Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
19 Νοέ 2019
Blender

Γυναικεία κολόνια στο γήπεδο, why not;

Από την Πόπη Φράγκου.

“Την Κυριακή έχει γήπεδο, να σου κλείσουμε εισιτήριο;”…με ρώτησαν, μα που να ήξερα τι με περίμενε!

Σα πρωτάρα στα γήπεδα και κατ΄ επέκταση στην παρακολούθηση ενός ποδοσφαιρικού αγώνα, πάντοτε με “έτρωγε” το σαράκι του τί μέλλει γενέσθαι σε ένα χώρο που κατά κυριότητα απευθύνεται μόνο σε άντρες. Όπου άντρες ίσον με τεστοστερόνη και μπόλικα νεύρα αν μπει γκολ απ΄ την αντίπαλη ομάδα.

Αφού το σκέφτηκα για λίγα λεπτά, είπα να δεχθώ την πρόταση λέγοντας το πολυπόθητο “Ναι”.
Με εξίταρε το γεγονός πως ήθελα να αποδείξω ότι μια γυναίκα μπορεί να προσαρμοστεί σε όποια κατάσταση και να χρειαστεί να παρευρεθεί.

Ο χρόνος, πλέον μετρούσε αντίστροφα… και γέμιζα αναπάντητα ερωτήματα…

“Θα είμαι σα τη μύγα μες το γάλα;..Θα έχω άλλες γυναίκες πλάι μου;…Πώς θα με αντιμετωπίσουν οι άνδρες οπαδοί; Κι αν μας την πέσουν οι χούλιγκανκς, τι θα κάνω;”…και πολλά ακόμη.
Η μέρα πλησίαζε και το άγχος ολοένα και αυξάνονταν.

Οι ώρες και τα λεπτά περνούσαν τόσο γρήγορα που ούτε τα βασικά ενός ποδοσφαιρικού αγώνα δε πρόλαβα να μάθω, καθότι άσχετη περί του αθλήματος.
Κάτι για μια σέντρα, ένα οφσάιντ, και ένα ημίχρονο είχα ακούσει που σχολίαζαν οι άνδρες φίλοι…αλλά εγώ το απόλυτο κενό.

Έφτασε η ώρα να ετοιμαστώ.

Ένα τζιν, ένα μπλουζάκι, μια ζακέτα και αθλητικά παπούτσια. Ελαφρύ μακιγιάζ χωρίς πολλά-πολλά μόνο με μια μαύρη έντονη γραμμή από eyeliner και τέλος, έβαλα τη κολόνια μου…

“Θα έρθεις μόνη; ή θες να περάσουμε να σε πάρουμε;”, με ρώτησαν.
“Μόνη!”, τούς απάντησα…καθώς ήθελα να το ζήσω από την αρχή ως το τέλος.

Είχαμε δώσει ραντεβού έξω από την είσοδο του γηπέδου στις 6.15μμ ακριβώς. Ο αγώνας ξεκινούσε στις 7.00μμ.

Παντού έβλεπες άνδρες, είτε μόνους είτε με τους γιους τους…γυρίζω το κεφάλι μου γύρω – γύρω και βλέπω λίγες γυναίκες, ζήτημα να ήταν πενήντα στα χίλια άτομα.
Η πρώτη σκέψη που πέρασε από το μυαλό μου ήταν… “Τι με περιμένει; Πώς με βλέπουν οι άνδρες; Μήπως να φύγω;”

Τελικά αποφάσισα να μείνω.

Η ώρα περνούσε και έπρεπε να μπω από την ειδική είσοδο που υπάρχει στη θύρα…με κάτι σίδερα όπου με δυσκολία χωράς να περάσεις, και δεν είναι μόνο αυτό! Βλέπετε δεν είχα ρωτήσει και τα πάντα! Αμέσως μετά, έγινε έλεγχος στη τσάντα χειρός που είχα στην κατοχή μου, μη τυχόν και έχω μαζί… ρόπαλα, φωτοβολίδες, καπνογόνα, λοστούς και ότι άλλο μπορεί να εκσφενδονιστεί κατά τη διάρκεια του αγώνα.

Επιτέλους, πήγαμε και κάτσαμε στις θέσεις μας.

Ο κόσμος όμως μαζευόταν και τα βλέμματα έδιναν κι έπαιρναν, λες και ήμουν εξωγήινος ένα πράγμα!
Η τεστοστερόνη ήταν εναντίον των οιστρογόνων…ένας “πόλεμος” τού ποιο απ τα δύο θα αντέξει.

Ο αγώνας ξεκίνησε! Ο διαιτητής σφύριξε και μια ανατριχίλα διαπέρασε το κορμί μου.

Ποδόσφαιρο= Μια μπάλα που κυλά στο πρόσφατα ποτισμένο γρασίδι και γύρω στους 18 ποδοσφαιριστές να την κυνηγούν με μόνο σκοπό να βάλουν γκολ στην αντίπαλη ομάδα.

Το βλέμμα μου καρφώθηκε στη μπάλα η οποία σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα άλλαζε σημείο, από τις δυνατές κλωτσιές.

Τα πρώτα συνθήματα, έσπασαν τη σχετική ηρεμία που επικρατούσε, και σα “σφουγγάρι” προσπαθούσα να φιλτράρω την έννοια του κάθετι που ακούγονταν.

Άνδρες όλων των ηλικιών, είχαν απορροφηθεί στην παρακολούθηση του αγώνα και δε τους ένοιαζε τίποτα άλλο, παρά μόνο το αν θα βάλει γκολ η ομάδα τους.

Ένιωθα ξένη…σα τη τρίχα που έχει κολλήσει στη μπογιά και θες να τη βγάλεις.

Και ξαφνικά…εκεί πού είχα απογοητευθεί…
“Γκοοοοοολ!!”, άρχισαν να φωνάζουν μικροί – μεγάλοι πανηγυρίζοντας και τινάζοντας στον αέρα κασκόλ, μπουφάν και καπέλα.

Εκεί συνειδητοποίησα πώς δεν είναι απλά μια μπάλα αλλά είναι κάτι το μοναδικό για τους άνδρες. Είναι κάτι σαν ιεροτελεστία για εκείνους, όπως για εμάς είναι τα ψώνια ή μια μέρα beaute με τις φίλες μας.
Όλα όσα είχα σχηματίσει στο μυαλό μου κατά καιρούς γκρεμίστηκαν μόνο από ένα “γκολ”, μόνο από την λάμψη των ματιών όσων ζούσαν για αυτή τη νίκη.

Βέβαια, υπήρξε και η άλλη πλευρά, αυτή των ηττημένων, όπου στο πρόσωπό τους εμφανίσθηκε μια θλίψη και δεν ήθελαν ούτε να τους μιλήσεις.

Η γυναικεία μου ύπαρξη ανάμεσα σε τόση τεστοστερόνη, άρχισε να γίνεται ένα με αυτούς…μονάχα από μια νίκη – ήττα που σημειώθηκε στο 23’ του αγώνα.
Από εκείνη την ώρα, όλα ανατράπηκαν, μπήκα κι εγώ στη θέση τους προσπάθησα να γίνω ένα με εκείνους – όσο ήταν αυτό δυνατό- προκειμένου να “ζήσω” κάποιες απ΄ τις στιγμές τους.

Σίγουρα και την επόμενη φορά, στον επόμενο αγώνα θα είμαι εκεί για να κατανοήσω καλύτερα τους…άνδρες, αλλά και εκείνοι να μάθουν να συνυπάρχουν με εμάς στον “ιερό” τους χώρο!

Related posts