Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
09 Δεκ 2021
Πολιτισμός

Γιώργος Τζιτζικάκης: Η λογοτεχνία οφείλει από τη μία να προσφέρει τέρψη και από την άλλη να γίνεται αιχμηρή

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Ο Γεώργιος Ελ. Τζιτζικάκης γεννήθηκε το 1981, ζει στην Αθήνα και κατάγεται από τα Χανιά. Έχει σπουδάσει Διοίκηση Επιχειρήσεων και Δημόσιες Σχέσεις, από το 2008 κατέχει τον τίτλο του Reiki Therapist Of Usui System of Natural Healing, και έχει δραστηριοποιηθεί επαγγελματικά στον χώρο της Καλλιτεχνικής Βιβλιοδεσίας.

Η ενασχόλησή του με τη συγγραφή ξεκινά από τα εφηβικά του χρόνια. Στα δεκαεπτά του κερδίζει βραβείο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών για το διήγημά του «Ο Ζητιάνος» και εκδίδεται το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Σιωπή… η δυνατότερη κραυγή…» Έκτοτε, έχει γράψει μυθιστορήματα, συλλογές διηγημάτων, θεατρικά έργα, παραμύθια και στίχους για τραγούδια. Συνεργάζεται με εκδοτικούς οίκους της Ελλάδας ως αξιολογητής κειμένων και σύμβουλος εκδόσεων και αρθρογραφεί για θέματα που αφορούν στη λογοτεχνία, τη μουσική και το θέατρο, ενώ επί σειρά ετών έχει ασχοληθεί με την παραγωγή μουσικών εκπομπών στο ραδιόφωνο.

Το 2015 και 2016, τα μυθιστορήματα «Τ’ αηδονιού το δάκρυ» και «Ένα δράμι δύναμης», ψηφίστηκαν από τους αναγνώστες στα Βραβεία Βιβλίου Public και κατέκτησαν το καθένα από μια θέση ανάμεσα στα δέκα επικρατέστερα στις κατηγορίες «Ελληνικό Μυθιστόρημα» και «Ηρωίδα Έμπνευση».

Ο «Παραθεριστής» είναι το όγδοο βιβλίο του συγγραφέα και αποτελεί ένα auto-fiction μυθιστόρημα, βασισμένο σε πραγματικές εμπειρίες, η καταγραφή του οποίου αποτέλεσε για τον ίδιο ένα πρότυπο θεραπευτικό πείραμα. 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: «Παραθεριστής» είναι ο τίτλος του νέου βιβλίου σου. Με τι έρχεται σε επαφή ο αναγνώστης στις σελίδες του βιβλίου;

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΖΙΤΖΙΚΑΚΗΣ: Αρχικώς ο αναγνώστης διαβάζει για έναν τύπο που παραθερίζοντας σε ένα ελληνικό νησί, παρατηρεί τον κόσμο γύρω του, γίνεται δηκτικός και εντέλει όταν θα συναναστραφεί άλλους, θα συγκρουστεί μαζί τους. Αυτό, φυσικά, αποτελεί μονάχα ένα κομμάτι από τον Παραθεριστή και των όσων κουβαλά στις σελίδες του. Στην πορεία των αλλόκοτων διακοπών του ο ήρωας, θα διαπιστώσει πως δεν του φταίει ο κόσμος γύρω του (που λειτουργεί υπό το πρίσμα των προσωπικών επιλογών του καθενός), αλλά του φταίει ο ίδιος του ο εαυτός που τον απογοήτευσε, όταν μετά από μια μεγάλη ήττα αναγκάστηκε να συμβιβαστεί με καταστάσεις που δεν κατάφερε να διαχειριστεί και τον αρρώστησαν. Έτσι, ολόκληρο το μυθιστόρημα αποτελεί ένα οδοιπορικό αναμόχλευσης λαθών και επιλογών του παρελθόντος (και η σύγκρισή τους με το σήμερα) και μια επίμονη πίστη πως στο τέλος όλα θα πάνε καλά αν ζεις της ζωή σου τόσο ελεύθερα όσο οφείλεις να τη ζήσεις. 

