Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
30 Σεπ 2020
Πολιτισμός

Ελευθερία Χαλόφτη:Η ζωή ενός ανθρώπου με εμμονές, άγχος και ασφυξία δεν είναι ζωή

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Η Ελευθερία Χαλόφτη γεννήθηκε το 1983 στα Μέγαρα Αττικής. Σπούδασε στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης Ιωαννίνων και εργάζεται ως δασκάλα σε Δημοτικό σχολείο. Συμμετείχε στην Ε΄ σύνοδο της Βουλής των Εφήβων, ενώ έχει διακριθεί σε διαγωνισμό διηγήματος το 2013. Παρακολούθησε σεμινάρια θεατρικού μονολόγου, σκηνοθεσίας και σεναρίου στο Μικρό Πολυτεχνείο. Το 2014 ίδρυσε στα Μέγαρα ομάδα διαχείρισης άγχους, μέσω της μετουσίωσής του σε τέχνη. Το θέμα του πρώτου της βιβλίου «Προς την Ελευθερία» είναι η οικογένεια και ο καθοριστικός ρόλος που εκείνη παίζει στη διαμόρφωση του χαρακτήρα των μελών της και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή. 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Ελευθερία έχεις σπουδάσει στο Παιδαγωγικό τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης Ιωαννίνων κι εργάζεσαι ως δασκάλα. Οι σπουδές που ακολούθησες ήταν η πρώτη σου επιλογή;

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΧΑΛΟΦΤΗ: Ήθελα  να ασχοληθώ με την εκπαίδευση όταν γνώρισα την καθηγήτρια που μου έκανε Φυσική στην εφηβεία μου. Μαγεύτηκα τόσο πολύ από τον τρόπο που έκανε μάθημα αλλά και από το πάθος  της για τη μόρφωση που ήθελα και εγώ να κάνω το ίδιο. Οπότε ναι ήταν η πρώτη μου επιλογή.

Μ.Γ.: Στην πορεία παρακολούθησες σεμινάρια θεατρικού μονολόγου, σκηνοθεσίας και σεναρίου. Τι σε ώθησε να το κάνεις;

Ε.Χ.: Πάλι η μαγεία. Δηλαδή  όταν βρισκόμουν σε έναν χώρο θεάτρου ή όταν έβλεπα μια ταινία μετά τα σκεφτόμουν  πάρα πολύ αυτά που είχα δει και ένιωθα γεμάτη. Με θυμάμαι να είμαι χάλια ψυχολογικά και να αναζητώ απεγνωσμένα είτε μια θεατρική παράσταση είτε μια αίθουσα κινηματογράφου είτε ένα βιβλίο να μπω μέσα τους και να σωθώ. Έτσι ήθελα να πάρω κάποιες γνώσεις  σχετικά με αυτά τα είδη τέχνης. Θυμάμαι ότι στα σεμινάρια όταν  αναλύαμε τους χαρακτήρες ενός έργου, την υπόθεσή του, τη δομή του σεναρίου αλλά και τη σκηνοθετική ματιά του δημιουργού ένιωθα πληρότητα και ευτυχία. Η τέχνη γενικά είναι το δίχτυ ασφαλείας μου στα δύσκολα και  μια μεγάλη πηγή χαράς  στα εύκολα. 

Μ.Γ.: Παράλληλα, ασχολείσαι με τη συγγραφή βιβλίων. Ποιο ήταν το έναυσμα ώστε ν΄ ασχοληθείς με τη συγγραφή;

Ε.Χ.: Από μικρή γράφω γιατί έτσι μου βγαίνει. Νιώθω την ανάγκη να το κάνω, όταν με κατακλύζει το συναίσθημα γιατί βιώνω πολύ έντονα όλα τα συναισθήματά μου και όταν τα γράφω ισορροπώ, γιατί αλλιώς νιώθω ότι θα τρελαθώ.  

Μ.Γ.: «Προς την ελευθερία» είναι ο τίτλος του πρώτου βιβλίου σου. Με τι έρχεται σε επαφή ο αναγνώστης;

Ε.Χ.:  Με τον μεγαλύτερο  εχθρό του που είναι ταυτόχρονα και ο μεγαλύτερος  σύμμαχός  του. Με τον ίδιο του τον εαυτό. Είναι η πιο δύσκολη αλλά και  η πιο ωραία αναμέτρηση στη ζωή μας. Ο εαυτός  μας. Οι αδυναμίες μας, τα τραύματα που δεν επουλώσαμε και απλώς τα καλύψαμε, οι επιθυμίες μας που δεν τις διεκδικήσαμε αλλά τις κρύψαμε βαθιά μέσα μας με το πρόσχημα ότι δεν είναι σημαντικές. Με τη δειλία μας να ζήσουμε όπως εμείς θέλουμε. Με όλα αυτά τα τέρατα  που έχει ο καθένας μέσα του και που όμως αν τα ανακαλύψει, μπορεί να γίνουν άγγελοι και να δώσουν στον άνθρωπο την ευτυχία, που δεν είναι άλλη από την αυτοπραγμάτωση. 

