Subscribe Now
Trending News
Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr. Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
14 Ιούλ 2024
Πολιτισμός

Η Μαριάννα Τσαντίλη μιλάει στη Μαίρη Γκαζιάνη για το βιβλίο της «Σαν ψίθυρος στην έρημο»

 

 

 

 

 

 

Απο την Μαίρη Γκαζιάνη

Προσωπικά βιώματα και εμπειρίες στις αραβικές χώρες συνδυασμένα με την απαραίτητη μυθοπλασία καταθέτει η συγγραφέας Μαριάννα Τσαντίλη στο βιβλίο της «Σαν ψίθυρος στην έρημο». Πρόκειται για ένα βιβλίο που πραγματεύεται τον γάμο μιας Ελληνίδας με Άραβα και τις συνέπειες που επιφέρει στη ζωή της.

Η ίδια η συγγραφέας αντιμετώπισε μεγάλες δυσκολίες κατά την παραμονή της σε αραβική χώρα, ωστόσο αναφέρει χαρακτηριστικά:  «Κρατώ τα πάντα με πολλή μεγάλη αγάπη. Αν εξαιρέσω τα τραγικά προβλήματα που αντιμετώπισα με την υπόθεση του παιδιού κι ένα εγκεφαλικό επεισόδιο που επηρέασε άσχημα την υγεία μου». 

ΕΡ. Κυρία Τσαντίλη γεννηθήκατε και μεγαλώσατε στην Αθήνα αλλά ζήσατε πολλά χρόνια στην Αμερική, σε αραβικές χώρες και στο Λονδίνο. Πώς βρεθήκατε εκεί;

ΑΠ. Στην Αμερική βρέθηκα λόγω των σπουδών μου. Στις αραβικές χώρες λόγω του γάμου μου με Άραβα και στο Λονδίνο, όπως και σε μερικά άλλα κράτη, λόγω εργασίας. 

ΕΡ. Αντιμετωπίσατε δυσκολίες προσαρμογής από χώρα σε χώρα;

ΑΠ. Φυσικά, αλλά ήμουν προετοιμασμένη. Η πρώτη δυσκολία ήταν η γλώσσα, μετά η διαφορετική νοοτροπία των κατοίκων και οι συνήθειές τους, η άγνοια των  οποίων εμποδίζει την εύκολη επικοινωνία και τέλος οι κλιματολογικές συνθήκες που ήταν τελείως διαφορετικές από αυτές της  χώρας από την οποία προερχόμουν. Επίσης, το γεγονός πως ήμουν τελείως μόνη μου εκεί, δεν ανήκα δηλαδή σε μία αραβική μουσουλμανική οικογένεια, με κατέτασσε στην κατηγορία της “ξένης και αλλόθρησκης” που πάντα βρίσκεται σε υποδεέστερη θέση από τη ντόπια και ομόθρησκη. Αλλά, όπως σας είπα, ήμουν προετοιμασμένη κι ευτυχώς προσαρμόζομαι πολύ εύκολα κι έχω μεγάλη περιέργεια να τα μάθω όλα, αποδεχόμενη τα πάντα, ακόμα και τα πιο δύσκολα. 

ΕΡ. Ειδικά στις αραβικές χώρες τι είναι αυτό που αγαπήσατε περισσότερο και τι σας δυσκόλεψε ιδιαίτερα;

