Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
04 Δεκ 2020
Πολιτισμός

Γιάννης Μανίκας:Καθένας που σέβεται και εκφράζει αυτά που νιώθει είναι ένας επαναστάτης

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Ο Γιάννης Μανίκας γεννήθηκε στην Αθήνα το 1995. Σπούδασε βιβλιοθηκονομία και συστήματα πληροφόρησης στο ΤΕΙ Αθήνας. Είναι αρθρογράφος στο site «anemos magazine.gr». Στο παρελθόν έχει συνεργαστεί με την εφημερίδα «Φωνή της Μεσσηνίας».

Το βιβλίο «Το φευγιό» αποτελεί την πρώτη του συγγραφική απόπειρα. 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Πότε σας γεννήθηκε η ανάγκη να εκφραστείτε μέσω της συγγραφής;

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΑΝΙΚΑΣ: Ανέκαθεν είχα την ανάγκη αυτή. Είναι κομμάτι του εαυτού μου και όλη η διαδικασία βγήκε εντελώς αβίαστα. Η πρώτη μου απόπειρα για συγγραφή ενός ποιήματος ήταν γύρω στα 13 μου αν θυμάμαι καλά. 

Μ.Γ.: Πρόσφατα κυκλοφόρησε από την Άνεμος εκδοτική το πρώτο σας βιβλίο με τίτλο «Το φευγιό». Σε τι είδους «φευγιό» αναφέρεται;

Γ.Μ.: Κατά βάση στο εσωτερικό Φευγιό του καθενός. Από την μια υπάρχουν όλα αυτά τα πράγματα και οι καταστάσεις που κυριαρχούν στην ζωή μας και εμείς θέλουμε να ελευθερωθούμε από αυτές. Από την άλλη υπάρχει μια ακόμη ερμηνεία για το Φευγιό που είναι οι κύκλοι πραγμάτων και σχέσεων που κλείνουν και εμάς εξακολουθούν να μας λείπουν. Κι εκεί προσπαθείς να ξεφύγεις με το να προσπαθείς να δώσεις ξανά πνοή σε όλα αυτά που κάποτε αγάπησες. 

Μ.Γ.: Τα ανεξάρτητα πεζά που υπάρχουν στο βιβλίο αφορούν τη δική σας εσωτερική αναζήτηση με υπαρξιακούς προβληματισμούς;

Γ.Μ.: Όλα από προσωπικό ξεκινάνε πάντα. Απλά στην πορεία συνειδητοποίησα ότι τα θέματα που αναφέρονται μέσα στα κείμενα αφορούν και πολλούς συνανθρώπους μου. Το πρόβλημα σε όλο αυτό είναι ότι οι προβληματισμοί αυτοί δεν συζητιούνται και ο καθένας τους κρατάει για τον εαυτό του και στο τέλος όλοι βρίσκονται πνιγμένοι. Για αυτό αποφάσισα να μην μιλήσω μόνο για εμένα, αλλά να εκφράσω την κοινωνία ως σύνολο. 

Μ.Γ.: Τι συμβολίζει για εσάς η Πανσέληνος;

Γ.Μ.: Η πανσέληνος είναι η ίδια η ζωή και συγκεκριμένα η ομορφιά της. Απλά λόγω των καταστάσεων που βιώνουμε την έχουμε αφαιρέσει εντελώς από το κάδρο μας. Και αυτό είναι μία μάχη και μια εικόνα που πρέπει να πάρουμε πίσω και να επαναφέρουμε στην ζωή μας. Από αυτό προκύπτει και η μάχη μεταξύ της πανσελήνου και της σκύλας. 

Μ.Γ.: Ποια θεωρείτε Τρικυμία της ζωής;

Γ.Μ.: Η συνειδητοποίηση του εαυτού μας. Όταν συμβεί αυτό, σπάει η φούσκα μέσα στην οποία ζούμε και έρχεται η ώρα να αναλάβουμε την ευθύνη των θέλω μας και των όποιων αναγκών μας. 

Μ.Γ.: Ποια είναι «τα παιδιά των δρόμων που με κόπο καθαρίζουν τον καθρέφτη τους»;

Γ.Μ.: Όλοι είμαστε ένα τέτοιο παιδί στην πραγματικότητα. Και αν κοιτάξει κάποιος αυτά τα παιδιά θα διακρίνει όλη την αδικία που υφίστανται. Και κανείς δεν τα βοηθάει να ξεφύγουν. Έτσι κι εμείς, με κόπο υπάρχουμε και αναπνέουμε στην σύγχρονη κοινωνία, αλλά είμαστε απομονωμένοι και δεν ακούμε ο ένας τον άλλον.

