Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
23 Αυγ 2019
Πολιτισμός

Γιώργος Τζιτζικάκης : Η ίδια η ζωή με έσπρωξε στο γράψιμο

 

Από τη Μαίρη Γκαζιάνη

 

 

Ο Γεώργιος Ελ. Τζιτζικάκης γεννήθηκε το 1981, ζει στην Αθήνα και κατάγεται από τα Χανιά. Εργάζεται στον τομέα της Καλλιτεχνικής Βιβλιοδεσίας, έχει σπουδάσει Διοίκηση Αθλητικών Επιχειρήσεων και Δημόσιες Σχέσεις, είναι Διαιτητής Ποδοσφαίρου του Συνδέσμου Αθηναίων Διαιτητών και από το 2008 κατέχει τον τίτλο του Reiki Therapist Of Usui System of Natural Healing. Η ενασχόλησή του με τη συγγραφή ξεκινά από τα εφηβικά του χρόνια όταν στα δεκαεπτά του κερδίζει βραβείο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών για το διήγημά του «Ο Ζητιάνος». Το έργο «Τ’ αηδονιού το δάκρυ» είναι το πέμπτο του βιβλίο.

ΕΡ. Γιώργο κατοικείς μόνιμα στην Αθήνα αλλά η καταγωγή σου είναι από τα Χανιά. Τι συμβολίζει για σένα η Κρήτη και ιδιαίτερα τα Χανιά;

ΑΠ. Είναι ο τόπος που θέλω πάντα να επιστρέφω, η ρίζα και το νερό μου. Είναι το καλοκαίρι και η ζωή, το γέλιο και οι φίλοι, η παράδοση και η αλήθεια μου, αλλά κυρίως ένας εσώτερος αυτοπροσδιορισμός που συντελείται κάθε που πατώ το κρητικό χώμα.

ΕΡ. Έχεις σπουδάσει διοίκηση αθλητικών επιχειρήσεων και δημόσιες σχέσεις. Ποια είναι η σχέση σου με τον αθλητισμό σήμερα;

ΑΠ. Πέρασα μια μεγάλη περίοδο που για λόγους υγείας δεν μπορούσα να γυμναστώ και αυτό μου κόστισε μεγάλο κομμάτι της χαράς μου. Σήμερα πια έχω επανέλθει και η σχέση μου με τον αθλητισμό είναι εξαιρετική. Γυμνάζομαι καθημερινά και αυτό είναι εξαιρετικά ευεργετικό για μένα. Με την άσκηση καταφέρνεις ν’ αφήσεις τα προβλήματά σου για λίγο στην άκρη, να αδειάσεις το κεφάλι σου από κενές και αρνητικές σκέψεις, ακόμη και να βρεις λύσεις που δεν είχες καν σκεφτεί.

ΕΡ. Κατέχεις και τον τίτλο του Reiki Therapist of Usui System of Natural Healing. Ασχολείσαι μαυτό;

ΑΠ. Το Ρέικι αποτελεί ένα μονάχα από τα πολλά ενεργειακά μονοπάτια που μπορεί να επιλέξει ένας άνθρωπος στη ζωή του. Υπάρχουν επίσης το Τάι Τσι, η γιόγκα και τόσες άλλες πρακτικές που στοχεύουν στην καλύτερη ποιότητα και την ομαλότερη ροή της ζωής μας. Μέσω της αυτοσυγκέντρωσης και της χρήσης του Ρέικι, συντελείται μια κάθαρση εντός μας που μας βοηθάει να βρούμε γαλήνη και μας αποσυμπιέζει από ανώφελες σκέψεις. Ειδικά όσοι ζούμε σε μεγάλες πολύβουες πόλεις, έχουμε περισσότερο ανάγκη αυτές τις ενεργειακές μεθόδους, και εγώ ως άνθρωπος με άγχη και δαιδαλώδεις σκέψεις, έχω ανάγκη να εξασκώ το Ρέικι σχεδόν καθημερινά για να βάζω σε τάξη την ενέργειά μου και να τη διοχετεύω σε πρακτικά και θετικά μονοπάτια.

