Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
27 Σεπ 2020
Πολιτισμός

Η Άννη Παπαθεοδώρου μιλάει για το νέο βιβλίο της «Ευτοπία, Η φλόγα της επανάστασης»

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Η Άννη Παπαθεοδώρου γεννήθηκε το 1960 στην Αθήνα. Σπούδασε Οικονομικά στο Οικονομικό Τμήμα της Νομικής στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Δούλεψε σε διάφορες εταιρείες στον ιδιωτικό τομέα και στη συνέχεια εργάστηκε στην Εμπορική Τράπεζα. Μετά τη συνταξιοδότησή της ασχολήθηκε κυρίως με θέματα της πόλης. Κυψελιώτισα γέννημα θρέμμα, ανήκει σε μια άτυπη συλλογικότητα, την Ομάδα Κατοίκων Κυψέλης.

Δεν εγκατέλειψε ποτέ το ενδιαφέρον της για την οικονομία, καθώς και την πολιτική, διαβάζοντας πάρα πολλά σχετικά βιβλία. Σημαντικό ενδιαφέρον της είναι το σκάκι, και είναι μέλος του Α.Ο. Πήγασος Κυψέλης. Ζει πάντα στην Κυψέλη και έχει έναν γιο.

Aπό την Άνεμος εκδοτική κυκλοφορεί και το πρώτο βιβλίο: «Ευτοπία – Τα χρόνια του μανιφέστου» (μυθιστόρημα, 2018)

 ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Άννη πρόσφατα κυκλοφόρησε το δεύτερο βιβλίο της τριλογία σου Ευτοπία. Τι θέλεις να δηλώσεις με τη λέξη Ευτοπία;

ΑΝΝΗ ΠΑΠΑΘΟΔΩΡΟΥ: Θα φανεί ίσως περίεργο, αλλά η λέξη Ευτοπία μου προέκυψε κάπου προς το τέλος του πρώτου βιβλίου. Και μου προέκυψε από μόνη της. Είχα ήδη στήσει έναν νέο κόσμο, κρυφό μεν και υπόγειο, που λειτουργούσε άψογα δε. Έναν κόσμο όμορφο, με δικαιοσύνη, με ελευθερία, με κατανόηση, με σύμπνοια, με αλληλεγγύη. Ακολούθησα την σκέψη των πρώτων κατοίκων του, που μέχρι την δημιουργία αυτού του κόσμου, ζούσαν σε μια απόλυτη δυστοπία και θέλησα να δείξω την πλήρη αντίθεση του ενός κόσμου με τον άλλον. Επιπλέον, ήθελα να διαχωρίσω εντελώς τον κόσμο αυτόν από την ουτοπία, δηλαδή το απραγματοποίητο. Νομίζω ήθελα κατά βάθος να δηλώσω την ακλόνητη πίστη μου πως τα ωραία πράγματα δεν είναι ουτοπικά αλλά από μας εξαρτάται η πραγματοποίησή τους. Η Ευτοπία θέλει πολύ αγώνα για να γίνει πραγματικότητα, αγώνα που οι περισσότεροι δεν είμαστε διατεθειμένοι να δώσουμε και έτσι βολευόμαστε να την ονομάζουμε ουτοπία, ώστε να μην χρειαστεί να κουραστούμε αλλά και να νοιώθουμε ήσυχοι με την συνείδησή μας.  

Μ.Γ.: Το πρώτο βιβλίο είχε τον υπότιτλο «Τα χρόνια του μανιφέστου». Σε τι είδους μανιφέστο αναφέρεται;

Α.Π.: Το Μανιφέστο είναι μία διακήρυξη. Μια διακήρυξη συνήθως πολιτικού ή κοινωνικού περιεχομένου, όπου αναφέρονται οι βασικές αρχές ενός κινήματος.

Το συγκεκριμένο Μανιφέστο του βιβλίου είναι μια πολιτικο-κοινωνική διακήρυξη και ένα σύνολο νόμων, με βάση τους οποίους στήθηκε ο κόσμος μετά την κρίση και ως συνέπεια αυτής. Αυτής της κρίσης που ζει σήμερα η Ελλάδα αλλά και ο κόσμος ολόκληρος.  Το Μανιφέστο του βιβλίου, με πρόσχημα την αντιμετώπιση της κρίσης,  εισήγαγε μια μορφή παγκόσμιας διακυβέρνησης με κλειστά όμως σύνορα. Μια διακυβέρνηση με έλεγχο γεννήσεων και θανάτων, έλεγχο επαγγελμάτων και διαχωρισμό των περιοχών σε ζώνες.

