Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
14 Νοέ 2019
Πολιτισμός

Η Γωγώ Ατζολετάκη «εξομολογείται» στη συγγραφέα Μαίρη Γκαζιάνη

 

 

 

 Γράφει η Μαίρη Γκαζιάνη

 

«Στο θέατρο ο ηθοποιός κουρντίζει κάθε βράδυ το όργανό του (την ψυχή του) για να ενσαρκώσει το ρόλο. Με δεύτερο πόλο και αποδέκτη, τον θεατή. Αυτή η λειτουργία είναι αναντικατάστατη… δεν συγκρίνεται με τίποτα άλλο» τονίζει η Γωγώ Ατζολετάκη.

 

ΕΡ. Γεννήθηκες στη Σητεία της Κρήτης. Ποια είναι η πιο έντονη ανάμνηση από τα παιδικά χρόνια σου στην Κρήτη;

ΑΠ. Η ξεγνοιασιά. Η ανεμελιά… Αυτό που βέβαια δεν μπορούσα να εκτιμήσω τότε. Οι μέρες κυλούσαν σαν το νερό, όλα τα θεωρούσα δεδομένα, για να ’ρθει η συνέχεια της ζωής να μου δείξει πως τίποτα δεν είναι δεδομένο… πως έπρεπε να παλέψω σκληρά για να κατακτήσω αυτά που κάποτε μου χαριζόντουσαν.

ΕΡ. Τι αντιπροσωπεύει για σένα ο τόπος γέννησής σου;

ΑΠ. Ο τόπος μου είναι οι μνήμες μου. Ο πατέρας, η μάνα, παππούς, γιαγιά, οι αδερφές μου, το παλιό μας σπίτι, το καινούργιο μας σπίτι, οι θείοι, οι θείες, τα ξαδέρφια… τα δικά μας παιδιά, οι φίλοι, τα γλέντια… Όλα σε μνήμες ζωής. Αγαπώ τον αέρα της Κρήτης, τη θάλασσα, τα βράχια της, τις μυρωδιές της, αλλά όλ’ αυτά χωρίς τους ανθρώπους δεν μου λένε τίποτα. Αντίθετα, με πονούν! Γιατί υπογραμμίζουν τις απώλειες. Ειδικά τώρα πια, που δεν υπάρχουν ο μπαμπάς μου και η μαμά μου.

ΕΡ. Σε ποια ηλικία αποφάσισες ότι θέλεις να γίνεις ηθοποιός; Υπήρξε κάτι που σε επηρέασε;

ΑΠ. Η υποκριτική (αυτό που ονομάζουν «acting» οι Άγγλοι) έχω την αίσθηση ότι υπήρχε μέσα στο αίμα μου. Απλώς περίμενε να το νομιμοποιήσω με μια απόφαση. Θα γινόμουν γιατρός ή ηθοποιός;… Όταν έφτασε η ώρα του μεγάλου ΝΑΙ ή του μεγάλου ΟΧΙ, ο κύβος ερρίφθη. Το θέατρο ήταν ισχυρότερος μαγνήτης από την ιατρική.

ΕΡ. Μεγαλώνοντας σπουδάζεις στη δραματική σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη και σύντομα παίρνεις τον πρώτο πρωταγωνιστικό ρόλο σου στο έργο του Δημ. Ψαθά «Ο αφελής» πλάι στον Γιάννη Γκιωνάκη. Πως θυμάσαι εκείνη την πρώτη φορά στο θεατρικό σανίδι;

ΑΠ. Ήταν μια μαγική στιγμή. Το να πατήσω τη σκηνή ενώπιον κόσμου. Η απόδειξη ότι είχα γίνει ΗΘΟΠΟΙΟΣ. Το όνειρο που παίρνει σάρκα και οστά. Δεν το πίστευα… Θυμάμαι ότι την ημέρα της πρεμιέρας είχα κατέβει στο Σύνταγμα για μερικά ψώνια. Κι ήμουνα σε τέτοια υπερένταση, ώστε γύρισα από το Σύνταγμα στο σπίτι μας στην Κυψέλη, με τα πόδια. Δεν το ’χα προγραμματίσει, αλλά συνεπαρμένη απ’ αυτό που θα συνέβαινε το βράδυ, περπατούσα σα μαγεμένη, μέχρι που βρέθηκα –ασυναίσθητα− μπροστά στο σπίτι μου. Το θυμάμαι σαν και τώρα.