ΕΡ. Η συγγραφή πότε και πώς μπήκε στη ζωή σου;

ΑΠ. Η ίδια η ζωή με έσπρωξε στο γράψιμο. Είχα δύσκολα παιδικά χρόνια και έπρεπε κάπου, κάπως να εκτονώσω τα όσα ένιωθα και βίωνα. Από νωρίς λοιπόν, είχα ένα τετράδιο γεμάτο σκέψεις και στα δεκατέσσερά μου έγραψα μια σειρά από μικρές ιστορίες τρόμου με συναισθηματικό υπόβαθρο. Στα δεκαεπτά μου ήρθε ένα βραβείο από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών και με σκούντησε θετικά πως αυτό που κάνω δεν περνάει απαρατήρητο και ίσως οφείλει να συνεχιστεί. Ωστόσο, γρήγορα κατάλαβα πως δεν λειτουργώ καλά με προθεσμίες και αυτό που ονομάζουν «επαγγελματίας συγγραφέας», γι’ αυτό και συμβιβάστηκα πως θα γράφω όταν θα θέλω να μιλήσω για πράγματα που με απασχολούν ή όταν θα έχω την επιθυμία να διηγηθώ μια άξια ιστορία.

ΕΡ. Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο σου «Τ’ αηδονιού το δάκρυ». Σε τι παραπέμπει ο τίτλος;

ΑΠ. Η κρητική οικογένεια της οποίας η απίστευτη ιστορία ξεδιπλώνεται στο βιβλίο, θέλησε να μην χρησιμοποιηθεί το πραγματικό της επώνυμο, οπότε το Αηδονάκης αποτελεί μυθοπλασία. Έψαχνα ένα τραγουδιστό τίτλο με ριζίτικη βάση και την ίδια περίοδο τυχαία έμαθα πως κάποιες τοπικές παραδόσεις μιλάνε για τα αηδόνια που κελαηδάνε διαφορετικά όταν χάνουν το ταίρι τους και πως λίγο πριν πεθάνουν, ο λυρισμός τους αλλάζει και παραπέμπει σε κλάμα. Το βρήκα ποιητικό, πανέμορφο, εντελώς καρμικό και απολύτως ταιριαστό με την ιστορία της οικογένειας, καθώς τα τρία μέλη των Αηδονάκηδων, ο πατέρας Γιώργης, η μητέρα Κωστούλα αλλά κυρίως η κόρη Κλειώ έκλαψαν πολύ στη ζωή τους αλλά και αποχωρίστηκαν ο ένας τον άλλον, οπότε έτσι ονόμασα το βιβλίο Τ’ αηδονιού το δάκρυ.

ΕΡ. Μια κατάρα πλανάται σε όλο το βιβλίο αλλά κυρίως στη ζωή των ηρώων σου. Πιστεύεις στις κατάρες;

ΑΠ. Οι κατάρες και τα θαύματα αποτελούν κομμάτια της λαϊκής παράδοσής μας σε πολλούς τόπους της Ελλάδας. Σέβομαι και πιστεύω κάθε τι έχει περάσει από τη μια γενιά στην επόμενη ως απόσταγμα λαϊκής σοφίας. Έχω δει με τα μάτια μου ευλογημένα παιδιά που δεν γνώριζαν καν την ευλογία που κουβαλούν καθώς ήταν τέκνα καταραμένων γονέων, ανθρώπων διαλυμένων που δεν έπρεπε ή δεν ήθελαν να γίνουν γονείς. Αν δεν είναι αυτό κατάρα, να έρχεται στη ζωή σου ένα παιδί κι εσύ να το αντιμετωπίζεις ως βάσανο, ε, τότε δεν ξέρω τι είναι κατάρα. Δεν ξέρω αν καταλαβαίνετε τι θέλω να σας πω; Εν ολίγοις, πιστεύω πως οι πραγματικές κατάρες αποτελούνται από καθημερινές καταστάσεις και πως ανεξάρτητα με το ότι είδους κατάρα θα σου φορτώσουν, εσύ θα πρέπει να πιστεύεις στα θαύματα που μπορείς να καταφέρεις στη ζωή σου.

