Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
01 Οκτ 2022
SLIDER

Εύη Φρυγανά: Νομίζω ότι η νοσηρή φαντασία των δολοφόνων είναι μακράν πιο πλούσια από αυτή των συγγραφέων

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη* 

Η Εύη Φρυγανά γεννήθηκε στη Χαλκίδα και σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Η αγάπη της για τη συγγραφή την οδήγησε τον Αύγουστο του 2013 να ιδρύσει το λογοτεχνικό μπλογκ Moonlight Tales και το ενδιαφέρον της για ό,τι σχετίζεται με τις έρευνες ανθρωποκτονιών να παρακολουθήσει πολυάριθμα σεμινάρια εγκληματολογίας.

Ξεκίνησε να γράφει από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού και το 2016 εκδόθηκε το πρώτο της μυθιστόρημα. Από τις εκδόσεις Χάρτινη Πόλη κυκλοφορεί το μυθιστόρημα Δείπνο Δολοφόνων και το πρώτο βιβλίο με πρωταγωνίστρια την αρχιφύλακα Λόρεν Γουότερστον: Ο Κήπος με τους Υάκινθους. 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Ποιο ήταν το έναυσμα ώστε ν’ ασχοληθείτε με τη συγγραφή;

ΕΥΗ ΦΡΥΓΑΝΑ: Θεωρώ ότι η συγγραφή είναι μία από τις πιο «εύκολες» τέχνες με τις οποίες μπορεί να ξεκινήσει να ασχολείται κάποιος. Για να γίνεις ζωγράφος θέλεις σύνεργα, για να γίνεις μουσικός θέλεις σύνεργα και μαθήματα, και για να γίνεις γλύπτης θέλεις ένα τεράστιο κομμάτι μάρμαρο στη μέση του σαλονιού, αν για κάποιον λόγο σκοπεύεις να μεταμορφωθείς σε Μιχαήλ Άγγελος από το τίποτα. Αυτός δεν ήταν ο λόγος που ξεκίνησα να γράφω βέβαια, αλλά αμφιβάλλω ότι θα είχα συνεχίσει, αν η διαδικασία δεν ήταν τόσο απλή όσο το να πάρω ένα φύλλο χαρτί και ένα μολύβι στα χέρια (ήμουν μικρή, δεν είχα υπολογιστή ακόμα). Πάντως δεν υπήρχε συγκεκριμένη αιτία. Απλώς προέκυψε.

Μ.Γ.: Τι σημαίνει για σας να δημιουργείτε τις δικές σας αστυνομικές ιστορίες;

Ε.Φ.: Για κάποια σαν εμένα, που ξεκινάει να γράφει χωρίς σχέδιο για το πού θα καταλήξει η ιστορία, σημαίνει ότι οι διορθώσεις παίρνουν τον διπλάσιο χρόνο απ’ ό,τι το γράψιμο του βιβλίου. Οι αυτοτελείς ιστορίες μου γράφονται εξίσου απρογραμμάτιστα, αλλά για κάποιον άγνωστο λόγο (τρόπος του λέγειν, γιατί ο λόγος είναι προφανής και έχει να κάνει με το πόσο πιο περίπλοκη είναι η διεξαγωγή μίας έρευνας δολοφονίας), τα αστυνομικά μου βιβλία, Ο Κήπος με τους Υάκινθους, και η συνέχειά του, Ο Τοίχος με τις Ανεμώνες, απαιτούν οργάνωση, πράγμα για το οποίο είμαι ανίκανη.

 Μ.Γ.: Υπήρξε κάποιος άνθρωπος που σας ενθάρρυνε στα πρώτα σας συγγραφικά βήματα;

Ε.Φ.: Ευχαριστώ αρκετό κόσμο σε κάθε βιβλίο και δεν θα τους ξαναναφέρω, γιατί σαν πολύ τους διαφήμισα! Υπάρχει όμως ένα άτομο, του οποίου οι πράξεις είχαν άμεσο αντίκτυπο στη συγγραφική μου πορεία.