Μ.Γ.: «Τι ζητάει η ψυχή μου στα τόσα ταξίδια μιας ξένης ζωής μου;» ρωτάτε. Έχετε βρει την απάντηση;

Γ.Μ.: Όχι, σε καμία περίπτωση. Και ίσως να μην θέλω κιόλας. Μου αρέσει πολύ να ταξιδεύω μέσα στις ζωές των άλλων και να τις παρατηρώ. Βέβαια αυτό έχει και τίμημά του και επιλέγω να το πληρώνω. Για αυτό καμία φορά μου φαίνεται κάπως ξένη η δική μου ζωή. Γιατί την αφήνω να πάει στα τυφλά. Όμως πάντα την εμπιστεύομαι, όπως τους ανθρώπους που έχω γύρω μου.

Μ.Γ.: «Κατοικούμε στην εποχή των συναισθηματικών πολέμων» γράφετε. Σε τι είδους συναισθήματα αναφέρεστε;

Γ.Μ.: Κάθε συναίσθημα πλέον διώκεται ποινικά. Οπότε δεν ξεχωρίζω κάποιο για να κάνω ειδική αναφορά. Η ύπαρξή τους αποτελεί αδυναμία με βάση το μοντέλο του σύγχρονου ανθρώπου που κατοικεί στις άχρωμες μεγαλουπόλεις. Οπότε με την σειρά του καθένας που σέβεται και εκφράζει αυτά που νιώθει είναι ένας επαναστάτης. Και κάπως έτσι προκύπτει αυτός ο πόλεμος. 

Μ.Γ.: Τι συμβολίζει για εσάς μια «Πόρτα»;

Γ.Μ.: Για μένα πόρτα σημαίνει πράξεις. Μια πόρτα δημιουργείται και είναι έτοιμη να σου προσφέρει έναν νέο κόσμο όταν είσαι αποφασισμένος να κυνηγήσεις το όνειρό σου, αλλά και να αποδεικνύεις ότι παραμένεις άνθρωπος. 

Μ.Γ.: Ποιες θάλασσες χαρακτηρίζετε «άσχημες»;

Γ.Μ.: Εκείνες που δεν σε στριμώχνουν στον τοίχο και δεν σε πνίγουν με τα κύματά τους, έτσι ώστε να βγάλεις από μέσα σου τον καλύτερο εαυτό σου και να μπεις σε μια διαδικασία μάχης. Τα βαλτώδη νερά δεν οδηγούν πουθενά και αυτό είναι άσχημο. 

Μ.Γ.: Τι είδους «ρεβάνς» μπορεί να πάρει κάποιος από τον εαυτό του;

Γ.Μ.: Το να νικήσει εκείνη την πλευρά του εαυτού του που δεν τον σέβεται. Ρεβάνς είναι η αλλαγή η εξέλιξη, ο αυτοσεβασμός και ο σεβασμός προς τους γύρω του. 

Μ.Γ.: Ποιοι είναι «οι ταχυδρόμοι της εφηβείας»;

Γ.Μ.: Όλα εκείνα τα μικρά και όμορφα που συμβαίνουν στην ζωή μας και μας υπενθυμίζουν ότι πρέπει να ζούμε λίγο πιο ανέμελα και να σκεφτόμαστε σαν παιδιά. Να επιλέγουμε σαν παιδιά. Μας έχει έρθει εδώ και καιρό γράμμα, αλλά εμείς επιμένουμε να μην ανοίγουμε το φάκελο. Και αυτό είναι φρίκη. 

Μ.Γ.: Το ένστικτο είναι ισχυρότερο της σκέψης;

Γ.Μ.: Σαφώς. Ειδικά όταν πρόκειται για τα πολύ σημαντικά θέματα της ζωής ενός ανθρώπου, όπως είναι ο έρωτας ή ο τρόπος ζωής. Η πολλή σκέψη θολώνει και παραποιεί τα γεγονότα και τα στοιχεία. Ας μην ξεχνάμε ότι ανήκουμε στην φύση και ότι η σωτηρία της ψυχής μας διακυβεύεται αρχικά από την παραδοχή των αναγκών μας. Και αυτό είναι κάτι στο οποίο η σκέψη δεν μπορεί να μας βοηθήσει. 

Μ.Γ.: Τι σας κάνει να επιλέγετε «τα έγκατα της γης» αντί «του ήλιου και του γαλάζιου»;

Γ.Μ.: Τα επιλέγω διότι είναι και αυτά κομμάτι του εαυτού μου. Κανείς δεν είναι τέλειος. Το ζήτημα είναι να αποδεχτείς τον εαυτό σου. Γιατί και οι κακές στιγμές σου, κάτι έχουν να σου δώσουν. 

Μ.Γ.: Πως εξηγείτε την αυταπάτη ως ερωμένη;

Γ.Μ.: Έχουμε ανάγκη την συντροφιά της, την ύπαρξή της μέσα στην ζωή μας. Δεν μιλάμε και πολύ για αυτήν αλλά κυριαρχεί πάνω σε μας και  τις επιλογές μας. 