 

Μ.Γ.: Γράφεις ότι με την επικράτησή του «Το Μανιφέστο και οι νόμοι του κατάφεραν πολύ εύκολα να κερδίσουν τη γενική αποδοχή από την πλειονότητα των ανθρώπων με ανακούφιση». Ποια ήταν η ανακούφιση που τους προσέφερε;

Α.Π.: Αν δούμε την σημερινή κατάσταση που αντιμετωπίζουμε εμείς αλλά και οι άλλοι λαοί, βλέπουμε την αυξανόμενη δυσαρέσκεια του κόσμου. Ο κόσμος ολοένα και αντιδρά και ολοένα και ζητά λύση στα προβλήματά του. Όταν τα προβλήματα οξύνονται, οξύνεται και η αντίδραση. Η αντίδραση και η απαίτηση να δοθούν λύσεις. Οι λύσεις που επινοούνται δεν είναι πάντα οι σωστές, ούτε είναι πάντα προς όφελος των πολλών. Όμως όταν το πλοίο βυθίζεται, οι επιβάτες έχουν ανάγκη να πιστέψουν σε μια βοήθεια που μπορεί και να μην έρθει ποτέ. Πολλές φορές έχουμε ανάγκη να πιστέψουμε σε λύσεις που τις προτείνουν οι ειδικοί, όπως έγινε και στο δικό μου Μανιφέστο, όσο παράλογες ή παράτολμες και αν είναι. Πολλές φορές μάλιστα εξαιτίας ακριβώς αυτού.

Τελικά το φως στο βάθος του τούνελ είναι αυτό που αναζητάμε και δυστυχώς δεν δυσκολευόμαστε και τόσο να πιστέψουμε κάποιον που μας το υπόσχεται.

 

Μ.Γ.: Το δεύτερο βιβλίο έχει τον υπότιτλο «Η φλόγα της επανάστασης». Τι οδήγησε στη φλόγα της επανάστασης;

Α.Π.: Μα τι άλλο εκτός από την αφύπνιση. Την αφύπνιση του κόσμου, που συνειδητοποίησε πόσο λάθος ήταν το Μανιφέστο και ο τρόπος διακυβέρνησης που αυτό εισήγαγε. Επιπλέον η εξέλιξη του Μανιφέστου σε αυτό που ήταν εξ αρχής προδιαγεγραμμένο, έκανε πιο έντονα και πιο φανερά στον κόσμο τα προβλήματα.

 

Μ.Γ.: Τα βιβλία σου αντικατοπτρίζουν τη σημερινή πραγματικότητα της παγκοσμιοποίησης;

Α.Π.: Νομίζω πως αυτό είναι αρκετά σαφές. Το Μανιφέστο στο βιβλίο μου είναι ένας τρόπος διακυβέρνησης. Παγκόσμιος τρόπος διακυβέρνησης. Δημιουργεί μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία και μια παγκόσμια κυβέρνηση. Μήπως όμως η οικονομία δεν είναι έτσι κι αλλιώς παγκοσμιοποιημένη; Τα εμπορεύματα, τα αγαθά, μπορούν να ταξιδεύουν παντού. Επίσης οι άνθρωποι μπορούν να ταξιδεύουν παντού. Όμως υπάρχει πλέον ένα οξύμωρο. Ενώ οι μετακινήσεις θεωρητικά τουλάχιστον είναι ελεύθερες, πλέον αυτό έχει αρχίσει να αντιστρέφεται. Βλέπουμε διάχυτο τον φόβο στα εθνικά κράτη για τους «ξένους». Βλέπουμε κράτη να προσπαθούν να κρατήσουν κλειστά τα σύνορά τους και πολλές φορές με ακραίο τρόπο. Βλέπουμε πλέον πολλά ακραία φαινόμενα. Αυτό κάνει το Μανιφέστο και στο βιβλίο μου. Πραγματοποιεί με νόμο το οξύμωρο: παγκοσμιοποιημένη οικονομία και παγκόσμια κυβέρνηση με κλειστά εθνικά σύνορα. Επιπλέον ελεγχόμενη παραγωγή παγκοσμίως από την παγκόσμια κυβέρνηση.

