Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
24 Ιούν 2021
Πολιτισμός

Ελένη Γαληνού: Μέσα από κάθε δυσκολία κάθε φορά κάτι αλλάζει στον κόσμο

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Η Ελένη Γαληνού γεννήθηκε στην Αθήνα, κατάγεται από τη Μυτιλήνη και σήμερα κατοικεί στα Μελίσσια. Σπούδασε στη Σχολή Βακαλό Διακοσμητική και Γραφικές Τέχνες και εργάστηκε πάνω στο αντικείμενό της για περίπου δέκα χρόνια. Αρκετά νωρίς φιλοτέχνησε δύο προσωπικές σειρές χιουμοριστικών σκίτσων που έχουν δημοσιευθεί σε περιοδικά. Παράλληλα ασχολήθηκε με τη φωτογραφία, τη ζωγραφική, την ποίηση και τη στιχουργική.

Με τη λογοτεχνία ασχολείται αρκετά χρόνια και, επιθυμώντας να εμβαθύνει στην έννοια και την τεχνική του μυθιστορήματος, το 2007 παρακολούθησε μαθήματα δημιουργικής γραφής. Είναι μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών. 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Έχουμε συμπληρώσει πάνω από έναν χρόνο πανδημίας και πολλούς μήνες καραντίνας. Πώς αντιμετώπισες αυτό το διάστημα στην προσωπική σου ζωή, αλλά και ως συγγραφική έμπνευση;

ΕΛΕΝΗ ΓΑΛΗΝΟΥ: Η αλήθεια είναι πως δεν με επηρέασε και πολύ η καραντίνα. Κάθε χρόνο την περίοδο που γράφω, δηλαδή 3-4 μήνες περίπου, περνάω μια παρόμοια προσωπική καραντίνα. Αν δεν κλειστώ εντελώς, δεν βγαίνει βιβλίο, οπότε προσπάθησα να δω την παρούσα κατάσταση μέσα απ’ αυτό το πρίσμα και να δώσω όλη μου την ενέργεια στη δουλειά μου και στην έμπνευσή μου. Δεν μου αρέσει να γκρινιάζω, γι’ αυτό προσπαθώ να βλέπω τι έχω και όχι τι δεν έχω. Έτσι, αφού με την καραντίνα μου προσφερόταν πολύ περισσότερος χρόνος και πολύ περισσότερη ησυχία, τα άρπαξα και έγινα πολύ πιο δημιουργική. 

Μ.Γ.: Λίγο πριν λήξει η καραντίνα, κυκλοφόρησε το νέο μυθιστόρημά σου με τίτλο «Σε μαύρο φόντο». Ποιο είναι το μαύρο φόντο στο οποίο αναπτύσσεις την ιστορία που αφηγείσαι;

Ε.Γ.: Σε Μαύρο Φόντο είναι ο τίτλος του βιβλίου και το ονόμασα έτσι γιατί η ηρωίδα μου, η Δάφνη, που είναι ζωγράφος, ζωγραφίζει πορτρέτα σε μαύρο φόντο. Όμως, το μαύρο φόντο συμβολίζει και το μαύρο και άγνωστο φόντο της ζωής μας, ό,τι μας φοβίζει και μας ανησυχεί, όπως ο θάνατος. Και με τον θάνατο έρχεται αντιμέτωπη πολλές φορές η ηρωίδα μου. Θα περάσει πολλές δύσκολες καταστάσεις μέχρι να λύσει το μυστήριο που κρύβουν οι πίνακες που ζωγράφισε, όμως στην άκρη αυτής της ιστορίας την περιμένει μια συγκλονιστική αλήθεια που θα αλλάξει για πάντα τη ζωή της.

