Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
06 Μαΐ 2021
Ελλάδα

Ενώπιον του θρήνου

 Γράφει ο Νίκος Καραπάνος

«Βαριά τα βήματα μου σέρνω στο φως της μέρας το θαμπό κρίνα της άνοιξης σου φέρνω και στο σταυρό του τα ακουμπώ».

Το βίαιο δράμα της Μεγάλης Παρασκευής που ακολουθεί τη Σταύρωση του Χριστού, ενέχει ύψιστο συμβολισμό και παρότρυνση να ζήσουμε με αγάπη, ταπεινότητα, ενσυναίσθηση και κατανόηση.

Η σημερινή πραγματικότητα με τον παραλογισμό του θανάτου να αποτυπώνεται καθημερινά, έτσι απλά, σε αριθμούς, φαντάζει σαν μία αλλοίωση και υποβάθμιση του θρήνου που βιώνουν ιδιαίτερα τις ημέρες αυτές, πολλοί συνάνθρωποι μας που έχασαν αγαπημένα τους πρόσωπα.

Η απώλεια και ο δρόμος του πένθους, ως μία εξαιρετικά επώδυνη και μοναχική διαδικασία, κάνει τον κόσμο να φαίνεται φτωχός, αδιάφορος, κενός, με την απόγνωση και την μελαγχολία να συγκλίνουν και να συμφωνούν στην καταλυτική «κυριαρχία» του θανάτου.

Το μόνο σίγουρο στη ζωή είναι ο θάνατος, αφού αυτός δεν δωροδοκείται, δεν διαπραγματεύεται, δεν συναλλάσσεται.    

Σε μια ταύτιση της εβδομάδας των παθών, με την διαδρομή και το εφήμερο της ανθρώπινης ζωής, όπου όλοι δοκιμαζόμαστε, έχουμε την ευκαιρία να βυθιστούμε στον εσωτερικό μας κόσμο, να αναμετρηθούμε με τις αποφάσεις και τις επιλογές μας, να κάνουμε τον απολογισμό μας.

Στον Χριστιανισμό η οδύνη της θνητότητας ωστόσο καταπραΰνεται μέσα από την πίστη της Ανάστασης αλλά και την ελπίδα της αιώνιας ζωής.

Δεν θα μπορούσε να υπάρχει Ανάσταση αν δεν είχε προηγηθεί ο θάνατος, όπως δεν θα μπορούσε να έρθει η λύτρωση και ο εξαγνισμός χωρίς τον πόνο που προκαλεί ο θρήνος.

Πάσχα δεν σημαίνει μόνο σουβλιστό αρνί, εκδρομές στη φύση, κατακόκκινες παπαρούνες, σταυρωτά φιλιά. Σημαίνει εσωτερικότητα και πλησίασμα στην πραγματική αξία και το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης. Είναι η συνέχιση του σήμερα και του τώρα, είναι το ιερό καθήκον του θείου δώρου της ίδιας της ζωής και της αυτοσυντήρησης.

Ο θάνατος θα παραμένει μέσα μας τρομακτικός, δεινός και ειδεχθής όσο θα διστάζουμε να μοιράσουμε αγάπη, όσο θα ξοδεύουμε άσκοπα το χρόνο μας σε ανούσια πράγματα, όσο θα «θρυμματίζουμε» τα συναισθήματα μας απέναντι στα πρέπει.

Βαθειά θρησκευόμενοι ή μη, όλοι συγκλονιζόμαστε  από το θείο Δράμα που εκτυλίσσεται παράλληλα μέσα από την αναγέννηση της φύσης, την ανθοφορία της άνοιξης, για να μας υπενθυμίζει ότι η ζωή θα παραμένει πάντα «επώδυνα» πανέμορφη!

Στη μνήμη του τρυφερού πατέρα μας, με την καρδιά μας νοτισμένη ακόμη από το συναίσθημα.

Related posts