτο σου μυθιστόρημα «Το μυστικό των αλόγων» όπως και στη συνέχειά του περιγράφεις με λεπτομέρειες τη ζωή στους στάβλους. Έχεις κάποια σχέση με τα άλογα;

ΑΠ. Όταν ήμουν παιδί και με ρωτούσε κανείς ποιο είναι το αγαπημένο μου ζώο, απαντούσα χωρίς δεύτερη σκέψη ότι ήταν τα άλογα. Πραγματικά, τα λατρεύω. Είναι η αίσθηση της ελευθερίας που αποπνέουν, ο καλπασμός τους κόντρα στη φορά του ανέμου ή με την ίδια φορά, το υπερήφανο ανάστημά τους. Αν ήταν εφικτό, θα ήθελα να είχα ένα δικό μου ιπποφορβείο.

 ΕΡ. Ένα μυστικό φανερώνεται πάντα, όσο καλά κι αν είναι κρυμμένο;

ΑΠ. Λένε πως η αλήθεια έρχεται πάντα στην επιφάνεια. Νομίζω πως έτσι συμβαίνει τις περισσότερες φορές κι αυτό επειδή όπως λέει και μια αγαπημένη φίλη, ο εσωτερικός μας εαυτός δεν αντέχει να μην εκφράσει κάποια στιγμή αυτά που είναι και νιώθει. Ωστόσο, θεωρώ πως κάποια μυστικά μένουν κρυμμένα, όχι όμως εκείνα που αφορούν στο κακό που έχει γίνει σε κάποιον άλλον άνθρωπο. Είμαι από εκείνους που πιστεύουν στη δικαιοσύνη και στην απονομή της.

 ΕΡ. «Ο χορός της νύμφης» είναι το 2ο βιβλίο σου στο οποίο περιλαμβάνονται και μεταφυσικά στοιχεία, όπως και στο πρώτο. Είναι κάτι που το συνηθίζεις στα βιβλία σου;

ΑΠ. Μου αρέσει το μεταφυσικό στοιχείο και το έχω χρησιμοποιήσει κατά κόρον σε αρκετά βιβλία μου, ίσως επειδή όπως έχω γράψει δεν πιστεύω πως είμαστε μόνοι σε έναν κόσμο υλικό και φθαρτό αλλά υπάρχει κάτι ανώτερο από εμάς.

ΕΡ. Η αποκάλυψη ενός μυστικού είναι λύτρωση παρά το όποιο τίμημα;

ΑΠ. Η αλήθεια λυτρώνει και ιδίως, η έσω αλήθεια. Φυσικά, αυτό δεν κάνει τον πόνο μικρότερο αλλά σίγουρα είναι το σκαλοπάτι που μας βοηθάει να προχωρήσουμε και να αφήσουμε πίσω ό,τι μας πόνεσε επειδή πλέον γνωρίζουμε.

ΕΡ. «Της φωτιάς και του έρωτα» μια ιστορία με αφετηρία την Σμύρνη. Έχεις κάποια σχέση με τη Σμύρνη;

ΑΠ. Αν και η κατάληξη του επωνύμου μου παραπέμπει στη Μικρή Ασία, εντούτοις δεν έχω καμία σχέση. Το έναυσμα για το συγκεκριμένο βιβλίο ήταν η αληθινή ιστορία της γιαγιάς μιας φίλης, η οποία ζούσε στη Σμύρνη και σώθηκε με τον τρόπο με τον οποίο σώθηκε η ηρωίδα μου στο βιβλίο. Αυτή ήταν η σκηνή που στάθηκε αφορμή να γεννηθεί η εν λόγω ιστορία, η οποία δεν ήταν προγραμματισμένη να γραφτεί, δεν είχα κανένα κίνητρο μέχρι που άκουσα τη διήγηση της φίλης μου. Πραγματικά, με συγκλόνισε η δύναμη ψυχής εκείνης της γυναίκας τόσο πολύ που άφησα ό,τι έγραφα τότε για να γράψω το συγκεκριμένο βιβλίο.

ΕΡ. Πιστεύεις ότι ο έρωτας αντέχει στο χρόνο όταν δυο άνθρωποι δεν βλέπονται;

ΑΠ. Πιστεύω ότι ο έρωτας μπορεί να αντέξει κόντρα σε όλα αρκεί οι δύο ‘συμμετέχοντες’ να το θέλουν πραγματικά. Η απόσταση σαφώς είναι παράγοντας που δυσχεραίνει μια σχέση αλλά δεν είναι ανυπέρβλητος. Όλα μπορούν να συμβούν, αρκεί η καρδιά να θέλει.