 

Μ.Γ.: Σε ποιους τόπους και χρόνους μας ταξιδεύεις αυτή τη φορά;

Ε.Γ.: Το μυθιστόρημα είναι σύγχρονο. Ο κύριος όγκος της ιστορίας εξελίσσεται ανάμεσα στο 2000 και 2005 και κλείνει στο 2020. Κάνει επίσης μια μικρή αναδρομή στην αρχαία Ελλάδα για να μας μιλήσει για μια μυστική αδελφότητα που θα τη δούμε όσο προχωράει η ιστορία να φτάνει ως τις μέρες μας.

Το μυθιστόρημα μας ταξιδεύει σε πολλούς τόπους. Αθήνα, Παρίσι, Ρώμη, Πράγα, Κάιρο και Αμοργό. Τα περισσότερα από αυτά τα μέρη τα επισκέπτεται η ηρωίδα μου στο μεγάλο ταξίδι που αποφασίζει να κάνει κυνηγημένη από τους φόβους της και αναζητώντας τον εαυτό της και τις απαντήσεις στα ερωτήματα που τη βασανίζουν. Υπάρχει όμως και η Ρώμη, που είναι ο τόπος συνάντησης της Ομάδας των Φυλάκων. Ποιοι είναι άραγε αυτοί και τι ρόλο παίζουν; 

Μ.Γ.: Κεντρική ηρωίδα σου είναι η Δάφνη. Τι είναι αυτό που τη χαρακτηρίζει ως άνθρωπο και ως γυναίκα;

Ε.Γ.: Η Δάφνη είναι μια σύγχρονη γυναίκα, όμορφη, δυναμική, που θα μπορούσε να είναι μια γνωστή μας. Είναι ένας άνθρωπος όλο ζωντάνια, με ευαισθησίες και όνειρα, κατά βάθος όμως είναι πολύ μοναχική. Υπάρχουν πολλά πράγματα που διστάζει να δει και να καταλάβει, βάλλεται από φόβους και υπάρχουν στιγμές που ξεφεύγει απ’ τα όρια. Περνάει από πολλά και δύσκολα μονοπάτια μέχρι να φτάσει στην αλήθεια της και, όταν πλέον φτάνει, είναι μια άλλη γυναίκα, πολύ πιο ώριμη και συνειδητοποιημένη. 

Μ.Γ.: Η Δάφνη γνωρίζει τον απόλυτο έρωτα στο πρόσωπο του Νικόλα. Πρόκειται για μια καρμική σχέση; 

Ε.Γ.: Πρόκειται για κάτι ακόμα βαθύτερο. Θα ήθελα να πω πολλά για τη σχέση των δυο αυτών ανθρώπων, όμως αν το κάνω, θα αποκαλύψω σημαντικά κομμάτια της ιστορίας και είναι άδικο για όσους δεν έχουν ακόμα διαβάσει το βιβλίο. Η Δάφνη και ο Νικόλας νιώθουν σαν δυο ψυχές που επιτέλους συναντήθηκαν και είναι πρόθυμοι να κάνουν τα πάντα για να ζήσουν μαζί ευτυχισμένοι. Το τι θα συμβεί στην πραγματικότητα είναι κάτι ανατρεπτικό και δύσκολο, όμως τελικά αποδεικνύεται μια ελπιδοφόρα πτυχή τόσο γι’ αυτούς όσο και για όλους τους ανθρώπους.

 

Μ.Γ.: «Ανάμεσα στο πεπρωμένο, στη ζωή και στον θάνατο υπάρχει μια μεγαλειώδης λησμονημένη αλήθεια» αναφέρεται στο οπισθόφυλλο. Δίχως ν’ αποκαλυφθεί η υπόθεση, μπορείς να μας πεις πώς αυτή η αλήθεια επηρεάζει τους ήρωές σου;

Ε.Γ.: Δίχως ν’ αποκαλυφθεί η υπόθεση… μα αυτή η μεγαλειώδης λησμονημένη αλήθεια είναι όλη η ιστορία. Και είναι τόσο όμορφη και φωτεινή, που μπορεί να διώξει μακριά ακόμα και τον φόβο του θανάτου και να δώσει μια άλλη, ομορφότερη εικόνα για την ίδια τη Μοίρα.