Μ.Γ.: Που οφείλονται τα σκοτάδια που έχει στη ψυχή του ο Παραθεριστής και πως ξεκίνησαν;

Γ.Τ.: Χαίρομαι που διακρίνατε ότι κουβαλάει σκοτάδια στην ψυχή του ο Παραθεριστής. Ουσιαστικά εκείνο που συνέβη στον ήρωα ήταν ότι υπήρξε μάλλον ρομαντικός στη ζωή και τις επιλογές του –κατάλληλο θύμα για κάποιους– και κάποια στιγμή αντί να συγκρουστεί και να αντεπιτεθεί ώστε να διεκδικήσει όσα του ανήκαν, απλώς αποσύρθηκε σε μια παραίτηση και αποδέχτηκε τον τίτλο του ηττημένου. Αυτό ήταν και το λάθος του, αυτό ήταν και που επέφερε το σκοτάδι στην ψυχή του και κατόπιν την οργή, τον θυμό, το μπέρδεμά του, κι ετούτο διότι κάθε είδους παραίτηση στη ζωή μας προκαλεί κάποτε ένα σκοτάδι με το οποίο θα αναγκαστούμε να δώσουμε μάχη. Αυτό, όμως, είναι υγιές αν συμβαίνει κατά περιόδους, για τον απλό λόγο πως δεν μπορούμε πάντοτε να έχουμε τον πλήρη έλεγχο στα πάντα στη ζωή μας· το μη υγιές είναι ο μόνιμος συμβιβασμός, η τάση για υποχώρηση και η παραίτηση, καταστάσεις που τις περισσότερες φορές είναι αρκετές για να βουτηχτεί στο σκοτάδι ολόκληρη η ζωή μας. 

Μ.Γ.: Ποιος είναι ο λόγος που τον βάζεις να εξιστορεί κομμάτια της ζωής του και κυρίως κομμάτια της ψυχής του;

Γ.Τ.: Εδώ θα πρέπει να πούμε πως ο Παραθεριστής έχει αληθινά κομμάτια τόσο από εμένα όσο και από ζωές άλλων που μου διηγήθηκαν τις ιστορίες τους. Εξιστορεί, λοιπόν, κομμάτια της ζωής του αλλά δεν το κάνει εσκεμμένα. Αυτό που συνέβη με το βιβλίο αυτό, ήταν ότι δεν ξεκίνησε να γράφεται για να γίνει βιβλίο αλλά ως ένα ημερολόγιο που κρατούσα, όταν νοσηλεύτηκα σε μια μονάδα και με συμβούλεψαν ψυχολόγοι και ψυχίατροι να αφεθώ στη γραφή (την οποία αγαπώ και με λυτρώνει) και να γράψω δίχως φραγμούς. Μέσα από αυτή τη διαδικασία βγήκε το ένα κεφάλαιο μετά το επόμενο, ύστερα μπήκαν σε κάποια σειρά και εντέλει γεννήθηκε ο Παραθεριστής, μιλώντας για τις ήττες που μπορεί να υποστεί κάποιος στη ζωή του και για την προσπάθεια ενός ατόμου να ενταχθεί σε μια κοινωνία καθώς ταυτόχρονα επιχειρεί να διαχειριστεί τον πανικό, τους πόνους, και την κατάθλιψη. 

Μ.Γ.: Τι είναι αυτό που κυριολεκτικά αναζητά ο Παραθεριστής ξεγυμνώνοντας την ψυχή του;

Γ.Τ.: Να ζήσει, τι άλλο; Να καταφέρει να σβήσει εκείνες τις λυχνίες του πόνου μέσα στο κεφάλι του, να απομονώσει τις σκέψεις περί ήττας και να καταφέρει να ζήσει άνευ πόνου και του όποιου φόβου συνεπιφέρει ο πόνος. 