Μ.Γ.: Η κεντρική ηρωίδα σου ονομάζεται Ελευθερία. Το βιβλίο είναι αυτοβιογραφικό;

Ε.Χ.:  Ναι το βιβλίο είναι αυτοβιογραφικό. Ασφαλώς  υπάρχουν και σκηνές μυθοπλασίας και υπερβολής  αλλά στο μεγαλύτερο μέρος του είναι δικά μου βιώματα και παρατηρήσεις από τις ζωές άλλων. 

Μ.Γ.: Τι σε ώθησε να μοιραστείς τα προσωπικά σου βιώματα με τους αναγνώστες;

Ε.Χ.:  Η ανάγκη να επικοινωνήσω δυνατά με ανθρώπους με κρίσεις πανικού, με ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, με βαθιά θλίψη μέσα τους. Να τους πω ότι δεν είναι μόνοι τους και ότι μπορούν αν πιστέψουν στον εαυτό τους και βρουν το φως που έχουν μέσα τους να ξεπεράσουν τη δύσκολη καθημερινότητα και να ζήσουν όπως όλοι οι άλλοι άνθρωποι που δεν είναι νευρωτικοί. Φυσικά και για να αναδείξω την ελληνική οικογένεια και τις παθογένειές της. 

Μ.Γ.: «Παλεύοντας με το τέρας της ιδεοψυχαναγκαστικής διαταραχής» αναφέρεται στο εξώφυλλο. Πού οφείλεται η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή;

Ε.Χ.: Αυτό θα πρέπει να το απαντήσει κάποιος ειδικός. Εγώ από αυτά που γνωρίζω ως  τώρα  μπορώ να σας πω ότι οφείλεται σε γονίδιο που  καλλιεργείται από το περιβάλλον  για να την εκδηλώσει κάποιος. Αν κάποιος έχει το γονίδιο σίγουρα θα την εκδηλώσει  αλλά σε τι βαθμό και πότε εξαρτάται από το περιβάλλον. 

Μ.Γ.: Είναι αποτέλεσμα της υπερπροστασίας ενός παιδιού από την οικογένεια ή συντρέχουν κι άλλοι λόγοι;

Ε.Χ.: Όχι δεν είναι αποτέλεσμα της υπερπροστασίας, όπως σας είπα και στην προηγούμενη ερώτηση πρέπει να υπάρχει και ένα γονίδιο για να εκδηλώσει κάποιος την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή. Απλώς αν έχεις το γονίδιο, ζεις και σε ένα περιβάλλον υπερπροστατευτικό άρα καταπιεστικό θα την εκδηλώσεις πολύ νωρίς και πολύ έντονα. Όλα αυτά όμως είναι πολύ εξειδικευμένα και το πιο σωστό είναι κάποιος που θέλει να μάθει λεπτομέρειες για την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή να ρωτήσει κάποιον ψυχίατρο ή ψυχολόγο. Μόνο οι επιστήμονες υγείας μπορούν να έχουν άποψη πάνω σε αυτό. Εγώ καταθέτω απλώς την εμπειρία μου.

Μ.Γ.: Μια ιδέα εξελίσσεται σε εμμονή, η εμμονή δημιουργεί άγχος και ασφυξία. Μπορεί κάποιος να το αντιμετωπίσει μόνος του δίχως ιατρική βοήθεια;