ΕΡ. Η θεατρική πορεία σου συνεχίζεται ανοδικά συμμετέχοντας σε σημαντικές παραγωγές και δίπλα σε γνωστούς πρωταγωνιστές. Αισθάνθηκες ότι  αγκαλιάστηκες από αυτούς;

ΑΠ. Από κάποιους ναι, από κάποιους όχι… Γενικά δεν έχω την αίσθηση ότι βοηθήθηκα στην καριέρα μου. Δεν είχα προστάτες, ούτε φίλους που έκοβαν φλέβες για μένα. Όταν με επέλεγαν για μια συνεργασία, το έκαναν επειδή έκριναν ότι θα ήμουν αποτελεσματική για το ρόλο, ή επειδή με εκτιμούσαν ως επαγγελματία. Κανείς δεν μου έκανε χάρη… και υπ’ αυτή την έννοια, θεωρώ ότι δεν χρωστώ χάρη σε κανένα. Δούλεψα… δούλεψα σκληρά για να κατακτήσω αυτά που κατέκτησα… και δουλεύω ακόμη. Δεν μου χαρίστηκε τίποτα- αντίθετα είχα να παλέψω και πολλές τρικλοποδιές. Άλλες τις αντιμετώπισα, άλλες με ρίξανε κάτω. Συμβαίνουν κι αυτά…

ΕΡ. Το 1982 αποκτάς δική σου θεατρική στέγη και ανεβάζεις έργα της επιλογής σου. Υπάρχουν κάποια έργα που ξεχώρισες;

ΑΠ. Κάθε έργο είχε τη χάρη του και τη νοστιμιά του… και τα προβλήματά του. Άλλα τα χάρηκα, άλλα με κούρασαν… Μέσ’ στο παιχνίδι κι αυτό. Το κάθε έργο, η κάθε παράσταση βαραίνει διαφορετικά στον ηθοποιό. Το σπουδαίο είναι να προχωράς, να μην κολλάς στα λάθη ή στις απογοητεύσεις… αλλά κάθε φορά να ξεκινάς, σαν απ’ την αρχή, με ανανεωμένες τις δυνάμεις.

 

ΕΡ. Έχεις πρωταγωνιστήσει και σε αρχείο δράμα, στην «Αντιγόνη» του Σοφοκλή και στην «Ελένη» του Ευριπίδη. Πιστεύεις ότι είναι ένα διαφορετικό είδος θεάτρου;

ΑΠ. Η τραγωδία; Ασφαλώς!… Η τραγωδία είναι ένα βουνό για τον ηθοποιό. Και απαιτείται σωστή προετοιμασία και προσήλωση για να μπορέσεις να το ανέβεις. Και ασκητική ζωή επιπλέον. Και τις δύο φορές που έπαιξα τραγωδία (και μάλιστα δύσκολους ρόλους) ζούσα μια απόλυτα λιτή ζωή. Με αυστηρό πρόγραμμα. Η τραγωδία επιβάλλει πειθαρχία. Απόλυτο έλεγχο των εκφραστικών σου μέσων. Και τεχνική.

Μ’ αρέσει αυτός ο τρόπος λειτουργίας. Μου πάει. Και πραγματικά θα ήθελα να ξαναζήσω την εμπειρία της ερμηνείας ενός τραγικού ρόλου.

ΕΡ. Έχεις καταπιαστεί και με την μετάφραση θεατρικών έργων. Ήταν κάτι που σου ανατέθηκε ή το έκανες για προσωπικούς λόγους;

ΑΠ. Ήταν μια δική μου πρωτοβουλία… που η αρχή της βρίσκεται στα χρόνια που είχα το δικό μου θέατρο και το δικό μου θίασο. Τότε μου έφερναν πολλοί μεταφραστές έργα, μου τα πρότειναν για να τα ανεβάσω. Διαβάζοντας, λοιπόν, επεσήμανα λεκτικά ατοπήματα, κακά ελληνικά κάποιες φορές, μεταφράσεις πρόχειρες χωρίς φαντασία… άλλες ήταν σε πιστή απόδοση του αγγλικού ή του γαλλικού κειμένου (με αποτέλεσμα να μην είναι σωστά ελληνικά)… Είναι δύσκολο πράγμα η μετάφραση. Πρέπει να μεταφέρεις ένα ολόκληρο έργο στη γλώσσα σου, με την ελληνική φρασεολογία, χωρίς ωστόσο να προδώσεις το «γράμμα» και το πνεύμα του συγγραφέα.

Από τότε, λοιπόν, έλεγα πως κάποια στιγμή θα ’πρεπε να μεταφράσω εγώ ένα έργο… Αλλά δεν είχα χρόνο… Αργότερα, όταν είχα απαλλαγεί από τις θιασαρχικές μου υποχρεώσεις, αποφάσισα να πραγματοποιήσω κι αυτό το παλιό μου όνειρο…

Εδώ θα πρέπει να προσθέσω, ότι είμαι ένας άνθρωπος χωρίς απωθημένα. Δεν υπήρξε κάτι που να το ονειρεύτηκα κάποια στιγμή και δεν το πραγματοποίησα. Στον εύθετο χρόνο… Όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, καταπιάστηκα και με τη μετάφραση. Και –δόξα τω Θεώ− είδα και δυο μεταφράσεις μου να ανεβαίνουν στη σκηνή. Η μία είναι το “Blood moon” του Νίκολας Καζάν, που ανέβασε σε δύο διαφορετικές παραστάσεις ο Νίκος Καμτσής (το 2001 και το 2009) – και η άλλη είναι το «Εξαιρετικές περιστάσεις» του Μπέρναρντ Σλέηντ που ανεβάσαμε με τον Νίκο Δαφνή (εγώ κράτησα τον πρωταγωνιστικό ρόλο) το 2004.

