Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
25 Νοέ 2020
Πολιτισμός

Η Κλαίρη Θεοδώρου μιλάει για το νέο βιβλίο της «Οι κόρες της βασίλισσας»

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Η Κλαίρη Θεοδώρου γεννήθηκε στην Ελλάδα και πέρασε τα πρώτα παιδικά της χρόνια στη Γερμανία. Ζει στην Αθήνα με τον άντρα της και τα σκυλιά τους και λατρεύει τα ταξίδια. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Γερμανικής Γλώσσας και Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών και έχει πραγματοποιήσει μεταπτυχιακές σπουδές στη Διδακτική Ξένων Γλωσσών και την Εκπαιδευτική Αξιολόγηση. Επίσης έχει σπουδάσει φωτογραφία κι έχει εργαστεί ως φωτογράφος και συντάκτρια σε ελληνικά περιοδικά. Σήμερα εργάζεται σε σχολεία της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, ενώ παράλληλα ασχολείται με την καλλιτεχνική φωτογραφία, συμμετέχοντας σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις. 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Κλαίρη πρόσφατα κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο σου με τίτλο «Οι κόρες της βασίλισσας», μια συνέχεια του προηγούμενου βιβλίου σου «Άλικες σιωπές».  Τι πραγματεύεται;

ΚΛΑΙΡΗ ΘΕΟΔΩΡΟΥ: Στις ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΣ η ιστορία συνεχίζεται με τις ζωές των δύο δίδυμων κοριτσιών του Δημήτρη και της Ηλέκτρας που έχουν χαθεί τα ίχνη τους. Πρόκειται για ένα πολυδιάστατο βιβλίο. Ναι μεν πρόκειται για ένα ιστορικό μυθιστόρημα, από την άλλη όμως εδώ επιστρέφει ύστερα από έντεκα σχεδόν χρόνια το μεταφυσικό στοιχείο στη γραφή μου, το οποίο ήταν έντονο στο πρώτο μου βιβλίο, τη Salvadera. Οι δίδυμες πρωταγωνίστριες του βιβλίου μοιράζονται και σωματοποιούν η μία τα συναισθήματα της άλλης: ο πόνος, η χαρά, η λύπη και οποιοδήποτε άλλο έντονο συναίσθημα βιώνονται αμφίδρομα χωρίς λογική εξήγηση. Και φυσικά, στις ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΣ έρχεται ο αναγνώστης σε επαφή με τον έρωτα και τον εξουσιαστικό ρόλο του στη ζωή. Τον έρωτα που ξεπερνά τα πάντα, αλλά και τον έρωτα που διαλύει τα πάντα. Τον έρωτα που γίνεται ανάγκη τόσο δυνατή που σχεδόν σωματοποιείται και μεταστρέφεται σε αβάσταχτο σωματικό πόνο.

Μ.Γ.: Πως συνδέεται με το προηγούμενο βιβλίο σου «Άλικες σιωπές»; Διαβάζονται αυτοτελώς;

Κ.Θ.: Ναι, ΟΙ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΣ είναι η αυτόνομη συνέχεια από τις ΑΛΙΚΕΣ ΣΙΩΠΕΣ, κάτι που σημαίνει ότι μπορεί να διαβάσει κανείς άνετα το συγκεκριμένο βιβλίο χωρίς να έχει διαβάσει το προηγούμενο ή και το αντίστροφο. 

Μ.Γ.: Ποια είναι η βασίλισσα του τίτλου και ποιες οι κόρες της;

Κ.Θ.: Αρχικά ως βασίλισσα αναφέρεται η Φρειδερίκη, στις παιδοπόλεις της οποίας υπήρχε η συνήθεια να αποκαλούν τα παιδιά την ίδια ως «Μεγάλη Μητέρα». Υπήρχε μάλιστα ολόκληρο τελετουργικό, κατά το οποίο τα παιδιά συγκεντρώνονταν τα πρωινά μπροστά από τη φωτογραφία της Φρειδερίκης για να πουν «καλημέρα, μητέρα» και το βράδυ αντίστοιχα «καληνύχτα, μητέρα». Έτσι λοιπόν εμπνεύστηκα αρχικά τον τίτλο «Οι κόρες της βασίλισσας» για να καταλήξω στη συνέχεια πως η βασίλισσα στην περίπτωσή μας είναι κάτι πολύ πιο ουσιαστικό και πολύ πιο μεγάλο, είναι η ίδια η πατρίδα μας, η ίδια η Ελλάδα, τέκνα της οποίας είμαστε όλοι μας.

