Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
18 Απρ 2021
Πολιτισμός

Η Μανίνα Ζουμπουλάκη μιλάει για το νέο βιβλίο της «Το (σχεδόν) ημερολόγιο μιας 82χρονης»

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Η Μανίνα Ζουμπουλάκη γεννήθηκε το 1960, μεγάλωσε στην Καβάλα, και «γράφω από πετριά» αναφέρει η ίδια – βιβλία (14 βιβλία και 9 μυθιστορήματα), σενάρια, άρθρα (Elle, Athens Voice, Home), θεατρικά και μιούζικαλ.

Στον ελεύθερο χρόνο της διδάσκει «πώς να γράψεις» σε άτομα συμπαθητικά που μια μέρα θα γράψουν το Μεγάλο Ελληνικό Μυθιστόρημα. Ζει (προς το παρόν) στην Αθήνα, είναι παντρεμένη και έχει τρία παιδιά… 

 ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Μανίνα μόλις κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο σου με τίτλο «Το (σχεδόν) ημερολόγιο μιας 82χρονης». Πως προέκυψε η ιδέα του βιβλίου;

ΜΑΝΙΝΑ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗ: «Από το ότι μεγαλώνουμε, και πλησιάζουμε τα 80 σιγά σιγά, και οι 80άρες  (ανάμεσά τους και η Μελίνα…) μας δείχνουν ότι δεν αξίζει τον κόπο να φοβόμαστε τα γεράματα.» 

Μ.Γ.: Μπορείς να μας συστήσεις την κεντρική ηρωίδα σου;

Μ.Ζ.: Δούλευε πολλά χρόνια ως γραμματέας σε ναυτιλιακή εταιρεία, ήταν παντρεμένη (την γνωρίζουμε τώρα που είναι πια χήρα), έχει μια κόρη και μια εγγονή. Αφού βγήκε στην σύνταξη, τυχαία βρέθηκε να δουλεύει ‘πόρτα’ σε μαγαζιά, λόγω της κάπως εκκεντρικής της εμφάνισης. Της αρέσουν ακόμα τα έντονα χρώματα και τα ασυνήθιστα ρούχα, αγαπάει τις φίλες και τους φίλους της, την ενδιαφέρει το ‘τώρα’ περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Έμαθε να μπαίνει στο Γκουγκλ χάρη στην εγγονή της, και διαβάζει ειδήσεις σε διάφορα σαιτ. Βλέπει ταινίες στο λαπτοπ και έχει σελίδα στο φέησμπουκ. 

Μ.Γ.: Η 82χρονη γιαγιά Μελίνα Μπίλια είναι μια συνηθισμένη γιαγιά ή είναι μια σούπερ γιαγιά;

Μ.Ζ.: Είναι συνηθισμένη γιαγιά, απλώς ντύνεται διαφορετικά, και μιλάει σαν 40άρα ή μάλλον σαν την έφηβη εγγονή της… το κυριότερο, ενδιαφέρεται για όλα και της αρέσει να μαθαίνει καινούργια πράγματα. Αυτό δεν την κάνει σούπερ γιαγιά, την κάνει όμως νέα γιαγιά, τουλάχιστον στα μυαλά. 

Μ.Γ.: Ποια θέματα απασχολούν τη γιαγιά Μελίνα και συνεπώς πραγματεύεται το βιβλίο σου;

Μ.Ζ.: Το βιβλίο ακολουθεί μια ζωηρή ηλικιωμένη γυναίκα και ρίχνει ματιές στην καθημερινότητα, στη ζωή της. Η Μελίνα χαίρεται την κάθε στιγμή, αλλά βιώνει και τα προβλήματα της Τρίτης Ηλικίας –  τα γηροκομεία, τις οικονομικές δυσκολίες του κολλητού της, τα ζόρια που περνάει η παρέα της λόγω αφραγκίας, υγείας ή απλώς λόγω προχωρημένης ηλικίας…

Μ.Γ.: Τι ήθελες να δείξεις με τον τρόπο που παρουσιάζεις τη σχέση της Μελίνας με την κόρη της καθώς και της φίλης της Ελένης με τη δική της κόρη;

Μ.Ζ.: Ότι όταν μεγαλώνουμε δεν έχουμε τόσο ανάγκη τα παιδιά μας όσο τους φίλους και τις φίλες μας. Ότι η ζωή τρέχει, στα 20, 30, 40, 50 σου, και δεν πολύ-σκέφτεσαι τους γονείς, πόσο μάλλον τους παππούδες σου… αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν ήθελα να δείξω κάτι, απλώς να αφηγηθώ μια ιστορία, τις σχέσεις κάποιων ανθρώπων, τις ζωές τους.