Ναι νομίζω πως τα βιβλία μου αντικατοπτρίζουν την σημερινή πραγματικότητα της παγκοσμιοποίησης και όχι μόνο.

 

Μ.Γ.: Με τι τρόπο θα εξελιχθεί το μανιφέστο στη συνέχεια του τρίτου βιβλίου;

Α.Π.: Αυτό θα μου επιτρέψετε να μην το απαντήσω. Ήδη το Μανιφέστο στο δεύτερο βιβλίο προχωράει και εξελίσσεται. Όπως εξελίσσονται όλα στον πλανήτη και στην ζωή την ίδια. Παράλληλα όμως με την εξέλιξη του Μανιφέστου, εξελίσσεται και η αντίθετη άποψη. Θα μου επιτρέψετε όμως να μην πω περισσότερα γιατί τότε τι ενδιαφέρον θα είχε η κυκλοφορία του τρίτου βιβλίου;

 Μ.Γ.: Για όσους δεν έχουν διαβάσει ακόμα το πρώτο βιβλίο σου, μπορείς να μας πεις δυο λόγια για τον υπαρκτό κόσμο του μανιφέστου, τον αόρατο κόσμο (Πρώτο Χωριό) και τους Άλφα;

Α.Π.: Το βιβλίο ξεκινάει από την σημερινή πραγματικότητα. Από την κρίση που ζούμε. Ο φόβος, η εγκληματικότητα, η φτώχεια, η κρίση αξιών, η αδιαφορία των ανθρώπων για τους διπλανούς τους, όπως επίσης το ότι στρεφόμαστε ο ένας εναντίον του άλλου και κυρίως εναντίων των πραγματικών θυμάτων, είναι πράγματα που ήδη συμβαίνουν. Η δυσκολία του κράτους να πληρώνει συντάξεις, η τάση για ιδιωτικοποίηση των πάντων, η μεγάλη ανεργία, ο φόβος απέναντι στους ξένους και ο διωγμός τους, οι τρομοκρατικές ενέργειες και η αχαλίνωτη βία, η κατάπτωση των αξιών και ο άκρατος καταναλωτισμός, είναι πράγματα που ήδη συμβαίνουν και από όλα αυτά ξεκινάει το βιβλίο. Ο κόσμος του Μανιφέστου δεν είναι τίποτα άλλο παρά η ακραία κατάληξη της κρίσης. Είναι ένας κόσμος μαύρος και άραχνος. Ένας κόσμος παγκοσμιοποιημένος μεν, πλήρως άνισος και άδικος δε. Ένας κόσμος όπου ελέγχονται οι γεννήσεις και οι θάνατοι, όπου ελέγχονται οι γάμοι και τα επαγγέλματα των νέων, όπου υπάρχουν ξεκάθαρα διαχωρισμοί ανάμεσα στους ανθρώπους και στους λαούς, με την δημιουργία ζωνών (αγροτικών, βιομηχανικών, ιχθυοπαραγωγικών, τουριστικών κλπ).

Από την άλλη και ακριβώς ως άμυνα σε αυτόν τον μαύρο κόσμο στήνεται το Πρώτο Χωριό που είναι ένας κόσμος αθέατος στο κοινό μάτι, κρυφός. Αυτός ο κόσμος λειτουργεί με δικαιοσύνη, καλοσύνη, σύμπνοια και αλληλεγγύη, ορθό καταμερισμό και σεβασμό στο περιβάλλον. Τίποτα από τα κακά του Μανιφέστου δεν ισχύει σε αυτόν.

Επίσης η δεύτερη άμυνα στο Μανιφέστο, είναι η παράνομη ομάδα των Άλφα που έχει συγκροτηθεί και στόχο έχει την διάδοση των ιδεών και των αξιών που έρχονται σε αντίθεση με τις ιδέες του Μανιφέστου.

Οι Άλφα είναι η θεωρητική αντίδραση στο Μανιφέστο ενώ το Πρώτο Χωριό η εφαρμογή της στην πράξη.

