Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
22 Μαΐ 2022
SLIDER

Γιώργος Α. Χριστοδούλου:Δεν ενθουσιάζομαι εύκολα πια και πολύ δύσκολα θα εντυπωσιαστώ από κάτι

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη (*) 

Ο Γιώργος Α. Χριστοδούλου θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Έλληνες θεατρικούς συγγραφείς. Μεγάλωσε στο Βέλο με καταγωγή από το ορεινό Καίσαρι Κορινθίας. Έχει εργαστεί σε εφημερίδες,  περιοδικά  και  ραδιόφωνα. Έχει γράψει βιβλία αλλά έγινε ευρύτερα γνωστός από τη συγγραφή θεατρικών έργων για τα οποία έχει βραβευτεί πολλές φορές. Έχει συνεργαστεί στα κείμενά του, με σημαντικούς μουσικούς, έργα του έχουν παρουσιαστεί σε σκηνές από καταξιωμένους  ηθοποιούς,  ενώ αποσπάσματα  έχουν μεταφραστεί και διδάσκονται σε Πανεπιστήμια των  ΗΠΑ σε τμήματα κοινωνιολογίας. (Martin TN, Morris, κλπ). Παραδίδει σεμινάρια σε σχολές Δραματικής Τέχνης, ενώ εδώ και πολλά χρόνια,  δίνει διαλέξεις σε φοιτητές, ως θεατρικός συγγραφέας και αναλυτής-κριτικός θεάτρου σε Πανεπιστήμια των Η.Π.Α. Είναι μέλος της Ένωσης Θεατρικών Συγγραφέων. 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Είστε λογοτέχνης-θεατρικός συγγραφέας. Μιλήστε μας για τον άνθρωπο Γιώργο.

ΓΙΩΡΓΟΣ Α. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ: Είμαι ένας  συγγραφέας που προσπαθεί να αποτυπώνει στο χαρτί τις πληγές των ανθρώπων. Να τις  ζωντανεύει  εμπρός του,  στη σκηνή και χωρίς εκπτώσεις.

Όσο για τον άνθρωπο Γιώργο που λέτε, στη ζωή μου, αντίθετα με τα γραπτά μου(!!),  θεωρώ πως είμαι ένας απλός, αλλά ενίοτε παρορμητικός άνθρωπος.

Επίσης ναι, κλαίω εύκολα.  Είναι φορές, όμως,  που θυμώνω. Δεν μπορώ τα πολλά λόγια…. τα περιττά. Κούραση! Θέλω μόνο την ουσία. Έχω κάνει διαλόγους  με τους  Θοδωράκη,  Ρίτσο, Χατζιδάκι,  Βέγγο, Καρούζο, Λιαντίνη,  Χιονά, Μόρτζο κ. ά. Δεν είμαι μικρός στην ηλικία.  Καταλαβαίνετε… Δεν ενθουσιάζομαι εύκολα  πια και πολύ δύσκολα θα εντυπωσιαστώ από κάτι. 

Μ.Γ.: Ποιο ήταν το έναυσμα ώστε να ασχοληθείτε  με τη συγγραφή και ιδιαίτερα με τα θεατρικά σενάρια;

Γ.Α.Χ.: Τόσο στην λογοτεχνία, όσο και στο Θέατρο το έναυσμα είναι αυτές οι θαυμάσιες προσλαμβάνουσες που δεχόμαστε από μικρή ηλικία. Τα παιδικά βιώματα. Φωλιάζουν μέσα μας  και μας ακολουθούν ως την τελευταία μας ανάσα!

Θα έλεγα πως αυτά είναι τόσο ισχυρά που καθορίζουν στη συνέχεια τους δρόμους της ζωής μας.  

Μ.Γ.: Τι είναι αυτό που δεν αντέχετε ως άνθρωπος ή/και ως συγγραφέας;

Γ.Α.Χ.: Δεν αντέχω την σπανακόπιτα χωρίς τυρί!!  Εν τούτοις, σε μια γενικότερη  θεώρηση των πραγμάτων, ο άνθρωπος  αντέχει πιο πολλά απ’ ό,τι νομίζει.   Είναι φορές,  όμως,  που συμβαίνουν κάποια γεγονότα  στη ζωή του που του είναι δύσκολο να τα διαχειριστεί.