ΕΡ. «Άγγελοι πολέμου» πως εμπνεύστηκες το θέμα του;

ΑΠ. Η περίοδος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μου ασκούσε πάντα μια ακατανίκητη έλξη και κάποια γεγονότα του μαγνήτιζαν πάντα τη σκέψη του. Ένα από αυτά ήταν ο βομβαρδισμός της βρετανικής πρωτεύουσας από τους Γερμανούς. Η γενναιότητα της ΡΑΦ, ο αγωνιστικός χαρακτήρας των κατοίκων της πόλης που μπόρεσαν να αντέξουν το γερμανικό σφυροκόπημα προκαλούσαν πάντα το ενδιαφέρον μου ώστε να θέλω να τα αποτυπώσω στο χαρτί  μου.

ΕΡ. Υπάρχουν «άγγελοι»;

ΑΠ. Λένε πως για τον καθέναν από εμάς υπάρχει ένας φύλακας-άγγελος…  Δεν ξέρω αν πιστεύω στην ύπαρξη τους.  Ξέρω μόνο πως πιστεύω στους ανθρώπους που έρχονται στη ζωή μας για κάποιον λόγο. Είναι εκείνοι που μας φτιάχνουν τη μέρα με μια τους καλημέρα και μας δίνουν ώθηση να αντέξουμε μια δύσκολη στιγμή στη δουλειά, αυτοί που όταν τους σκεφτόμαστε νιώθουμε μια γλυκιά ευτυχία, ακόμα κι όταν είναι μακριά μας.

ΕΡ. «Θυμήσου πόσα μου χάρισες» ένας τίτλος που εξιτάρει. Πως το εννοείς;

ΑΠ. Ένας τίτλος που αγαπώ ιδιαίτερα, για την ακρίβεια. Οι άνθρωποι συνηθίζουμε να υπενθυμίζουμε στους άλλους πόσα τους δίνουμε. Υπάρχουν όμως πάντα κι εκείνοι που μας χάρισαν κάπου, κάποτε, κάτι και αυτό το κάτι είναι που δεν πρέπει να ξεχνιέται από καμία πλευρά γιατί είναι ιερό. Είναι εκείνο που σε μια δεδομένη στιγμή της ζωής μας ένωσε με ένα άλλο πρόσωπο. Είναι μια μορφή επίκλησης, αν θέλεις.

Η Μαίρη Γκαζιάνη με την Νατάσα Γκουτζικίδου στο Χυτήριο, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης

ΕΡ. Τι νόημα έχει να θυμηθεί κάποιος/α αυτά που χάρισε κάποτε, αφού τα έχει ήδη ξεχάσει ;

ΑΠ. Δεν νομίζω ότι ξεχνάμε ποτέ όσα έχουμε χαρίσει. Συνήθως, αυτός που χαρίζει δεν ξεχνά γιατί είναι εκείνος που έχει κάνει άνοιγμα ψυχής σε ένα άλλο πρόσωπο. Μπορεί να τα στοιβάξει για λίγο σε ένα ντουλάπι του μυαλού του, να προσπαθήσει να τα διαγράψει, συνήθως επειδή έκρινε πως δεν εκτιμήθηκε αρκετά η κίνησή του, αλλά είναι αδύνατο νομίζω να ξεχάσει.

ΕΡ. «Δάκρυα από αλάτι» ένα βιβλίο αποκλειστικά αισθηματικού περιεχομένου, κάτι που δεν το συνηθίζεις. Ποια ανάγκη σε ώθησε να το γράψεις;

ΑΠ. Η αλήθεια είναι πως δεν γράφω βιβλία αποκλειστικά συναισθηματικού περιεχομένου, αλλά το συγκεκριμένο βιβλίο βγήκε πραγματικά αυθόρμητα. Πιστεύω στον έρωτα, πιστεύω στην αγάπη. Χωρίς αυτά δεν μπορούμε να ζήσουμε, είναι σαν να έχουμε πεθάνει και να μην το ξέρουμε. Τη δεδομένη στιγμή μάλλον ήταν όλες αυτές οι σκέψεις που με κάποιον τρόπο έπρεπε να βγουν στην επιφάνεια. Και βγήκαν, έγιναν βιβλίο.

ΕΡ. Αν υπάρχουν δάκρυα από αλάτι, ποια άλλα δάκρυα υπάρχουν;

ΑΠ. Δάκρυα από ζάχαρη, όταν η ζωή μας παίρνει τη μορφή που θέλουμε και τα όνειρά μας αποκτούν υπόσταση.

