Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
25 Φεβ 2021
Πολιτισμός

Η μαγεία στο χορευτικό λίκνισμα «ταξιδεύοντας» με το Κοντίκι

 

 

Γράφει η συγγραφέας Μαίρη Γκαζιάνη

 

Αν ήταν ταξίδι… θα είχα τριγυρίσει σ΄ όλο το Αιγαίο.

Μια γέφυρα πέρασα για να βρεθώ στα «σπλάχνα» του. Κατά την είσοδό μου λικνιζόταν, σαν μια υπόκλιση στην απροσδόκητη εμφάνισή μου. Δεν με γνώριζε… δεν το γνώριζα… κι ούτε καν είχαμε δώσει ραντεβού… Το ραντεβού ήταν με τους φίλους μου… και κάποια φίλη μου με οδήγησε εκεί…

Στεκόταν και με περίμενε, ύστερα με πλησίασε, με περικύκλωσε και μ΄ αγκάλιασε. Εγώ αφέθηκα στο αγκάλιασμά του. Κι όσο πιο κοντά του με τράβαγε τόσο πιο πολύ με απελευθέρωνε… Μ΄ έκανε μια στροφή, μια κίνηση χορευτική… έναν ερωτικό χορό κι ήταν αυτό το στριφογύρισμα που με ταξίδεψε… Κάθε πλευρά του, κάθε γωνιά του με κοίταζε με άλλα «μάτια» και μου αποκαλυπτόταν…

Μου φανέρωνε σιγά-σιγά την ιστορία του, τον χαρακτήρα του, τους έρωτές του, τις απογοητεύσεις του… και καθώς ταξιδεύαμε… αναφέρθηκε και στις τρικυμίες του…

Μου έδειξε την είσοδο του λιμανιού με τα πολυάριθμα σκάφη κι η φαντασία μου απέμεινε ν΄ αγναντεύει τους πολυάριθμους ιππότες που έδεναν τον στόλο τους στη μαρίνα. Σήκωσα το βλέμμα μου στις δυο στήλες που φιλοξενούν τον έλαφο και την ελαφίνα, ερωτοτροπούσαν κι ερωτοτρόπησα κι εγώ μαζί τους. Ύστερα χαμήλωσα το βλέμμα, ντροπαλά, στο ανάχωμα που φιλοξενεί τους μύλους.

«Το κάστρο» σαν να μου ψιθύρισε αυτό και βούτηξα το βλέμμα μου στα λιθόστρωτα σοκάκια… Το κόκκινο ύφασμα που σερνόταν στις διακλαδώσεις τους τράβηξε τη προσοχή μου… έστριβε βιαστικά σε κάποια γωνία κι εξαφανιζόταν… και μετά από λίγο εμφανιζόταν ξανά… ίσα που προλάβαινα να το δω… και ξανακρυβόταν… ώσπου αντάμωσε μ΄ ένα γαλάζιο… και πως τα «δυο ένα» έγιναν αιώνιο «δυο μαζί»… ούτε που το κατάλαβα… σαν να ξύπναγα από όνειρο… δραπετεύοντας από το παλάτι του μεγάλου μάγιστρου…

Ήταν γιατί με ταρακούνησε… είχε αρχίσει να φυσάει… κι αυτό αφηνόταν στις διαθέσεις του ανέμου… παραπάτησα… έριξα μια ματιά σ την εκκλησία του Ευαγγελισμού κι έκλεισα τα μάτια σε μια προσευχή δικαιοσύνης… με βοήθησε να καθίσω και χάθηκα στο εσωτερικό του… καθώς συνέχιζε να με ταξιδεύει…

Πολυτελές δίχως προσποίηση… απλό δίχως λιτότητα… ουσιαστικό είναι η πιο σωστή λέξη… και η χαρά να φουσκώνει σαν κύμα και το γέλιο να εξαπλώνεται σαν παλίρροια… κι απέναντί μου το μαύρο πιάνο με ουρά να μου υπόσχεται νύχτες αξέχαστες… σε αρμονία με τον ήχο του κύματος… σε συνύπαρξη με τους ήχους και τις σιωπές… πότε του ενός και πότε του άλλου…

Λευκά τραπεζομάντηλα, ποτήρια που αστράφτουν από τις αχτίδες του ήλιου ή από τις φλόγες των κεριών… λευκά πιάτα και μαχαιροπήρουνα αντάξια της τέρψης του ουρανίσκου…

«Λευκό κρασί ή κόκκινο;» με ρωτάει το αστραφτερό χαμόγελο και απ΄ το βάθος, στο μπαρ… κάποιος μου κλείνει το μάτι…

«Κόκκινο» απαντάω, «γιατί κόκκινο είναι το αίμα… γιατί κόκκινο είναι το πάθος… γιατί κόκκινος είναι ο σταυρός σε φόντο λευκό…» κι ο «ιππότης» του μπαρ εξαφανίζεται μαγικά.

Αυτό συνεχίζει να λικνίζεται σε ρυθμούς πιανίσιμο του μαύρου πιάνου…

Με τραβάει να σηκωθώ… και με οδηγεί στον εξώστη… πλανεύομαι από τη θάλασσα γύρω μου… κι απλώνω τα χέρια σε στάση τιτανικού… με κρατάει σφιχτά να μην πέσω….

Ένα ταξίδι είναι…. Ένα ταξίδι…

Γιατί δεν είναι καράβι… αλλά σε ταξιδεύει… καθώς στέκεται χρόνια τώρα πάνω στο νερό… κι αντιστέκεται στις φουρτούνες που το θαλασσοδέρνουν… και τους ανέμους που το παραδέρνουν…

Το Κοντίκι είναι καφέ εστιατόριο πάνω στη θάλασσα… μια γέφυρα περνάς και χώνεσαι στην αγκαλιά του… για να σε κατακτήσει… καθαρό… φιλόξενο… χαμογελαστό… ευγενικό και εύγεστο!

Καθώς αποχωρούσα αυτό λικνίστηκε πάλι σε μια υπόκλιση αποχαιρετισμού… μα δώσαμε ραντεβού… γιατί το Κοντίκι δεν είναι καράβι κι ας ζει στη θάλασσα… κι εγώ ταξιδεύω πολύ… με προορισμό τη Ρόδο… το Μαντράκι… και το Κοντίκι είναι πια το λιμάνι μου… γιατί κάπου βρίσκεται η μαγεία κι εγώ την ανακάλυψα… σ΄ “αυτό”

 

Related posts