 

Μ.Γ.: Στο πρώτο βιβλίο σου μας μετέφερες στην εποχή λίγο πριν τον Β παγκόσμιο πόλεμο και έως τη λήξη του εμφυλίου πολέμου. Σε ποιες εποχές και σε ποιους τόπους μας μεταφέρεις με το νέο βιβλίο σου;

Κ.Θ.: Το βιβλίο ξεκινά χρονικά λίγο πριν από τη λήξη του Εμφυλίου στις Παιδοπόλεις της Βασίλισσας Φρειδερίκης και στις αντίστοιχες στις Ανατολικές Δημοκρατίες. Από εκεί ο αναγνώστης θα περάσει σε θέματα όπως η λαογραφία της Ρουμανίας με τα Στριγκόι -οι βρικόλακες των Καρπαθίων- και άλλοι μύθοι της περιοχής, θα γνωρίσει τα υπερωκεάνια της μετανάστευσης στη Γη της Επαγγελίας, την Αμερική, την εποχή της ποτοαπαγόρευσης και της μαφίας και τον πόλεμο του Βιετνάμ. Θα διαβάσει για τον απολυταρχισμό του Τσαουσέσκου στη Ρουμανία, τη μοίρα των Ελλήνων πολιτικών προσφύγων στο Ανατολικό Μπλοκ και τις δυνατότητες επαναπατρισμού τους, για το πως χωρίστηκαν και επανενώθηκαν ύστερα από χρόνια κάποιες οικογένειες και για το πως οι πληγές του Εμφυλίου συνέχισαν να πονούν για πολλά χρόνια μετά. Θα δει με τα μάτια της ψυχής τον μαγικό κόσμο του μπαλέτου και θα «ταξιδέψει» με τις παραμυθένιες γεμάτες νεραϊδόσκονη και λάμψη ιστορίες της Μελισσάνθης, ενός πλάσματος που θυμίζει αερικό και που με την αμφιλεγόμενη προσωπικότητά της αντιπροσωπεύει στο έπακρο τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, τις δύο όψεις του πολέμου είτε εσωτερικού είτε πραγματικού. 

Μ.Γ.: Τι σε έκανε ν΄ αποφασίσεις να συνεχίσεις την ιστορία που περιέγραφες στις άλικες σιωπές; 

Κ.Θ.: Η αρχική μου σκέψη ήταν όλο αυτό να είναι ένα βιβλίο και μάλιστα ο τίτλος ήταν εξαρχής ΟΙ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΣ. Σύντομα όμως κατάλαβα ότι η ιστορία που μετέφερα στο χαρτί απαιτούσε περισσότερο «χώρο» για να μπορέσει να αποδοθεί, όπως της άρμοζε, χωρίς να «βιάσω» πρόσωπα και καταστάσεις. Και κάπως έτσι, γεννήθηκε η ιδέα των δύο βιβλίων για δύο διαφορετικές γενιές στην ουσία: τους γονείς και τα παιδιά τους στη συνέχεια. 

Μ.Γ.: Και σ΄ αυτό το βιβλίο σου, η ιστορία καταλαμβάνει μεγάλο μέρος σε όσα αφηγείσαι. Πόση έρευνα χρειάστηκε να κάνεις και σε ποιες πηγές ανέτρεξες;

Κ.Θ.: Ήταν ιδιαίτερα δύσκολη η έρευνα για τα δύο αυτά βιβλία, η πιο δύσκολη που έχω κάνει ως τώρα, ιδίως όσον αφορά στα γεγονότα του Εμφυλίου. Έπρεπε να «παλέψω» με ένα πλήθος πηγών και μαρτυριών, πολλές εκ των οποίων ήταν ιδιαίτερα οδυνηρές και ψυχοφθόρες, ενώ παράλληλα οι περισσότερες εξ αυτών ήταν αντιφατικές και μεταξύ τους αντικρουόμενες, ανάλογα πάντα με την πολιτική απόχρωση που είχαν. Ανέτρεξα σε σχετική βιβλιογραφία, σε αρχεία του κράτους, διαδικτυακές πηγές και αναφορές, παλιές εφημερίδες, αλλά και μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν τα γεγονότα από πρώτο χέρι. Ιδίως για τις τελευταίες είμαι πραγματικά ευγνώμων, αφού στάθηκαν αφορμή να γνωρίσω υπέροχους ανθρώπους, αληθινούς ήρωες μιας άλλης εποχής, χωρίς τους οποίους αυτά τα βιβλία δεν θα είχαν ποτέ ολοκληρωθεί.