ΕΡ. Εκτός από το θέατρο έχεις ασχοληθεί και με τον κινηματογράφο και μάλιστα το 1977 βραβεύτηκες στο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης με τιμητική διάκριση για τη ερμηνεία σου στην ταινία «Το κλειστό παράθυρο» του Ερμή Βελόπουλου. Θεωρείς ότι η βράβευση είναι η καταξίωση του καλλιτέχνη;

ΑΠ. Είναι μια χαρά… τίποτα περισσότερο, νομίζω. Απόδειξη, ότι μετά τη βράβευση μου ΔΕΝ είχα ούτε μισή πρόταση για να παίξω σε κινηματογραφική ταινία. Ούτε και κυνηγώ βραβεία. Μόνο η ποιότητα της δουλειάς μ’ ενδιαφέρει. Και, τώρα πια, να περνάω και καλά… Να είναι μια καλή συνεργασία, χωρίς προβλήματα.

ΕΡ. Έχεις πρωταγωνιστήσει και σε πολλές τηλεοπτικές σειρές που γνώρισαν μεγάλη επιτυχία όπως «Μια υπέροχη γλωσσού» του Δημ. Ψαθά, «Ρωμανός Δ΄ Διογένης» του Νίκου Φώσκολου, και «Ο κόσμος και ο Κοσμάς» του Γρηγόρη Ξενόπουλου. Υπάρχουν στιγμές που θυμάσαι με νοσταλγία τα χρόνια εκείνα;

ΑΠ. Όλα τα θυμάμαι με γλύκα. Γιατί ήταν ωραίες δουλειές, ποιοτικές, με καλό κλίμα… Και πραγματικά θεωρώ τον εαυτό μου ευτυχή, που έχει στα μπαγκάζια του τόσες πολλές και ευεργετικές μνήμες.

ΕΡ. Θέατρο, κινηματογράφος ή τηλεόραση; Υπάρχει σειρά προτίμησης και γιατί;

ΑΠ. Όλα για μένα έχουν την ίδια γοητεία… Και το ραδιόφωνο επίσης… Και όλα τα υπηρέτησα με την ίδια χαρά. Θα ξεχώριζα ίσως μόνο το θέατρο. Γιατί στο θέατρο έχεις τη χαρά της απ’ ευθείας επικοινωνίας με το θεατή. Και γιατί, επίσης, το θέατρο είναι μια καθημερινή ζωντανή λειτουργία. Καμιά παράσταση δεν είναι ίδια με την προηγούμενη. Δεν είναι κασέτα το θέατρο ούτε DVD… Στο θέατρο ο ηθοποιός κουρντίζει κάθε βράδυ το όργανό του (την ψυχή του) για να ενσαρκώσει το ρόλο. Με δεύτερο πόλο και αποδέκτη, τον θεατή. Αυτή η λειτουργία είναι αναντικατάστατη… δεν συγκρίνεται με τίποτα άλλο.

ΕΡ. Πολύ όμορφη γυναίκα με ανήσυχο πνεύμα που δεν επαναπαύεται. Καταπιάνεσαι και με το ραδιόφωνο όπου σε συναντάμε μέχρι σήμερα στον Alpha 989. Μπορείς να μας μιλήσεις για τη σχέση σου με το ραδιόφωνο;

ΑΠ. Άλλη μια υπέροχη σχέση… Το λατρεύω το ραδιόφωνο. Λατρεύω αυτή την ιδιότυπη σχέση που δημιουργείται ανάμεσα σε μια φωνή και έναν ακροατή. Το ραδιόφωνο μπορεί να σε ενημερώσει, να σε μορφώσει (αν είναι ποιοτικό), να σε ταξιδέψει, να διεγείρει τη φαντασία σου… ακριβώς επειδή δεν έχει εικόνα…

Θυμάμαι, όταν ήμουνα μικρό κοριτσάκι, που έπαιρνα ένα τρανζίστορ που είχαμε τότε, το κόλλαγα στ’ αυτί μου τις νύχτες (για να μην ενοχλήσω τους υπόλοιπους) και άκουγα το θέατρο στο μικρόφωνο… Και μέσα από τις ερμηνείες των ηθοποιών, ταξίδευα. Και οργίαζε η φαντασία μου. Και έβλεπα δέντρα, λουλούδια, μάχες, σπιτικά… Το ραδιόφωνο είναι όπως ένα βιβλίο. Αφήνει τη φαντασία του ακροατή (ή του αναγνώστη, αν μιλάμε για βιβλίο) να φτιάξει τις δικές του εικόνες.