ΑΠ. Είναι χώρες που αγαπιούνται εύκολα και αν κάποια αποδεχθεί ό,τι συμβαίνει γύρω της με καλή διάθεση, χωρίς προκαταλήψεις και αν βέβαια έχει και την τύχη να μπει σε μια έντιμη και αξιοπρεπή οικογένεια, όπως είχα εγώ, μπορεί να περάσει πολύ όμορφα. Εννοείται πως στην αρχή με δυσκόλεψε η γλώσσα, γιατί όταν έφτασα εκεί δεν γνώριζα ούτε μία λέξη αραβική, μετά ο τρόπος που αντιμετωπίζεται η γυναίκα, ο οποίος σημειωτέον ήταν ευγενέστατος και άκρως προστατευτικός, τουλάχιστον στη δική μου οικογένεια, αρκεί να μη “σηκώσει” κεφάλι και κάνει κάτι που δεν είναι αποδεκτό και φυσικά οι πολύ υψηλές θερμοκρασίες που εμποδίζουν την άνετη κυκλοφορία έξω, εκτός από τους χειμωνιάτικους μήνες ή μετά τις πέντε η ώρα το απόγευμα, που  σκοτεινιάζει και πέφτει η θερμοκρασία. Επίσης το γεγονός πως έπρεπε να μην κυκλοφορώ ποτέ μόνη μου αλλά να συνοδεύομαι και φυσικά το πιο δύσκολο όλων, πως έπρεπε πάντα να σκέπτομαι «αραβικά». Στο τέλος όμως και τη γλώσσα έμαθα και προσαρμόστηκα σε όλα. 

ΕΡ. Σήμερα, κάνοντας έναν απολογισμό, τι είναι αυτό που κρατάτε στην καρδιά σας;

ΑΠ. Κρατώ τα πάντα με πολλή μεγάλη αγάπη. Αν εξαιρέσω τα τραγικά προβλήματα που αντιμετώπισα με την υπόθεση του παιδιού κι ένα εγκεφαλικό επεισόδιο που επηρέασε άσχημα την υγεία μου, όλα τα άλλα, η οικογένεια που είχα, η δουλειά μου, οι φίλοι μου κι η αγάπη μου γι’ αυτόν τον λαό και τη χώρα είναι και θα είναι πάντα μες στην καρδιά μου. Χωρίς υπερβολή, θα μπορούσα να πω πως μου λείπουν κιόλας. 

ΕΡ. Η επιστροφή σας στην Ελλάδα ήταν επιλογή ή ανάγκη;

ΑΠ. Και τα δύο. Δεν θα μπορούσα να μείνω άλλο μετά από ό,τι συνέβη, συνεπώς επέλεξα να επιτρέψω εδώ. 

ΕΡ. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα γράψατε το πρώτο σας μυθιστόρημα με τίτλο «Σαν ψίθυρος στον άνεμο». Σε τι παραπέμπει ο τίτλος;

ΑΠ. Δεν το έγραψα αμέσως. Πέρασαν αρκετά χρόνια ώσπου το θέμα να ωριμάσει μέσα μου και πλέον ως αποστασιοποιημένη πλήρως από τα γεγονότα να μπορέσω να το χειριστώ σωστά. Όπως αναφέρει και η ηρωίδα: «μοιάζει με ιστορία που συνέβη σε κάποια άλλη» (σελ.16). Ενδιάμεσα έγραφα ποίηση και διηγήματα. Όσο για τον «ψίθυρο» στον τίτλο, πηγάζει από δύο σκέψεις. Η πρώτη είναι μια έκφραση που αναφέρεται στην ήρεμη και μελωδική φωνή του ήρωα, «με αυτήν την πάλλουσα απαλότητα που έμοιαζε με ψίθυρο στην έρημο» (σελ. 135), και η δεύτερη, ίσως και η πιο αντικειμενική, στον ουσιαστικό ψίθυρο που υπάρχει μέσα μας. Στην απόκρυφη φωνή του εσώτερου εαυτού μας. Στην άλλη μορφή της ύπαρξής μας που τη διατηρεί η ανάγκη μας για επιβίωση και επιβεβαίωση. Αυτό που ζήσαμε, αυτό που μας πλήγωσε, αυτό που υπάρχει μέσα μας ως μνήμη, πίκρα ή νοσταλγία, τους ψιθύρους των λόγων που ανταλλάξαμε, αυτών που είπαμε ενώ θα έπρεπε να είχαμε σιωπήσει, η τελευταία λέξη πριν από μία εγκατάλειψη ή χωρισμό, ο ήχος μιας άρνησης, η φράση μιας οριστικής απόφασης, μαζί με ό,τι κουβαλάμε μέσα μας, τους  νεκρούς μας, τα σφάλματα, τα φαντάσματα της νιότης, τα αγαπημένα πρόσωπα, εκείνα που χάθηκαν ή εκείνα που ποτέ δεν ήρθαν, τα επώδυνα γεγονότα που τα τύλιξε η λήθη και τα ευτυχή που η μνήμη τα διατήρησε σαν θησαυρούς, όλα αυτά αποτελούν οδυνηρές στιγμές αυτού του χρονικού χώρου που ονομάζουμε παρελθόν. Άλλοτε τα φυλάμε κρυμμένα βαθιά μέσα μας κι άλλοτε τα αναπολούμε. Αλλά μερικές φορές, τις πιο επώδυνες, τα στήνουμε μπροστά μας για να τα δικάσουμε, να τα καταδικάσουμε ή να τα κατανοήσουμε, γιατί πάντα το βασικό ζητούμενο είναι αποδοχή  και η συμφιλίωση μαζί τους.