 

Μ.Γ.: Έχω διαβάσει κι ακούσει πολλά και διαφορετικά για τις παιδουπόλεις της βασίλισσας Φρειδερίκης. Ποια είναι η εντύπωση που αποκόμισες εσύ κατά την έρευνά σου για τη ζωή των παιδιών μέσα σ΄ αυτές;

Κ.Θ.: Οι Παιδοπόλεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στις Ανατολικές Δημοκρατίες έχουν έναν κοινό παρανομαστή, ιδίως στη διάρκεια του καταστροφικού Εμφυλίου. Και στη μία περίπτωση και στην άλλη δόθηκαν σε αυτά τα παιδιά τα απαραίτητα προκειμένου να καταφέρουν καταρχάς να επιβιώσουν και στη συνέχεια να μορφωθούν και να μεγαλώσουν όσο το δυνατόν περισσότερο σαν παιδιά σε μια εποχή που η παιδικότητα και η αθωότητα χάνονταν πριν καλά καλά αρθρώσει το παιδί τις πρώτες του λέξεις. Σαφέστατα υπήρξε στρατιωτικός χαρακτήρας και υπόγεια προπαγάνδα στις δομές αυτές και σίγουρα, σε μεμονωμένες βέβαια περιπτώσεις, σημειώθηκαν και περιστατικά κακοποίησης παιδιών. Όπως κι αν έχει όμως και όποιες πολιτικές σκοπιμότητες κι αν κρύβονταν από πίσω, οι Παιδοπόλεις υπήρξαν στην προκειμένη περίπτωση μάνα εξ ουρανού για τα τόσο ταλαιπωρημένα Ελληνόπουλα.

Μ.Γ.: Δυο δίδυμες αδερφές χωρίζονται από τους γονείς τους αλλά και μεταξύ τους. Ισχύει ο «δεσμός» που υπάρχει ανάμεσα στα δίδυμα όπως τον αναφέρεις;

Κ.Θ.: Ανέκαθεν ασκούσαν μια ιδιαίτερη γοητεία οι δίδυμοι πάνω μου και έχω διαπιστώσει και από μαθητές μου πως όντως υπάρχει ένας πολύ ιδιαίτερος δεσμός μεταξύ τους που πολλές φορές αγγίζει τα όρια του μεταφυσικού, σίγουρα όμως όχι στο σημείο που το περιγράφω εγώ στο βιβλίο. Το δέσιμο που μοιράζονται η Ρόζα με τη Μαργαρίτα λειτουργεί για μένα αλληγορικά και τονίζει τη σπουδαιότητα των δεσμών αίματος.

Μ.Γ.: Ο μύθος των στριγκόι προέρχεται από τη Ρουμανία ή είναι δική σου έμπνευση;

Κ.Θ.: Πολύ θα μου άρεσε να είναι δική μου έμπνευση, αλλά όχι. Τα στριγκόι αποτελούν ίσως το πιο σημαντικό στοιχείο της ρουμανικής λαογραφίας. Πρόκειται στην ουσία για τον πρόδρομο των μύθων του βρικόλακα των Καρπαθίων και είναι μοχθηρά, αθάνατα πλάσματα που τρέφονται με αίμα. Μια πιο σύγχρονη απόδοση των στριγκόι είναι και ο Κόμης Δράκουλας του Μπραμ Στόκερ.

Μ.Γ.: Στο πρώτο βιβλίο συναντήσαμε τον έρωτα της Ηλέκτρας και του Δημήτρη. Με ποιο πρόσωπο εμφανίζεται ο έρωτας στις κόρες της βασίλισσας;

Κ.Θ.: Επειδή στο συγκεκριμένο βιβλίο ο έρωτας εμφανίζεται με πολλά πρόσωπα και πολλές μορφές, όχι πάντα καλές και ιδανικές, θα προτιμούσα να σας αφήσω να το ανακαλύψετε αυτό μόνοι σας, αφού μια σχετική απάντηση θα αφαιρούσε μέρος της γοητείας της ιστορίας. 

Μ.Γ.: Δεδομένου ότι οι δυο δίδυμες μεγάλωσαν σε διαφορετικό περιβάλλον ήταν κάποια περισσότερη ευνοημένη από την άλλη;  

Κ.Θ.: Όχι, δεν θα το έλεγα. Και οι δύο βίωσαν χαρές και λύπες, μοναξιά και συντροφικότητα, έρωτα και απόρριψη, μίσος και αγάπη. 

Μ.Γ.: Τι έφταιγε για τα απραγματοποίητα όνειρα της Ρόζας και της Μαργαρίτας;

Κ.Θ.: Τι φταίει για τα απραγματοποίητα όνειρα όλων μας; Νομίζω ότι είναι η ζωή και η ανθρώπινη φύση αυτή που μας επιφυλάσσει τελικά και ένα σωρό ματαιώσεις στη ζωή μας. Το ζητούμενο για μένα είναι το να μη σταματούμε να ονειρευόμαστε, ασχέτως με το πόσα ή ποια από τα όνειρά μας πραγματοποιούνται ή όχι.