 

Μ.Γ.: Μια μυστική αδελφότητα παίζει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της υπόθεσης. Πώς προέκυψε αυτή η έμπνευση;

Ε.Γ.: Μου αρέσει να βάζω τέτοιες αδελφότητες στα βιβλία μου γιατί υπάρχουν και στην πραγματικότητα με διαφορετικές βέβαια μορφές. Και σε δύο προηγούμενα βιβλία μου, Μυστική Διαθήκη και Αιώνιοι Ψίθυροι, που μιλούσαν για τη Δούκισσα της Πλακεντίας και τις υπόγειες στοές της Αθήνας, κι εκεί είχα δυο οργανώσεις με αντίστοιχη δράση. Έτσι, επανέρχομαι κάνοντας ένα μικρό τρικ με δυο ήρωες. Όσοι το καταλάβουν διαβάζοντας αυτό το βιβλίο ίσως υποψιαστούν την εξέλιξη ενός ήρωα, όσοι όχι, ίσως το διαβάσουν στο σημείωμά μου στο τέλος. Ωστόσο, η οργάνωση που έχω εδώ, που ονομάζεται Φύλακες, με βοηθά να πω κάποια σημαντικά πράγματα με τη σοβαρότητα και τη δυναμική που χρειάζεται μια θεωρία σαν αυτή που αναφέρω. Ο τρόπος που επέλεξα να την παρουσιάσω την κάνει πιο μυθιστορηματική και θεωρώ πως έτσι γίνεται πιο ενδιαφέρουσα για τον αναγνώστη. 

Μ.Γ.: Το βιβλίο σου είναι «Ένα μυθιστόρημα για το θαύμα της ζωής και της αιώνιας αγάπης». Πόσο δύσκολη ήταν για σένα η συγγραφική του πορεία;

Ε.Γ.: Δεν ήταν εύκολη, γιατί θέματα όπως αυτό που αναφέρω στο βιβλίο, όσες γνώσεις κι αν έχεις, απαιτούν παράλληλα πολλή προσοχή για να γραφτούν σωστά. Εγώ διαβάζω τέτοιες θεωρίες πάνω από σαράντα χρόνια, όμως όταν πρέπει να περιγράψεις με απλά λόγια κάποια δύσκολα νοήματα, οφείλεις να είσαι ιδιαίτερα προσεκτικός στο πώς θα τα διατυπώσεις. Και εγώ ήθελα αυτό το μυθιστόρημα να μπορεί να διαβαστεί ακόμα και από αναγνώστες που δεν γνωρίζουν από μεταφυσικές θεωρίες. Νομίζω όμως πως κατάφερα να πετύχω τον στόχο μου, αν κρίνω από την ανταπόκριση και τα σχόλια των αναγνωστών μου ως τώρα. Ωστόσο, και η ίδια απόλαυσα πολύ αυτή την ιστορία όσο την έγραφα και δεν σου κρύβω πως κάπου βοήθησε και μένα, σε μια δική μου δύσκολη στιγμή. 

Μ.Γ.: «Με όσα πλήττουν τον πλανήτη, είναι η πιο κατάλληλη στιγμή να εκδοθεί» γράφεις στο σημείωμα του τέλους. Πώς το συνδέεις με την πανδημία και τις συνέπειές της;

