Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
23 Ιαν 2021
SLIDER

ΓΙΩΤΑ ΓΕΡΟΓΙΩΡΓΗ: Είναι καιρός να δούμε δίπλα μας, να νιώσουμε τους συνανθρώπους μας

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Η Γιώτα Γερογιώργη κατάγεται από τη βόρεια Εύβοια, μεγάλωσε στη Γερμανία και ζει στην Αθήνα. Είναι καθηγήτρια Γερμανικών και στιχουργός.

Σε διαγωνισμό στίχου διακρίθηκαν και μελοποιήθηκαν το «Ζωή μου αδιόρθωτη» (2011, real.fm) και «Το σκουλαρίκι μου» (10οι Ποιητικοί Αγώνες Κέρκυρας, Β΄ έπαινος). Στο διαγωνισμό «Ασημένια σελίδα» των εκδόσεων Μωραΐτη και Εντύποις διακρίθηκαν το «Μιας αράχνης ιστός» (2014), το «Τίποτα σίγουρο» (2015), το «Να με σκέφτεσαι, είπες» (2016), ενώ το 2017 το «Μισό αιώνα τώρα» απέσπασε το Γ΄ βραβείο στον ΣΤ΄ διαγωνισμό ποίησης της Αμφικτυονίας Ελληνισμού.

Συμμετέχει σε ομαδικές ανθολογίες των εκδόσεων Όστρια, Διάνυσμα, Νέα διάσταση, Πνοές λόγου και τέχνης, Συμπαντικές εκδόσεις κ.ά.

Αυτή είναι η πρώτη της ατομική ποιητική συλλογή.

Ετοιμάζει και μια συλλογή με διηγήματα (απ’ αυτά το «Έρωτας και βροχή» έχει ανέβει με την ομώνυμη παράσταση στο Θέατρο Ημέρας το 2012).

Συμμετέχει από το 2007 με το στίχο της σε αρκετά άλμπουμ: «Parfait d’ amour», «Μοιρασμένες στιγμές», «Πρώτη αμαρτία», «Μας το ’χε πει ο ποιητής», «Νur die Liebe».

 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Γιώτα σήμερα ζεις στην Αθήνα αλλά έχεις μεγαλώσει στη Γερμανία. Πως θυμάσαι τα χρόνια στην Γερμανία; Έχεις επιρροές από τη γερμανική κουλτούρα; 

ΓΙΩΤΑ ΓΕΡΟΓΙΩΡΓΗ: Tα παιδικά και τα εφηβικά μου χρόνια… Τα θυμάμαι με νοσταλγία μεγάλη. Σχολείο, οι πρώτες φιλίες, οι δυσκολίες των γονιών μου ως Gastarbeiter, εγώ ως διερμηνέας τους παντού. Τα πρώτα φλερτ, μα και ο ρατσισμός… Γυρίσαμε Ελλάδα και σπούδασα εδώ Γερμανική Φιλολογία. Τότε μου έλειπε η ζωή μου στη Γερμανία. Πολύ… Μα όταν πήγα ξανά άντεξα μόνο τρία χρόνια. Μου έλειπε ο ήλιος, η θάλασσα, η ομορφιά της Ελλάδας, οι φίλοι μου κι η οικογένεια μου.

Νιώθω ελληνίδα εκατό τα εκατό, αλλά σίγουρα έχω επιρροές και από τη γερμανική κουλτούρα. Έζησα εκεί τόσα χρόνια.

Μ.Γ.: Ασχολείσαι με τη στιχουργική κι έχεις διακριθεί σε πολλούς διαγωνισμούς. Τι σημαίνουν για σένα οι βραβεύσεις;

Γ.Γ.: Οι βραβεύσεις… Στους 10ους ποιητικούς αγώνες στην Κέρκυρα το 2011 ήταν η πρώτη φορά.. Δεν το περίμενα, είχα χαρεί μα και αγχωθεί πολύ… Είναι «το σκουλαρίκι μου» που έχει μελοποιηθεί από τον Σπύρο Σαμοϊλη… Και μετά ακολούθησαν κι άλλες. Η βράβευση σημαίνει ότι κάποιοι άνθρωποι πρόσεξαν, ξεχώρισαν ένα ποιήμά σου, ακροάστηκαν τα λόγια σου, πίστεψαν πως κάτι έχεις να πεις.

Όμως «αρκεί η φωνή μου στην καρδιά σου να μιλάει» λέω σ΄ έναν στίχο μου…  Αυτό που για μένα έχει τη μεγαλύτερη αξία είναι τα λόγια μου να αγγίξουν, να συγκινήσουν. Να μιλήσουν στις καρδιές.