ΕΡ. Η ιστορία σου βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα ή πρόκειται εξ ολοκλήρου για μυθοπλασία;

ΑΠ. Βασίζεται σχεδόν εξ ολοκλήρου στα πραγματικά γεγονότα με τα οποία ήρθε αντιμέτωπη η οικογένεια των Αηδονάκηδων. Στην περίπτωσή τους η πραγματικότητα ξεπέρασε τη φαντασία, οπότε εγώ χρειάστηκε απλώς να τονίσω τις επί μέρους στιγμές και να τις ντύσω λογοτεχνικά για την ανάλογη κλιμάκωση. Ωστόσο το βιβλίο δεν έφερε στο εξώφυλλό του την προμετωπίδα «Βασισμένο σε αληθινή ιστορία» καθώς ήθελα να ταξιδέψει ανεπηρέαστα, και αν αξίζει να διαφημιστεί από στόμα σε στόμα και αναγνώστες που θα το αγαπήσουν.

ΕΡ. «Μέτρησες πόσα τώρα έχασα, περιμένοντας αυτό το κάποτε;» είναι τα λόγια της Κλειώς στον κουμπάρο της Διονύση. Είχε κάποια ευθύνη η ίδια γι’ αυτό;

ΑΠ. Σαφώς και είχε! Ακόμη και σήμερα το παραδέχεται η ίδια πως ήθελε τόσο να είχε ξυπνήσει νωρίτερα από αυτό τον πολυετή λήθαργο του βουρκωμένου της γάμου, όσο ακριβώς ήθελε και να συνεχίσει να κοιμάται αδιαφορώντας για το αν θα άλλαζε κάποτε η ζωή της. Ξέρετε… δυστυχώς η επανάσταση που κάνει κάποιος για να αλλάξει τη ζωή του, για να τη βάλει σε εντελώς διαφορετικά μονοπάτια από εκείνα που έχει συνηθίσει, μπορεί στα μυθιστορήματα να δείχνει εύκολη και κάπως άμεση, στην πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετικά και μάλλον δυσκολότερα τα πράγματα. Κάνεις πολλά βήματα πίσω, δίνεις δεύτερες και τρίτες ευκαιρίες, παλεύεις με λόγια, σκέψεις, υποχωρήσεις και πάντα καραδοκεί εκείνος ο καταραμένος τρόμος που σου φωνάζει: «Και τώρα τι; Πού θα πας; Τι θα κάνεις; Πώς θα τα καταφέρεις;». Ωστόσο, πάντα έχεις μερίδιο ευθύνης, μικρό ή μεγάλο, καθώς ακόμα κι αν όλα αλλάζουν στη ζωή, δε θα αλλάξουν σταλιά αν εσύ δεν κουνήσεις το χέρι σου και αν δεν πάρεις την απόφαση να το τολμήσεις!

ΕΡ. Πού οφείλονται οι μεταβολές στο χαρακτήρα της Κλειώς, από αγρίμι, όπως την χαρακτηρίζεις στα νεανικά της χρόνια, σε παθητικό άτομο και στη συνέχεια ξανά σε μαχήτρια;

ΑΠ. Στο γεγονός πως όλοι κάπου μέσα μας ξεχνιόμαστε με την πάροδο του χρόνου. Νομίζω πως ο χρόνος αποτελεί ένα φυσικό υπνωτικό που αργά μα σταθερά σε μεταλλάσσει σε κάτι άλλο από όσα υπήρξες στα νεανικά σου χρόνια. Αυτό σε κάποιους είναι καταπραϋντικό και σε άλλους δηλητήριο. Πολλοί ίσως και να βολεύονται πλέοντας σε ασφαλή νερά, συνήθως όμως είναι εκείνοι που γκρινιάζουν πως η ζωή τους κατέληξε να μην είναι αυτό που επιθυμούσαν να γίνει. Οι περισσότεροι ωστόσο, μεγαλώνοντας νιώθουμε ένα βάρος μιας μοναξιάς, το άγχος να κάνουμε οικογένεια, ακόμα και τον φόβο απουσίας των πάντων γύρω μας, και ίσως έτσι να οδηγούμαστε σε επιλογές που κάποτε δεν θα κάναμε ποτέ. Δεν είναι τυχαία η φράση που ακούγεται από πολλά στόματα: «Όταν σε παντρεύτηκα, τυφλή ήμουν;» Όχι, δεν υπήρξαμε τυφλοί! Ο έρωτας απλώς έχει την τάση να ωραιοποιεί κάποιες καταστάσεις. Κάποιες φορές είσαι τυχερός και ο δρόμος οδηγεί σε έναν αξιόλογο άνθρωπο, άλλες πάλι σε ένα λάθος από το οποίο δύσκολα ξεφεύγεις. Ποτέ όμως δεν είναι αργά να κάνεις στροφή και να αλλάξεις δρόμο.