ΕΡ. Στο βιβλίο περιγράφετε τη συγκλονιστική ιστορία μιας γυναίκας παντρεμένης με Άραβα. Πρόκειται για αυτοβιογραφική ή βιωματική ιστορία;

ΑΠ. Η προσωπική μου ζωή και οι εμπειρίες που απέκτησα τα χρόνια που έζησα στις αραβικές χώρες έχουν πολλά κοινά στοιχεία με τα γεγονότα που σημάδεψαν τη ζωή της ηρωίδας μου. Δεν επιχειρώ όμως να δώσω την αυτοβιογραφία μου. Εξάλλου το βασικό θέμα μου αναπτύσσεται σε επτά μόνο χρόνια, τόσα όσα διαρκεί και το συμβάν που διηγούμαι. Πιστεύω πως τα προσωπικά βιώματα και οι εμπειρίες δεν αρκούν από μόνα τους για να δημιουργήσουν ένα επιτυχημένο μυθιστόρημα. Χρειάζονται κι άλλα στοιχεία για να γραφεί μια ιστορία. Η μνήμη, όταν γράφεις  για κάτι που συνέβη πολλά χρόνια πριν, είναι από τη φύση της ελλιπής. Δημιουργεί κενά. Οι προσωπικές αναμνήσεις συχνά αντικαθίστανται με προσωπικές επιθυμίες. Παρακάμπτοντας τα δυσάρεστα συμπληρώνουμε με τα ευχάριστα που ο νους κατά καιρούς επινόησε και η ψυχή νοερά τα έζησε ώστε η ζωή να μπορέσει να προχωρήσει μπροστά με κουράγιο κι ελπίδα. Σε ένα μυθιστόρημα ενσωματώνονται όλα τα στοιχεία, πραγματικά και φανταστικά, μαζί με το τεχνικό μέρος της συγγραφής, δηλαδή τον έλεγχο των εκφράσεων, των λέξεων, τη σωστή δομή και την αφαίρεση, έτσι ώστε στο τέλος αυτό που προκύπτει να είναι μια ολοκληρωμένη ιστορία που κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά σε ποιο σημείο της τελειώνει το πραγματικό και σε ποιο αρχίζει το φανταστικό. Συνεπώς, όταν διαβάζουμε ένα βιβλίο λογοτεχνίας, είναι άστοχο και ενίοτε αυθαίρετο να ταυτίζουμε τη ζωή και τις απόψεις των ηρώων, με τα συμβάντα της πραγματικής ζωής. Δηλαδή, η βιωματική αναφορά που δένει και εξυπηρετεί την εξέλιξη της υπόθεσης, δεν προϋποθέτει και τη βιογραφική αλήθεια. 