ΕΡ. Το πιο πρόσφατο βιβλίο σου έχει τον τίτλο «Βροχή πάνω στη πέτρα». Σε τι αναφέρεται;

ΑΠ. Η «Βροχή πάνω στην πέτρα» είναι ένα βιβλίο που αναφέρεται σε μια τυπική κρητική  οικογένεια του 1928 και στην ιστορία της, ενώ στη συνέχεια ταξιδεύουμε στην Κρήτη του 1941 και από εκεί στο μεταπολεμικό Λονδίνο. Μυστικά, πάθη, ίντριγκες και μια βεντέτα που αναβιώνει συνθέτει το σκηνικό του βιβλίου.

ΕΡ. Η φιλία μπορεί να γίνει έρωτας. Ο έρωτας μπορεί να γίνει φιλία;

ΑΠ. Ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που θεωρούν τα πάντα πιθανά. Αυτό που πρεσβεύω πάντα είναι πως για όλα χρειάζεται χρόνος και αυτός ο χρόνος είναι διαφορετικός για τον καθένα μας. Άλλωστε, όλα εκτός από θέμα καρδιάς, είναι και θέμα μυαλού. Φυσικά, υπάρχουν και περιπτώσεις που το χάσμα μοιάζει αγεφύρωτο, δεν θεωρώ όμως τίποτα απίθανο.

ΕΡ. Πόσο υπάρχεις μέσα στα βιβλία σου;

ΑΠ. Νομίζω πως δεν υφίσταται συγγραφέας που δεν υπάρχει στα βιβλία του, δίχως αυτό να σημαίνει πως ό,τι γράφουμε είναι αυτοβιογραφικό. Όμως, οι χαρακτήρες που πλάθουμε, οι καταστάσεις που δημιουργούμε, οι σκέψεις που καταθέτουμε από κάπου αντλούν το ερέθισμά τους. Σαφώς και υπάρχω στα βιβλία μου, ίσως όχι κάθε φορά στον ίδιο βαθμό αλλά κάποιος που με γνωρίζει καλά, σίγουρα θα με συναντήσει.

ΕΡ. Ποιο θα είναι το επόμενο συγγραφικό βήμα σου;

ΑΠ. Για το 2015 δεν αναμένεται κάποιο μυθιστόρημα ενηλίκων από εμένα. Θα εκδοθεί όμως ένα ακόμα παιδικό βιβλίο και στις αρχές του 2016, θα επιστρέψω με κάτι νέο για το οποίο όμως προς το παρόν, δεν θα πω περισσότερα.

ΕΡ. Γεννήθηκες στην Αθήνα και κατοικείς στον Δήμο Φυλής. Κάποια στιγμή αποφάσισες να είσαι υποψήφια στις δημοτικές εκλογές. Ποια εμπειρία αποκόμισες;

ΑΠ. Πιστεύω ότι ως πολίτες αυτής της χώρας είναι υποχρέωσή μας προς τους εαυτούς μας η ενασχόληση με τα κοινά. Θα χρησιμοποιήσω  μια λαϊκή φράση και θα πω πως οι δημοτικές εκλογές ήταν ένα μεγάλο «σχολείο» για μένα όσον αφορά στη γενικότερη κατάσταση που κυριαρχεί στη χώρα μας και γιατί οδηγηθήκαμε εδώ που βρισκόμαστε σήμερα.

ΕΡ. Η καταγωγή σου είναι από το μακρινό Διδυμότειχο. Τι αντιπροσωπεύει για σένα αυτός ο τόπος;

ΑΠ. Είναι η πατρίδα μου, την αγαπώ κι ας μην είμαι τόσο συχνά όσο θα ήθελα εκεί. Είναι ο αέρας που αναπνέω όποτε βρίσκομαι εκεί, το χρώμα του ουρανού τις νύχτες, ο τρόπος που αισθάνομαι κάθε φορά που πατώ στα χώματά του. Είναι ζωή, γλυκόπικρες αναμνήσεις, είναι μια παράξενη ευτυχία…

ΕΡ. Διατηρείς μια δική σου επιχείρηση, ένα αναγνωστήριο για μικρά παιδιά. Είσαι και η ίδια μητέρα. Ποια είναι η σχέση σου με τα παιδιά;

ΑΠ. Τα παιδιά είναι ο καθρέφτης μας. Μαζί τους βλέπεις τον κόσμο με άλλο μάτι, νιώθεις κι εσύ παιδί, ταξιδεύεις σε κόσμους όπου η ενήλικη ματιά σου δεν θα σου επιτρέψει να πας ξανά. Προσωπικά, με κάνουν να νιώθω αιώνια έφηβη και αυτό το αποκαλεί κανείς και μαγεία…