Όσον αφορά στην τρέχουσα συνεργασία μου με τον Alpha989, με χαρά μου λέω κάθε Κυριακή βράδυ στις  9: Αχ, τι καλά που είν’ εδώ… Και το εννοώ. Είναι τόσο ενδιαφέρουσα, τόσο περιεκτική αυτή η ραδιοφωνική παρέα… Και την απολαμβάνουν πολλοί, πάρα πολλοί. Πολύ ενδιαφέροντα είναι όμως, και τα θέματα που θίγω. Θέματα που ακουμπούν το ενδιαφέρον και το θυμικό των ακροατών.

ΕΡ. Το ανήσυχο πνεύμα εξακολουθεί να μην «επαναπαύεται». Ξεκινάς ως αρθρογράφος-σχολιογράφος με τις εφημερίδες «Εβδόμη» και «Κυριακάτικη Ακρόπολη» και συνεχίζεις με τη συγγραφή βιβλίων. Πως μπήκε η συγγραφή στη ζωή σου;

ΑΠ. Να πω τυχαία ;… Δεν πιστεύω στο τυχαίο. Πιστεύω πως σε κάθε άνθρωπο έχει δοθεί (από τη γέννησή του) ένα έργο να επιτελέσει, απλώς δεν το ξέρει από την αρχή. Του αποκαλύπτεται σιγά-σιγά. Και κάποτε κάνει το πρώτο βήμα.

Το πρώτο βήμα για μένα έγινε τότε, στη συνεργασία μου με τις εφημερίδες που ανέφερες… Μου έγινε μια πρόταση (τυχαίο ;… δε νομίζω) – την αποδέχθηκα, ξεκίνησε η συνεργασία… τα άρθρα μου και τα χρονογραφήματά μου διαβαζόντουσαν με ενδιαφέρον… και απότοκος αυτής της συνεργασίας ήταν το πρώτο μου βιβλίο με τίτλο «Προσωπική απόδραση», που ήταν μια συλλογή από τα καλύτερα χρονογραφήματα που είχα γράψει για τις εν λόγω εφημερίδες. Κάπως έτσι μπήκα στο χώρο του βιβλίου.

ΕΡ. «Ηθοποιός, Σκιά και Φως» (Εγχειρίδιο για υποψήφιους και νέους ηθοποιούς) πιστεύεις ότι η θεωρία ή η πράξη βοηθάει έναν νέο ηθοποιό;

ΑΠ. Το «Ηθοποιός, Σκιά και Φως» ήταν το δεύτερο βιβλίο μου, βιβλίο που γράφτηκε για να καλύψει ένα κενό. Αυτό, του επαγγελματικού προσανατολισμού, όσον αφορά στο επάγγελμα του ηθοποιού. Το έγραψα με παρότρυνση της φίλης μου δημοσιογράφου Σύσσης Καπλάνη, για να βοηθήσει νέα –ταλαντούχα πιθανώς– παιδιά, που σκόπευαν να γίνουν ηθοποιοί, αλλά δεν είχαν καμιά σχέση με το θέατρο, που δεν ήξεραν από πού να πιάσουν το νήμα.

Βοηθήθηκαν πολλοί… Ακόμα μου λένε ηθοποιοί και θεατρολόγοι, πόσο τους είχε βοηθήσει αυτό το εγχειρίδιο σε κάποιες εποχές, που δεν ήξεραν που παν τα τέσσερα… Πρόσφερε έργο, κι αυτό μου δίνει μεγάλη χαρά.

Θεωρία και πράξη… και τα δυο πιστεύω πως πρέπει να υπάρχουν στα εφόδια ενός ηθοποιού. Στη θεωρία βασιζόμαστε κάποιες φορές, για να προχωρήσουμε στην πράξη. Εξ άλλου, μην ξεχνάμε, ότι έχουμε πάντοτε ανάγκη από πεπαιδευμένους ηθοποιούς και σκηνοθέτες. Και η παιδεία, η θεατρική παιδεία, έχει για βάση της τη θεωρία, την έρευνα, την αναζήτηση, τη μελέτη.

ΕΡ. «Σαν άσπρο πούπουλο σ’ απέραντο γαλάζιο». Τόσο ελαφρύ που μπορεί να επιπλεύσει και τόσο ευαίσθητο ώστε μπορεί να αφανιστεί. Τι ήθελες να πεις με αυτό το βιβλίο σου;

ΑΠ. Αυτό το βιβλίο δεν περιγράφεται. Διαβάζεται. Λυπάμαι που δεν υπάρχει πλέον στην αγορά (έχει εξαντληθεί) , ευελπιστώ όμως ότι σύντομα θα επανεκδοθεί, για να μπορέσουν να το χαρούν περισσότεροι… Το «πούπουλο» σ’ αυτό το μυθιστόρημα είναι η Ψυχή. Που για να μπορέσει να αιωρηθεί σαν άσπρο πούπουλο σ’ απέραντο γαλάζιο, πρέπει να είναι ελαφριά… απαλλαγμένοι από τη βαρύτητα της ύλης. Και το «απέραντο γαλάζιο» είναι το γαλάζιο της αιωνιότητας που μας περιμένει μετά την αποκόλλησή μας από τα γήινα.

