Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
21 Οκτ 2020
Απόψεις

Από τους φόρους του Φαραώ στους παράλογους φόρους ντροπής που γονάτισαν τους Έλληνες

Γράφει η Αλεξάνδρα Καμαργιάννη
Φόρος είναι η υποχρεωτική εισφορά των ανθρώπων σε άρχοντες και κράτη. Οι φόροι εφευρέθηκαν στην αρχαιότητα όταν οι Φαραώ εισέπρατταν μέρος της σοδειάς των υπηκόων τους… και αντικαταστάθηκαν με χρήματα όταν αυτά ανακαλύφθηκαν. Σχεδόν ταυτόχρονα με την ανάπτυξη της φορολογίας αναπτύχθηκε και η φοροδιαφυγή.
Μέσα από το πέρασμα των αιώνων πολλοί βασιλείς εφεύραν διάφορους φόρους προκειμένου να αυξήσουν τα έσοδά τους, όμως οι πιο εφευρετικοί ήταν μάλλον οι Άγγλοι. Στην Αγγλία λοιπόν, την Μέκκα του Καπιταλισμού όπως την ονόμασε ο τ. Υπ. Οικονομικών Γ. Στουρνάρας, επιβλήθηκε κατά καιρούς: φόρος στα τζάκια, φόρος στα τζάμια, φόρος στα καπέλα, φόρος στα κεριά (;;;). Ο ρώσος αυτοκράτορας Πέτρος ο Μέγας κατάφερε να ξεπεράσει τους Άγγλους αφού το 1705 επέβαλε φόρο στα μούσια!!!
Αυτά όμως συνέβαιναν σε άλλες εποχές, τότε που οι γαλαζοαίματοι μπορούσαν ξυπνώντας το πρωί να επιβάλλουν καινούργιους βασιλικούς (παράλογους) φόρους.
Στις σύγχρονες, δυτικές, δημοκρατικές(;;;) οικονομίες της Ευρώπης και της Αμερικής, θα περίμενε κανείς πως οι φόροι θα είχαν τις βάσεις τους στην «λογική». Η φορολογική βάση είναι το μέγεθος με βάση το οποίο υπολογίζεται η φορολογική υποχρέωση. Για τον υπολογισμό της φορολογικής βάσης λαμβάνονται υπόψη διάφορα οικονομικά χαρακτηριστικά του φορολογούμενου και ιδιαίτερα το εισόδημα, η περιουσία και κυρίως η καταναλωτική δαπάνη.
Πόσο λογικό είναι όμως, η αγορά ενός αυτοκινήτου πριν από 10 χρόνια, να εξακολουθεί να λαμβάνεται ως μέγεθος της φορολογικής βάσης, σαν να είναι ο φορολογούμενος σε θέση, κάθε χρόνο, να αγοράζει το ίδιο αυτοκίνητο ξανά και ξανά σαν καινούργιο; Πόσο λογικό είναι, η πισίνα που έφτιαξε κάποιος πριν από 10 χρόνια να τον καθιστά «πλούσιο» εφ’ όρου ζωής, ακόμη και αν δεν έχει πλέον τα χρήματα να την γεμίσει με νερό; Πόσο λογικό είναι, τα κτήματα που μπορεί κάποιος να έλαβε ως κληρονομιά από τους γονείς, όμως δεν τα χρησιμοποιεί και δεν του προσφέρουν κανένα εισόδημα, να υποχρεώνεται να τα πουλήσει γιατί διαφορετικά θα φορολογηθεί απλά και μόνο για την κατοχή τους;
Αν θεωρείται πλέον πολυτέλεια η κατοχή και μόνο ενός κινητού ή ακίνητου σύντομα θα θεωρείται λογικό να φορολογούμαστε για την τηλεόραση, το ψυγείο μας, τις ντομάτες που πήραμε από τον μανάβη το Σάββατο και δεν τις φάγαμε μέχρι την Δευτέρα…