ΕΡ. Τι θα συμβούλευες τους γονείς σε σχέση με την πίεση του μαθητικού προγράμματος;

ΑΠ. Η προσωπική μου εμπειρία λέει ότι περισσότερο οι γονείς παρά τα παιδιά θα πρέπει να έχουν υπομονή. Το εκπαιδευτικό σύστημα αλλάζει κάθε λίγο και λιγάκι δυστυχώς και όλοι, εκπαιδευτικοί, γονείς και παιδιά, καλούμαστε να προσαρμοστούμε. Δεν υπάρχει όμως κανένας λόγος για τόση πίεση και τόσο άγχος. Συχνά, με επισκέπτονται παλιοί μου μαθητές που τώρα κοντεύουν πια στην αποφοίτηση από το σχολείο και περήφανη, βλέπω πως ο καθένας τους βρίσκει σταδιακά τον δρόμο του, ανεξάρτητα από το πόσο μελετηρός ή όχι υπήρξε. Δεν υπάρχει λόγος πίεσης, η παιδική και η εφηβική ζωή δεν θα επιστρέψουν. Ας αφήσουμε τα παιδιά να τις βιώσουν.

ΕΡ. Έχεις σπουδάσει στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Ήταν επιλογή ή σύμπτωση;

ΑΠ. Ήταν μάλλον σύμπτωση, μιας και δεν ήταν στις αρχικές μου προτιμήσεις. Τα δικά μου όνειρα για την επαγγελματική μου σταδιοδρομία δεν ήταν ακριβώς αυτά αλλά τελικά, ανακάλυψα πως βρέθηκα σε ένα πανεπιστήμιο και υπηρετώ μια επιστήμη, την Κοινωνιολογία, που μου ταιριάζει πραγματικά και νιώθω ευλογημένη γι’ αυτό. Ο καθένας, αργά ή γρήγορα, βρίσκει τελικά τον δρόμο που του πρέπει να περπατήσει.

ΕΡ. Ξέρω ότι ασχολείσαι με το ταε κβο ντο. Το ξεκίνησες για άμυνα ή για άθληση;

ΑΠ. Οι πολεμικές τέχνες μου κέντριζαν πάντα το ενδιαφέρον, παρότι θεωρώ πως είναι παρεξηγημένες. Πέρα από τη δυνατότητα της άμυνας και της άθλησης που σου προσφέρουν, σημαίνουν αυτοπειθαρχία, αυτοσεβασμό, γνώση του ανθρώπινου σώματος. Το ξεκίνησα λοιπόν για όλα αυτά και παραδέχομαι πως είναι από τα σπουδαιότερα κομμάτια της ζωής μου.

ΕΡ. Υπάρχει κάποιο όνειρο στο παρελθόν ή μέλλον που το κοιτάζεις από μακριά;

ΑΠ. Είμαι άνθρωπος που ονειρεύεται διαρκώς και βάζει ταυτόχρονα και στόχους. Το σπουδαιότερο όνειρο που είχα από παιδί ήταν να σπουδάσω αρχαιολογία. Μπορεί να μην πραγματοποιήθηκε, αλλά υπάρχουν πάντα τρόποι να αγγίξεις το όνειρό σου, έστω και εναλλακτικοί. Οπότε, τολμώ να πω πως δεν υπάρχουν όνειρα που κοιτάζω από μακριά. Βρίσκω συνήθως τρόπους να τα φέρω κοντά μου.

ΕΡ. Τι θα ήθελες να πεις ως επίλογο της κουβέντας μας;

ΑΠ. Καταρχάς, θα ήθελα να σε ευχαριστήσω, Μαίρη, για την όμορφη φιλοξενία και να σου ευχηθώ να συνεχίσεις τη δυναμική σου πορεία. Κατά δεύτερον, θα ήθελα να ευχαριστήσω τους αναγνώστες μου που βρίσκονται πάντα κοντά μου και στηρίζουν τις δουλειές μου γιατί χωρίς αυτούς δεν θα είχα λόγο ύπαρξης στον εκδοτικό κόσμο. Να είστε όλοι καλά!

 

Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ.

Γράφει στίχους για τραγούδια, με τελευταίο το «Μαζί μου σε θέλω» (οι στίχοι περιλαμβάνονται στο βιβλίο ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ) σε μουσική και ερμηνεία Χλόης Λάμπρου. Υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός ενώ μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία ασχολείται ερασιτεχνικά.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Related posts