Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
01 Οκτ 2020
Πολιτισμός

Εύη Δουργούτη: Όλοι μας νομίζουμε πως είμαστε άφθαρτοι και θα ζούμε παντοτινά

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Η Εύη Δουργούτη γεννήθηκε το 1992 στο Σουφλί όπου ζει με τον άντρα και τις δύο κόρες τους. Είναι απόφοιτος του Παιδαγωγικού τμήματος Νηπιαγωγών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Από πολύ μικρή αγαπούσε τη λογοτεχνία και πειραματιζόταν με διάφορες μορφές γραπτού λόγου. Διηγήματά της έχουν συμπεριληφθεί σε συλλογικές εκδόσεις. Τα μυθιστορήματά της «Ο χορός της φωτιάς» και «Μια στιγμή ακόμα» κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Πνοή. 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Εύη, διαβάζω στο βιογραφικό σου ότι από μικρή αγαπούσες τη λογοτεχνία. Πώς φυτεύτηκε αυτός ο συγγραφικός σπόρος μέσα σου;

ΕΥΗ ΔΟΥΡΓΟΥΤΗ: Δεν ξέρω για να σας απαντήσω σε αυτό! Με θυμάμαι απλά μικρό παιδί, πριν καν μάθω να διαβάζω, να γοητεύομαι από τα βιβλία και να ζητάω από τους γονείς μου να μου διαβάσουν! Και μου διάβαζαν κάθε μέρα! Μέχρι που έμαθα γραφή και ανάγνωση και διάβαζα μόνη μου! Από εκείνη τη στιγμή ονειρευόμουν τη μέρα που θα γράψω κι εγώ το δικό μου βιβλίο!  

Μ.Γ.: Η επιλογή των σπουδών σου στο Παιδαγωγικό Τμήμα ήταν αποτέλεσμα της αγάπης σου για τη λογοτεχνία;

Ε.Δ.: Όχι, η επιλογή αυτή ήταν κάτι διαφορετικό! 

Μ.Γ.: Μπορεί μικρή να πειραματιζόσουν με τη συγγραφή, ως ενήλικας όμως έχεις ήδη εκδώσει δυο μυθιστορήματα. Πώς γεννιέται στο μυαλό σου το θέμα της κάθε ιστορίας;

Ε.Δ.: Κάθε ιστορία είναι διαφορετική, διαφορετικός είναι επομένως και ο τρόπος που γεννιέται στο μυαλό του κάθε συγγραφέα! Προσωπικά, δεν πιέζω τον εαυτό μου για κάτι, δεν ξεκινάω με το στυλ «θέλω να γράψω για αυτό το θέμα». Αφήνω ελεύθερο το μυαλό μου να δεχτεί όλα τα ερεθίσματα μέχρι κάτι να του κάνει το κλικ! Μπορεί να είναι ένα τραγούδι, ένα όνομα, μια εικόνα, ένα άρωμα! Όπως συνέβη με το «Μια στιγμή ακόμα». Την αληθινή ιστορία του πρωταγωνιστή μου την γνωρίζω από μικρό παιδί όμως –κι ευτυχώς– από ένα σημείο και μετά δεν είχε «αναγνωστικό ενδιαφέρον» γι’ αυτό και δεν είχα επιχειρήσει να την αποτυπώσω στο χαρτί ενώ το ήθελα! Μόνο όταν άκουσα ένα συγκεκριμένο τραγούδι έγινε αυτόματα η σύνδεση και ολοκληρώθηκε στο μυαλό μου η ιστορία! 

Μ.Γ.: Πρόσφατα κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο σου με τίτλο «Μια στιγμή ακόμα». Τι μπορεί να χωρέσει σε μια μόνο στιγμή;

Ε.Δ.: Πολλά και τίποτα! Ανάλογα με το αν θα αξιοποιηθεί ή όχι! Η αλήθεια είναι πως όλοι μας νομίζουμε πως είμαστε άφθαρτοι και θα ζούμε παντοτινά. Μια στιγμή όμως –και ειδικά η τελευταία όπως στο βιβλίο– είναι ικανή να μας ταρακουνήσει και να φερθούμε με ειλικρίνεια. 