Είναι ένα σημαντικότατο βιβλίο… που ακόμα μιλούν γι’ αυτό όσοι το διάβασαν τότε, στην α’ του έκδοση το 2000… και πάρα πολλοί που έχουν ακούσει σχόλια, προσδοκούν την επανέκδοσή του.

ΕΡ. «Η φίλη σου, Ροζαλία» ένα ακόμα βιβλίο σου. Σε τι είδους φιλία αναφέρεσαι και τι είναι για σένα η φιλία;

ΑΠ. Αυτή η «φιλία» που διατρέχει το μυθιστόρημα, είναι μια ιερή φιλία. Είναι η φιλία της Ροζαλίας με το Θεό !

Και για να δώσω ένα στίγμα για όσους δεν το έχουν διαβάσει μέχρι τώρα… όλο το βιβλίο, όλες αυτές οι 500 σχεδόν σελίδες, είναι ένα γράμμα προς το Θεό. Ένα γράμμα που γράφει η φίλη του Θεού, Ροζαλία. Αρχίζει: «Αγαπημένε μου Θεέ, Καιρό ήθελα να σου στείλω ένα γράμμα… και τελειώνει : «Η φίλη σου, Ροζαλία» − που είναι και ο τίτλος του βιβλίου.

Κι η Ροζαλία βέβαια κάνει αυτό που κάνουν πολλοί άνθρωποι… που συχνά σηκώνουν τα μάτια ψηλά και μιλάνε στο Θεό. Η διαφορά είναι πως η Ροζαλία του γράφει. Και του γράφει ένα τεράστιο γράμμα- εξομολόγηση, γιατί στα βάθη της ψυχής της κρατά ένα φοβερό μυστικό, κάτι που δεν αποκάλυψε ποτέ σε άνθρωπο, και που μόνο στο Θεό θέλει να το εξομολογηθεί.

Και το μυστικό είναι πως η Ροζαλία βιάστηκε στα δεκατέσσερά της −αγνό και ανυποψίαστο κοριτσάκι− από τον ίδιο της τον πατέρα. Κι από και πέρα την περίμενε μια δραματική ζωή… μια ζωή γεμάτη σκαμπανεβάσματα και εκπλήξεις… που στο τέλος  όμως της χάρισε το δάφνινο στεφάνι του νικητή.

Είναι απέραντα σαγηνευτική η ΡΟΖΑΛΙΑ. Και έχει κατακτήσει μέχρι τώρα αμέτρητες ψυχές. Ανθρώπους που πήραν δύναμη, για να συνεχίσουν τον δικό τους δύσκολο ανηφορικό δρόμο. Κάποιοι, δε, θεωρούν την «Ροζαλία» και λίγο μεταφυσικό βιβλίο. Πιστεύουν ότι τους βοηθά στη ζωή τους. Μακάρι να είναι έτσι…

Γι’ αυτούς που ενδιαφέρονται να τη διαβάσουν να πω, ότι η Ροζαλία βρίσκεται στα βιβλιοπωλεία, ήδη εξαντλεί την 6η της έκδοση και ετοιμάζεται η 7η… Είναι το bestseller μου… και νομίζω ότι θα προχωρεί με τον ίδιο ρυθμό πάντα, γιατί οι άνθρωποι πάντοτε θα έχουν την ανάγκη βοήθειας από ένα καλό βιβλίο.

ΕΡ. «Το Ζ της ζωής», ένα βιβλίο για την κακοποίηση της γυναίκας και το πώς αυτή αντιμετωπίζεται από το περιβάλλον και την κοινωνία. Πιστεύεις πως χρειάζεται πολύς δρόμος ακόμα για να βρει η γυναίκα τη θέση που της αρμόζει στην οικογένεια ή/και στην κοινωνία;

ΑΠ. Τη θέση της στην οικογένεια και την κοινωνία την έχει βρει η γυναίκα. Διεκδίκησε και διεκδικεί τα δικαιώματά της και κανείς δεν την αμφισβητεί πλέον… Εγώ στο «Ζ της ζωής» επικεντρώνομαι στην κακοποίηση της γυναίκας, μια μάστιγα που αντί να αμβλύνεται σε έναν κόσμο που θέλει να λέγεται «πολιτισμένος» και «πεπαιδευμένος»… αντίθετα οξύνεται!