 

Μ.Γ.: «Στην πραγματικότητα δεν είχαμε επιλογές. Κατ΄ ευφημισμό μόνο ήμασταν ελεύθεροι. Δέσμιοι ήμασταν του συστήματος. Δέσμιος ήταν πάντα ο άνθρωπος» αναφέρει ο Λουκάς στην Άννα για την προ μανιφέστου εποχή. Συγκρίνοντας τη μια εποχή με την άλλη οι ομοιότητες είναι περισσότερες από τις διαφορές;

Α.Π.: Η προ Μανιφέστου εποχή είναι σαφώς δύσκολη. Και είναι αυτή που εμείς ζούμε σήμερα. Η μετά Μανιφέστο εποχή είναι σαφώς χειρότερη. Είναι ακραία. Και σίγουρα οι ομοιότητες είναι μεγάλες. Περισσότερες θα έλεγα από τις διαφορές. Μόνο που όλα είναι σε ακραίο βαθμό. Και το χειρότερο είναι πως αυτά τα ακραία έχουν θεσμοθετηθεί και νομιμοποιηθεί.

Μ.Γ.: «Ελευθερία υπάρχει μόνο στο Πρώτο Χωριό» συνεχίζει. Η ελευθερία στο Πρώτο Χωριό είχε όρια;

Α.Π.: Ασφαλώς. Τα όρια που πάντα έχει η ελευθερία. Που φυσικά καθορίζονται από την μια από τους άλλους ανθρώπους και από την άλλη από τις συνθήκες και τα όρια, τα ατομικά αλλά και της εποχής. Όριο της δικιάς μου ελευθερίας είναι η ελευθερία του άλλου ανθρώπου. Επιπλέον, όριο της ελευθερίας μου είναι οι ατομικές μου δυνάμεις και δυνατότητες καθώς και το κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο ζω. Απόλυτη ελευθερία δεν υπάρχει ποτέ και πουθενά. Σε καμία κοινωνία. Γιατί η αναγκαία συνθήκη για να υπάρξει κοινωνία, δηλαδή συνύπαρξη των ανθρώπων, είναι η παραχώρηση μέρους της ελευθερίας μας στην κοινή συμβίωση και στο κοινό όφελος.

Μ.Γ.: «Απορώ γιατί δεν επιχειρήσαμε τότε, πριν από το Μανιφέστο εννοώ, να φτιάξουμε κοινότητες σαν τη δική μας, αυτοδιοικούμενες και αυτοδιαχειριζόμενες» απευθύνει ο Μάνος στον Λουκά, εννοώντας το Πρώτο Χωριό. Τι τους εμπόδιζε να επιχειρήσουν να προλάβουν το μανιφέστο;

Α.Π.: Προφανώς δεν είχαν προβλέψει την δημιουργία του Μανιφέστου. Οι απλοί καθημερινοί άνθρωποι, όπως ήταν ο Λουκάς και ο Μάνος, όπως είμαστε όλοι εμείς, συνήθως δεν γνωρίζουν τι παίζεται στα μεγάλα τραπέζια που ορίζουν και καθορίζουν τη μοίρα του κόσμου. Ούτε έχουν την πλήρη εικόνα, αυτήν που έχουν οι μεγάλοι, οι ισχυροί του κόσμου, οι ηγέτες και αυτοί όχι πάντα.

Αν μπορούσαμε να προβλέψουμε το μέλλον, θα μπορούσαμε ίσως να αποφύγουμε τους πολέμους, τις δικτατορίες και όλα όσα έχουν βλάψει την ανθρωπότητα ανά τους αιώνες.

 Μ.Γ.: «Ο κόσμος φτιάχτηκε άνισος. Πάντα ο δυνατός υπερισχύει» τονίζει στη Θάλεια ο παππούς της και πρωθυπουργός του μανιφέστου. Πως ορίζεται η πραγματική δύναμη;

Α.Π.: Στη φύση υπάρχει το δίκαιο του ισχυρότερου. Γι’ αυτό δημιουργήθηκαν οι κοινωνίες και οι νόμοι, ώστε να υπάρχει ισότητα και δικαιοσύνη.

Αυτό που ο πρωθυπουργός του Μανιφέστου θεωρεί δύναμη δεν είναι τίποτα άλλο παρά η εξουσία και το χρήμα. Αυτό που φοβάμαι πως και οι σημερινοί άνθρωποι επίσης θεωρούν δύναμη. Και που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει αμφιβολία πως δίνει δύναμη. Όμως υπάρχει και ο αντίποδας. Στο Πρώτο Χωριό δύναμη θεωρούν την ενότητα και την συνεργασία, την σύμπνοια και την αλληλεγγύη. Οι Άλφα απ’ την άλλη θεωρούν δύναμη το δίκιο και το πλήθος.