Κάθε φορολογικό σύστημα είναι ένας ζωντανός οργανισμός στενά συνδεδεμένος με την λειτουργία της οικονομίας και μέσα από το μείγμα των άμεσων και έμμεσων φόρων οι ιδιώτες μεταθέτουν, αναγκαστικά, χρήματά τους στο δημόσιο με βασικό σκοπό την λειτουργία του κράτους, αν θεωρήσουμε πως αυτό λειτουργεί, και την «ελπίδα» της κατανομής του πλούτου και όχι της συγκέντρωσής του σε λίγους.
Αν και μάλλον δεν υπάρχει «ιδανικό» σύστημα φορολογίας, υπάρχουν σίγουροι τρόποι αποτυχίας του: υπέρμετρη φορολογία, ασταθής φορολόγηση, πολλές και αιφνίδιες αλλαγές στο σύστημα, επηρεάζουν την ανάπτυξη και δημιουργούν αρνητική ατμόσφαιρα στις επενδύσεις ενώ μετατρέπουν ένα δημοκρατικό κράτος σε Βασίλειο.
Στην Ελλάδα σήμερα, υπό καθεστώς ΔΝΤ, και μετά από 5 χρόνια συνεχούς ύφεσης, δεν φαίνεται να υπάρχει η διάθεση αναζήτησης του τρόπου εκείνου που θα οδηγήσει την χώρα ξανά στην ανάπτυξη.
Το φορολογικό μας σύστημα είναι προσανατολισμένο αποκλειστικά στην είσπραξη φόρων με «κάθε τρόπο», με μόνο σκοπό την αποπληρωμή των δόσεων στους δανειστές μας, με μοναδικό ενδιαφέρον να εξακολουθήσουν να πληρώνονται οι «βασιλικοί υπηρέτες», με «βασιλικούς φόρους»… και έτσι η επίδραση της φορολογίας στην οικονομία κατέληξε πλέον καταστροφική. Μέσα σε λίγα χρόνια κατέρρευσε ουσιαστικά η δημοκρατία στην χώρα μας, ένα μεγάλο ποσοστό των μικρομεσαίων επιχειρηματιών καταστράφηκε, το τραπεζικό σύστημα συρρικνώθηκε, η ανεργία ξεπέρασε κάθε όριο…
Είναι προφανές πως η δυνατότητα παραγωγής και η τεχνολογία επιτρέπει την αξιοπρεπή διαβίωση όλων μας, με βάση την σύγχρονη εποχή που ζούμε, και είναι απολύτως παράλογο να υπάρχουν άνθρωποι που πεινάνε, που δεν έχουν στέγη, που φυλακίζονται για χρέη. Η ανάπτυξη δεν είναι μόνο οικονομική. Η ανάπτυξη πρέπει να έχει στόχο την ευημερία των λαών και όχι την μεγέθυνση των οικονομιών με «βασιλικούς φόρους».
Σε όλα όσα μας συνέβησαν τα τελευταία χρόνια δεν φταίει το ευρώ ή οι συνεταίροι μας στην Ε.Ε. Εμείς έχουμε λάθος στόχους, έχουμε λάθος προσανατολισμό. Είναι ίσως οριακά η τελευταία στιγμή για να αλλάξουμε πορεία και η πυξίδα του μίγματος φορολόγησης πρέπει επιτέλους να στραφεί στην ανάπτυξη με «κάθε θυσία»… πριν είναι πολύ αργά. Γιατί είναι σίγουρα καλύτερο να έχουμε όλοι κάτι λιγότερο, όμως να έχουμε όλοι τα απαραίτητα συμπεριλαμβανομένων και αυτών που μας κυβερνούν όχι ως αιρετοί (=εκλεγμένοι με ψήφο) υπουργοί μας (=υπηρέτες μας) αλλά ως βασιλείς.

Related posts