Μ.Γ.: Τι είναι αυτό που δεν αντέχει ο Παραθεριστής και γιατί;

Γ.Τ.: Το ψέμα, την εξαπάτηση, την κοροϊδία και τη δολερή ικανότητα των καθικιών που καταφέρνουν περισσότερα πράγματα απ’ όσα καταφέρνουν οι έντιμοι και οι σωστοί άνθρωποι. Ο Παραθεριστής δεν είναι αιθεροβάμων, είναι όμως νοσταλγός μιας άλλης εποχής, τότε που η μπέσα και το φιλότιμο υπήρχαν ως έννοιες. Σήμερα αν μιλήσεις για αυτές τις λέξεις θα δεις κόσμο να γελάει μαζί σου και θα τους ακούσεις να σε λένε κορόιδο ή, στην καλύτερη, ότι δεν έχεις ξυπνήσει ακόμα και είσαι εκτός εποχής. Κατανοώ πως η εποχή μας είναι πολύ σκληρή, όμως αυτός δεν σημαίνει ότι καθιστάμε έτσι σωστή την αρπαγή και την εξαπάτηση. Θεωρώ πως είναι δύσκολο να αλλάξει ο κόσμος, εξακολουθώ όμως να πιστεύω πως ο καθένας μας στη ζωή του (αργά ή γρήγορα) λαμβάνει αυτό που του αξίζει, καλό ή κακό. 

Μ.Γ.: Στο βιβλίο, ο Παραθεριστής έρχεται αντιμέτωπος με τον εαυτό του. Το ίδιο προσδοκάς και για τον αναγνώστη;

Γ.Τ.: Όπως ανέφερα και παραπάνω, δεν προσδοκούσα να γίνει βιβλίο. Όταν έγινε, δεν προσδοκούσα να κάνει πωλήσεις και να αρέσει σε κόσμο. Σήμερα πλέον που διαβάζεται, αγαπιέται και συζητιέται, όσο κι αν χαίρομαι για την πορεία του, εξακολουθώ να μην προσδοκώ κάτι από τους αναγνώστες, και ετούτο γιατί είναι λάθος στη ζωή να έχεις προσδοκίες –σχεδόν πάντα θα τις δεις να καίγονται μπροστά στα μάτια σου. Ωστόσο, από τις εντυπώσεις που μοιράζονται μαζί μου οι αναγνώστες, διαπιστώνω πως ο Παραθεριστής τους αφορά, ταυτίζονται με την ιστορία και τα όσα λέει και αυτή η ταύτιση τους εξωθεί να κάνουν ένα βήμα προς το ρίσκο, προς την άρνηση της παραίτησης, προς την αλλαγή κατεύθυνσης και τη διεκδίκηση μιας ζωής που δεν τους καλύπτει. Αν βοηθηθεί έστω και ένας άνθρωπος μέσα από τον Παραθεριστή, τότε θεωρώ πως άξιζε που κυκλοφόρησε αυτό το βιβλίο και διαβάστηκε. 

Μ.Γ.: Ο Παραθεριστής αισθάνεται πως τρέχει να ξεφύγει από κάτι;

Γ.Τ.: Στην αρχή του βιβλίου ναι, αλλά από τη μέση κοπάζει αυτό και στο λυτρωτικό φινάλε έχεις καταλάβει πως όλα είχαν τη σημασία και τον λόγο τους για να γίνουν. Ουσιαστικά, αν τρέχεις μονίμως να ξεφύγεις από κάτι τότε είσαι ένας πολύ δυστυχισμένος άνθρωπος. Και σημειώστε ότι αυτό το «κάτι» μπορεί να είναι μονάχα μια εικόνα που έχουμε φτιάξει, μια ιδέα που μας έχει κολλήσει, ένας άυλος φόβος, ακόμη και οι «κοινωνικές επιταγές» που νιώθουμε να χρωστάμε σε όλους όσους επιτρέπουμε να έχουν άποψη, θέση και γνώμη για τη ζωή μας. Δεν ρητορεύω γράφοντας αυτές τι αράδες, κατανοώ ότι όπως όλος ο κόσμος (μαζί του κι εγώ) ενίοτε νιώθει παγιδευμένος σε καταστάσεις που δεν του αρέσουν, αυτό όμως είναι φυσιολογικό αν είναι μια φάση της ζωής του και είναι προβληματικό αν είναι ολόκληρη η ζωή του. Δυστυχώς, συνεχώς κάνουμε συμβιβασμούς, υποχωρήσεις, άλλοτε σκληρά ξεκαθαρίσματα και εντέλει στο τέλος αυτό που μένει στο πηλίκο μας είναι η μοναξιά και μια τάση να αυτοθυματοποιούμαστε. Για εμένα δεν πρέπει να υφίσταται αυτό. Αν είσαι σε μια άσχημη κατάσταση, κανένας δεν σε έβαλε σε αυτή την κατάσταση εκτός του εαυτού σου, και αν δεν αλλάζεις αυτή την κατάσταση το κάνεις επειδή δεν πιστεύεις ότι μπορείς να τα καταφέρεις. Θα μπορούσα να γράφω για ώρες αναλύσεις επάνω στο θέμα, νομίζω όμως ότι καταλαβαίνετε τι θέλω να πω. 