Το έτος ήταν 2011 (ή και ’12. Κάπου εκεί). Όπως πάντα, έτσι και τότε (που ήμουν 15-16 χρόνων) έγραφα και ζούσα σε μία φούσκα, από την οποία έβγαινα σπάνια για πράγματα που δεν με αφορούσαν -ή τουλάχιστον που νόμιζα ότι δεν με αφορούσαν. Η φίλη Μάρθα περιέγραφε τη φαντασίωσή της να εκδώσει το βιβλίο της, να γίνει διάσημη και να δώσει συνέντευξη στη Μενεγάκη. Και παρότι συνήθως είμαι άριστος ακροατής, εκείνη τη στιγμή απλώς σκεφτόμουν «Μπορείς να εκδώσεις βιβλίο;»

Δεν ξέρω κατά πόσο το προφανώς μηδαμινό IQ μου σας πείθει να διαβάσετε τον Τοίχο με τις Ανεμώνες, αλλά τότε ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα ότι αυτό που έκανα μόνη μου στο δωμάτιό μου (ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΗ ΕΝΝΟΩ!) ήταν το ίδιο με αυτό που έκαναν όσοι είχαν τα ονόματά τους τυπωμένα σε εξώφυλλα βιβλίων και τα βιβλία αυτά σε ράφια βιβλιοπωλείων.

Συνεπώς, αν διαβάσετε κάτι δικό μου και δεν σας πολυαρέσει -πράγμα που αποκλείεται να γίνει βέβαια-, η Μάρθα φταίει! 

Μ.Γ.: Τι είναι αυτό που δεν αντέχετε ως άνθρωπος ή/και ως συγγραφέας;

Ε.Φ.: Από περιέργειες άλλο τίποτα. Με ενοχλεί που μερικοί δεν καταλαβαίνουν να χρησιμοποιήσουν το φλας τους στον δρόμο, με εκνευρίζει όταν καθυστερούν να ανταποκριθούν οι ηλεκτρονικές συσκευές (είναι 2022, θα έπρεπε να έχουμε καταφέρει την απρόσκοπτη λειτουργία τους μέχρι τώρα!), με κάνει έξαλλη πώς κάποιοι άνθρωποι είναι ανίκανοι να σχηματίσουν και να σταθούν στην ουρά τακτικά. Και λογοτεχνικά, ως αναγνώστης, έχω αρκετά πράγματα που με βγάζουν από τα ρούχα μου, αλλά δεν θα τα αναφέρω σαν ένα είδος επαγγελματικής ευγένειας. Το καλό με τη συγγραφή όμως είναι πως, ως μοναχική ασχολία, δεν παρουσιάζει πολλές ευκαιρίες σε έναν γερο-γρουσούζη σαν εμένα να ενοχληθεί από άλλους ανθρώπους.

 Μ.Γ.: «Ο τοίχος με τις ανεμώνες» είναι ο τίτλος του νέου βιβλίου σας. Με τι έρχεται σε επαφή ο αναγνώστης;

Ε.Φ.: Με έναν τοίχο με ανεμώνες και μία κρεμασμένη γυναίκα μπροστά του. 

Μ.Γ.: Πώς προέκυψε η έμπνευση της ιστορίας που αφηγείστε;

Ε.Φ.: Αυτή είναι μακράν η χειρότερη ερώτηση για εμένα σε κάθε συνέντευξη, γιατί είτε δεν θυμάμαι ποτέ το τρένο τις σκέψης μου, είτε η ιστορία προέκυψε από ένα κουλό όνειρο που είδα ένα βράδυ. Σπάνια έχω απάντηση που να μην είναι ασυνάρτητη και αυτή τη φορά πραγματικά δεν έχω καμία ανάμνηση από το πώς ξεκίνησε το βιβλίο.