Ποια είναι η πραγματική δύναμη, το ορίζει ο καθένας μας ανάλογα με την προσωπικότητά του, τις αξίες του και τα θέλω του. Το θέμα όμως είναι τι νικάει στο τέλος. Ή τι επιλέγουμε να αφήσουμε να νικήσει. 

Μ.Γ.: «Μια ακόμα αποκάλυψη για τον απλό κόσμο: η χλιδή για τους λίγους και η ακραία φτώχεια για τους πολλούς» γράφεις σε κάποιο σημείο. Το ίδιο δεν ισχύει και σήμερα σε όλες τις χώρες σε όλους τους λαούς;

Α.Π.: Ακριβώς. Αυτός είναι και λόγος που γράφτηκε η Ευτοπία. Πάντα η χλιδή ήταν για τους λίγους. Από την φεουδαρχική ήδη εποχή. Σήμερα όμως η κατάσταση επιδεινώνεται ραγδαία. Παιδάκια πεθαίνουν από πείνα, έλλειψη νερού και εμβολίων, άστεγοι στον δρόμο ψάχνουν τα σκουπίδια, την ίδια στιγμή που τρόφιμα κατασπαταλιούνται και πετιούνται ως περισσεύματα μεγάλων δεξιώσεων και την ίδια στιγμή που απίστευτα πολυτελή κότερα προσφέρουν υπερπολυτελείς διακοπές στους ιδιοκτήτες τους. Την ίδια στιγμή που παιδιά κυκλοφορούν νηστικά και γυμνά, γούνες και αστραφτερά φορέματα με κεντήματα με χρυσό και πολύτιμες πέτρες ντύνουν μοντέλα αλλά και διάσημους. Υπάρχουν δύο κόσμοι πάνω στην γη. Αυτός του απίστευτου πλούτου και αυτός της απίστευτης φτώχειας. 

Μ.Γ.: Οι Άλφα είχαν απλώσει πλοκάμια σε όλες τις βαθμίδες της ιεραρχίας. Οι υψηλά ιστάμενοι με τα ιδιαίτερα προνόμια για ποιο λόγο εντάχθηκαν στους Άλφα;

Α.Π.: Το να είναι κάποιος υψηλά ιστάμενος λόγω επιλογής είναι άλλο από το να είναι λόγω οικογενειακής καταγωγής και κληρονομιάς. Οι συγκεκριμένοι υψηλά ιστάμενοι, προφανώς δεν έχουν ως ύψιστο ιδανικό την δύναμη ούτε την εξουσία. Προφανώς έχουν μέσα τους, όπως αναφέρω και στο βιβλίο, άλλες αρχές και αξίες, που τους οδήγησαν σε έναν άλλο δρόμο από αυτόν του Μανιφέστου. Η ζωή είναι γεμάτη από παραδείγματα ανθρώπων που αποποιήθηκαν τη θέση τους και τα πλούτη τους για να ταχθούν στο πλευρό των αδύναμων και των φτωχών ή στο πλευρό του δίκιου. 

Μ.Γ.: Γράφεις ότι «Η αγάπη και ο έρωτας υποτιμήθηκαν. Άλλα πράγματα πήραν τη θέση τους» με την επικράτηση του μανιφέστου. Τα συναισθήματα είναι εσωτερική διεργασία του ανθρώπου, μπορούσε να τα ελέγχει το μανιφέστο;

Α.Π.: Ήδη σήμερα, που δεν υπάρχει το Μανιφέστο, τα συναισθήματα έχουν υποβαθμιστεί. Ο άκρατος καταναλωτισμός και η μανία της καλής ζωής, έχει ξεπεράσει αυτό που λέμε συναίσθημα. «Ο καλός μου και μία καλύβα» που ίσχυε στην εποχή των γιαγιάδων μας και που ήταν ακριβώς η δήλωση του συναισθήματος, έχει αντικατασταθεί από το «πες μου τι έχεις για να δω αν μου κάνεις».