Μ.Γ.: «Καμιά φορά σκοτεινός είναι ολάκερος ο κόσμος» γράφεις. Πότε θεωρείς ότι σκοτεινιάζει ολάκερος ο κόσμος;

Γ.Τ.: Για εμένα και τον Παραθεριστή ο κόσμος σκοτεινιάζει στη θλίψη. Από μια άκακη μοναξιά ή μοναχικότητα, μετά στη μελαγχολία, εν συνεχεία στην άρνηση και εντέλει στην απομόνωση και την κατάθλιψη. Τότε σκοτεινιάζει όλος ο κόσμος. Δυστυχώς, αν πέσεις μέσα σε αυτή τη λακκούβα είναι δύσκολο να βγεις, όχι όμως και ακατόρθωτο. Κάποιοι έχουν τη βοήθεια της οικογένειάς τους και φίλων, κάποιοι άλλοι όμως είναι εντελώς μόνοι, και τότε είναι που θα πρέπει να σκάψουν βαθύτερα μέσα τους, να σπάσουν τα όποια στεγανά έχουν δημιουργηθεί εντός τους επί χρόνια και να αποφασίζουν να βγουν στο φως. Θα πρέπει να καταλάβουν πως αν δεν θέλουν οι ίδιοι να γίνει φωτεινός ο κόσμος τους δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει. Επίσης, θεωρώ πως δεν είναι όλες οι σκοτεινιές ίδιες και ούτε όλοι οι άνθρωποι αντιδρούν το ίδιο, γι’ αυτό και κάποιους μπορεί να βοηθήσει η σωστή ψυχοθεραπεία με τις δεκάδες μεθόδους της και η κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή. Θα πρέπει να γνωρίζετε πως όλοι πέφτουμε, κι αν για να σηκωθούμε  θέλουμε κάποιον να μας σηκώσει, χρειαζόμαστε επίσης και κάτι να μας ξεδιψάσει, να μας φορτίσει θετικά ώστε να βρούμε τα κουράγια να συνεχίσουμε. 

Μ.Γ.: Τι δίδαξε τον ήρωά σου η εμπειρία από «το κενό μαύρο έρεβος μιας αναισθησίας όπου μέσα της βρισκόταν»;

Γ.Τ.: Αναφέρεστε στο κομμάτι όπου πέθανε και τον επανέφεραν. Είναι κάτι το οποίο βίωσα και έκτοτε ξεκίνησε μια δύσκολη πορεία αναρρίχησης από το σκοτάδι στο φως, από τον πόνο στη χαρά, από τον φόβο του θανάτου στην εκτίμηση της ζωής. Κυρίως αυτό είναι το κέρδος εκείνου που έχει μια δεύτερη ευκαιρία και δεν πεθαίνει: εκτιμά τη ζωή και αναθεωρεί για πολλά πράγματα. Φυσικά, δεν είναι εύκολο αυτό να συμβεί από τη μια στιγμή στην άλλη και υπάρχουν πολλές δύσκολες μέρες (και βδομάδες και μήνες) όπου νιώθεις πάλι να χάνονται τα πάντα, αλλά αν σταθείς σε λίγο φως ήλιου, πάρεις μια ανάσα, γελάσεις με την καρδιά σου, ακούσεις μια μουσική, μιλήσεις με έναν φίλο και γενικά καταλάβεις πως η πορεία που έχεις είναι μονάχα μία, τότε μπορείς να γραπώσεις εκείνο το θείο δώρο που λέγεται ζωή. 