Ως συγγραφέας επίσης, δεν μπορώ τις ανόητες-κουραστικές  επαναλήψεις. Οποιαδήποτε πρόταση ενός θεατρικού έργου οφείλει να έχει τη σημασία της.  Είτε για να πει κάτι σημαντικό, είτε για να συνδέσει κάτι.

Μ.Γ.: Υπήρξε κάποιος άνθρωπος που σας ενθάρρυνε στα πρώτα σας συγγραφικά βήματα;

Γ.Α.Χ.: Αγνώμων ποτέ δεν υπήρξα. Ο Γιάννης Μόρτζος με τη γυναίκα του  Γιούλη Ζήκου, πριν από χρόνια,  «ανέβασαν» το πρώτο μου θεατρικό έργο όταν άλλοι δεν το διάβαζαν καν! Στο πλευρό μου ήταν και είναι πάντα η Μαίρη Βιδάλη. Επίσης, η αρχιτέκτονας και ηθοποιός Γεωργία Ζώη με πίεσε να στείλω έργο στο Εθνικό Θέατρο, όπου και απέσπασε το Κρατικό βραβείο.  Πέρα από αυτούς τους ανθρώπους,  υπάρχουν φίλοι που στηρίζουν την κάθε μου παράσταση. 

Μ.Γ.: «Αι γενεαί πάσαι Νικηταράς» είναι ένα έργο σας που αυτήν την περίοδο γνωρίζει μεγάλη επιτυχία. Που πιστεύετε ότι οφείλεται;

Γ.Α.Χ.: Οι ερμηνείες του Χρίστου Γεωργίου και της Σάρας Τερζή είναι πράγματι καθηλωτικές. Μαγεύουν και οι δύο συγχρόνως. Αυτό είναι το μεγάλο μυστικό στο θέατρο. Η λέξη ΜΑΖΙ. «ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ».

Η μουσική του Ραφαήλ Πυλαρινού επίσης, η απλότητα των σκηνικών από τη Δήμητρα Καββαδά και η πολύ καλή στις Δημόσιες σχέσεις Χριστιάννα Φωτιάδη, έδωσαν συνολικά το ποθητό αποτέλεσμα. 

Μ.Γ.: Τι ήταν εκείνο που διακρίνατε στην προσωπικότητα του Νικηταρά ώστε να τον επιλέξετε ανάμεσα στους Έλληνες αγωνιστές της επανάστασης του 1821;

Γ.Α.Χ.: Για τους ήρωες του 1821 μελέτησα κι έγραψα τρία θεατρικά έργα: «Θεόδωρος Κολοκοτρώνης… ο Θεός έβαλε την υπογραφή του», «Μια δίκη παρωδία… Γεώργιος Καραισκάκης!» και το «Αι γενεαί πάσαι… Νικηταράς!»

Ο «Κολοκοτρώνης» (2 πρόσωπα)  ανέβηκε από το Συνεδριακό Πολιτιστικό Κέντρο στο Ηράκλειο Κρήτης το καλοκαίρι του 2021 με τον κ. Καζάκο και την κ. Γκαβάκου σε σκηνοθεσία της Γιώτας Κουνδουράκη.  Πήγε θαυμάσια!

Ο «Καραϊσκάκης»  (11 πρόσωπα) δεν ανέβηκε ποτέ.

Έμεινε ο «Νικηταράς», τον οποίο προσπάθησα να τον ζωντανέψω ο ίδιος.  Είναι αυτός που μελέτησα περισσότερο. Που με έκανε και δάκρυσα.… Είναι ο ήρωας, εν τέλει,  που αγάπησα.  