Μ.Γ.: «Δεν θυμάμαι αν υπάρχω» είναι ο τίτλος ενός κειμένου. Πως φτάνει κάποιος σ΄ αυτό;

Γ.Μ.: Προκύπτει κυρίως μέσα από τους ακραίους ρυθμούς ζωής. Καμία φορά δεν προλαβαίνουμε ούτε να μιλήσουμε με τον εαυτό μας κι έτσι χάνεται η επαφή. Και στο τέλος δεν μπορούμε να καταλάβουμε πως φτάσαμε εκεί που φτάσαμε. Πολύ περίεργο να επιλέγει κάποιος η ζωή του να πηγαίνει στον αυτόματο. 

Μ.Γ.: Σ΄ ένα φευγιό, η λέξη «μόνιμα» στην ετικέτα της βαλίτσας δηλώνει θάρρος ή δειλία;

Γ.Μ.: Νομίζω πως είναι μία θαρραλέα πράξη, καθώς όταν κάποιος μπαίνει στην δίνη του φευγιού, τότε δυσκολεύεται σε πολύ μεγάλο βαθμό να πάρει έστω και την πιο απλή απόφαση. Το να έρχεται κάποιος αντιμέτωπος με τον δύσκαμπτο εαυτό του είναι ό,τι πιο θαρραλέο μπορώ να σκεφτώ αυτή την στιγμή. 

Μ.Γ.: «Η έννοια της πιθανότητας» κρύβει την ελπίδα ή την ουτοπία;

Γ.Μ.: Ούτε ελπίδα, αλλά ούτε και ουτοπία. Η πιθανότητα είναι ο προσωπικός κήπος του καθενός. Όσο περισσότερο ασχολείσαι τόσο μεγαλώνουν τα φυτά και ομορφαίνει ο τόπος. Αν δουλέψεις σκληρά, τότε οι πιθανότητες αυξάνονται. Επί της ουσίας, πιθανότητα είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. 

Μ.Γ.: «Τι σημαίνει τελικά ευτυχισμένη ζωή»;

Γ.Μ.: Ευτυχισμένη ζωή είναι εκείνη κατά την διάρκεια της οποίας μπορεί κάποιος να διατηρεί ακέραιο το δικαίωμα της επιλογής. Ευτυχισμένη ζωή δεν σημαίνει μονάχα χαρά, αλλά πάνω από όλα να σου ανήκει η ίδια σου η ζωή.

Μ.Γ.: «Διψάω διλήμματα» γράφετε. Ποια ανάγκη προκαλεί αυτή τη δίψα;

Γ.Μ.: Η ανάγκη για ζωή. Τα διλήμματα δημιουργούν ένα ενδιαφέρον στην ζωή μας όταν προκύπτουν.  Θα ήθελα η ζωή μου προσωπικά να μοιάζει με ταινία, να τους μοιάσω, όπως γράφει και στο οπισθόφυλλο του βιβλίου. Για να συμβεί όμως αυτό, είναι αναγκαία η προϋπόθεση η διαρκής επιλογή δρόμων και μάλιστα δύσβατων. 

Μ.Γ.: «Εξαντλώ την νεότητά μου σε σκέψεις που αναρριχώνται ως τα θεμέλια του είναι μου» αναφέρετε στο κείμενο «Τι στο διάολο κάνουμε εδώ πέρα». Είναι αυτές οι σκέψεις που καταγράφονται μέσα στο βιβλίο σας;

Γ.Μ.: Ναι σε μεγάλο βαθμό. Πάντα θα με τρώει το πόσο φθηνή έχει γίνει η ζωή. Μέσα από την ανάλυση των ερωτημάτων αυτών προσπαθώ να ξορκίσω το κακό. 

Μ.Γ.: Σας ευχαριστώ πολύ για την κουβέντα μας και σας εύχομαι καλοτάξιδο «ΤΟ ΦΕΥΓΙΟ « σας.

Γ.Μ.: Εγώ σας ευχαριστώ για αυτή την όμορφη κουβέντα. Σας ευχαριστώ για τις ευχές και σας εύχομαι με την σειρά μου τα καλύτερα.

*Το βιβλίο «Το φευγιό» του Γιάννη Μανίκα κυκλοφορεί από την Άνεμος εκδοτική. 

Μαίρη Γκαζιάνη      

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία, τη ζωγραφική και τα τελευταία δέκα χρόνια με τη συγγραφή. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από εξακόσιες συνεντεύξεις, καθώς και σχολιασμούς βιβλίων και θεατρικών παραστάσεων. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά κι έχει συμμετάσχει σε θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής»  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Τον Νοέμβριο του  2019 κυκλοφόρησε το νέο της μυθιστόρημα «Ζάχαρη άχνη» από τις εκδόσεις Ωκεανός.           

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Related posts