ΕΡ. Επιλέξατε να γράψετε σε πρώτο πρόσωπο, με την αφήγηση να μοιάζει με ημερολόγιο. Σε κάποια σημεία κρατάγατε αποστάσεις χρησιμοποιώντας αφηγητή.  Τι σας έκανε να αποστασιοποιείστε κάποιες φορές και να δίνετε τον ρόλο γραφής στον αφηγητή;

ΑΠ. Το πρώτο πρόσωπο δημιουργεί μια πιο έντονη ταύτιση της ηρωίδας ή του ήρωα με τον αναγνώστη, συνεπώς και πιο έντονες αντιδράσεις και συναισθήματα. Όταν ένα κείμενο είναι γεμάτο από συγκλονιστικές ανατροπές και τραγικά συμβάντα είναι απαραίτητο να υπεισέρχονται αποσπάσματα πιο ήπια, με μια πιο απλή και ουδέτερη γλώσσα και περιγραφή, ούτως ώστε να υπάρξει μια ισορροπία συναισθημάτων και μια ομαλά σταδιακή προσέγγιση των συγκρούσεων. Η τριτοπρόσωπη αφήγηση εξυπηρετεί αυτόν τον σκοπό. Βέβαια, αυτός που περιγράφει και που κυρίως εξηγεί την ψυχολογική κατάσταση των ηρώων, αποστασιοποιημένος από συναισθήματα, δεν είναι ένας οποιοσδήποτε αφηγητής, αλλά ο “δεύτερος εαυτός” της ηρωίδας που ξέρει καλύτερα από τον καθένα τι ακριβώς της συνέβη, όπως τον ορίζει στην αρχή του κειμένου, όταν μέσα στο αεροπλάνο που την πηγαίνει στην Ιορδανία, ανακαλεί τα γεγονότα που της συνέβησαν για να τα κατανοήσει και ίσως να τα αποδεχθεί πριν τη μεγάλη σύγκρουση: «Μιλώ στον εαυτό μου για να του υπενθυμίσω, και την ίδια στιγμή ο ίδιος ο εαυτός μου -σαν άλλος άνθρωπος- μιλά σε μένα για να δικαιολογήσει τις αποφάσεις μου, οδηγώντας με στη λύτρωση.  Ξαναφέρνει στη μνήμη μου όλα όσα ο πόνος μ’ έκανε να λησμονήσω και οι μοναχικές νύχτες ν’ αρνηθώ» (σελ. 15). Στην ουσία η εναλλαγή α’ και γ’ προσώπου είναι ένα “λογοτεχνικό τρικ” που διευκολύνει την ανάγνωση.

ΕΡ. Ποιες καταστάσεις έχει ν’ αντιμετωπίσει μια γυναίκα της Δύσης που παντρεύεται με Άραβα και μετακομίζει στη χώρα του;

ΑΠ. Όλα όσα σας προανέφερα: τη διαφορετική γλώσσα και νοοτροπία, τα « πρέπει» και τα «απαγορεύεται» μιας άλλης θρησκείας, που στην πραγματικότητα είναι νόμος του κράτους και τέλος τις κλιματολογικές συνθήκες. 

ΕΡ. Υπάρχει σύμπνοια μεταξύ γυναικών-συζύγων που προέρχονται από μη αραβικές χώρες αλλά κατοικούν σ’ αυτές;

ΑΠ. Μόνο παρέα υπάρχει, με την προϋπόθεση πως την έχει εγκρίνει ο κάθε σύζυγος. Σήμερα οι συνθήκες είναι τελείως διαφορετικές, γιατί μετά τους πολέμους έχουν εγκατασταθεί πολλοί αλλοδαποί εκεί, αλλά την εποχή που ήμουν εγώ οι ξένες γυναίκες ήταν κυρίως αυτές που είχαν γεννηθεί εκεί, λόγω του ότι οι χώρες αυτές υπήρξαν αγγλικά ή γαλλικά προτεκτοράτα, συνεπώς μιλούσαν άνετα τη γλώσσα και γνώριζαν τη νοοτροπία των Αράβων και τις συνήθειες τους από μικρές. Αναφέρομαι φυσικά και στις Ελληνίδες, γιατί είχαν έρθει πολλές από την Αίγυπτο, τον Λίβανο και την Ιερουσαλήμ, λόγω των πολέμων. 