Μ.Γ.: Στο έργο έχετε αναλάβει για πρώτη φορά και τη σκηνοθεσία. Πως προέκυψε αυτή η πρόκληση και ποιες δυσκολίες συναντήσατε;

Γ.Α.Χ.: Η ζωή του Νικηταρά θα έπρεπε να διδάσκεται σε τμήματα κοινωνιολογίας, σε παγκόσμιο επίπεδο. Όχι όμως με τη θεώρηση ενός ήρωα κάποιου κράτους. Αλλά με το δεδομένο  ως την πιο ελεεινή σχέση αχαριστίας  μεταξύ κράτους  και  πολίτη.

Με το συμπέρασμα αυτό, το συγκεκριμένο έργο, δεν ήθελα να μου το πειράξει κανένας. Μπορεί να ακούγεται εγωιστικό, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα.

Το αποτέλεσμα μας έδειξε, ότι όποιες δυσκολίες κι αν προέκυψαν, σίγουρα ξεπεράστηκαν. Λόγω κορωνοϊού κάναμε πρόβες σε θέατρα, σπίτια, αυτοκίνητα… Υπήρχε ένα πάθος απ΄ όλους! 

Μ.Γ.: Πως και πότε συμβαίνει εκείνο το μαγικό κλικ που σας καθοδηγεί προς τη συγγραφή κάποιου συγκεκριμένου θεατρικού έργου;

Γ.Α.Χ.: Το μαγικό κλικ που εσείς λέτε, είναι για μένα η λέξη ΣΥΓΚΊΝΗΣΗ. Για να γράψω κάτι, θα πρέπει να με συγκινήσει.  Διεκπεραιωτής δεν υπήρξα ποτέ και σε τίποτα. Γι΄ αυτό κι έχω πει πολλά ΟΧΙ σε προτάσεις για να γράψω θεατρικές βιογραφίες,  σημαντικών ανθρώπων. Του Ρίτσου, του Βενιζέλου, του Καποδίστρια, της μάνας του Σολωμού,  της Ζωζώς Νταλμά, της  Μερκούρη, του Καζαντζάκη κ.α.  Για να ν’ αρνηθώ λοιπόν, σε όλες αυτές τις προτάσεις, πάει να πει πως είχα τους λόγους μου.

Μ.Γ.: Γράφατε ίσως κάτι άλλο εκείνη την εποχή;

Γ.Α.Χ.: Όχι, απλά δεν ήθελα να ασχοληθώ με κανέναν από αυτούς διότι κάθε ένας είχε ένα αρνητικό σημείο που για μένα ήταν ανασταλτικό στο γράψιμο.

Προσέξτε… Η Ιστορία της χώρας μας, δεν είναι αυτή που καταγράφεται στα σχολεία, δοσμένη από το Υπουργείο Παιδείας.  Είναι άλλη, ακόμα πιο ενδιαφέρουσα, πιο τραγική και πιο συγκινητική. Πρέπει κάποιος να ξοδέψει  χιλιάδες ώρες νύχτας,  ψάχνοντας  αμέτρητες πηγές μάθησης για να βρει εκείνες τις τρομερές αλήθειες και να ΄ναι ακριβής.

Δεν γράφω απλά για να γράφω. Γράφω για να νοιώθω, για να μάθω, για να εισπράξω εν τέλει, όλα αυτά τα συναισθήματα που εισπράττει ένας θεατρικός συγγραφέας καθώς γράφει. 

Μ.Γ.: Κατά τη διάρκεια της συγγραφής εμπλέκεστε συναισθηματικά με τους ήρωές σας;

Γ.Α.Χ.: Εμπλοκή; Άμεση ! Για να γραφτεί π.χ. σωστά ο Χαλεπάς, πριν 16 περίπου χρόνια, πήγα στο ψυχιατρείο της Κέρκυρας, και έμεινα εκεί δύο μέρες. Να δω που περπάτησε, να δω τι έβλεπε κλπ.

Δεν παίρνουμε μια προσωπικότητα έτσι και γράφουμε ότι διαβάζουμε χαλαρά στο Ίντερνετ!!