 Μ.Γ.: Πολλοί στίχοι σου έγιναν τραγούδια με επιτυχία. Ποιο είναι το συναίσθημά σου όταν ακούς τα λόγια που έγραψες ντυμένα με μελωδία;

Γ.Γ.: Να ακούς τα λόγια σου ντυμένα με μουσική… Είναι ένα υπέροχο συναίσθημα… Ιδιαίτερα αν έχεις την τιμή να έχει βάλει τη μουσική και να ερμηνεύει ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου, όπως στο «με λένε Νίκο» που είναι το τελευταίο μου… Κυκλοφόρησε 3 Δεκέμβρη του 2018. Μα αγαπώ το ίδιο και το πρώτο μου που ποτέ δεν κυκλοφόρησε και όλα τα επόμενα, δισκογραφημένα ή όχι…  Απίστευτα όμορφο συναίσθημα… Κάθε φορά το ίδιο έντονο. Νιώθω χαρά, ευτυχία μα κι αγωνία για την πορεία τους. Γιατί από την μελοποίηση ως την κυκλοφορία ενός τραγουδιού είναι μακρύς και δύσκολος πολλές φορές ο δρόμος. Ένα μεγάλο ευχαριστώ χρωστώ σ’ όλους τους συνθέτες που έσκυψαν πάνω απ’ τους στίχους μου, τους ξεχώρισαν και τους μελοποίησαν, καθώς και στους ερμηνευτές που τους έδωσαν φωνή.

 Μ.Γ.: Πρόσφατα κυκλοφόρησε η πρώτη ποιητική σου συλλογή με τίτλο «Νύχτωσε πάλι κι είναι αργά». Τι είδους ποιήματα περιλαμβάνονται;

Γ.Γ.: Είναι ποιήματα καρδιάς. Είναι ένα νοσταλγικό ταξίδι συναισθημάτων, απόκρυφων μυστικών, εμπειριών, σκέψεων και προβληματισμών.  Μιλούν για τον έρωτα, την αγάπη, τις αναμνήσεις, τα όνειρα, τα πάθη.

Μ.Γ.: Ποιο είναι το αργά που φέρνει η νύχτα;

Γ.Γ.: Το αργά που φέρνει η νύχτα… Είναι για μένα το αργά για αρνητικά συναισθήματα και σκέψεις κι ώρα για αγάπη, έρωτα, χαμόγελο, συγχώρεση…

Μ.Γ.: Πως «ξεφυλλίζονται» οι χαρές;

Γ.Γ.: Με την βοήθεια της μνήμης, της αισιοδοξίας, της ελπίδας. Μακάρι στο βιβλίο της  ζωής να υπήρχαν μόνο χαρές να ξεφυλλίζουμε.

Μ.Γ.: Πως και που εξαπλώνεται «ο ιστός της αράχνης;

Γ.Γ.: Ο ιστός της αράχνης. Μα εξαπλώνεται πάντα και  παντού! Σε κάθε μας βήμα. Απροειδοποίητα, ύπουλα πολλές φορές, Είναι εμπόδιο και παγίδα απ΄ την μια,  μα και προστασία κάποιες φορές από την άλλη.

 Μ.Γ.: Που πιστεύεις ότι οφείλεται το «Μαζί κι όμως μόνοι»;

Γ.Γ.: Και ποιος δεν το έχει νιώσει και πόσο μας πονάει… «Απρόσωπες μεγαλουπόλεις κι οι σχέσεις μια μαχαιριά»… Η μοναξιά μες στο πλήθος, η απομόνωση μας στον εγωιστικό μικρόκοσμο μας, η εποχή μας που βάζει πάνω από το συναίσθημα την λογική, η αδιαφορία για τον διπλανό μας, η έλλειψη επικοινωνίας. «Δεν κοιταζόμαστε στα μάτια σαν μιλάμε»… δυστυχώς.

 Μ.Γ.: Πότε ένας «κόμπος» θεωρείται άλυτος;

Γ.Γ.: Όταν φτάσει στο χτένι. Όταν δεν πάει άλλο. Όταν έχεις δοκιμάσει τα πάντα και δεν έχεις καταφέρει να τον λύσεις… Απογοητεύεσαι βέβαια, στενοχωριέσαι, μα τον κόβεις και προχωράς.

 Μ.Γ.: Τι συμβολίζει ο τίτλος «Το κάδρο» στο ομότιτλο ποίημα;

Γ.Γ.: Σε κάδρο βάζουμε τα αγαπημένα μας πρόσωπα. Συμβολίζει λοιπόν την θαλπωρή, την αγάπη, τον τόπο μου, το σπιτικό μου, την ψυχή…

Μ.Γ.: Τα περισσότερα ποιήματά σου μιλάνε για τον πόνο του έρωτα που προδόθηκε, εγκαταλείφθηκε κλπ. Τι σημαίνει για σένα ο έρωτας;

Γ.Γ.: Τα πάντα! Την ζωή, την αναπνοή, την ελπίδα.

 Μ.Γ.: «Το γέλιο έχασα μα και το δάκρυ» γράφεις στο ποίημα «Χαράζω θεμέλια». Τι συναισθήματα απομένουν σ΄ έναν άνθρωπο που έχασε και τα δυο;

Γ.Γ.: Η απελπισία, η πίκρα, η μοναξιά, η απογοήτευση μα κι ένα πείσμα να μην παραιτηθείς, να ξανανιώσεις, να ζήσεις.

