Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
08 Μαρ 2021
Απόψεις

Η λεκτική και η ψυχολογική βία δεν έχει θύματα μόνον τις γυναίκες..

Από τον Γιώργο Συριόπουλο

Ασκείται από όλους εκείνους τους ανθυπομέτριους προϊσταμένους της πλάκας που αντί να εμπνέουν ομάδες και συνεργάτες … αφυδατώνουν το κέφι, τη δημιουργικότητα και το φιλότιμο των συναδέλφων τους.

Η πρώτη μορφή ψυχολογικής βίας είναι το στρεβλό παράδειγμα εργαζομένου/ης που δουλεύει πολύ περισσότερο από το ωράριό του (!) χωρίς κανένα ουσιαστικό κίνητρο. Οι απαίδευτοι το επικαλούνται με αμετροεπή πατερναλισμό.

Οι σοβαρές επιχειρήσεις δεν το επιτρέπουν, διότι γνωρίζουν καλά πως αν το ζητούμενο έργο δεν παράγεται στην προγραμματισμένη βάρδια κάτι δεν πάει καλά με την ηγεσία και την αποδοτικότητα.

Στην Ελλάδα του εργασιακού μεσαίωνα και της κοινωνικής υποκρισίας οι περισσότεροι εργασιομανείς «κάνουν ότι δουλεύουν» αφού και πολλοί εργοδότες «κάνουν ότι τους πληρώνουν»!

Στο τέλος της ημέρας έχει απομείνει στην ψυχούλα του/της υπαλλήλου η σπόντα του προϊσταμένου, το ειρωνικό ύφος του αυλικού, η μοναξιά του αφεντικού και η πικρία άλλης μιας μέρας …δίχως σκοπό!

Αυτή η άρρωστη εργασιακή ατμόσφαιρα ( mobbing ) αναπαράγει διαρκώς περιβάλλον μιζέριας, μεμψιμοιρίες, τοξικές καταστάσεις με αφετηρία την αγένεια, την απρέπεια και την αλαζονική αδιαφορία για τον άλλον.

Προσωπικά,  μόνο στην Ελλάδα έχω συναντήσει ανθρώπους που θεωρούν τα γαλόνια ό,τι και οι αντράδες το λεβιέ των ταχυτήτων.

Θυμάμαι πολλές περιπτώσεις καφέ στη Γαλλία και στο Βέλγιο που με πινακίδες υπενθύμιζαν στους πελάτες ότι επιβάλλεται να είναι ευγενείς με το προσωπικό και να λένε πρώτα μια καλημέρα πριν την παραγγελία.

Στην Ολλανδία έμαθα πως δεν έχει καμία αξία ο πληθυντικός της μεγαλοπρέπειας μπροστά στον ενικό της ευγένειας.

Στη δίκη μας δουλειά, στο χώρο της δημοσιογραφίας, έχουν διαπρέψει πολλά καθίκια με απαράδεκτη συμπεριφορά και παράλογα  πιεστικές απαιτήσεις. Γνωρίζω συναδέλφους που έχασαν το τρένο της ζωης για να μη χάσουν τη δουλειά τους. Έμειναν μόνοι/μόνες ή θύματα του συνδρόμου της Στοκχόλμης. Δεν έκαναν ποτέ ή διέλυσαν τις οικογένειές τους και φυσικά δεν αναγνωρίστηκε ποτέ η υπερπροσφορά τους αφού … ουκ εν τω πολλώ το εύ!

Ναι, ακόμη και σήμερα υπάρχουν καθίκια που ζητούν «σέρβις» από συναδέλφους, αλλά και πρόθυμες «σερβιτόρες» με αντάλλαγμα έναν καλό επαγγελματικό «ρόλο», αναλόγως προσόντων! Συνεχίζουν να ακούγονται διάφορα «απίστευτα».

Μεγαλούτσικος φίλος μου συνηθίζει να λέει πως «αν σε αυτόν τον χώρο άνοιγαν πραγματικά τα στόματα … θα έκλειναν τα μισά «μαγαζιά»».

Αλλά … δεν θα ανοίξουν. Και πολύ φοβάμαι πως η ευκαιρία που έδωσαν οι πρόσφατες αποκαλύψεις θα χαθεί μέσα στο μπουχό της ίδιας πλέμπας από τον ίδιο φόβο ή από την προτροπή του να … δίνεις τόπο στην οργή!

Αυτός ο «τόπος», όμως, πολλές φορές είναι το πεδίο της κατάχρησης. Ο βούρκος της καταπίεσης. Η Τρούμπα του πιο απεχθούς σεξισμού. Το χαλί που ζητάει ο κάθε παλιάνθρωπος (όχι μόνο σερνικός) για να κρύβει από κάτω τον ιταμό χαρακτήρα του.

Ας πάρουμε λοιπόν όλοι μαζί την απόφαση να στείλουμε στα τσακίδια όλους εκείνους (και εκείνες) τους βλαμμένους και τους ελαττωματικούς εκεί που τους αξίζει… στον σκουπιδοτενεκέ της ψυχής μας και στα αζήτητα της μνήμης.

Η ζωή τιμωρεί πάντα εκείνους που οι ψυχές μας τους καταδικάζουν δικαίως.

Related posts