Αν δεν κατανοήσεις άριστα τον εσωτερικό  κόσμο του ήρωα, θα γράψεις ανοησίες. Το πολύ-πολύ  να κάνεις  μια πρόχειρη καταγραφή με πολλά και ρηχά λόγια.. Μα για μένα το Θέατρο, (και τούτο το γνωρίζουν όλοι) απλή καταγραφή  δεν υπήρξε ποτέ! 

Μ.Γ.: Υπάρχει κάποιο θεατρικό έργο, κάποιος θεατρικός συγγραφέας που σας επηρέασε ως άνθρωπο ή ως δημιουργό;

Γ.Α.Χ.: Αρκετοί.  Από τον κάθε  συγγραφέα μπορείς να επηρεαστείς. Εσύ, όμως, είσαι αυτός που τώρα γράφεις.

Κάποιοι  Έλληνες συγγραφείς γράφουν αριστουργήματα, αλλά δεν προβάλλονται ή δεν αναλύονται όπως πρέπει. Αντίθετα αναλύονται οι ίδιοι και οι ίδιοι ξένοι.

Γιατί δηλαδή πάντα ντε και καλά να «περιμένουμε τον κοντό» (!!) γιατί να νοιώσουμε την πολυλογία και τους τόσους  πια πολλούς γλάρους του Τσέχωφ; Και να μη νοιώσουμε  π.χ. τη μία «καθαρίστρια» του Αντώνη Τσιπιανίτη;

Γενικά όμως, όταν γράφει κανείς ένα Ιστορικό Θεατρικό, ή μια Θεατρική βιογραφία, επιβάλλεται  να είναι προσεκτικός και ακριβής  ως προς τα γεγονότα.

Να υπάρχει ένας σεβασμός στην ολότητά του!! 

Μ.Γ.: Οι κριτικές παίζουν ή δεν παίζουν ρόλο στη πορεία ενός θεατρικού έργου και γιατί;

Γ.Α.Χ.: Υπήρξα κριτικός θεάτρου πάνω από δέκα χρόνια σε μεγάλες εφημερίδες. Το γνωρίζω καλά το θέμα.

Οι κριτικές λοιπόν, παίζουν το δικό τους σημαντικότατο ρόλο. Ποτέ όμως από τους κατ’ εξοχήν  κριτικούς Θεάτρων (!!!) (εξαιρούνται οι κριτικοί οι οποίοι αναλύουν σε βάθος  τα κείμενα του κάθε συγγραφέα.)  Αυτοί όμως είναι ελάχιστοι.

Όλοι οι υπόλοιποι, δεν είναι 100% αμερόληπτοι, αν και πάντα μα πάντα, για τον θεατρικό συγγραφέα Γιώργο Α. Χριστοδούλου όλοι  γράφουν τα καλύτερα.  Τους ευχαριστώ.

Κοιτάξτε… Σε όλους τους χώρους ειδικά στην τέχνη, υπάρχουν τα λεγόμενα «Σκαφτικά Συνεργεία (!!)». Στους ηθοποιούς, σκηνοθέτες ακόμα και για σκηνογράφους, υπάρχουν συμπάθειες και αντιπάθειες. Αυτό το αγαπομίσος(!!)

Εν τούτοις, μελετώ όλες τις κριτικές. Δίνω ιδιαίτερη σημασία όμως,  στο τι γράφει ο απλός θεατής.  Γι’ αυτόν τον θεατή γράφω θέατρο, δεν γράφω για να μου κάνουν καλές κριτικές. 

Μ.Γ.: Παρ΄ όλα αυτά, για τα περισσότερα έργα σας οι κριτικές είναι διθυραμβικές. Εσείς ξεχωρίζετε στην καρδιά σας κάποιο έργο σας;

Γ.Α.Χ.: Ένα έργο, αν είναι αποδεκτό από το κοινό, θα το κρίνει μόνο ο χρόνος.  Όχι οι διθυραμβικές κριτικές.  Η «Ξανθίππη» π.χ, μέσα σε δέκα χρόνια  έχει ανέβει τρεις φορές από διαφορετικές θεατρίνες και σκηνοθέτες.

