Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
03 Απρ 2020
Πολιτισμός

Ελένη Μπάλιου «ΧΩΡΙΣ ΦΛΑΣ»

Από την Παναγιώτα Μπλέτα συγγραφέας / διανοήτρια

Στο εξαιρετικό ποιητικό πόνημα της Ελένης Μπάλιου συναντάμε την ποίηση που ταξιδεύει, που νοσταλγεί, που πονά, που θυμώνει, που στοχάζεται, που ελπίζει, που δημιουργεί…

Η Ελένη προσπαθεί να αυτοπροσδιορισθεί ανάμεσα σε αυτό που της δίνει ζωή και σε αυτό που της αφαιρεί τη ζωή. Προσπαθεί να ισορροπήσει επάνω στην ματωμένη πραγματικότητα.

Αυτή η ματωμένη πραγματικότητα είναι ένα σκοινί που αφορά όλους μας.  Είτε πρόκειται να κρεμαστούμε από αυτό στηρίζοντάς το στην ανυπαρξία μας, είτε πρόκειται να σύρουμε τον εαυτό μας έξω από το βάλτο.

Η εγγύτητα των φιλοσοφικών της στοχασμών με την ποίηση αποτελεί σχέση ουσίας και διάρκειας. Αποτελεί φαινόμενο της ίδια της ζωής της.

Οι στόχοι, οι προορισμοί και τα λιμάνια  της ορίζουν τα ποιητικά της σημεία. Το χτες, το σήμερα και το αύριο δεν αποτελούν παρά απλές μεταβλητές του χρόνου, που όμως δεν συμμερίζεται.

Οι απαντήσεις της μπορεί να χαρακτηριστούν αυθάδικες, καθώς δεν είναι ούτε φοβισμένες, ούτε αδιάφορες, ούτε εχθρικές.  Είναι απλά ιδιόκτητες.

Αποτελούν κατακτήσεις του λιωμένου εαυτού της , που ανασταίνει η ίδια κάθε φορά που δηλώνει, ότι θέλει να φύγει.

Να φύγει από τα τετριμμένα, τον εαυτό που της υποδεικνύει ο υποκριτής καθρέπτης και να ψάξει αλλού, στις καινούργιες ρίζες που αναπνέουν το οξυγόνο των στοχασμών της.

Κι ο Θεός αταρίχευτος μέσα της μουγκρίζει… Παλεύει να κρατήσει την πίστη της ζωντανή στον άνθρωπο, στον εαυτό της.

Η  γλώσσα της και αυτή ατίθαση, άλλες φορές κραυγάζει κι άλλες φορές σιωπά, λυρικά.

Σαν τον δρομέα που προσπαθεί να ολοκληρώσει τον αγώνα.

Δεν την ενδιαφέρει η νίκη, ούτε και η νωθρότητα όμως. Την ενδιαφέρει η διαρκής κίνηση. Αυτή μεταβολίζει τη σκέψη της.

Και κάπου, κάπου ξεμουδιάζει τον εαυτό της στην αύρα της λυγαριάς. Και συνεχίζει…

Αγκάθια οι δοκιμασίες της κι ο ίσκιος της, κάκτος ολάκερος που την ακολουθεί.

Δεν έχει κλείσει ο κύκλος των ποιητών αγαπητοί μου.

Τα αγκάθια που κουβαλάνε, αναπαριστούν τη ζωή τους και τα λιμάνια που θέλουν να συναντήσουν με τις ιδέες τους.

Σαν τους ναυτικούς και τα χελιδόνια που θέλουν να ταξιδεύουν συνέχεια για να ξαναχτίζουν τον κόσμο από την αρχή.

Καινούργιες γενιές , καινούργιες αποσκευές, καινούργιοι σταυροί.

Όλα από την αρχή δεσμεύονται να αλλάξουν τον κόσμο.

Μέσα από την αφαιρετικότητα της σκέψης της, η Ελένη ταξιδεύει ανάμεσα στον παλιό και τον καινούργιο κόσμο της.

Το ποιητικό της στόμα δεν αποτελεί φορέα συντήρησης.