Όμως το θέμα, για μένα, δεν είναι τι κάνει ο άντρας… Ο άντρας θα πράξει αυτό που του επιβάλλει η καταγωγή του, τα βιώματά του, τα απωθημένα του, οι ορμόνες του… Εμένα με ενδιαφέρει ΤΙ θα κάνει η γυναίκα σε περίπτωση κακοποίησης. Πώς θ’ αντιδράσει. Θ’ αντισταθεί ; Θα ορθώσει ανάστημα ; Ή θα κάτσει να την κάνουνε τουλούμι στο ξύλο, καταστρέφοντας έτσι τη ζωή της και τη ζωή των παιδιών της;

Η ηρωίδα μου στο «Ζ της Ζωής», η Ηλέκτρα, βρίσκει το κουράγιο να δραπετεύσει. Με ένα σπασμένο χέρι (της το ’σπασε ο φιλόστοργος σύζυγος) και ένα μωρό στην αγκαλιά. Θα περάσει πολλά… πολλές Συμπληγάδες… αλλά θα τα καταφέρει να γλυτώσει από τον βραχνά. Και ο αίτιος θα τιμωρηθεί, όπως του αξίζει.

Θέλω να πω συμπληρωματικά, ότι και το «Ζ της Ζωής» έχει βοηθήσει πολλές γυναίκες να συνειδητοποιήσουν την αβίωτη κατάστασή τους και να κάνουν την έξοδό τους προς την Ελευθερία. Κι αυτό είναι η τεράστια αμοιβή για μένα. Να βλέπω ότι τα βιβλία μου δεν είναι απλά αναγνώσματα, αλλά συμβάλλουν… βοηθούν ψυχές να βρουν το δρόμο τους.

Επίσης να προσθέσω, ότι «Το Ζ της Ζωής» θα επανεκδοθεί μέσα στο 2015 από τις εκδόσεις ΙΩΛΚΟΣ.

ΕΡ. Το τελευταίο σου βιβλίο έχει τον τίτλο «12 και 5 αμαρτωλές ιστορίες» − Δεκαεπτά ιστορίες αμαρτίας και εκτροχιασμού, στο 12 και 5 του πολιτισμού μας. Καυτηριάζεις την εποχή μας;

ΑΠ. Ναι! Την εποχή του «απολίτιστου» πολιτισμού μας, όπως τον αποκαλώ. Γιατί, ξέρεις, πολιτισμός δεν σημαίνει να πίνουμε το τσάι μας σε πορσελάνινα φλιτζάνια, ούτε να έχουμε το τελευταίου τύπου tablet. Πολιτισμός σημαίνει ευγένεια, εντιμότητα, αγάπη, και σεβασμός του ανθρώπου προς τον συνάνθρωπο. Απ’ τη στιγμή που έχουμε γίνει μια κοινωνία χάους, μια ανθρωποφαγική κοινωνία στην ουσία, ένα συνονθύλευμα ανθρώπων που συναγωνίζονται για το ποιος θα βάλει στο χέρι τον άλλον… ποιος θα είναι ο πρώτος νικητής στο κυνήγι του εύκολου χρήματος… απ’ τη στιγμή που κυκλοφορεί γύρω μας τόση υποκρισία, τόσο ψέμα, τόση προδοσία, τόση αναλγησία (με περίτρανο πρόσφατο παράδειγμα το χαμό του Βαγγέλη Γιακουμάκη)… για ποιον πολιτισμό μιλάμε ;

Ναι, ήθελα να γράψω ένα βιβλίο, για να καταγγείλω τις αμαρτίες της καθημερινότητας, αυτές που εγώ αποκαλώ: «Αμαρτήματα της διπλανής πόρτας». Που κάποια απ’ αυτά είναι τραγικά, σοκαριστικά (όπως μια μητέρα που εξωθεί τα κορίτσια της στην πορνεία)… όμως υπάρχουν και αρκετά, που ίσως δεν τα αναγνωρίζουμε πια ως «αμαρτήματα» – τόσο πολύ τα έχουμε συνηθίσει… ή τόσο πολύ τα έχουμε εντάξει σε ένα σύστημα ζωής, που πιθανώς και να επιβραβεύει την ανεντιμότητα, τη λαμογιά και την υποκρισία… Με λίγα λόγια, δυστυχώς, έχουμε φέρει την αμαρτία στα μέτρα μας.

Κάθε ιστορία, λοιπόν, απ’ αυτές τις δεκαεπτά, στηλιτεύει και ένα αμάρτημα. Κάθε ιστορία είναι και μια μαχαιριά στο προσωπείο αυτού του «πολιτισμού», που πιστεύει ότι βρίσκεται ακόμη στην ακμή του, ενώ ήδη έχει διολισθήσει στην παρακμή. Δεν βρισκόμαστε στο «παρά πέντε», ούτε καν στο «ακριβώς»… Προσωπικά, θεωρώ, ότι έχουμε ήδη περάσει στο «…και 5» του σύγχρονου πολιτισμού μας.