 

Μ.Γ.: Πώς παρουσιάζονται οι άνθρωποι του αστυνομικού σώματος και οι ντεντέκτιβ στα βιβλία σας, είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας ή σούπερ ήρωες;

Ε.Φ.: Αν η ερώτηση είναι παγίδα, δεν την πάτησα (αυτή τη φορά)! Όπως οφείλει κάθε συγγραφέας, προσπαθώ πάντα να κάνω τους χαρακτήρες μου ρεαλιστικούς, οπότε δεν θα βρείτε -ελπίζω- πολλούς σούπερ ήρωες στα βιβλία μου. 

Μ.Γ.: Το βιβλίο σας απευθύνεται αποκλειστικά στους αναγνώστες αστυνομικής λογοτεχνίας ή τα θέματα που παρουσιάζετε αφορούν ένα ευρύτερο αναγνωστικό κοινό;

Ε.Φ.: Τα ζητήματα που πραγματεύεται κάθε βιβλίο εκεί έξω -μάλλον- μπορούν να ενδιαφέρουν τον οποιονδήποτε, αν όμως δεν σας πολυνοιάζει να δείτε την εξέλιξη μίας αστυνομικής έρευνας, τότε μη διαβάσετε το δικό μου. Ή διαβάστε το. Ίσως το βρείτε ενδιαφέρον. Αλλά δεν θέλω παράπονα μετά! 

Μ.Γ.: Τα αστυνομικά βιβλία ξεπερνούν την αληθινή ζωή ή η αληθινή ζωή τα ξεπερνάει;

Ε.Φ.: Ένα από τα πράγματα που βρίσκω εξαιρετικά εκνευριστικό (και ίσως θα έπρεπε να το έχω αναφέρει ήδη σε προηγούμενη ερώτηση) είναι να ακούω ιστορίες πραγματικών εγκλημάτων, οι οποίες είναι τόσο αλλοπρόσαλλες, που, αν προσπαθούσα να τις περάσω για μυθοπλασία, θα μου πετούσατε ντομάτες. Νομίζω ότι η νοσηρή φαντασία των δολοφόνων είναι μακράν πιο πλούσια από αυτή των συγγραφέων. Τουλάχιστον όμως δεν μπορούν να τα γράψουν τόσο καλά και βρίσκουμε ακόμα δουλειά. 

Μ.Γ.: Υπάρχει κάποιο σημείο του βιβλίου που σας δυσκόλεψε περισσότερο ή διστάσατε μέχρι να το γράψετε;

Ε.Φ.: Ο Τοίχος με τις Ανεμώνες περιλαμβάνει και μία σκηνή της δίκης του δολοφόνου από τον Κήπο με τους Υάκινθους (προφανώς διαβάστε αυτό πρώτα, για να γλιτώσετε τα σπόιλερ). Ήξερα ότι το συγκεκριμένο κομμάτι θα με δυσκόλευε ιδιαίτερα, αλλά έπρεπε να χρειαστεί να μεταφράσω της λέξη cross-examination, μία δικαστική διαδικασία του Αγγλικού Δικαίου κατά την οποία κάθε μάρτυρας καλείται να απαντήσει σε ερωτήσεις του αντίπαλου δικηγόρου, για να καταλάβω πραγματικά πόσο περίπλοκο θα το έβρισκα. Μου πήρε πάνω από μιάμιση ώρα να βρω ότι η ελληνική λέξη ήταν αντεξέταση. Και τα πράγματα έγιναν ακόμα πιο περίπλοκα όσο πήγαινα παρακάτω. Γενικά η διαδικασία ήταν απελπιστική, αλλά ελάχιστα πράγματα μπορούν να με διασκεδάσουν περισσότερο από ένα δικαστικό δράμα, οπότε σε μία έκρηξη μαζοχισμού θα πω ότι τελικά το ευχαριστήθηκα.