Παίζεται και φέτος από την Όλγα Πρωτονοταρίου.   Αυτό, ναι, είναι ένα πετυχημένο έργο. Πριν πολλά χρόνια, κάτι ανάλογο συνέβη και με τον «Χαλεπά». Παίχτηκαν πάνω από 500 παραστάσεις!  Ο  Χρόνος λοιπόν θα δείξει τη «Λέλα Καραγιάννη», τον «Ομφάλιο Λώρο», τη «Γκιλοτίνα»  το  «Όταν η φόνισσα συνάντησε τη Μήδεια»… και όλα τα άλλα που έγραψα, αν θα νικήσουν το χρόνο…

Με ρωτάτε αν ξεχωρίζω κάποιο… προσέξτε… Όλα τα έργα που γράφει ένας συγγραφέας δεν είναι παιδιά  του.   Αυτό το υπογράφω. Είναι πολλά τα γιατί.  Αλλά βεβαίως και ξεχωρίζω  στην καρδιά μου κάποιο.  Δεν θα σας το πω όμως,  διότι τα υπόλοιπα έργα θα….. πέσουν να με φάνε…!!!

Μ.Γ.: Θεωρείτε ότι ένα θεατρικό έργο πρέπει να μεταδίδει μηνύματα στον θεατή ή απλά να τον ευχαριστεί; Εσείς τι επιλέγετε ως θεατής.

Γ.Α.Χ.: Για μένα το θέατρο δεν είναι ούτε ευχαρίστηση, ούτε διασκέδαση.  Δεν είναι παϊδάκια στα κάρβουνα  το θέατρο. Είναι μια τραγική αποκάλυψη στις πληγές των ανθρώπων.. Αν δεν αποκαλυφθεί η πληγή, δε θα γιάνει  ποτέ! Πληγή θα παραμείνει.

Τώρα θα μου πείτε… Δηλαδή να ακυρώσουμε τις κωμωδίες; Όχι βεβαίως. Όμως αυτές είναι ένα άλλο είδος.

Ο Μάρκος Σεφερλής πχ. είναι άριστος  σε αυτό που κάνει.  Προσωπικά τον χαζεύω όμορφα, χαλαρώνω και  χαμογελώ. Κρίμα όμως, που μάλλον δεν θα μάθει ποτέ  ο ίδιος,  πόσο συγκλονιστικός  θα ήταν σε έναν τραγικό ρόλο!

Τα ίδια ακριβώς  θα πω και για τον κ. Λαζόπουλο όπου στη σάτιρα είναι  αξεπέραστος.

Σ’ αυτό το σημείο να μου επιτρέψετε να πω κάτι. Υπήρξαν άνθρωποι της Τέχνης, που ασχολήθηκαν συγχρόνως με την Πολιτική. Θα τους πω πόσο τεράστιο λάθος είναι.

Δεν γίνεται να ΄σαι και με τα δυο. Σε κάποιο από τα δυο θα αποτύχουν. Εδώ απέτυχαν (στην πολιτική) ο Μίκης και ο Μάνος.   Θα πετύχει τώρα ποιος;  Και μόνο αυτό σα σκέψη φτάνει…

Από την άλλη,  υπάρχει κι ένα θέατρο απέραντης σάχλας, που προσπαθεί εκβιαστικά να κάνει το κοινό να γελάσει  με γυμνά, βωμολοχίες κλπ  ( καννιβαλίζει, δεν γελάει.)

Τις βωμολοχίες  οφείλουμε (!!) να τις λέμε στην κρεβατοκάμαρά μας  και όχι στο θέατρο. Αυτό ζει πάνω από 2.500 χρόνια τώρα. Ας  σεβαστούμε πια την ηλικία του!!

Μ.Γ.: Και ο Αριστοφάνης όμως ο κωμικός πριν 2.500 χρόνια έζησε.

