Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
02 Απρ 2020
Απόψεις

Η βία των λέξεων!

 

Από τον Χάρη Γαντέ.

Ζούμε σε μια εποχή που η ανομία αλλά και η ατιμωρησία βρίσκονται στα υψηλότερα επίπεδα από ποτέ. Σε μια εποχή που μαζί με την ανομία ο καθένας μπορεί να ξεστομίζει τις μεγαλύτερες ανοησίες, τις χείριστες ασέβειες με μηδενικές συνέπειες και το θράσος δεν έχει όρια. Στο όνομα της δημοκρατίας λέγονται οι μεγαλύτερες ύβρις και ασυδοσίες. Ανταγωνιζόμαστε ποιος θα φανεί ο πιο μεγάλος μάγκας, που θα ξεστομίσει την πιο αθυρόστομη δήλωση.

Δεν χρειάζεται να χτυπήσεις κάποιον για να ασκήσεις bullying. Η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα σπάει, όπως λέει η παροιμία. Άλλο ο διάλογος και άλλο η λεκτική αλαζονεία. Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν πρέπει να δούμε τι είπε ο Μπουτάρης. Αρχικά να ξεκαθαρίσουμε ότι η δήλωση έγινε πριν ένα χρόνο, στο πλαίσιο της εκδήλωσης Concordia Summit, (και αυτό εις απάντηση αυτών που λένε ότι απομονώθηκε η φράση απ’ τα υπόλοιπα λεγόμενα), που έγινε στην Αθήνα και αφορούσε την προώθηση του τουρισμού στην χώρα μας. Αφού μίλησε για την ελληνική πολιτική, το σχέδιό του για την προώθηση της Θεσσαλονίκης και για να προσκαλέσει τούρκους τουρίστες, αποθέωσε τον Κεμάλ Ατατούρκ για τις μεταρρυθμίσεις που έκανε στην Τουρκία, (δεν γνωρίζω αν στην σκέψη του συμπεριέλαβε τις σφαγές και το ξερίζωμα των Ελλήνων από την Μικρά Ασία, τον Πόντο και την Κωνσταντινούπολη) και κατέληξε με το περίφημο: (καθώς η συνέντευξη έγινε στα αγγλικά) I don’t give a shit if he killed Greeks.  Στα ελληνικά η ακριβής μετάφραση είναι: «Δεν δίνω ούτε ένα σκατό εάν σκότωσε έλληνες». Είναι αυτό που λέμε εμείς: «Χέστηκα». «Χέστηκα αν ο Κεμάλ σκότωσε Έλληνες ή όχι». Δηλαδή: Με το «ή όχι» υπονοεί ότι μπορεί και να μην έγινε (αμφισβήτηση του ίδιου του γεγονότος), αλλά και αν έγινε δεν με νοιάζει. Μιλάμε για την σφαγή 350.000 ανθρώπων οι οποίοι έχασαν την ζωή τους με τον πιο ατιμωτικό τρόπο, (όσοι έχουν διαβάσει την ιστορία της γενοκτονίας των Ποντίων γνωρίζουν για πιο πράγμα μιλάω). Για όλα αυτά ο κ. Μπουτάρης δεν δίνει ούτε ένα σκατό του. Ύστερα απ’ αυτήν την δήλωση, (που δεν ήταν η μοναδική με την οποία είχε εξοργίσει πολίτες), θέλησε να βρεθεί και στην εκδήλωση των Ποντίων για την ανάμνηση της γενοκτονίας τους. Έτσι κατέληξε να τις φάει, γιατί με τις δηλώσεις του ξεπέρασε κάθε όριο.

Δεν ήταν λίγοι αυτοί που βιάστηκαν να πουν, ότι ήταν χρυσαυγίτες αυτοί που τον χτύπησαν και όχι ο απλός λαός. Αυτό ακόμη κι αν είναι αλήθεια, δεν πρέπει να μας κάνει να ξεχνάμε ότι απλοί πολίτες είναι αυτοί που γίνονται χρυσαυγίτες, γι’ αυτό άλλωστε ανεβαίνουν και τα ποσοστά τους. Αυτοί οι χρυσαυγίτες είναι κάποιοι από εμάς, που απογοητευμένοι απ’ το παρών σύστημα βρίσκουν στην απελπισία τους σαν διέξοδο αυτή την επιλογή, αφού δεν έχουν άλλη επιλογή. Η ανοχή στην λεκτική βία, είναι μια απ’ τις αιτίες που ταΐζει κόμματα τέτοιου είδους. Πρέπει κάποιος να φτάσει στο σημείο να βιαιοπραγήσει ή να σκοτώσει για να τιμωρηθεί κι αυτό πάλι όχι πάντα.