Ας φαίνεται στραγγισμένη η ψυχή της. Δεν είναι.

Είναι το νερό που ανακυκλώνει η ίδια στον εγκέφαλό της για να επεξεργάζεται, να παράγει, να συνθέτει, να δημιουργεί πολιτική αλληγορία.

Τολμάει να υπερβαίνει τους στίχους και να διεγείρει τη συνείδησή μας.

Μας μαθαίνει τι εστί στοχασμός έξω από τη φόρμα.

Χωρίς αφορμαλιστικό στοχασμό, δεν υπάρχει ποίημα, αλλά ούτε και πρόταση για τη ζωή.

Η ωραιότητα και η συνέπεια του στοχασμού της είναι που δίνει πνοή στο υποκείμενο.

Του δίνει σάρκα και οστά για να το βλέπουμε, να το ακούμε.

Να ακούμε το προσφυγάκι να τεντώνεται έξω από το κείμενο. Να κάθεται δίπλα μας. Να το αφουγκραζόμαστε σαν παιδί, αλλά και σαν ενήλικα.

Εκεί εδράζεται η Αγάπη. Στην Αλληλεγγύη που γίνεται τόξο και απειλεί την Κατά Συνθήκη Ανάπτυξη.

Αυτή η Αγάπη δεν είναι καθ΄ υπαγόρευση. Είναι αληθινή, γιατί είναι η δημιουργία του αλληλένδετου.

Η ποιητική ευρυθμία αυτού του ποιητικού βιβλίου δεν είναι avant-garde. Είναι η ευγενική γοητεία της καθαρής και ανήσυχης συνείδησης.

Η διάνοια της Ελένης γεννά και ελέγχει τις λέξεις της και όχι το αντίστροφο.

Κι έτσι οι έννοιες ξαπλώνουν ερωτικά δίπλα μας και μας προκαλούν, να πάρουμε θέση. Να τελειώσουμε τον ατελείωτο ξεπεσμό, με οργασμούς θυμού αλλά και δημιουργικής σκέψης.

Σε μια μετατεχνολογική εποχή, η ευθύνη θα φέρει την αλλαγή στην κακώς εννοούμενη πρόοδο.

Πώς θα τελειώσει ο κόσμος αναρωτιόταν ο Μπωντλαίρ…

Κι η Ελένη γράφει : «Να βηματίζεις στη γραμμή που γράφει χρόνος κι όπως μετράς της λαχτάρας σου το δρόμο, να τον αλλάζει ο πόνος. Δεν θα προλάβω…»

Ολόκληρο το βιβλίο της Ελένης είναι μια πρόζα.

Η πρόζα της απέναντι στη ζωή. Απέναντι σε αυτά που τεκμηριώνει και σε αυτά που δεν τεκμηριώνει.

Πρωταγωνιστές τα πτώματα που καταπίνει καθημερινά, στους δρόμους, στις θάλασσες, στα νοσοκομεία.

Κι αυτή, ως από μηχανής ποιητής δεν τα χωνεύει, παρά τους δίνει ενέργεια να βγουν έξω από το στομάχι της να ξαναπαίξουν τους ρόλους τους.

Κι είναι τα αγκίστρια της σκέψης της τόσο συγκροτημένα, που λειτουργούν σαν ζώνες ασφαλείας στο κάθισμά μας. Σαν ΟΧΙ, απέναντι στο θάνατο.

«Ο ιερότερος τόπος αυτής της Γης είναι τα ΟΧΙ μας» γράφει η Ελένη.

Τα κείμενα της, μικρές αριστουργηματικές ποιητικές δολοφονίες  του κοπαδισμού και της αφομοίωσης, τείνουν να αγγίζουν έναν άλλο κόσμο , που δεν γεννήθηκε ακόμη.

Έναν κόσμο, σαν ρόδι, με ζουμερές κόκκινες ιδέες που δεν διαπραγματεύονται τον άνθρωπο.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΜΠΛΕΤΑ – ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ/ΔΙΑΝΟΗΤΡΙΑ

Email: bletas.p1@gmail.com

Facebook/Twitter: Panagiota Bletas

 

 

 

 

Related posts