Μ.Γ.: Τι ήταν αυτό που λειτούργησε μέσα σου ακούγοντας το τραγούδι «Πόσο λυπάμαι» που ερμήνευσε η Σοφία Βέμπο, ώστε να πλάσεις «μια στιγμή ακόμα»; 

Ε.Δ.: Το τραγούδι αυτό το γνώριζα από παλιά. Εκείνο το καλοκαιρινό πρωινό όμως όταν το άκουσα στο ραδιόφωνο σε μια διασκευή από γνωστή σύγχρονη τραγουδίστρια, ένιωσα πολύ παράξενα. Το μυαλό μου έκανε εικόνα ένα ερωτευμένο ζευγάρι να το χορεύει και μέχρι το μεσημέρι πλάστηκε ολόκληρη η ιστορία. Κι ήταν λες και ο πρωταγωνιστής μου επέλεξε μόνος του για παρελθόν του την αληθινή ιστορία που χρησιμοποίησα. 

Μ.Γ.: Με τι έρχεται σε επαφή ο αναγνώστης στις σελίδες του βιβλίου σου;

Ε.Δ.: Με μια δύσκολη παιδική ηλικία, γεμάτη κατά το πλείστον με τραυματικά βιώματα μα και με έναν μεγάλο έρωτα που πληγώθηκε από λάθη και κρυμμένα μυστικά. 

Μ.Γ.: Διάβασα στο σημείωμα του τέλους ότι το πρώτο μέρος του βιβλίου αφορά την αληθινή ζωή του ήρωά σου. Πώς έφτασε στ’ αυτιά σου;

Ε.Δ.: Είναι η ζωή ενός πολύ κοντινού συγγενικού μου προσώπου. Ήξερα από πολύ μικρή ότι ο άνθρωπος αυτός είχε χάσει τη μητέρα του πολύ νωρίς και τον μεγάλωσε μια άλλη γυναίκα. Πολύ συχνά του ζητούσα να μου μιλήσει για τα παιδικά του χρόνια και όσο μεγάλωνα «μάζευα» περισσότερες πληροφορίες. Πιστεύω πως αν ζούσε ακόμα θα μου είχε πει ακόμα πιο πολλά. 

Μ.Γ.: Τι οφείλει να προσέχει ο συγγραφέας που αναλαμβάνει τη συγγραφή μιας πραγματικής ιστορίας;

Ε.Δ.: Να μην εκθέσει τα πρόσωπα της ιστορίας και να τα παρουσιάσει με σεβασμό και ουδετερότητα, αφήνοντας στην άκρη την προσωπική του γνώμη για συμπεριφορές και πράξεις. Αυτό μετά είναι δουλειά του αναγνώστη. 

Μ.Γ.: Η μυθοπλασία τι θέση έχει στο βιβλίο σου;

Ε.Δ.: Στη μυθοπλασία βασίστηκε το μισό βιβλίο. Όπως έχω ήδη πει, οτιδήποτε αναφέρεται στην παιδική ηλικία του πρωταγωνιστή μου είναι αληθινό ενώ η ενήλικη ζωή του είναι προϊόν μυθοπλασίας.  

Μ.Γ.: Το τέλος του ήρωά σου, το είδες με τα ίδια σου τα μάτια, γράφεις και πάλι στο σημείωμα του τέλους. Πόσο δύσκολο ήταν για σένα να μεταφέρεις στο χαρτί μια δύσκολη βιωματική εμπειρία;

Ε.Δ.: Ήταν πάρα πολύ δύσκολο γιατί η θύμηση εκείνων των στιγμών πονάει ακόμα κι ας έχουν περάσει σχεδόν εφτά χρόνια, αφού συνέβη τον Φεβρουάριο του 2013 όπως ακριβώς και στο βιβλίο. Είναι το πραγματικό τέλος του ανθρώπου που μου «δάνεισε» την ιστορία της παιδικής του ηλικίας ώστε να γραφτεί το «Μια στιγμή ακόμα», χωρίς φυσικά την εμφάνιση της γυναίκας. 