Όταν σήμερα οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τόσα οικονομικά προβλήματα, δεν μπορούν να αφεθούν στο συναίσθημα και φυσικό είναι να το υποβαθμίζουν. Οι νέοι δυσκολεύονται να κάνουν οικογένειες γιατί ακριβώς δεν μπορούν να τις συντηρήσουν. Ο έρωτας δεν είναι πια κριτήριο για τον γάμο, αλλά η οικονομική κατάσταση των εμπλεκομένων. 

Μ.Γ.: Στις σελίδες 145-146 περιγράφεις την κατάσταση που οδήγησε στο μανιφέστο και ανταποκρίνεται στον κόσμο όπως είναι σήμερα. Πιστεύεις ότι οδηγούμαστε σε κάποιου είδους μανιφέστο;

Α.Π.: Ζούμε σε μια εποχή που θα μπορούσε να είναι ένας πρόδρομος του Μανιφέστου. Και σήμερα υπάρχει κάποια μορφή ελέγχου γεννήσεων. Σε κάποια κράτη επίσημη. Σε άλλα άτυπη μεν, αλλά μέσω των οικονομικών προβλημάτων. Επίσης υπάρχει διαχωρισμός φτωχών και πλούσιων κρατών όπως και διαχωρισμός πολιτών. Ήδη έχει αρχίσει να διαφαίνεται η τάση για κλείσιμο των συνόρων των κρατών για την αποτροπή της εισόδου προσφύγων και μεταναστών. Η σύγχρονη τάση είναι η δραματική μείωση των συντάξεων αλλά και των μισθών, όπως και η ιδιωτικοποίηση των πάντων. Όλα αυτά θα μπορούσε να πει κανείς πως είναι ένας πρόδρομος του Μανιφέστου.

Αυτό όμως που, στην πραγματικότητα, εγώ θέλησα να δώσω σε αυτό το βιβλίο ήταν μια ακραία εκδοχή της κρίσης που ζούμε. Όχι τόσο της οικονομικής αλλά και της κρίσης αξιών. Έτσι ξεκινάω από την εποχή που ζούμε και προβάλλω στο μέλλον μια χειρότερη εκδοχή. Είναι ο τρόπος μου για να μιλήσω για αυτά που θεωρώ λάθος και για αυτά που πιστεύω πως θα έπρεπε να συγκεντρώσουν την προσοχή μας. Δεν ήθελα σε καμία περίπτωση να γίνω προάγγελος κακών. Τον κώδωνα του κινδύνου ήθελα να κρούσω.  

Μ.Γ.: «Μέσα του είναι ακόμα εκείνο το φοβισμένο, αδικημένο και κακομεταχειρισμένο παιδί» αναφέρεται σε κάποια διήγηση. Τα παιδικά χρόνια του πρωθυπουργού Διονύση δικαιολογούν τη μετέπειτα συμπεριφορά του απέναντι την οικογένειά του και σ΄ έναν ολόκληρο λαό;

Α.Π.: Θα απαντήσω με τα λόγια του αγαπημένου μου Βάρναλη, που τα αναφέρω αν θυμάμαι καλά και στο βιβλίο: «Ο άνθρωπος γεννιέται και καλός και κακός. Γίνεται κακός γιατί τον αδικούνε.»

Πιστεύω πως διαμορφωνόμαστε στα παιδικά μας χρόνια. Οπότε ναι. Πιστεύω πως τα κακά παιδικά χρόνια δικαιολογούν την κακία σε έναν άνθρωπο. Και η αδικία δικαιολογεί την τάση του για εκδίκηση. Αυτός είναι ο Διονύσης. Ένας άνθρωπος που θέλει να πάρει το αίμα του πίσω, που μισεί τους πάντες και που θέλει να τιμωρήσει και να εκδικηθεί τον κόσμο ολόκληρο. 