 

Μ.Γ.: Αν και πρόκειται για αστυνομική πλοκή, υπάρχουν αξίες που αναδεικνύονται στις σελίδες του βιβλίου σας;

Ε.Φ.: Δύσκολα θα βρεθεί βιβλίο που δεν προβάλλει κάποιου είδους αξίες, σωστές ή λιγότερο σωστές, μέσω των χαρακτήρων του. Κυρίως όμως αυτές βρίσκονται στα μάτια των αναγνωστών. Δεν θα είχε και πολύ νόημα αν ήταν μόνο στο μυαλό του συγγραφέα στο κάτω κάτω. 

Μ.Γ.: Στα αστυνομικά βιβλία υπάρχει κάποιο βαθύτερο νόημα και ποιο είναι αυτό στο δικό σας βιβλίο κατά τη γνώμη σας;

Ε.Φ.: Όπως και με την προηγούμενη ερώτηση, κατά κύριο λόγο αφήνω αυτά τα ψαγμένα στους αναγνώστες. Αν θες να βρεις νόημα, θα το βρεις οπουδήποτε. Απάντηση με τροφή για σκέψη και αποποίηση ευθύνης σε περίπτωση που κάποιος κάνει στροφή προς το έγκλημα εξαιτίας των βιβλίων μου. 

Μ.Γ.: Με ποια συναισθήματα βιώσατε τη συγγραφική συμπόρευση με τους ήρωές σας;

Ε.Φ.: Προφανώς υπάρχουν οι αναμενόμενες ψυχολογικές διακυμάνσεις, ανάλογες με τις εκάστοτε σκηνές του βιβλίου, κατά κύριο λόγο όμως ένιωθα ένα βαθύ αίσθημα αναβλητικότητας σχετικά με τη συγγραφή και απελπισίας για τις διορθώσεις. 

Μ.Γ.: Θα ξανασυναντήσουμε τους ίδιους ήρωες σε επόμενο βιβλίο σας;

Ε.Φ.: Κάθε δεύτερο χρόνο, συγγραφικού προγράμματος θέλοντος και εκδοτικού επιτρέποντος, θα κυκλοφορεί νέο βιβλίο με την αρχιφύλακα Λόρεν Γουότερστον. 

Μ.Γ.: Τι σημασία αποδίδετε στις κριτικές είτε των ειδικών είτε των απλών αναγνωστών;

Ε.Φ.: Κάθε κριτική είναι ευπρόσδεκτη, γιατί δεν μου δίνονται πολλές ευκαιρίες να δω τις αντιδράσεις των αναγνωστών στα βιβλία μου. Αντίστοιχα όλες έχουν βάρος, απλώς όσες ξεφεύγουν από το απλό μου άρεσε/ δεν μου άρεσε και γίνονται πιο συγκεκριμένες είναι πιο εύκολο να τις λάβεις υπόψη. Οπότε τρέξτε να κάνετε τις κριτικές σας στο Goodreads. Έχω και link! rb.gy/ljklig

Το μυθιστόρημα Ο τοίχος με τις ανεμώνες της Εύης Φρυγανά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Χάρτινη Πόλη.

 

*Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε στον τραπεζικό χώρο. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία, τη ζωγραφική και τα τελευταία δέκα χρόνια με τη συγγραφή. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από εξακόσιες συνεντεύξεις, καθώς και σχολιασμούς βιβλίων και θεατρικών παραστάσεων. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Επίσης διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style, ενώ πρόσφατα ξεκίνησε συνεργασία με το  polismagazino.gr σε θέματα πολιτισμού.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά κι έχει συμμετάσχει σε θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής»  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Τα μυθιστορήματά της «Ζάχαρη άχνη» (11/2019) και Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ (6/2021) κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις Ωκεανός. Από τις ίδιες εκδόσεις, το φθινόπωρο 2022 θα κυκλοφορήσει το νέο της μυθιστόρημα.

Related posts