Ε.Χ.:  Εγώ πιστεύω πως όχι. Η ζωή ενός ανθρώπου με εμμονές, άγχος και ασφυξία δεν είναι ζωή. Είναι μια πάλη. Ξυπνάς το πρωί και ξέρεις ότι μέχρι το βράδυ έχεις να παλέψεις με έναν γίγαντα  που είναι  δίπλα σου και σε ακολουθεί. Όταν πίνεις καφέ, όταν πας στη δουλειά σου, όταν είσαι με τους φίλους σου, όταν κοιμάσαι. Είναι σα να  κουβαλάς  φορτίο τόνων στην πλάτη σου και πρέπει να βγάλεις την καθημερινότητα  με αυτό το φορτίο. Γίνεται  κάτι τέτοιο; Κάποια στιγμή θα σπάσεις την πλάτη σου και θα πέσεις. Συνήθως τότε αναζητάει κάποιος βοήθεια από ψυχίατρο ή ψυχολόγο. Πιστεύω λοιπόν ότι η βοήθεια ειδικού είναι αναγκαία. Και δεν είναι κακό. Ας σταματήσει αυτό το ταμπού με τους ψυχολόγους. Είναι ηλίθιο να μην αναζητάς βοήθεια όταν είσαι διαλυμένος μέσα σου. Η ζωή είναι μία και πρέπει όλοι να τη ζήσουμε. Και η ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή είναι κάτι που αντιμετωπίζεται. Τα ταμπού και η βλακεία που τα συνοδεύουν όμως όχι. 

Μ.Γ.: Στον πρόλογό σου απευθύνεσαι προς την ελληνική οικογένεια. Αν οι γονείς εφαρμόζουν ότι έμαθαν από τους δικούς τους γονείς κι εκείνοι από τους δικούς τους κ.ο.κ. (σκυταλοδρομία το ονομάζεις στο βιβλίο σου) πόσο μακριά σε βάθος χρόνου βρίσκεται η αρχή και πώς μπορεί να σπάσει αυτή η αλυσίδα;

Ε.Χ.:  Όσο οι άνθρωποι –όχι μόνο όσοι είναι γονείς– θεωρούν ότι τα ξέρουν όλα, δεν κάνουν ενδοσκόπηση, δεν είναι ειλικρινείς με τους ίδιους και συμπονετικούς με τους άλλους δεν μπορεί να σπάσει καμία αλυσίδα. Συγκεκριμένα με τους γονείς, είναι πιο εύκολο για αυτούς να εφαρμόσουν αυτά που ξέρουν  παρά  να αναρωτηθούν αν ο τρόπος  που μεγάλωσαν τους έκανε καλύτερους. Γιατί κάτι τέτοιο θα τους ακυρώσει και αυτό θα είναι τρομερά επώδυνο. Φτιάχνουν έτσι ένα παραμύθι ότι όλα τα κάνουν σωστά, ότι έχουν τις τέλειες οικογένειες με τα τέλεια παιδιά, γιατί αλλιώς δεν μπορούν να τη βγάλουν. Η αλήθεια είναι ωραία αλλά ποιος έχει το θάρρος  να τη διαχειριστεί; Έτσι κάθε γονιός  θεωρεί ότι είναι πολύ καλός  γονιός, γιατί είναι πιο δύσκολο να ψάξει και να βρει τις αδυναμίες του. Γιατί τότε θα πρέπει να κάνει δουλειά με τον ίδιο, να παραδεχτεί ότι φταίει. Σε μια τόσο εγωιστική εποχή  όμως και με την εγωιστική άποψη που έχει ένας γονιός από τη φύση του, ότι το παιδί, του ανήκει, πόσο εύκολο είναι να σπάσει η αλυσίδα; Αν υπάρχει μια ελπίδα να σπάσει είναι μέσω της εκπαίδευσης, αλλαγή του εκπαιδευτικού συστήματος με επίκεντρο την ψυχική αυτονομία του παιδιού. 

Μ.Γ.: Η «ιερή ελληνική οικογένεια», όπως την αποκαλείς, δεν αποδέχεται την ελευθερία και τα παιδιά μεγαλώνουν με «ανελευθερία, ευνουχισμό, εξάρτηση» όπως αναφέρεις;