Μ.Γ.: Στο βιβλίο σου υπάρχουν πολλές αναφορές για τον έρωτα και το σεξ. Ποιο ρόλο έπαιξαν στη ζωή του ήρωά σου;

Γ.Τ.: Τόσο ο έρωτας όσο και το σεξ είναι κομμάτια της ζωή μας και όποιος το αρνηθεί αυτό θεωρώ πως έχει παγιδευτεί σε ένα δίχτυ καθωσπρεπισμού. Δεν λέω πως θα πρέπει η ζωή μας να είναι αυτοσκοπός και ένα μόνιμο κυνηγητό κατάκτησής τους ώστε να είσαι ευτυχισμένος, διότι υπάρχουν δεκάδες άλλες ομορφιές στην καθημερινότητά μας, όμως δεν παύουν να είναι δύο από τους σημαντικότερους πυλώνες του οικοδομήματος που λέγεται ζωή. Ίσως ο Παραθεριστής να είναι κάπως περισσότερο τολμηρός στον λόγο του και να σοκάρει κάποιους με τον τρόπο του, όμως όσον αφορά τις εμπειρίες του, τα όσα λέει είναι απολύτως φυσιολογικά διότι στο παρελθόν έχει ζήσει μια πολύ έντονη ερωτική και σεξουαλική ζωή. Ούτως ή άλλως, η λογοτεχνία οφείλει από τη μία να προσφέρει τέρψη και από την άλλη να γίνεται αιχμηρή ώστε να εξετάσει και τις αληθινές πτυχές της ζωής. 

Μ.Γ.: «Η συγγραφή του βιβλίου αποτελεί ένα πρότυπο θεραπευτικό πείραμα που συστήθηκε στον συγγραφέα από ψυχιάτρους και ψυχολόγους» αναφέρεται στο οπισθόφυλλο. Πιστεύεις ότι το πείραμα πέτυχε;

Γ.Τ.: Για να μπορώ αυτή τη στιγμή να απαντώ σε αυτές τις ερωτήσεις (κάτι που δεν μπορούσα επί χρόνια, ζώντας μέσα σε μια πολύ άσχημη κατάσταση), σημαίνει πως το πείραμα πέτυχε όσον αφορά την ίαση μέσω της συγγραφής. Σε ένα άλλο επίπεδο, το πείραμα συνεχίζεται ακόμη μέσα από τη διάδραση του Παραθεριστή με τους αναγνώστες, μέσω των εντυπώσεων και την ταύτισή τους με τις καταστάσεις του ήρωα και τη φιλοσοφία του. Κάθε βιβλίο είναι ένας ζωντανός οργανισμός, οπότε θεωρώ πως όσο θα υπάρχει το βιβλίο, όσο θα διαβάζεται, θα σχολιάζεται, θα προκαλεί συζητήσεις, ενστάσεις και προβληματισμούς, τόσο το πείραμα θα συνεχίζεται κάνοντάς μας συμμέτοχους και μέλη της ιδέας του. 

Μ.Γ.: Σ΄ ευχαριστώ πάρα πολύ για την ουσιαστική συνέντευξη και σου εύχομαι καλοτάξιδο το βιβλίο σου.

Γ.Τ.: Σας ευχαριστώ και εγώ για τον χρόνο που προσφέρατε στον Παραθεριστή ώστε να τον διαβάσετε και να κάνετε αυτές τις ερωτήσεις. Εύχομαι υγεία, αγάπη, ζωή σε όλους και μια υπέροχη χρονιά να έχουμε.

*Το βιβλίο «Παραθεριστής» του Γιώργου Τζιτζικάκη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κάκτοs

Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία, τη ζωγραφική και τα τελευταία δέκα χρόνια με τη συγγραφή. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από εξακόσιες συνεντεύξεις, καθώς και σχολιασμούς βιβλίων και θεατρικών παραστάσεων. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά κι έχει συμμετάσχει σε θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής»  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Τον Νοέμβριο του  2019 κυκλοφόρησε το νέο της μυθιστόρημα «Ζάχαρη άχνη» από τις εκδόσεις Ωκεανός.          

Related posts