Μπορείς όμως να σκοτώσεις κάποιον 1000 φορές χωρίς να τον σκοτώσεις. Ή πριν τον σκοτώσεις σωματικά να τον έχεις σκοτώσει πρώτα λεκτικά και ψυχικά, (βλέπε περίπτωση Βαγγέλη Γιακουμάκη). Ή πριν φτάσει κάποιος στο σημείο να σκοτώσει, να τον έχουν σκοτώσει στην ψυχή 1000 φορές. (Βλέπε περίπτωση 17χρονού μακελάρη στην Αμερική). Δικαιολογώ όλη αυτή την βία; Όχι! Η βία είναι καταδικαστέα απ’ όπου κι αν προέρχεται. Το ξαναλέω για να γίνω όσο πιο σαφής γίνεται: Η βία είναι καταδικαστέα απ’ όπου κι αν προέρχεται. Αλλά βία υπάρχει και στα λόγια που σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να είναι πολύ πιο απεχθή απ’ την σωματική. Ας σκεφτούμε μόνο το μέγεθος του πόνου που υπέστησαν αυτοί οι άνθρωποι, την ένταση, την έκταση της τραγωδίας, την διάρκεια, τις πληγές μέσα στον χρόνο. Για τον κ. Μπουτάρη όλα αυτά δεν μετράνε παραπάνω απ’ το σκατό του. Το ότι είπε λοιπόν αυτά τα λόγια εν μέσω τουριστικών δηλώσεων, δεν δικαιολογεί το απεχθές της δήλωσης ούτε το απαλείφει. Και είναι λογικό να γεννήσει οργή, (ειδικά στα θύματα της γενοκτονίας) η οποία με κάποιο τρόπο θα θελήσει να εκφραστεί. Και αν η δικαιοσύνη δεν επέμβει, τότε ποια διέξοδο μπορεί να βρει; Και ναι μεν δεν πρέπει να δικαιολογούμε την βία, αλλά βία είναι και αυτή που εκφράζεται με λόγια. Βία είναι και το είδος της δικαιοσύνης που δεν τιμωρεί την λεκτική βία, αλλά μόνο την όποια αυτοδικία, στην έλλειψη που δημιουργεί η μη επέμβαση της νόμιμης δικαιοσύνη. Αλλά δεν είναι δημοκρατία να λέω ότι θέλω, χωρίς καμία συνέπεια. Άλλο η λογοκρισία, που είναι το σταμάτημα μιας αντίθετης άποψης απ’ την δική μου και άλλο η ύβρις, η ασέβεια, η προσβολή σε έναν άνθρωπο ή σε μια ομάδα ανθρώπων ή στον πόνο ενός ολόκληρου λαού. Άλλωστε τα λόγια οδηγούν και σε πράξεις ή γίνονται πράξεις κάποια στιγμή, γιατί φανερώνουν την επιθυμία και τις προθέσεις, που υπάρχουν στον εσωτερικό κόσμο του ατόμου. Μήπως ο Ερντογάν που αμφισβητεί την συνθήκη της Λωζάνης και μας απειλεί με πόλεμο τα λέει για πλάκα; Είναι αέρας αυτά τα λόγια ή μόνο λόγια; Είναι απίθανο να τα κάνει και πράξη κάποια στιγμή; Αλλά όπως είπα στην αρχή ζούμε στην εποχή των μεγάλων αμφισβητήσεων και των αθυρόστομων δηλώσεων. Δηλώσεις όπως: « Σας κάναμε σαλαμούρα τότε το 1922». Ή από τον αρχηγό και τα μέλη της χρυσής αυγής: «Το ολοκαύτωμα δεν έγινε». Ή «χέστηκα αν ο Κεμάλ Αττατούρκ σκότωσε χιλιάδες έλληνες».

Η ασέβεια πρέπει να τιμωρείτε. Όσον αφορά τον κ. Κατσίκη που τόλμησε να μιλήσει εναντίον των ομοφυλόφιλων και της απαίτησης να υιοθετούν παιδιά; Εκεί ήταν που έπιασε τον πολιτικό κόσμο όλη η ευαισθησία και η ευθιξία και οργάνωσαν ειδικό δικαστήριο για να τον τιμωρήσουν. (Η οποία αποφεύχθηκε τελευταία στιγμή για επικοινωνιακούς λόγους και για τον φόβο ανεπιθύμητων αντιδράσεων).  Όσον αφορά τον Μπουτάρη δεν ίδρωσε το αυτί κανενός που κάποιος πρόσβαλε με τον πιο προσβλητικό τρόπο την γενοκτονία μιας φυλής. Πολλά μέτρα και διαφορετικά σταθμά, ανάλογα την περίπτωση. Αυτή είναι η υποκρισία της εποχής. Γιατί έχουμε καταλήξει να μισούμε το δίκαιο και να αγαπάμε την διαστροφή. Και έπεται συνέχεια, γιατί σε μια κατηφόρα με χαλασμένα φρένα, όσο κι αν φωνάζει κανείς δεν μπορεί να αποτρέψει το μοιραίο, παρά μόνο η ίδια η πρόσκρουση.

Related posts