Ε.Χ.: Την αποκαλώ έτσι με αρκετή ειρωνεία γιατί έχω βαρεθεί να ακούω τόσα χρόνια: «ευτυχώς στην Ελλάδα η οικογένεια είναι δεμένη». Είναι δεμένη και ο πατέρας έχει δυο, τρεις φιλενάδες κρυφά από τη μητέρα, η μητέρα επίσης κάποιον μπορεί να ’χει κι αυτή ή απλώς θα χει βαρεθεί να βλέπει τον άντρα της και θα ’χει αφεθεί, τα παιδιά όλη μέρα στο κινητό και στο τάμπλετ, επικοινωνία επί της ουσίας ανύπαρκτη. Τι δέσιμο είναι αυτό; Το να μένουμε όλοι μαζί μέχρι τα 40 και να προσπαθούμε ασυνείδητα ό,τι κάνουμε να ευχαριστεί τους γονείς μας, είναι ελευθερία;  Όταν παντρευτείς πάλι κάπου δίπλα θα μείνεις στη μαμά να σου προσέχει και τα παιδιά. Και όχι ότι αυτό είναι κακό, αυτό είναι λογικό ειδικά σήμερα που δουλεύουν και οι γυναίκες. Το κακό είναι ότι από μικρός εκπαιδεύεσαι να ακολουθήσεις μια προδιαγεγραμμένη πορεία: να είσαι καλός μαθητής, να σπουδάσεις, να δουλέψεις, μετά να παντρευτείς. Επειδή έτσι κάνουν όλοι. Τα θέλεις όμως πραγματικά αυτά; Κι αν δε τα κάνεις; Αντέχεις να ζεις ξέροντας πως ο γονιός σου στεναχωριέται που δε τα ’κανες; Τελικά είναι περήφανος για σένα ή για τον ίδιο που σε έκανε όπως ήθελε; Άρα δεν υπάρχει ελευθερία γιατί και οι γονείς ακολούθησαν προηγουμένως  αυτά που ορίζει το σύνολο και δεν ξέρουν και οι ίδιοι αν τα ήθελαν πραγματικά. Εγώ πιστεύω ότι δε τα ήθελαν αλλιώς θα είχαμε ευτυχισμένους ανθρώπους και ώριμους πολίτες. 

Μ.Γ.: Οι γονείς της Ελευθερίας δεν της έδωσαν αγάπη ή δεν ήξεραν να την εκφράσουν;

Ε.Χ.:  Οι γονείς της Ελευθερίας αγαπούσαν πάρα πολύ την Ελευθερία όπως και οι περισσότεροι γονείς. Κανείς δεν θέλει το κακό του παιδιού του και ασφαλώς οι γονείς λατρεύουν τα παιδιά τους. Δεν αμφισβητείται σε καμία περίπτωση κάτι τέτοιο. Απλώς κάποια στιγμή πρέπει  να ορίσουμε τι θα πει αγάπη. Αγάπη ας πούμε για το γονιό είναι να λέει στο παιδί του: Πού θα πας το βράδυ; Με ποιον θα είσαι; Έφαγες σήμερα;  Ή Το γνωστό: ντύσου καλά να μην κρυώσεις. Αυτό δεν είναι αγάπη, είναι το άγχος του γονιού για το παιδί του που το βγάζει με τη μορφή ελέγχου για να ηρεμήσει ο ίδιος. Από αγάπη μπορείς να έχεις και ένα πουλί στο κλουβί γιατί το αγαπάς και θες να το βλέπεις όλη μέρα, γιατί φοβάσαι ότι αν σου φύγει θα πεθάνει. Αυτό ορίζεται ως αγάπη από το γονιό. Παρέμβαση για το καλό του παιδιού του για να μη πληγωθεί. Όμως αγάπη είναι να το εκπαιδεύσω σωστά  και να έχω έναν στόχο: Να ανοίξω το κλουβί και να είμαι σίγουρος ότι όταν το παιδί μου πετάξει θα τα καταφέρει γιατί το ’χω εκπαιδεύσει για να πετάξει και να αναμετρηθεί με όλα. Με τον πόνο, με τη χαρά, με την απώλεια. Εδώ  δεν μαθαίνουμε τα συναισθήματά μας. Με την πρώτη δυσκολία παθαίνουμε κατάθλιψη.  Και οι γονείς λοιπόν έχουν θέμα να εκφράσουν ό,τι νιώθουν. Και οι γονείς της ηρωίδας αγαπούσαν αλλά δεν ήξεραν να εκφραστούν. 

Μ.Γ.: «Αν αγαπάς πραγματικά το παιδί σου, Έλληνα υπερπροστατευτικέ γονιέ, εγκατάλειψέ το» παροτρύνεις. Πώς το εννοείς;

Ε.Χ.: Ίσως ακουστεί υπερβολικό αλλά έχει και έναν ρεαλισμό μέσα του. Αν  είναι δηλαδή να είσαι πάντα πάνω από το παιδί κρατώντας  το φυλακισμένο στο άγχος σου μη πάθει κάτι, καλύτερα δώσε τη κηδεμονία αλλού και όταν γίνεις καλά και απαλλαγείς από το παθολογικό σου άγχος ξαναπαίρνεις τη κηδεμονία του παιδιού σου. Πώς μπορείς να μεγαλώσεις ένα παιδί όταν εσύ ο ίδιος δεν έχεις μεγαλώσει; Δεν πρέπει όλοι να γίνονται γονείς, αλλά αφού γίνονται τουλάχιστον να ελέγχονται από κάποιον φορέα για το τι εκπαίδευση παρέχουν στα παιδιά τους. 