ΕΡ. Η ηρωίδα σας γνώρισε τον μελλοντικό σύζυγό της στην Αμερική αλλά παντρεύτηκαν και κατοίκησαν σε χώρα της Μέσης Ανατολής. Πού πιστεύετε ότι οφείλεται η μετάλλαξη του συζύγου από έναν ήρεμο, εσωστρεφή, συγκρατημένο νέο σε έναν απολυταρχικό και βίαιο χαρακτήρα;

ΑΠ. Στην πραγματικότητα αυτός ήταν πάντα ο χαρακτήρας του, απλά στην Αμερική δεν μπορούσε να εκφραστεί ελεύθερα, γιατί κινδύνευε να τον απελάσουν αμέσως. Έτσι ήταν οι συνθήκες τότε, όλοι το ίδιο έκαναν. Με την επιστροφή τους όμως στην πατρίδα τους ένιωθαν ξανά ελεύθεροι να ξαναγίνουν αυτό που είχαν προϋπάρξει πριν φύγουν για σπουδές στο εξωτερικό. Όπως λέει η Μαργαρίτα: «φαίνεται πως τα χρόνια της παραμονής τους στην άλλη χώρα ζούσαν μέσα σ’ ένα ξένο σώμα, με μια ψυχή εγκλωβισμένη, που περίμενε την ώρα της επιστροφής της για να λυτρωθεί» (σελ.47). 

ΕΡ. Τι οδηγεί μια γυναίκα να ρισκάρει την προσωπική της ελευθερία ακολουθώντας έναν άντρα σε μια χώρα πολύ διαφορετική σε κουλτούρα, θρησκεία, ήθη, έθιμα;

ΑΠ. Το σκεπτικό που την οδηγεί να ρισκάρει ακολουθώντας ένα ξένο άντρα έχει πολλές ερμηνείες. Η πρώτη φυσικά είναι η ελλιπής πληροφόρηση, ο έρωτας που τα ωραιοποιεί όλα εκ του μακρόθεν, η αγάπη και ίσως η ανάγκη για κάτι διαφορετικό αρκετές φορές, και βέβαια η αφέλεια που έχουν τα νέα κορίτσια που δεν έχουν καμία πείρα. Μη με ρωτήσετε τι ώθησε εμένα να τον ακολουθήσω. Ακόμα δεν έχω βρει μια σωστή απάντηση και ίσως ποτέ δεν τη βρω. 

ΕΡ. Η ηρωίδα σας Μαργαρίτα εργάζεται στην ελληνική πρεσβεία της χώρας που διαμένει.  Ήταν κάτι που της επετράπη εξ αρχής ή το κατέκτησε με αγώνα;

ΑΠ. Όταν η Μαργαρίτα πήγε στη νέα της πατρίδα δεν υπήρχε ελληνική πρεσβεία. Το άνοιγμα της πρεσβείας της έδωσε τη λύση που έψαχνε για να βγαίνει από το σπίτι της καθημερινά, για μια επαφή με πολύ κόσμο, κυρίως με Έλληνες και φυσικά για μια μεγαλύτερη οικονομική άνεση. Περιέργως δεν αντιμετώπισε καμία άρνηση. Το ζήτησε και το έλαβε λόγω της υπερβολικής αγάπης του συζύγου της για τα χρήματα που έβλεπε με καλό μάτι ένα δεύτερο μισθό να μπαίνει στο σπίτι. 