ΕΡ. «Όλα υπήρχαν σε αφθονία στη ζωή τους, εκτός από αγάπη» γράφεις για την οικογένεια Παπαδομανωλάκη. Πόσο υπεύθυνος είναι για τις πράξεις του ο Σήφης όταν από παιδί δεν γνώρισε την αγάπη παρά μόνο τον πλούτο;

ΑΠ. Είναι μια εξαιρετική ερώτηση αυτή και σηκώνει πολλή συζήτηση! Στις πόλεις όπου παρουσιάσαμε το Αηδόνι, πολλοί αναγνώστες επισήμαναν το ίδιο για τον Σήφη και το ποσοστό βγήκε περίπου στη μέση: Οι μισοί δεν τον δικαιολογούσαν για τις πράξεις του ενώ οι άλλοι μισοί τον συγχωρούσαν παρά τα όσα έκανε. Το εύκολο θα ήταν να σας πω ότι ένας άνθρωπος που δεν πήρε αγάπη στη ζωή του, είναι αναμενόμενο να μην μπορεί και να προσφέρει αγάπη… θα σας έλεγα ψέματα όμως! Καθώς είμαι κι εγώ ένας άνθρωπος που δεν πήρε την ανάλογη αγάπη από τους γονείς του, αυτό όμως δεν με εμπόδισε να επιδιώξω στη ζωή μου να πάρω και να προσφέρω αγάπη. Ο Σήφης λοιπόν, είναι καθ’ όλα υπεύθυνος για τις πράξεις του ως ενήλικας, μάλιστα σε κάποιο σημείο το αντιλαμβάνεται και ένα κομμάτι του θέλει να τις διορθώσει, είναι όμως πολύ αργά… είναι πάντα πολύ αργά όταν έχεις πατήσει τέρμα το γκάζι, να αποφύγεις τη σύγκρουση, ακόμα κι αν η στροφή είναι ανοιχτή.

ΕΡ. Η «εξαφάνιση» του Γιώργη κρύβει φόβο, όπως ρωτάει σ’ ένα σημείο η Κλειώ;

ΑΠ. Μπορώ πια να σας πω μετά βεβαιότητας πως η εξαφάνισή του δεν είχε να κάνει με κάποιον προσωπικό του φόβο. Στην αρχή ίσως μονάχα απέναντι στο Θεό και τους χρησμούς που ακολούθησε, σίγουρα όχι όμως απέναντι σε κάποιον άνθρωπο. Καταρχήν, αν γυρίζαμε πίσω τα χρόνια και σας δινόταν η ευκαιρία να συναντούσατε τον Γιώργη, ευθύς θα καταλαβαίνατε πως πρόκειται για έναν άνθρωπο που δεν φοβάται και πολλά πράγματα· όχι για το δίμετρο παρουσιαστικό και το ατσαλένιο του ταπεραμέντο, όσο για το γεγονός πως υπήρξε τόσο απλός, ευθύς και διαυγής, που το καθαρό του βλέμμα δεν κουβαλούσε φόβους και ενοχές για τίποτα. Αν του δινόταν η ευκαιρία, θα έπραττε ακριβώς τα ίδια!

ΕΡ. Σύμφωνα με την ιστορία του βιβλίου, τι πιστεύεις ότι είναι αυτό που οδηγεί τη ζωή των ανθρώπων;

ΑΠ. Το βιβλίο μέσα από το οδοιπορικό των Αηδονάκηδων, τοποθετεί στον αναγνώστη την ερώτηση-κλειδί: Τελικά η ζωή αλλάζει αν πραγματικά το θελήσεις; Κάθε φορά που κάνω αυτή την ερώτηση, χαίρομαι που οι απαντήσεις που εισπράττω είναι στην πλειοψηφία τους θετικές, πως ναι αλλάζει, πάντα αλλάζει! Νομίζω πως τόσο η Κλειώ όσο και ο Γιώργης, κατάφεραν και άλλαξαν τις ζωές τους δίχως να περιμένουν πως μια κατάρα θα σπάσει από ένα ξόρκι που θα επιτελεστεί μια μέρα από την ίδια τη ζωή ή τον Θεό. Ξέρετε, όλα στη ζωή, θέλουν ένα σωστό μέτρο πίστης, ρίσκου, δράσης αλλά και τύχης για να λειτουργήσουν… όλα όμως είναι στο χέρι μας! Η ζωή κανενός δεν οδηγείται από άλλους, παρά μόνον από εμάς τους ίδιους! Αν κάποιος πιστεύει πως η ζωή του είναι σε χέρια άλλων, τότε λυπάμαι αλλά αυτός είναι ένας πολύ δυστυχισμένος άνθρωπος…