Μ.Γ.: Τι σημαίνει η συνειδητοποίηση «Μάταιος κόπος» όπως είναι ο τίτλος ενός ακόμα ποιήματός σου;

Γ.Γ.: «Μάταιος κόπος να προσπαθώ σ’ αυτό το τούνελ άκρη να βρω». Σημαίνει αλλαγή πλεύσης, νέας προσπάθειας αλλού με άλλον τρόπο. Σε καμία περίπτωση δε σημαίνει το βάζω κάτω.

Μ.Γ.: «Όρκοι φιλίας… μετά προδοσία» γράφεις στο ποίημα «Σα μια θητεία». Τι σημαίνει για σένα η φιλία;

Γ.Γ.: Η φιλία είναι ιερή. Σημαίνει δόσιμο, εμπιστοσύνη. Σημαίνει, είμαι εδώ για σένα. Βασίσου σε μένα.

Μ.Γ.: «Κουρέλια-άνθρωποι» τιτλοφορείται ένα ποίημά σου. «Ποιος φταίει για όλα αυτά» όπως αναφέρεις σ΄ έναν στίχο του;

Γ.Γ.: Ποιός φταίει άραγε; Οι κυβερνήσεις; Το σύστημα; Η νέα τάξη πραγμάτων; Ο καπιταλισμός; Όλοι εμείς που με αδράνεια, απάθεια κι αδιαφορία φτάσαμε ως εδώ; Δεν υπάρχει σύντομη απάντηση σε αυτήν την ερώτηση. Μα ένα είναι σίγουρο, πως κάτι πρέπει επιτέλους να γίνει.

Μ.Γ.: «Ντύνω τη σιωπή» είναι ο τίτλος κάποιου άλλου ποιήματος. Πως ντύνεται η σιωπή;

Γ.Γ.: Με βλέμμα, με άγγιγμα, με μια αγκαλιά, με χαμόγελο και φυσικά με μουσική… «Βάζω εγώ μια νότα και ντύνω τη σιωπή».

 Μ.Γ.: «Ώρα μηδέν… ξυπνάτε!».  Σε ποιους απευθύνεται η παραίνεση του ομότιτλου ποιήματος με κοινωνικό μήνυμα;

Γ.Γ.: Σε όλους μας! Είναι καιρός να δούμε δίπλα μας, να νιώσουμε τους συνανθρώπους μας, να απλώσουμε  το χέρι!

Μ.Γ.: Διακρίνω πολλές νοσταλγικές σκέψεις στην ποίησή σου. Τι ρόλο παίζει η νοσταλγία στη ζωή σου;

Γ.Γ.: Η νοσταλγία… Πιάνω τον εαυτό μου να νοσταλγεί συχνά όμορφες στιγμές, αγαπημένους ανθρώπους που δε βλέπω πια, μέρη που έχω ζήσει, έρωτες που με έχουν σημαδέψει. Μου κάνει καλό να χάνομαι για λίγο σε αναμνήσεις. Δε με πληγώνει. Αντίθετα… Νιώθω τυχερή που ένιωσα, που αγάπησα κι αγαπήθηκα, που ταξίδεψα, δέθηκα και δόθηκα απόλυτα κι άνευ όρων. Γλυκαίνει το πρόσωπο, χαμογελάω και ζω το τώρα έτσι ώστε  κι αυτό κάποια στιγμή στο μέλλον να αξίζει να το νοσταλγώ.

Μ.Γ.: Έχεις σκεφτεί ν΄ ασχοληθείς με κάποιο άλλο είδος γραφής εκτός από ποίηση και στιχουργική;

Γ.Γ.: Αν και λατρεύω το τραγούδι και δε γίνεται να μη γράφω στίχο, έχω σχεδόν έτοιμη μια συλλογή με διηγήματα και κάποιους θεατρικούς μονόλογους.

Μ.Γ.: Σ΄ ευχαριστώ πολύ για την παραχώρηση της συνέντευξης και σου εύχομαι καλοτάξιδο το βιβλίο σου.  

Γ.Γ.: Εγώ σ’ ευχαριστώ Μαίρη μου για τις τόσο όμορφες ερωτήσεις σου.

*Η ποιητική συλλογή «Νύχτωσε πάλι κι είναι αργά» της Γιώτας Γερογιώργη κυκλοφορεί από την Άνεμος εκδοτική.

 Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της ΑΛΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ από την Εμπειρία Εκδοτική. Το 2019 θα κυκλοφορήσει το νέο της μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από τριακόσιες συνεντεύξεις. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή ΚΑΛΩΣ ΤΟΥΣ του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Το διάστημα Ιούλιος 2017 έως Μάρτιος 2018 διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλη της αγάπη είναι το θέατρο με το οποίο ασχολείται ερασιτεχνικά.                                        

 

Related posts