Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
20 Μαΐ 2022
Απόψεις

Για την υποψία μιας άνοιξης

Από την Ελισάβετ Αγόρου (*)

Η άνοιξη έκανε την εμφάνισή της και όλα γύρω μοιάζουν να υπακούν σε μια μυστική συνεννόηση…ανθοφορίας. Στο μυαλό μου, αν και μεσοβδόμαδα με ολοήμερη ηλιοφάνεια, κολλημένη η εικόνα του παραθύρου μου κατά τη διάρκεια της έντονης χιονόπτωσης του προηγούμενου μήνα. Ποιος σκέφτεται το χιόνι μέσα στη λιακάδα, θα μου πεις. Είναι βαρύ το ψυχικό τοπίο όμως γύρω μας τελευταία και εμείς παρακολουθούμε παγωμένοι ελπίζοντας σε φως. Κλείνω τα μάτια και βλέπω μπροστά μου το παράθυρο και εκείνο το τεράστιο διπλωμένο δέντρο. Μα, πώς άντεξε και έμεινε όρθιο;

Έχω την ευλογία να μένω απέναντι από ένα πάρκο. Ανάμεσα στο πράσινο που αντικρίζω και σπάει τη γκρίζα μονοτονία της Αθήνας, ξεπροβάλλουν τέσσερα μεγάλα δέντρα. Το ένα από αυτά αρκετά ψηλότερο. Ξεχωρίζει από πολύ μακριά και  φιλοξενεί στη σκιά του περαστικούς, ζωάκια και πολλές φορές τη σκέψη μου.

Τόσο δυνατό και τόσο πράσινο μέσα σε τόσο καυσαέριο. Κατά τη διάρκεια του χιονιού, το δυνατό, πελώριο αυτό δέντρο είχε μετατραπεί σε μια διπλωμένη λευκή αγκαλιά. Τα κλαριά του μαρτυρούσαν κάτω από το τεράστιο βάρος του πυκνού χιονιού ενώ είχε κυριολεκτικά ανοίξει σε τέσσερα κομμάτια με τρόπο που θα έλεγες πως απότομα κόντυνε και δε θύμιζε σε τίποτα πια το αγέρωχο δέντρο που θαύμαζα από το παράθυρό μου.

Σκέφτομαι το βάρος που άντεξαν αυτά τα κλαριά χωρίς να σπάσουν.  Θαυμάζω τον τρόπο που σχεδόν φυσικά λύγιζαν, για να υποδεχτούν το βάρος του χιονιού που σύντομα θα έπεφτε ή θα έλιωνε ή σε κάθε περίπτωση θα ερχόταν αργά ή γρήγορα η απελευθέρωσή του από αυτό το δυσανάλογο βάρος. Καρτερικά, έστεκε με υπομονή κάτω από το χιόνι σαν να γνώριζε το πριν και το μετά, σαν να ήταν προετοιμασμένο για τη δοκιμασία του, σαν να υποψιαζόταν τη μυρωδιά της άνοιξης που το περίμενε στη γωνία.

Κοιτώ τώρα το δέντρο από το παράθυρό μου. Φουντωτό και όπως το θυμάμαι. Τίποτα δε θυμίζει τον λυγισμένο από το βάρος φίλο μου. Πώς άντεξες, σκέφτομαι. Να αντέχεις μέσα στις αντιξοότητες. Να μην χάνεις την ομορφιά της ψυχής σου. Να στρέφεις το πρόσωπο στο φως. Δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο. Δεν είναι έτσι και οι άνθρωποι; Δεν είναι έτσι και η ζωή;

Ποιος δε λυγίζει κατά καιρούς φανερά ή κρυφά κάτω από το βάρος της δικής του χιονοθύελλας; Ποιος δεν αναμένει μέσα του μια άνοιξη φωτεινή και ανθισμένη;

Όλοι μας κουβαλάμε τη σοφία και τη δύναμη εκείνων των κλαδιών. Φέρουμε τη δυνατότητα  να λυγίζουμε, γνωρίζοντας ότι μπορούμε να  αφήνουμε το βάρος που δε μας αναλογεί ή δε μας ταιριάζει. Μπορούμε να λυγίζουμε χωρίς να σπάμε. Μας επιτρέπεται να λυγίζουμε καθώς η ψυχή απαιτεί την ξεκούρασή της και την ανασύνταξη απέναντι στο απρόσμενο, το δύσκολο, το φρικτό. Γίνεται να λυγίζουμε γιατί έχουμε τη δύναμη να αντιδρούμε, να αποφασίζουμε και να επιλέγουμε. Έχουμε τη δύναμη να πράξουμε το σωστό.

Η υπόσχεση της άνοιξης κινεί τον κόσμο. Η υποψία της, συμβόλαιο με τη ζωή. Στην υποψία της άνοιξης η Γη γυρίζει, για να βρει ο καθένας αυτό που λαχτάρα. Να θυμάσαι.. Μπορείς να λυγίζεις χωρίς να σπάσεις. Απαιτείται όμως να περιμένεις μια άνοιξη, γιατί η άνοιξη είσαι εσύ. Το πιο σημαντικό; Έχουμε την ελευθερία της επιλογής μας σε αντίθεση με το στερεωμένο στο χώμα δέντρο, που ακολουθεί έναν αέναο κύκλο.

(*) Ελισάβετ Αγόρου-Εκπαιδευτικός, αρθρογράφος, συγγραφέας

 

Related posts