Και θα ’θελα να πω, μια που μου δίνεται η ευκαιρία, ότι ήδη και αυτό το βιβλίο έχει συμβάλει στο να κάνουν κάποιοι άνθρωποι την αυτό-κριτική τους… να δουν ίσως τον εαυτό τους ενώπιος ενωπίω… και μακάρι να ταραχτούν και κάποιες συνειδήσεις. Εξ άλλου οι «12 και 5 αμαρτωλές ιστορίες» έχουν χαρακτηριστεί ως «ανατρεπτικό και προκλητικό βιβλίο». Καλή είναι η πρόκληση. Αφυπνίζει !

ΕΡ. Τον Δεκέμβριο του 2009 βραβεύτηκες από τη Διεθνή Εταιρεία Στήριξης Οικογένειας για τη συμβολή σου στο τεράστιο πρόβλημα της γυναικείας και παιδικής κακοποίησης μέσα από τα μυθιστορήματά της «Η φίλη σου, Ροζαλία» και «Το Ζ της ζωής». Πως εισέπραξες αυτή την επιτυχία;

ΑΠ. Δεν την ήθελα τη βράβευση. Δεν μ’ ενδιαφέρουν τα βραβεία. Τη δέχθηκα για να μην παρεξηγηθώ, μη με πούνε ακατάδεχτη… Η δική μου ανταμοιβή (όπως σου είπα και προηγουμένως) είναι να βλέπω τα βιβλία μου να αποφορτίζουν ανθρώπους, να γαληνεύουν την ψυχούλα τους… ή να τους ωθούν να κάνουν ένα πρώτο βήμα προς κάποια έξοδο. Δεν υπάρχει τίποτα πιο σημαντικό απ’ αυτό!

ΕΡ. Τον Οκτώβριο του 2012 δημιούργησες τη Δράση αλληλεγγύης ΦΙΛΟΚΟSΜΟS. Πως δραστηριοποιείται;

ΑΠ. Ο ΦΙΛΟΚΟΣΜΟΣ είναι το καμάρι της ψυχής μου. Και προσωπικό μου δημιούργημα. Από τα πλέον σημαντικά πράγματα που έχω κάνει στη ζωή μου.

Δημιουργήθηκε εντελώς τυχαία τον Οκτώβριο του 2012, όταν μιλώντας με τον αρτοποιό της γειτονιάς μου, τον Αντρέα τον Λάμπρου, πληροφορήθηκα ότι τα προϊόντα που δεν διατίθενται στη διάρκεια της μέρας (ψωμί, τυρόπιτες, σπανακόπιτες  κ.λπ) τα «πετά» γιατί δεν έχει πού να τα δώσει. Ταράχτηκα που το άκουσα, και αμέσως ανασκουμπώθηκα. Με τη βοήθεια δυο-τριών φίλων, αρχίσαμε να λειτουργούμε τον «ΦΙΛΟΚΟSΜΟ». Δεν είμαστε σωματείο, ούτε σύλλογος, δεν έχουμε καταστατικό δηλαδή, ούτε ΔΣ. Είμαστε μια απλή Δράση Αλληλεγγύης, που όμως έχει κάνει σπουδαία δουλειά μέχρι τώρα.

Το πώς λειτουργούμε… δεν είναι εύκολο να το ακολουθήσει κανείς. Κάθε βράδυ, και εννοώ κάθε βράδυ, πηγαίνω και παίρνω ψωμί και αρτοσκευάσματα από το φούρνο του Ανδρέα Λάμπρου (μερικές φορές έχουμε προϊόντα και από άλλο φούρνο), και στη συνέχεια τα προωθούμε προς άπορες οικογένειες και Ιδρύματα. Ιδρύματα που συνδράμουμε είναι η «Στέγη γερόντων» Αγ. Παρασκευής, η μονή «Τίμιος Σταυρός» (και τα δύο ιδρύματα διαθέτουν και γηροκομείο)… και επίσης στο «Κοινωνικό Μαγειρείο» της Αγ. Παρασκευής, που κι εκεί γίνεται σημαντική δουλειά για τους αναξιοπαθούντες της Αγ. Παρασκευής.

Βέβαια, προϊόντος του χρόνου, επεκταθήκαμε. Τώρα συγκεντρώνουμε και ρούχα, παπούτσια, παιχνίδια, είδη σπιτιού, μικροσυσκευές… ο,τιδήποτε χρειώδες που δεν  μπορεί να το αγοράσει κάποιος που βρίσκεται σε δύσκολη οικονομική κατάσταση. Είναι μια full job δραστηριότητα, σε καθημερινή βάση, που δεν γνωρίζει ωράριο, και που με γεμίζει αφάνταστα. Το μόνο που δημιουργεί κάποιο πρόβλημα, είναι πως δεν μπορώ να έχω πια κοινωνική ζωή. Τα βράδια μου όλα είναι κλεισμένα με τη Δράση. Κι οι φίλοι μου παραπονιούνται, και με το δίκιο τους, γιατί με έχουν χάσει… Δεν πειράζει… Είναι τόσο σημαντικό και απαραίτητο αυτό που γίνεται, ώστε τα κοινωνικά μπορούν να περιμένουν.