Μ.Γ.: «Από τη στιγμή που πατάμε το πόδι μας στο σχολείο βυθιζόμαστε στο σκοτάδι» γράφεις. Τι ρόλο παίζει το σχολείο στη διαμόρφωση του ιδεοψυχαναγκαστικού παιδιού;

Ε.Χ.:  Το σχολείο δεν βοηθάει στην έκφραση των συναισθημάτων γιατί έχει άλλο προσανατολισμό. Δεν είναι ευθύνη του εκπαιδευτικού σαφώς. Είναι τι όραμα έχει κάθε χώρα για το εκπαιδευτικό της σύστημα. Αναφερόμενη κυρίως στο δημοτικό, πιστεύω ότι πρέπει να ενισχύεται ο αυθορμητισμός, ο παρορμητισμός, η δημιουργικότητα, η έκφραση και το παιχνίδι σε ένα άλλο πλαίσιο βέβαια. Γιατί έτσι όπως είναι το εκπαιδευτικό σύστημα δομημένο κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει. Για τον ιδεοψυχαναγκαστικό είναι ακόμα πιο καταπιεστικό το σχολείο γιατί θα αγχωθεί πιο πολύ από τους άλλους όταν θα γράφει ένα τεστ, δε θα του φτάνει ο αέρας όταν θα φοβάται επειδή  μπορεί κάτι να γίνει στο σχολείο και να τον ταράξει παραπάνω. Θα είναι, δηλαδή, όλα  πιο έντονα. Αν ένα μη νευρωτικό παιδί  πηγαίνει στην πρώτη δημοτικού με αυθορμητισμό και φτάνει στην έκτη και έχει μεταμορφωθεί σε ένα εκπαιδευμένο στρατιωτάκι που κάνει ό,τι όλη η τάξη με την έννοια των κινήσεων, των αντιδράσεων ε τότε αυτό είναι φως; Φωτίζει τον καθένα ξεχωριστά ή απλώς όλοι τελικά δάσκαλοι και μαθητές βυθιζόμαστε στο σκοτάδι μιας διεκπεραίωσης  ενός κρατικού σχεδιασμού; 

Μ.Γ.: Από το 2014 ίδρυσες στα Μέγαρα ομάδα διαχείρισης άγχους, μέσω της μετουσίωσής του σε τέχνη. Τι ήθελες να πετύχεις με την ίδρυσή του;

Ε.Χ.:  Να μπορούν να ξεχνιούνται οι άνθρωποι με άγχος μέσα από την τέχνη. Να κάνουν δημιουργία το συναίσθημα. Να το εκφράσουν και έτσι να το αναγνωρίσουν. Και φυσικά να γίνουμε παρέα με τους συμπολίτες μου γιατί πιστεύω πάρα πολύ στη δύναμη της παρέας.

Μ.Γ.: Ποιες είναι οι δραστηριότητες της ομάδας;

Ε.Χ.: Μουσικοθεραπεία, δημιουργία κατασκευών, ντεκουπάζ, γράψιμο κειμένων. 

Μ.Γ.: Ποιο είναι το μήνυμα που θέλεις να στείλεις σε όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στους Έλληνες ώστε να δώσεις κουράγιο και δύναμη ν΄ αντέξουμε την πρωτόγνωρη κατάσταση στους ρυθμούς που μας επιβάλει ο Covid-19 (κορωναϊός);

Ε.Χ.: Μας αξίζουν τα καλύτερα και τόσα χρόνια δεν μας τα έδωσαν οι κυβερνήσεις. Μετά τον covid-19  που θα τον ξεπεράσουμε και θα τα καταφέρουμε, αυτό το πιστεύω απόλυτα γιατί ο λαός μας είναι υπεύθυνος και δυνατός,  ας συμφωνήσουμε όλοι σε κάτι: Ραντεβού στους αγώνες για ένα καλύτερο εθνικό σύστημα υγείας.

*Το μυθιστόρημα «Προς την Ελευθερία» της Ελευθερίας Χαλόφτη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή.

Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής»  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Τον Νοέμβριο του  2019 κυκλοφόρησε το νέο της μυθιστόρημα «Ζάχαρη άχνη» από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από εξακόσιες συνεντεύξεις, καθώς και σχολιασμούς βιβλίων και θεατρικών παραστάσεων. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά.

 

 

Related posts