ΕΡ. Ο χώρος εργασίας της Μαργαρίτας της προσφέρει τη δυνατότητα ενός πλατωνικού έρωτα με τον Σάμπιλ. Πως τον βίωσε;

ΑΠ. Όπως βιώνει κάθε άνθρωπος έναν πλατωνικό έρωτα που λόγω των καταστάσεων μόνο πλατωνικός επιτρέπεται να είναι. Με πολλές σκέψεις, πολλά όνειρα, πολλές ελπίδες, με την πεποίθηση πως υπάρχει κάποιος που σε σκέπτεται και αυτό σου δίνει την αίσθηση της ζεστασιάς και της ασφάλειας και φυσικά με την πιθανότητα μια καλύτερης ζωής κάποια στιγμή. Τίποτα περισσότερο. 

ΕΡ. Τι ήταν αυτό που απομάκρυνε τον Σάμπιλ τη στιγμή ακριβώς που η Μαργαρίτα τον είχε περισσότερο ανάγκη;

ΑΠ. Ο έρωτας είναι μια καθαρά προσωπική υπόθεση και κάποιος τη διαχειρίζεται ανάλογα με τον χαρακτήρα του, την παιδεία του, τις καταβολές του και τις περισσότερες φορές ανάλογα με το περιβάλλον που ζει. Ο στενός κύκλος της οικογένειας μέσα στον οποίον ζουν όλοι οι Άραβες επηρεάζει και δημιουργεί εμπόδια. Ο Σάμπιλ ήταν πολύ κτητικός. Κάποιος λοιπόν, όπως αυτός, που περίμενε χρόνια γίνεται διπλά κτητικός, απαιτητικός και θέλει προτεραιότητα, όταν έρθει η στιγμή να διεκδικήσει και να αποκτήσει αυτό για το οποίο περίμενε. Αυτό το καταλαβαίνω και το σέβομαι. Εκείνο όμως που ο ίδιος ούτε κατάλαβε ούτε σεβάστηκε είναι πως στη σκέψη και στην καρδιά μιας μητέρας προηγείται πάντα το παιδί της και όταν αυτό κινδυνεύει δεν μπορεί να σκεφτεί τίποτα άλλο. Όλα τα άλλα έρχονται δεύτερα. 

ΕΡ. Κάποια μέρα, εντελώς απροειδοποίητα, ο σύζυγος της Μαργαρίτας εξαφανίζει την κόρη τους.  Όσο κι αν προσπαθεί η Μαργαρίτα, είναι αδύνατον να του αποσπάσει το πού βρίσκεται. Όταν είσαι ξένος σ’ έναν τόπο, ο φόβος και η ανασφάλεια πολλαπλασιάζονται. Πώς λειτούργησε η ηρωίδα σας;

ΑΠ. Καταρρακώθηκε φυσικά, έφτασε κοντά στην κατάθλιψη, ένιωσε τη ζωή της να χάνεται αλλά τελικά κατάλαβε πως μόνο με τη μαχητικότητα, το πείσμα και τη διάθεση να διεκδικήσει το δίκιο της, θα μπορούσε να ξεπεράσει το τραγικό γεγονός της απαγωγής και να ξαναβρεί την κόρη της. Και αυτό έκανε. Ένα μεγάλο τμήμα του κειμένου αναφέρεται ακριβώς σε αυτές τις υπεράνθρωπες προσπάθειες  που την έφεραν αντιμέτωπη με μια πουριτανική και ανδροκρατούμενη κοινωνία. Και οι προσπάθειες αυτές επεκτάθηκαν και σε άλλα αραβικά κράτη γιατί η νοοτροπία «μόνο ο άνδρας αποφασίζει και η γυναίκα και τα παιδιά είναι κτήμα του και μπορεί να τα κάνει ό,τι θέλει» επικρατεί σε όλες στις αραβικές χώρες όπου ενδεχομένως να είχε καταφύγει ο άντρας της ή να είχε στείλει την κόρη της. Έπρεπε λοιπόν να ψάξει και εκεί και όχι μόνο στη χώρα που διέμενε. 