Μ.Γ.: Η κόρη της Μελίνας είναι ψυχολόγος. Μια ψυχολόγος δεν θα ήταν λογικό να καταλαβαίνει τις ανάγκες της μητέρας της για επαφή μαζί της;

Μ.Ζ.: Κατά το βαθυστόχαστο γνωμικό, ‘στο σπίτι του φούρναρη δεν έχει ποτέ ψωμί’… θα απαντήσω πως όχι, το ότι είναι ψυχολόγος η κόρη δεν σημαίνει απαραίτητα αυξημένη ευαισθησία ως προς την μητέρα (ή ως προς τον οποιονδήποτε, εδώ που τα λέμε). Γενικά νομίζω ότι οι ψυχολόγοι δεν έχουνε λύσει τα θέματά τους πιο αποτελεσματικά από τους μη-ψυχολόγους…

Μ.Γ.: Η Όλγα, φίλης της Μελίνας, έχει απομακρυνθεί από τ΄ αδέρφια της και η ίδια η Μελίνα έχει δυο ξεχασμένα αδέρφια μετανάστες στην Αμερική. Που οφείλεται ότι χάνονται οι άνθρωποι που συνδέονται με στενούς συγγενικούς δεσμούς;

Μ.Ζ.: Η απόσταση είναι ο κυριότερος λόγος που χάνονται οι άνθρωποι – μιλάμε για μετανάστευση προ ιντερνετ, σκαυπ, φέησμπουκ, κινητών. Η επικοινωνία ήτανε βουνό μέχρι πριν μερικά χρόνια. Κάποιος που έφυγε στην Αμερική στην δεκαετία του ΄60-’70, έχει κάνει τη ζωή του εκεί. Αν δεν έρχεται στην Ελλάδα τακτικά, αν δεν αγωνίζεται να κρατήσει τις σχέσεις του, δεν τις κρατάει. Και τώρα άμα φύγει, το ίδιο ισχύει: αν δεν πηγαινο-έρχεται τακτικά, ξεχνάει και ξεχνιέται. Σκληρό αλλά αληθινό…

Μ.Γ.: Η Μελίνα φτάνει στο σημείο να πουλήσει «χόρτο» για να βοηθήσει τον φίλο της Ζωρζ και να εξοικονομήσει και η ίδια λίγα χρήματα. Είναι σίγουρα ακραίο για μια 82χρονη, αλλά τι ήθελες να τονίσεις;

Μ.Ζ.: Δεν είναι ακραίο, η ιστορία είναι πραγματική. Ήθελα να σερβίρω σε πιατέλα το πολύ αληθινό αδιέξοδο στο οποίο φτάνει ένας άνθρωπος σαν τον Ζωρζ: δεν έχει αρκετά ένσημα για σύνταξη, πήρε ένα επίδομα για Χ διάστημα, το επίδομα κόπηκε σε κάποια φάση, δεν έχει προσωπική περιουσία ούτε ‘λεφτά στην άκρη’, άρα ή πρέπει να πεθάνει επιτόπου, που δεν θέλει καθόλου, ή να σκεφτεί άλλες λύσεις. Ξέρω ανθρώπους που είναι σε τέτοια κατάσταση, δεν έχουνε όλοι οι 80χρονοι κομπόδεμα, ούτε συγγενείς να τους φροντίσουν, δυστυχώς.

Μ.Γ.: Μεταξύ της γιαγιάς Μελίνας και του παππού Αποστόλη δημιουργείται μια ζεστή σχέση. Μια 82χρονη έχει ακόμα ανάγκη από φλερτ;

Μ.Ζ.: Ναι, με βάση τις 80χρονες που κάνω παρέα!

Μ.Γ.: Δεν παρέλειψες να κάνεις αναφορά στη φωτιά στο Μάτι και στην αγωνία των ανθρώπων που αναζητούσαν τους δικούς τους. Τι σε έκανε να το συμπεριλάβεις στο βιβλίο σου;

Μ.Ζ.: Η πραγματικότητα, που ήταν αδύνατον να την αγνοήσω: η Μελίνα πήγαινε ήδη στο Μάτι για μπάνιο όταν ξέσπασαν οι φωτιές, και μέσα στο καλοκαίρι, που έγραφα, είχα μείνει κάγκελο με την τραγωδία, με την καταστροφή… μου άρεζε το Μάτι, η ηρωίδα μου είχε κάποτε εξοχικό σπίτι εκεί, το αγαπούσε. Πως θα άφηνα απέξω μια τέτοια τραγωδία, σε ένα ημερολόγιο του 2018; 

Μ.Γ.: Η Μελίνα κυκλοφορεί με μπαστούνι αλλά τίποτα δεν την εμποδίζει να δώσει τη βοήθειά της και να βρεθεί εκεί που πρέπει όταν το ζητήσουν οι φίλοι της. Από που αντλεί τη δύναμη και το κουράγιο;