Μ.Γ.: «Έβλεπα την αγάπη στα μάτια του. Έβλεπα την επιθυμία του να μ΄ αγκαλιάσει. Δεν το έκανε ποτέ όμως. Πάντα με κρατούσε σε απόσταση. Σε απόσταση ασφαλείας πιστεύω. Για εκείνον ή για εμένα;» αναρωτιέται η κόρη του πρωθυπουργού Σοφία. Για ποιο λόγο κρατούσε απόσταση από την κόρη του;

Α.Π.: Υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι στην πραγματική ζωή, που φοβούνται να εκφράσουν τα συναισθήματά τους και που κρατούν σε απόσταση τους άλλους. Είτε γιατί έτσι νοιώθουν πιο ασφαλείς, δηλαδή είναι αυτό ένα είδος άμυνας, είτε γιατί έχουν κάποιου είδους συναισθηματική αναπηρία, δηλαδή δεν μπορούν να αγαπήσουν ή να εκδηλώσουν την αγάπη τους. Ένας τέτοιος είναι ο πατέρας της Σοφίας.

 

Η Μαίρη Γκαζιάνη με τη συγγραφέα Άννη Παπαθεοδώρου

Μ.Γ.: Οι «αναλώσιμοι» των Άλφα ταυτίζονται με τις ομάδες αυτοκτονίας;

Α.Π.: Όχι καθόλου. Δεν τους έχουν κρίνει οι Άλφα ως «αναλώσιμους». Μόνοι τους έχουν βάλει τον αγώνα τους εναντίον του Μανιφέστου πιο ψηλά από την ίδια τους τη ζωή. Και ο λόγος είναι ότι το Μανιφέστο δεν τους έχει αφήσει να έχουν δική τους ζωή. Ή τουλάχιστον αξιοπρεπή ζωή. Οπότε είναι πολύ εύκολο γι’ αυτούς να την θυσιάσουν για έναν καλύτερο κόσμο.

Η πρώτη γραμμή των Άλφα, είναι ακριβώς αυτοί οι άνθρωποι, που είναι διατεθειμένοι να δώσουν το αίμα τους για τον σκοπό. Όλη η ανθρώπινη ιστορία, είναι γεμάτοι από τέτοιους «αναλώσιμους» που συνήθως τους ονομάζουμε «ήρωες». 

Μ.Γ.: «Το μέλλον, που δεν φύτρωσε ακόμα, είναι εδώ. Είναι κάτω από τα πόδια μας, έτοιμο να ξεπεταχτεί» γράφεις προς το τέλος του βιβλίου. Αν αυτή η φράση είναι γραμμένη για την τριλογία Ευτοπία, τι έχεις να πεις για το μέλλον του υπαρκτού κόσμου στον οποίο ζούμε πραγματικά;

Α.Π.: Το μέλλον είναι πράγματι κάτω από τα πόδια μας και δεν έχει φυτρώσει ακόμα. Αυτό που εμείς πρέπει να κάνουμε, είναι να ποτίζουμε τον σπόρο με αξίες, με ηθική, με δικαιοσύνη, με οράματα, με ελπίδες. Να τον φροντίζουμε με πολλή αγάπη και τρυφερότητα, ώστε όταν αυτός ο σπόρος φυτρώσει να μας δώσει το μέλλον που εμείς θέλουμε. 

Μ.Γ.: Σ΄ ευχαριστώ πολύ για την παραχώρηση της συνέντευξης και σου εύχομαι καλοτάξιδο το βιβλίο σου.

Α.Π.: Ευχαριστώ για τις ευχές και ευχαριστώ πραγματικά για τις πολύ ιδιαίτερες και σημαντικές ερωτήσεις, που μου έδωσαν την ευκαιρία να πω μερικά παραπάνω πράγματα για την Ευτοπία. Κυρίως να μιλήσω για τον στόχο της Ευτοπίας που είναι να ταξιδέψει τον αναγνώστη σε έναν καλύτερο κόσμο. Παρότι αυτή ξεκινάει με μια πραγματική δυστοπία, αυτό που στην πραγματικότητα εισηγείται, είναι η ελπίδα, το όραμα και ο αγώνας για έναν καλύτερο κόσμο. Αυτόν που σε όλους μας αξίζει. Και αυτόν που ακλόνητα πιστεύω πως μπορούμε να κατακτήσουμε.

*Το μυθιστόρημα «Ευτοπία, η φλόγα της επανάστασης» της Άννης Παπαθοδώρου κυκλοφορεί από την Άνεμος εκδοτική. 

Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της ΑΛΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ από την Εμπειρία Εκδοτική. Το 2019 θα κυκλοφορήσει το νέο της μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από πεντακόσιες συνεντεύξεις. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή ΚΑΛΩΣ ΤΟΥΣ του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά.   

           

 

 

 

Related posts