ΕΡ. Στον προσωπικό της αγώνα για την ανεύρεση της κόρης της, είχε κάποια στήριξη π.χ. από κρατικούς φορείς, πρεσβεία κλπ; Ποιοι στάθηκαν ενεργά κοντά της;

ΑΠ. Ναι, είχε κάποια βοήθεια, όχι μεγάλη όμως. Ουσιαστικά ήταν μόνο τυπική βοήθεια, συμβουλές, συμπαράσταση, κατανόηση, όχι έμπρακτη. Στην πραγματικότητα έδωσε τη μάχη της με τους συγγενείς, τον κόσμο, τον νόμο και τις κυβερνήσεις ολομόναχη σε αρκετά διαφορετικά κράτη, συμπεριλαμβανομένου και του Ισραήλ και μάλιστα την εποχή που οι χώρες αυτές φλέγονταν  από πολέμους. 

ΕΡ. «Θα βγει αλώβητη ή η μοίρα θα παίξει κι αυτή το δικό της απρόσμενο παιχνίδι;» ρωτάτε στο οπισθόφυλλο. Πόσες πιθανότητες έχει να βγει αλώβητη μια γυναίκα που βιώνει μια ζωή σαν της Μαργαρίτας;

ΑΠ. Καμία γυναίκα που χάνει το παιδί της δεν μένει αλώβητη. Η πληγή είναι πάντα μέσα της και όσο χρόνια κι αν περάσουν θα αιμορραγεί. 

ΕΡ. Κυρία Τσαντίλη ποιο μήνυμα θέλετε να στείλετε μέσα από το βιβλίο σας; 

ΑΠ. Πιστεύω ότι ο συγγραφέας δεν πρέπει ούτε να κάνει υποδείξεις ούτε να στέλνει μηνύματα. Απλά να αναπτύσσει με ειλικρίνεια και ευκρίνεια το θέμα του και να αφήνει τον αναγνώστη να αποκομίζει μόνος του το όποιο μήνυμα απορρέει από το κείμενο. Θα σας αναφέρω όμως δύο πράγματα που έκαναν εντύπωση στους αναγνώστες του βιβλίου μου, όπως μου έγραψαν: πρώτον, το πόσο ριψοκίνδυνο είναι να παραβλέπει κανείς τη διαφορετικότητα ανάμεσα σε δυο ανθρώπους που προέρχονται από άλλες χώρες, πόσο επικίνδυνο μπορεί να γίνει και πόσα καταστροφικά αποτελέσματα μπορεί να επιφέρει,  αν δεν έχουν μέσα τους αγάπη, κατανόηση και διάθεση να πλησιάσουν ουσιαστικά ο ένας τον άλλον. Και το δεύτερο, ακριβώς το αντίθετο. Να παρουσιάσει πόσα πολλά μπορεί κάποιος να επιτύχει στη ζωή του, ακόμα και από αυτά που χαρακτηρίζονται αδύνατα, αν έχει οδηγό στις αποφάσεις του,  το δίκαιο, την αγάπη, τη θέληση, το καθήκον και την αξιοπρέπεια. 

ΕΡ. Σας ευχαριστώ πολύ για την παραχώρηση της συνέντευξης και σας εύχομαι καλοτάξιδο το βιβλίο σας.

ΑΠ. Κι εγώ σας ευχαριστώ ιδιαίτερα για την τιμή που μου κάνατε και για την ευκαιρία που μου δώσατε να επικοινωνήσω με τους διαδικτυακούς μου φίλους. Σας εύχομαι κάθε επιτυχία και διάκριση τόσο στις λογοτεχνικές σας δραστηριότητες όσο και στην προσωπική σας ζωή.

*Το βιβλίο «Σαν ψίθυρος στην έρημο» της Μαριάννας Τσαντίλη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη. 

 

Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της ΑΛΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ από την Εμπειρία Εκδοτική.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από τριακόσιες συνεντεύξεις. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή ΚΑΛΩΣ ΤΟΥΣ πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Το διάστημα Ιούλιος 2017 έως Μάρτιος 2018 υπήρξε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style.

Μεγάλη της αγάπη είναι το θέατρο με το οποίο ασχολείται ερασιτεχνικά