Γ.Α.Χ.: Ως θεατρικός  συγγραφέας τον Αριστοφανάκο δεν τον συμπάθησα ουδέποτε.  Είναι δικαίωμά μου. Όπως εκείνος  δεν συμπαθούσε τους τρεις τραγικούς.  Αφήστε που έβαλε τότε το χεράκι του, να καταδικαστεί ο Σωκράτης με τις «Νεφέλες»  που έγραψε. Αυτά βέβαια τα αναφέρω και στο έργο της  Ξανθίππης.

Μ.Γ.: Ποια συνεργασία σας είναι αυτή που σας στιγμάτισε με θετικό πρόσημο και ποια με αρνητικό;

Γ.Α.Χ: Η πιο συγκινητική στιγμή  μου ήταν,  όταν μια γιαγιά στο φινάλε μιας παράστασης  με δάκρυα στα μάτια,  πήρε τα δυο μου χέρια ανάμεσα στα δικά της και πήγε να μου τα φιλήσει!!  Αυτό δεν θα το ξεχάσω ποτέ!

Τώρα…αρνητικό πρόσημο…. υπάρχει και αυτό, ναι… παράπονο βασικά είναι.  Μεγάλωσα στο  Βέλο Κορινθίας (καταγωγή Καίσαρι). Ουδέποτε λοιπόν, έχει ενδιαφερθεί  ο Δήμος καταγωγής μου, για να παιχτεί παράσταση μου εκεί. Έχουν παιχτεί έργα μου σε όλες σχεδόν τις πόλεις στην Ελλάδα, σε Δήμους Φεστιβάλ κλπ, εκτός από τον τόπο μου!!! Δεν είναι «υπέροχα»  τραγικό αυτό;;!! 

Μ.Γ.: Υπάρχει κάποια ιδέα για θεατρικό σενάριο που αυτόν τον καιρό τριγυρίζει στο μυαλό σας και θα θέλατε να τη μοιραστείτε μαζί μας;

Γ.Α.Χ.: Ο γλυκός και συνάμα «βασανισμός» αυτός, θα υπάρχει πάντα.  Αλλά αν δεν τον βάλω στο χαρτί…. Ωστόσο, υπάρχουν έτοιμα τρία έργα για το 2022 που τα έχω ήδη παραδώσει.

Εκείνο όμως που προέχει τώρα, είναι η μουσικοθεατρική παράσταση, «Σμύρνης Θυμιάματα» που ετοιμάζουμε άμεσα με την καταξιωμένη συνθέτρια Πηγή Λυκούδη.

Θα είναι μια μεγάλη παραγωγή, με μουσικούς, τραγουδιστές και ηθοποιούς, η οποία θα είναι έτοιμη τον Ιούνιο για περιοδεία σε όλη την Ελλάδα. 

Μ.Γ.: Αν σας ζητούσαν να γράψετε ένα έργο για τον πόλεμο στην Ουκρανία, πάνω σε τι θα βασίζατε την πλοκή του;

Γ.Α.Χ.: Σε αυτή τη φράση και εικόνα μαζί:

«Αχ πατρίδα, αν έβλεπες τα μάτια ενός στρατιώτη που ξεψυχάει στο πεδίο της μάχης, δεν θα ξεκινούσες ποτέ ένα πόλεμο! Γιατί τότε, θα βρίσκεσαι στο τελευταίο στάδιο του Πολιτισμού σου!!»

(*) Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε στον τραπεζικό χώρο. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία, τη ζωγραφική και τα τελευταία δέκα χρόνια με τη συγγραφή. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από εξακόσιες συνεντεύξεις, καθώς και σχολιασμούς βιβλίων και θεατρικών παραστάσεων. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά κι έχει συμμετάσχει σε θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής»  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Τον Νοέμβριο του  2019 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Ζάχαρη άχνη» από τις εκδόσεις Ωκεανός. Τον Ιούνιο 2021 κυκλοφόρησε  το νέο της μυθιστόρημα με τίτλο Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ από τις εκδόσεις Ωκεανός.

 

Related posts