ΕΡ. Οι δεισιδαιμονίες τι θέση έχουν στα πιστεύω των Κρητικών;

ΑΠ. Δεν νομίζω πως έχει να κάνει μόνο με την Κρήτη αλλά με ολόκληρη την ελληνική περιφέρεια. Την Ελλάδα μας χαρακτηρίζει η τεράστια ποικιλία σε ανθρώπους, παραδόσεις, τόπους, εικόνες, ήχους, γεύσεις, και όμως την ίδια στιγμή είναι τόσο δεμένη σε έναν κοινό χαρακτήρα που την προσδιορίζει ως ατόφια. Είναι λογικό να βρίθει ιστοριών, μύθων, θρύλων και δεισιδαιμονιών που συχνά αλλάζουν τόπους αλλά ίσως είναι ίδιοι. Σίγουρα κάθε ψήγμα αλήθειας από αυτό που κάποτε κάποιος βίωσε, μέσα στα χρόνια μεταφοράς του από στόμα σε στόμα, άλλαξε στην υφή του και ίσως να τονίστηκαν κάποια μέρη του· εκείνο όμως που είναι σημαντικό, είναι το απόσταγμα σοφίας πίσω από κάθε ιστορία που έχει κάποιος να σου διηγηθεί· το δίδαγμα, η πίστη, ο αγώνας, η αγάπη, η αξιοπρέπεια και τόσα ακόμη που αντιπροσωπεύουν στο σύνολό τους την Ελλάδα μας.

ΕΡ. Η ιστορία του βιβλίου σου έχει τοποθετηθεί στη Κρήτη και στην Αθήνα ενώ οι περισσότεροι διάλογοι έχουν γραφτεί σε κρητική διάλεκτο. Την γνωρίζεις πολύ καλά ή ζήτησες κάποια βοήθεια;

ΑΠ. Τη γνωρίζω αρκετά καλά, την ομιλώ περισσότερο όταν συναναστρέφομαι Κρήτες που διαμένουν στην Αθήνα, θεωρώ όμως πως απέχω από το να κατανοήσω ολόκληρο το εύρος της. Όποτε βρίσκομαι στην Κρήτη, γυρίζω με τη μηχανή μου πολλούς και διαφορετικούς τόπους της και συνεχώς μαθαίνω κάτι καινούργιο, ανακαλύπτω πως ακόμα και μέσα στην Κρήτη υπάρχουν διάλεκτοι εντός της κοινής ντοπιολαλιάς, λέξεις και φράσεις που διαφέρουν από νομό σε νομό, ακόμη κι από τα πεδινά στα ορεινά της. Μα… όπως σας είπα και στην προηγούμενη ερώτησή σας, αυτό δεν είναι το υπέροχο και συνάμα μαγικό; Όλες αυτές οι ποικιλίες που τελικά μας προσδιορίζουν αποτελώντας μέρος της ομορφιάς και ταυτόχρονα της δύναμής μας.

ΕΡ. Πιστεύεις στα θαύματα;

ΑΠ. Απολύτως! Στη μέχρι τώρα ζωή μου έχω βιώσει θαύματα και η πίστη μου τόσο στον Θεό όσο και στις δυνάμεις μου, με βοήθησε να βρίσκομαι ακόμα εδώ. Εκτός αυτών, πιστεύω ακράδαντα και πως η αγάπη είναι πάντα ικανή να κάνει κάθε είδους θαύμα, και εφόσον έχω αγάπη μέσα μου, βιώνω συνεχώς θαύματα! Πιστεύω σε κάθε μικρό και σε κάθε μεγάλο, αλλά κυρίως στα καθημερινά, στ’ ότι δηλαδή ξυπνάς για να δεις την επόμενη μέρα, στ’ ότι καβαλάς μια μηχανή και με ασφάλεια επιστρέφεις σπίτι σου, στ’ ότι έχεις υγεία, στέγη, φίλους, φαγητό στο τραπέζι σου.