Ε.Γ.: Όταν ξεκίνησε αυτή η πανδημία, πριν έναν χρόνο περίπου, αισθανθήκαμε όλοι, λίγο ως πολύ, την παρουσία του θανάτου πιο κοντά μας. Αυτός ο άγνωστος μολυσματικός ιός που μεταδιδόταν ανεξέλεγκτα και ακόμα δεν γνωρίζαμε τίποτα για αυτόν έφερε φόβο και ανασφάλεια σε όλο τον κόσμο. Όμως, η ιστορία που υπάρχει σε αυτό το βιβλίο προσπαθεί να απομυθοποιήσει τον φόβο του θανάτου και να ρίξει φως στο μαύρο φόντο της ζωής μας. Δίνει μια άλλη διάσταση στη Μοίρα, πιο ουσιαστική. Η ιστορία του έχει ελπίδα και δύναμη που σε κάνουν να βλέπεις πιο μακριά και συγχρόνως πιο βαθιά μέσα σου. Έτσι, θεώρησα πως αυτή ήταν η πιο κατάλληλη στιγμή για να εκδοθεί αυτό το βιβλίο που το έχω γράψει αρκετά χρόνια πριν.  

Μ.Γ.: «Μήπως αυτή η πανδημία ήρθε για να δείξει πως είναι ώρα να επαναπροσδιορίσουμε κάποιες ανθρώπινες αξίες που τα τελευταία χρόνια διαφθείρονται και καταρρέουν;» ρωτάς στο ίδιο σημείωμα. Πιστεύεις πως η πανδημία είναι ένα είδος τιμωρίας στην ανθρώπινη φύση;

Ε.Γ.: Αντιθέτως, είναι ένα «σημαντικό δώρο αφύπνισης», όπως γράφω και σε κάποιο σημείο μέσα στο βιβλίο. Όμως, και στην πραγματικότητα, δεν πιστεύω στις τιμωρίες, ούτε σε έναν Θεό τιμωρό. Πιστεύω στον άνθρωπο και στις αξίες. Πιστεύω στις ισορροπίες. Σε κάθε δύσκολη περίοδο κάτι πεθαίνει και κάτι καινούριο γεννιέται. Η κάθε δυσκολία μπορεί να σε διδάξει αν θέλεις να μάθεις, μπορεί να σε κάνει καλύτερο, να σε πάει ένα βήμα παραπέρα, να σε κάνει πιο δυνατό, πιο ώριμο, πιο σοφό. Αν θέλεις. 

Μ.Γ.: Στο βιβλίο σου αναφέρονται θεωρίες τις οποίες, όπως γράφεις, τις έχεις φέρει λίγο στα μέτρα σου. Ποιος ήταν ο στόχος σου με τη συγγραφή της συγκεκριμένης ιστορίας;

Ε.Γ.: Στόχος μου, όπως σε όλα μου τα βιβλία, είναι να ψυχαγωγήσω τον αναγνώστη μου, να τον κάνω να περάσει καλά, όμως αν καταφέρω να του ξυπνήσω και κάτι παραπάνω και να τον κάνω να σκεφτεί, έχει ενδιαφέρον. Μια θεωρία, όπως η κάθοδος του πνεύματος στην ύλη, είναι τόσο συναρπαστική, που νομίζω μπορεί να έλξει τον κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο. Είναι μια υπέροχη θεωρία που έχει απασχολήσει θρησκείες, φιλοσοφικές ομάδες, μοναχικούς αναζητητές και όχι μόνο. Εγώ ωστόσο προσπάθησα να κρατήσω μια ισορροπία ανάμεσα στο κοινωνικό και το μεταφυσικό, και να προσαρμόσω τη θεωρία αυτή σε μια πραγματικότητα δοσμένη μέσα από ένα μυθιστόρημα. Γιατί το βιβλίο δεν λέει τη θεωρία, αλλά την ιστορία της Δάφνης. Μέσα από την ηρωίδα μου ο αναγνώστης θα δει να συμβαίνουν όλα. Αν το επιθυμεί βέβαια, μπορεί να δει και πολύ περισσότερα πράγματα. Διαφορετικά, θα απολαύσει την ιστορία σαν ένα θρίλερ που κόβει την ανάσα, σαν μια περιπέτεια που εξάπτει τη φαντασία, σαν ένα μυθιστόρημα που μεταφέρει έρωτα και αγάπη μέσα από πολλά και διαφορετικά συναισθήματα. 