Μ.Ζ.: Από αυτές ακριβώς τις σχέσεις, από τις φιλίες της. Κι εμείς (ή τουλάχιστον, εγώ) από εκεί αντλούμε/αντλώ δύναμη συνήθως…

Μ.Γ.: Και το airbnb βρίσκεται στο συγγραφικό σου στόχαστρο. Ακόμα και η γιαγιά Μελίνα νοικιάζει το σπίτι της. Τι θέλεις να σχολιάσεις με την αναφορά που κάνεις;

Μ.Ζ.: Το αιρ-μπι-εν-μπι έχει μπει με τα τσαρούχια στην Ελληνική πραγματικότητα. Δεν σχολιάζω κάτι, απλώς περιγράφω αυτήν την πραγματικότητα από τα μέσα. Αρκετοί φίλοι και γνωστοί μου νοικιάζουνε πια τα σπίτια τους ή δωμάτια στα σπίτια τους, επίσημα ή ανεπίσημα, για να ‘βγάλουν τον Ενφια’, όπως λένε…

Μ.Γ.: Η Μελίνα και οι φίλοι της έχουν ο ένας τον άλλον, στηρίζει ο ένας τον άλλον στα εύκολα και στα δύσκολα, τη στιγμή που τα παιδιά τους είναι απόμακρα και η επαφή μαζί τους μόνο τηλεφωνική. Είναι αυτή η αλήθεια που συμβαίνει στην πραγματική ζωή;

Μ.Ζ.: Η κόρη της όμως, όταν αρρωσταίνει η Μελίνα, πηγαίνει επιτέλους στο σπίτι της  μητέρας της. Είναι το ίδιο επιχείρημα που αναφέραμε πιο πριν: όταν η ζωή σου τρέχει με χίλια, οι παππούδες/γιαγιάδες σου είναι άλλη μια αγγαρεία. Με αγάπη μέσα, με τρυφερότητα, αλλά – αγγαρεία, κακά τα ψέματα… Επιπλέον, η κόρη της πιστεύει ότι η μαμά της θα είναι πάντα εκεί. Κάτι που δυστυχώς πιστεύουμε όλα τα παιδιά, όσον αφορά τους γονείς μας…

Μ.Γ.: Πιστεύεις ότι στην τρίτη ηλικία  οι φίλοι είναι πιο χρήσιμοι από τους συγγενείς πρώτου βαθμού;

Μ.Ζ.: Ναι. Καλό είναι να έχεις και συγγενείς βέβαια, με τους οποίους να διατηρείς φιλικές σχέσεις! Αλλά δεν θα ήθελα να γίνω  σαμάρι για τα παιδιά μου. Θα ήθελα να ζαλίζω τους φίλους μου με την άνεση που θα με ζαλίζουν κι αυτοί.

Μ.Γ.: Μανίνα ακόμα μια φορά, με τον δικό σου ιδιαίτερο χιουμοριστικό τρόπο, γράφεις για πολύ σοβαρά θέματα. Τι είναι αυτό που θέλεις να παραμείνει στη σκέψη του αναγνώστη όταν διαβάσει το βιβλίο σου;

Μ.Ζ.: Η αξία της στιγμής, η σημασία του Τώρα, του Σήμερα… και η αισιοδοξία, η καλή διάθεση, το χαμόγελο… ακούγεται ντιπ-για-ντιπ ‘τυρί’, κατά το εγγλέζικο ‘τσίζυ’, αλλά έτσι τα βλέπω τα πράγματα, τουλάχιστον σε αυτό το βιβλίο.

Μ.Γ.: Το (σχεδόν) ημερολόγιο μιας 82χρονης θα έχει συνέχεια;

Μ.Ζ.: Μακάρι! Πολύ θα το ήθελα – μου αρέσει να γράφω βιβλία με τις ίδιες ηρωίδες, επειδή τις συμπαθώ, μη σου πω τις αγαπάω όσο ζω μαζί τους… δυσκολεύομαι να τις ξεχάσω, πόσο μάλλον να τις ξε-αγαπήσω…

Μ.Γ.: Ευχαριστώ πολύ για την παραχώρηση της συνέντευξης και σου εύχομαι καλοτάξιδο το βιβλίο σου.

Μ.Ζ.: Σε ευχαριστώ με τη σειρά μου, για όλα!

*Το μυθιστόρημα «Το (σχεδόν) ημερολόγιο μιας 82χρονης» της Μανίνας Ζουμπουλάκη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος

 Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της ΑΛΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ από την Εμπειρία Εκδοτική. Το 2019 θα κυκλοφορήσει το νέο της μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από πεντακόσιες συνεντεύξεις. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή ΚΑΛΩΣ ΤΟΥΣ του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά.   

Related posts