ΕΡ. Έχεις ήδη γράψει 5 βιβλία. Τι να περιμένουμε στο επόμενο συγγραφικό βήμα σου;

ΑΠ. Πρόκειται για ένα βιβλίο αρκετά μακριά από το Αηδόνι, σε συνάφεια όμως με τις επαναστατικές και συναισθηματικές του προεκτάσεις. Εκ πρώτης είναι μια ιστορία για ένα παιδί που έχασε τους γονείς του, άφησε το χωριό για τη μεγάλη πόλη και τελικά εκεί έχασε τον ίδιο του τον εαυτό. Έμπλεξε με τη νύχτα, έγινε ένας άνθρωπός της και κατέληξε να κάνει πολύ άσχημα πράγματα. Σήμερα πια τον συναντάμε να ζυγίζει ολόκληρη τη ζωή του, να προσπαθεί να την αλλάξει και το αποτολμά βάζοντάς τα με ένα ολόκληρο κύκλωμα υποκόσμου. Ατενίζει τη λύτρωσή του μέσα από τη σωτηρία τριών γυναικών που αγάπησε, και καθώς είναι ένας άνθρωπος που τα έχει χάσει όλα, τα παίζει όλα για όλα! Μέσα από την σκληρή ανάδυσή του, αποτυπώνεται ένα ολόκληρο σύστημα εμπορίου σαρκός, κάτι που δυστυχώς εξακολουθεί να συμβαίνει στις μέρες μας με φυσικότητα αναπνοής, και από το οποίο φυσικά δεν εξαιρείται η χώρα μας. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα δράσης, εξουσίας, δύναμης αλλά και βαθιάς πίστης πως όλα μπορούν ν’ αλλάξουν αρκεί να διαφυλάξεις εντός σου ένα κομμάτι τρυφερότητας μαζί με μεγάλες ποσότητες δύναμης. Είμαι πεπεισμένος πως όλοι μας κουβαλάμε εντός μας μεγάλες ποσότητες δύναμης οι οποίες ενεργοποιούνται σε εξαιρετικά κρίσιμες καταστάσεις της ζωής μας· ακριβώς γι’ αυτό, ελπίζω πως ο αναγνώστης θα ταυτιστεί με τον ήρωα του βιβλίου, θα συναρπαστεί από το ταξίδι του και θα έρθει σε άμεση επαφή με τη δύναμη που κουβαλά κρυμμένη μέσα του.

ΕΡ. Τι θα ήθελες να πεις ως επίλογο της κουβέντας μας;

ΑΠ. Δεν είναι δυνατόν να ζεις σε μια τόσο πλούσια χώρα και να πεινάει τόσος κόσμος, να μην έχει στέγη, να πονάει καθημερινά, να νιώθει φόβο, ανασφάλεια και ενοχές. Γι’ αυτούς και για άλλους χίλιους λόγους, εύχομαι και προσεύχομαι αυτός ο τόπος να καταφέρει κάποτε να ξεφύγει από το μεγάλο κόλπο που του έχουν σκαρώσει και να ορθοποδήσει. Όταν έρθει στα ίσια του, ελπίζω μονάχα να μην κάνει τα ίδια λάθη, να μη λησμονήσει πως είμαστε όλοι ίσοι, πως οφείλουμε να σεβόμαστε και να αγαπάμε τον διπλανό μας ανεξάρτητα από χρώμα, απόψεις και τάξεις. Μια σταθερή ευχή που πάντα δίνω σε όλους είναι: Να γελάτε δυνατά να σπάνε τα άσχημα, να ρισκάρετε για τα απίθανα και να ζείτε τις στιγμές πριν αυτές τελειώσουν!

*** Το βιβλίο «Τ΄ αηδονιού το δάκρυ» του Γιώργου Τζιτζικάκη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΩΚΕΑΝΙΔΑ

Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015. 

Γράφει στίχους για τραγούδια, υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός ενώ μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία ασχολείται ερασιτεχνικά.

 

 

 

Related posts