ΕΡ. Υπάρχει κάτι νέο που ετοιμάζεις σε οποιονδήποτε τομέα;

ΑΠ. Τώρα βρίσκομαι στις τελικές διορθώσεις του επόμενου βιβλίου μου… Προγραμμάτιζα να εκδοθεί μέσα στο 2015, αλλά δεν νομίζω να μας το επιτρέψουν οι «Αμαρτωλές Ιστορίες», που σημειώνουν μεγάλη επιτυχία και μου κάνουν συνέχεια προτάσεις για παρουσιάσεις. Θα δούμε. Δε βιάζομαι.

ΕΡ. Έχεις ελεύθερο χρόνο; Πως χαλαρώνεις από τις πολλές υποχρεώσεις;

ΑΠ. Ελεύθερο χρόνο; Δεν προλαβαίνω να ανασάνω κάποιες μέρες. Δουλεύω απνευστί και σε διάφορα επίπεδα. Όμως η δουλειά μου είναι η ξεκούρασή μου. Αν σταματήσω να δουλεύω, νομίζω θα πεθάνω… Άμα νιώθω έντονη την ανάγκη να χαλαρώσω, πάω μια βόλτα… ή γυμνάζομαι… ή βουτάω το αυτοκίνητο και τρέχω στη θάλασσα. Η θάλασσα είναι η μεγάλη «γιατρός» μου. Έτσι την αποκαλώ. Τα θεραπεύει όλα !

ΕΡ. Αν ξανάρχιζες τη ζωή σου από την αρχή υπάρχει κάτι που δεν θα έκανες;

ΑΠ. Ναι, υπάρχει κάτι. Δεν θα βιαζόμουνα. Όταν ήμουν μικρή, στην πρώτη μου νεότητα, βιαζόμουνα πολύ. Ήθελα, αν ήταν δυνατόν, όλα να γίνουν σε χρόνο ντε-τε. Αρχίζαμε πρόβες, θυμάμαι, για μια παράσταση, κι εγώ σκεφτόμουνα την πρεμιέρα. Έτσι έχανα την απόλαυση της διαδρομής. «Το ωραίο ταξίδι» για να θυμηθούμε και τον Καβάφη. Σιγά-σιγά κατάλαβα, πως τα πράγματα δεν βι-ά-ζονται. Η ζωή δεν βι-ά-ζεται. Όλα γίνονται στον «ορισμένο» χρόνο. Εμείς βιαζόμαστε. Οι άνθρωποι. Που τα θέλουμε όλα χθες.

Έτσι, έμαθα να περιμένω τα πράγματα να συμβούν. Να δουλεύω και να περιμένω υπομονετικά τους καρπούς των κόπων μου. Γιατί, όντως, η ευχαρίστηση, η ηδονή, βρίσκεται στη δημιουργία, κι όχι στο αποτέλεσμα.

Γι’ αυτό και τώρα, που ασχολούμαι περισσότερο με τη συγγραφή, μόλις τελειώσω ένα βιβλίο, αμέσως ψάχνω το θέμα του επόμενου. Το προηγούμενο είναι πλέον για μένα παρελθόν. Το χάρηκα. Το αν θα έχει επιτυχία ή όχι, θα το δείξουν οι καιροί. Πρόσεξε, τι είπα: Οι καιροί ! Κι αυτό σημαίνει πως η επιτυχία μπορεί ν’ αργήσει. Μπορεί να συμβεί αμέσως, αλλά μπορεί και μετά το θάνατό μου… Άρα «η Ιθάκη» μόνο το ωραίο ταξίδι μπορεί να σου εξασφαλίσει πιθανώς. Και το «ωραίο ταξίδι» θέλω να το απολαμβάνω τώρα.

ΕΡ. Τι θα ήθελες να πεις ως επίλογο της κουβέντας μας;

ΑΠ. Ένα «ευχαριστώ» που μου έδωσες την ευκαιρία να επικοινωνήσω μαζί σου και με τους αναγνώστες σου. Και μια ευχή : Οι άνθρωποι να μπορέσουν επιτέλους να είναι ευχαριστημένοι μ’ αυτά που έχουνε, και να μην γκρινιάζουν συνεχώς γι’ αυτά που δεν έχουν. Ίσως τότε να γίνει πιο βιώσιμος και πιο ήμερος ο κόσμος μας !

Η φωτογράφιση έγινε στον Πύργο της Δουκίσσης Πλακεντίας στην Πεντέλη από τον φωτογράφο Θωμά Γιαννάκη.

https://www.facebook.com/thomasgiannakisphotographer?fref=ts

 

 

Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ.

Γράφει στίχους για τραγούδια, με τελευταίο το «Μαζί μου σε θέλω» (οι στίχοι περιλαμβάνονται στο βιβλίο ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ) σε μουσική και ερμηνεία Χλόης Λάμπρου. Υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός ενώ μεγάλη της αγάπη είναι το θέατρο με το οποίο ασχολείται ερασιτεχνικά.

 

Related posts