Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
19 Σεπ 2019
Blender

Φθινόπωρο αγκαλιά σου…

88a3e16d2892bc57bd15f822bedf6810
Γράφει η Αγγελική Λυριαννά Χατζηρήγα
Τρυπώνει μέσα μου, όπως τα φθινοπωρινά φύλλα τρυπώνουν ύπουλα κάτω από την εξώπορτα και σε εμποδίζουν να υποδεχθείς το αμυδρό φως της επόμενης μέρας. Η θύμηση σου με κατακλύζει στη μυρωδιά της πρώτης βροχής, στα μπουμπουνητά που κάλυψαν τον ήχο του έρωτα μας, απογεύματα που σου χάριζα κάτι παραπάνω από την ψυχή μου.
Αιώνιε Πήτερ Παν μου σε μία χώρα που χώρεσε το ποτέ σου και μου στέρησε το για πάντα σου. Τρέμει το κουταλάκι του καφέ αναπολώντας και εκείνο το άγγιγμα σου. Μέρες, μνήμες, βδομάδες, χρόνια πόσα ημερολόγια υποδέχομαι και αποχωρίζομαι ταυτόχρονα; Κυλάει πραγματικά ο χρόνος, όταν παγώνεις σε στιγμές;
Το ρημάδι το ραδιόφωνο, σε παίζει και απόψε, μαέστρος σε ορχήστρα μίας παράστασης που δεν λαμβάνω πρωταγωνιστικό ρόλο, δεν λάμβανα πραγματικά ποτέ. Κομπάρσος αγάπη μου; Στο ίδιο μου το σενάριο, αλήθεια πόση ειρωνεία. Θέλω να σου θυμώσω με μία καρδιά που γελά σε κάθε σκέψη των μορφασμών σου. Θέλω να δακρύσω για όλα όσα μου στέρησες, στιγμές που αποζητούσα ένα μόνο σου χάδι.
Αγάπησα δάκτυλα, μακριά, λεπτά και ζεστά σε κάθε ίχνος αφής και υπόδειξης του τι σημαίνει να αγαπάς χωρίς να αγαπιέσαι πραγματικά αντίστοιχα. «Δεν σε αγαπώ, δεν σε αγαπώ» και έκλεινα αυτιά και μάτια να προλάβω τις αλήθειες που ούρλιαζαν χρόνια ολόκληρα  επιδεικτικά μπρος μου. Σκοτάδι μου βαθύ και όμορφο… Κοίτα με πετώ! «Μα πέφτεις», φωνάζει η συνείδηση πίσω μου. Χαμογελώ.
Οι πτώσεις χωρούν τις μεγαλύτερες μας απογειώσεις και το αντίθετο. Έρμαιο στα χέρια που αγαπάς εν γνώση σου, όλα εν γνώση σου. Αυτός που οδύρεται για την προδοσία που δέχθηκε δεν παραδέχεται απλώς τη συνοχή του. Στο σενάριο που γράφεται αντίστοιχα σε κάθε ιστορία, όλοι υποδεχόμαστε κάπου-κάπου την πένα και αποτυπώνουμε την υπογραφή μας. Το τέλος ή την αρχή μπορεί να μην την ορίζουμε πάντα εμείς, αλλά βρισκόμαστε κάπου εκεί στη μέση, στα σίγουρα.
Κρυώνω απόψε, βαδίζοντας ξυπόλητη στο κρύο παρκέ που κάποτε συντρόφεψε τα βήματα του μεθυσμένου βαλς που μου χάρισες. Χορεύω ακόμη βαλς στις μνήμες μου αγάπη μου, αγκαλιά με τη γκρίζα ζακέτα που μου χάρισες να με ντύνει με το άρωμα σου. Το γέλιο σου τραγούδι που δίνει ρυθμό στο χορό της λησμονιάς που με βάφτισες. Κοίτα με… Θυμάμαι τα βήματα ακόμη, καθώς εσύ σκηνογραφείς καινούργια κάπου παραπέρα.
Ίδιο έργο σε επανάληψη και απόψε, το νέο σενάριο δεν το έλαβα και δε θα το λάβω. Στο προηγούμενο όρισα εγώ τους τίτλους τέλους, υποκλίθηκα στην ήττα μου και υποδέχθηκα με χαμόγελο τις κόκκινες κουρτίνες ασορτί με το κόκκινο εκείνο της καρδιάς μου, που ράγισε κόντρα στις υποσχέσεις που άλλοτε είχες ορίσει. Αιώνια πάλη καρδιάς και μυαλού, να θυμηθώ να σε ξεχάσω και να ξεχάσω να σε θυμηθώ.
Κουμπώνω τη ζακέτα σου ακόμη πιο σφιχτά στο κορμί μου, μαζεύτηκαν όλα εκείνα τα σκοτάδια σου που σύλλεγα κατά καιρούς, απόψε φως μου και κρυώνω… Κρυώνω όσο ποτέ!

Related posts