Μ.Γ.: «Τον αγαπούσε κι ας της φερόταν άσχημα» γράφεις για τη Λεμονιά και τον άντρα της Γιώργη. Τι κάνει μια γυναίκα ν’ αγαπάει τον άνθρωπο που της φέρεται βίαια; Και τελικά είναι αγάπη αυτό που αισθάνεται ή κάτι άλλο; Π.χ. εξάρτηση; Φόβος; Κ.λπ.

Ε.Δ.: Γενικά, πιστεύω ότι η αγάπη είναι ένα συναίσθημα που δεν αλλάζει, δεν μπορείς να αγαπάς και μετά να «ξε-αγαπάς». Αν αγαπήσεις όντως κάποιον ό,τι κι αν σου κάνει πάλι θα τον αγαπάς. Μπορεί να θυμώσεις μαζί του, να απομακρυνθείς ακόμα και να μη ξαναμιλήσεις ποτέ μαζί του ή να μην τον ξαναδείς ποτέ αλλά δε θα πάψεις να τον αγαπάς, άσχετα αν η αγάπη αυτή θαφτεί πολύ βαθιά στην καρδιά σου και σχεδόν την ξεχάσεις. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι στο όνομα της αγάπης πρέπει να ανεχόμαστε προβληματικές καταστάσεις. Σίγουρα κάποιες γυναίκες έχουν αγαπήσει αυτόν τον άνθρωπο πριν ξεκινήσει αυτή η βίαιη κατάσταση αλλά πιστεύω ότι είναι περισσότερο ο φόβος αυτός που τις κρατάει κοντά του.

Μ.Γ.: Με ποια συναισθήματα βίωσες τη συγγραφική συμπόρευση με τους ήρωές σου;

Ε.Δ.: Πόνο, πίκρα, θλίψη, χαρά, ενθουσιασμό και τελικά λύτρωση. Ανάμεικτα και αντιφατικά συναισθήματα. 

Μ.Γ.: Η «ζηλόφθονη μοίρα» που αναφέρεται στο οπισθόφυλλο ήταν η αιτία για όσα συνέβησαν στους ήρωές σου ή η ανθρώπινη παρέμβαση που προκαλείται από επιλογή;

Ε.Δ.: Ένας «κακός» συνδυασμός και των δύο! Πολλές φορές είμαστε κι εμείς οι ίδιοι που με τις επιλογές μας διευκολύνουμε τη μοίρα να υφάνει το αρχικό της σχέδιο. 

Μ.Γ.: Τελικά, «Αρκεί μόνο μια στιγμή για να διορθώσει λάθη που σημάδεψαν ανεξίτηλα τόσες ζωές»;

Ε.Δ.: Εξαρτάται. Αν αξιοποιηθεί σωστά, τότε ναι. 

Μ.Γ.: Μπορείς να μας αποκαλύψεις ποιο είναι το γυναικείο πρόσωπο της φωτογραφίας εξωφύλλου;

Ε.Δ.: Δεν το γνωρίζω ούτε εγώ! Είναι επιλογή του Εκδοτικού Οίκου και μου άρεσε πολύ! 

Μ.Γ.: Σ’ ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη και σου εύχομαι καλοτάξιδο το βιβλίο σου.

Ε.Δ.: Κι εγώ σας ευχαριστώ! Καλή συνέχεια!

*Το μυθιστόρημα «Μια στιγμή ακόμα» της Εύης Δουργούτη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή 

Μαίρη Γκαζιάνη      

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία, τη ζωγραφική και τα τελευταία δέκα χρόνια με τη συγγραφή. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από εξακόσιες συνεντεύξεις, καθώς και σχολιασμούς βιβλίων και θεατρικών παραστάσεων. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά κι έχει συμμετάσχει σε θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής»  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Τον Νοέμβριο του  2019 κυκλοφόρησε το νέο της μυθιστόρημα «Ζάχαρη άχνη» από τις εκδόσεις Ωκεανός.           

Related posts