Μ.Γ.: Με ποια συναισθήματα βίωσες τη συγγραφική πορεία και ποια καταστάλαξαν μέσα σου γράφοντας τη λέξη τέλος;

Ε.Γ.: Έζησα βήμα βήμα όλη την ιστορία, όχι μόνο της Δάφνης, αλλά και των υπόλοιπων ηρώων. Με συγκινεί αυτό το μυθιστόρημα γιατί μιλάει για μεγάλες αλήθειες που είναι αδύνατον να μην αγγίξουν το μυαλό και την καρδιά. Όταν έφτασα στο τέλος, ένιωσα πως είχα ολοκληρώσει ένα σημαντικό κομμάτι, όμως αν θέλεις να σου πω την αλήθεια, αυτή η ιστορία έχει πολλά ακόμα να διηγηθεί. Δεν μπορείς να τα πεις όλα μαζεμένα, δεν χωράνε όλα σε ένα βιβλίο, υπάρχουν όμως πράγματα στα οποία ίσως επανέλθω με μια καινούρια ιστορία, που αυτή τη φορά θα μιλάει για έναν άλλον ήρωα, τον Ερρίκο. Ο ήρωας αυτός είναι μια κατηγορία από μόνος του. Υπάρχουν τόσο πολλά και ενδιαφέροντα πράγματα να περιγράψεις για τις δικές του πράξεις, τη δική του πορεία, τη δική του δύσκολη μοίρα, που χρειάζονται άλλες τόσες σελίδες και ένα καινούριο μυθιστόρημα για να τα χωρέσεις.

 

Μ.Γ.: Τι πιστεύεις για την επόμενη μέρα με τη λήξη της καραντίνας; Θα βγούμε σ’ έναν νέο κόσμο ως μεμονωμένοι άνθρωποι και ως σύνολο;

Ε.Γ.: Δεν νομίζω πως θα βγούμε σε έναν νέο κόσμο. Ούτως ή άλλως η επανένταξή μας θα γίνει αργά και μεθοδικά μέχρι να νιώσουμε τις συνθήκες ασφαλείς. Μετά θα συνεχίσουμε τη ζωή μας προσπαθώντας να εντάξουμε σε αυτή τα νέα δεδομένα που έχουν προκύψει. Και θέλω να πιστεύω πως αυτά τα νέα δεδομένα δεν θα είναι πολλά, ούτε δύσκολα. Μέσα από κάθε δυσκολία κάθε φορά κάτι αλλάζει στον κόσμο, και μακάρι να αποδειχτεί πως και τώρα κάτι θα μας πάει όλους ένα βήμα προς κάτι καλύτερο. 

Μ.Γ.: Σ’ ευχαριστώ πολύ για την παραχώρηση της συνέντευξης και εύχομαι καλοτάξιδο το βιβλίο σου.

Ε.Γ.: Μαίρη μου, κι εγώ σε ευχαριστώ. Τις ερωτήσεις σου πάντα τις απολαμβάνω και τις απαντώ με την καρδιά μου. Να είσαι καλά.

*Το μυθιστόρημα «Σε μαύρο φόντο» της Ελένης Γαληνού κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Διόπτρα

 

Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία, τη ζωγραφική και τα τελευταία δέκα χρόνια με τη συγγραφή. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από εξακόσιες συνεντεύξεις, καθώς και σχολιασμούς βιβλίων και θεατρικών παραστάσεων. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά κι έχει συμμετάσχει σε θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής»  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Τον Νοέμβριο του  2019 κυκλοφόρησε το νέο της μυθιστόρημα «Ζάχαρη άχνη» από τις εκδόσεις Ωκεανός. Τον Μάιο 2021 θα κυκλοφορήσει το νέο της μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Ωκεανός.

 

 

 

 

 

Related posts