Μ.Γ.: Τι ήταν αυτό που τις σημάδεψε περισσότερο;

Κ.Θ.: Η ανάγκη τους για πατρίδα. Και λέγοντας πατρίδα δεν εννοώ τη χώρα. Εννοώ την αίσθηση του να ανήκεις: σε μία οικογένεια, μία ομάδα ανθρώπων, σ’ έναν έρωτα, ένα ιδανικό, ένα όνειρο, ένα κάτι. Κάτι πιο δυνατό από τη μονάδα, κάτι πιο δυνατό από το εδώ και τώρα. 

Μ.Γ.: Η Αριάνα ποια ανάγκη της κάλυπτε με την αφοσίωσή της στη Μαργαρίτα;

Κ.Θ.: Η Αριάνα βρήκε στο πρόσωπο της Μαργαρίτας έναν καινούριο σκοπό κι έναν λόγο για να συνεχίσει να ζει, εκεί που στην ουσία είχαν τελειώσει όλα. Παρόλ’ αυτά όμως και όσο κατακριτέο και να βρει κανείς τον τρόπο με τον οποίο πήρε τη Μαργαρίτα στα χέρια της, είναι βέβαιο πως την αγάπησε σαν να ήταν δικό της παιδί και ακόμα περισσότερο.

Μ.Γ.: Με ποια συναισθήματα βίωσες τη συγγραφική συμπόρευση με τις ηρωίδες σου;

Κ.Θ.: Τις αγάπησα και τις πόνεσα βαθιά. Όπως και όλα τα παιδιά του Εμφυλίου που «συνάντησα» μέσα από τις ιστορικές πηγές και όλες τις μαρτυρίες που είχα την τιμή να ακούσω άμεσα, σε πρώτο πρόσωπο. Ήταν τα αθώα θύματα μιας απάνθρωπης κατάστασης και κατάφεραν -όσα από αυτά εντέλει επέζησαν- να επιδείξουν ένα μεγαλείο και μια δύναμη ψυχής πραγματικά αξιοζήλευτη. 

Μ.Γ.: Υπάρχει κάποιο σημείο που σε συγκίνησε περισσότερο και σε δυσκόλευε να το ολοκληρώσεις;

Κ.Θ.: Με συγκίνησε πολύ η ιστορία της Μελισσάνθης και είχα αντιφατικά συναισθήματα μέσα μου για αυτόν τον τόσο ονειρικό αλλά παράλληλα και αμφιλεγόμενο χαρακτήρα ως την τελευταία στιγμή.

Μ.Γ.: Ποιο θεωρείς πιο τραγικό πρόσωπο στην ιστορία που αφηγείσαι;

Κ.Θ.: Νομίζω, ότι ο πιο τραγικός χαρακτήρας στο βιβλίο αυτό είναι ο Ελισσαίος. Πρόκειται για έναν άνθρωπο ρημαγμένο από τον πόνο, τον όλεθρο και την απώλεια και απόλυτα κατεστραμμένο από το άσβεστο μίσος που τον οδηγεί σε έναν και μόνο δρόμο: αυτόν της εκδίκησης που σημαίνει όμως παράλληλα και τον δικό του αφανισμό. 

Μ.Γ.: Τι είναι αυτό που θέλεις να εισπράξει ο αναγνώστης με την ανάγνωση του συγκεκριμένου βιβλίου;

Κ.Θ.: Θέλω να ταξιδέψει, να ονειρευτεί, να χαμογελάσει, να κλάψει, να ερωτευτεί, να πονέσει, να θυμώσει, να βιώσει όλα αυτά τα συναισθήματα που ένιωσα κι εγώ γράφοντας αυτό το βιβλίο. Να δει με τα μάτια της ψυχής του, να κατανοήσει πτυχές της ιστορίας και των τόπων που περιγράφονται και να κλείσει την τελευταία σελίδα έχοντας επιτρέψει σε λίγους έστω κόκκους αστραφτερής νεραϊδόσκονης, απ’ αυτή που χρησιμοποιεί στις αφηγήσεις της η Μελισσάνθη, να ξεφύγουν από το βιβλίο και να τρυπώσουν στην καρδιά του.

*Το μυθιστόρημα «Οι κόρες της βασίλισσας» της Κλαίρης Θεοδώρου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός. 

Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής»  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Τον Νοέμβριο του  2019 κυκλοφόρησε το νέο της μυθιστόρημα «Ζάχαρη άχνη» από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από εξακόσιες συνεντεύξεις, καθώς και σχολιασμούς βιβλίων και θεατρικών παραστάσεων. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά.

 

 

 

 

Related posts