Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
23 Ιαν 2022
Πολιτισμός

Ελένη Βαηνά: Η μόνη ιδεολογία που θα έπρεπε να υπάρχει στο κόσμο είναι η αγάπη

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Η Ελένη Βαηνά γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Αποφοίτησε από το Οικονομικό τμήμα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και τη Νομική του Δημοκριτείου Θράκης. Σήμερα ζει στην Αθήνα και είναι ιδιοκτήτρια του γραφείου ευρέσεως εργασίας PLUS +. Χαρακτηριστικά της είναι η ευελιξία, η εργατικότητα και το πείσμα. Σύνθημά της, η προσπάθεια στο τέλος πάντα επιβραβεύεται. Θεωρεί ως μεγάλη προίκα της τη φτώχεια των παιδικών της χρόνων, καθώς έτσι έμαθε να παλεύει και να επιβιώνει. Μαγεύεται από το παρελθόν, γι’ αυτό και μέσα από τις σελίδες των βιβλίων της σκιαγραφεί αλλοτινούς καιρούς, αναλύει, δημιουργεί, διδάσκει ήθος και αναζητά υγιή πρότυπα για το μέλλον. 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Τι είναι αυτό που σε κατευθύνει προς τη συγγραφή, πώς μια ιδέα έρχεται και σφηνώνεται στο μυαλό σου και τι μπορεί να αποτελεί έμπνευση;

ΕΛΕΝΗ ΒΑΗΝΑ: Προς τη συγγραφή με σπρώχνει μια εσωτερική ανάγκη, κάποιες εποχές είναι πολύ έντονη, άλλες πάλι δεν μπορώ να γράψω ούτε γραμμή, απολαμβάνω να ζω. Συνήθως μια ιδέα αρχίζει να τριγυρίζει στο μυαλό μου μετά από κάποιο διάλλειμα. Όταν έχω παραδώσει ένα βιβλίο συνήθως δεν μπορώ να γράψω , θέλω να διαβάσω, να ταξιδέψω, να χαλαρώσω. Εξακολουθώ δε να εργάζομαι οπότε ο χρόνος μου δεν είναι απεριόριστος. Μόλις ξεκουραστώ αρχίζω να φαντάζομαι τους ήρωες μου, την εποχή που με συγκινεί και θέλω να τοποθετήσω χρονικά την ιστορία μου, αυτά που θέλω να πω, μηνύματα και νοήματα που για μένα έχουν μεγάλη σημασία. Ερεθίσματα νομίζω ότι έχω, όχι μόνο από τα βιώματα μου αλλά από όλα όσα συμβαίνουν στο κόσμο γύρω μου. Πάντα όμως υπάρχει ένα γεγονός, ένα έναυσμα, μια αφορμή,  που μέσα στο μυαλό μου παίρνει μεγάλες διαστάσεις και τότε πρέπει οπωσδήποτε  να γράψω, να αλαφρύνω.  

Μ.Γ.: «Το πέπλο της μοίρας» είναι ο τίτλος του νέου βιβλίου σου. Με τι έρχεται σε επαφή ο αναγνώστης στις σελίδες του;

Ε.Β.: Ο αναγνώστης σε αυτό το βιβλίο έρχεται αντιμέτωπος με κάτι που είναι δυστυχώς η αμείλικτη πραγματικότητα. Είναι τόσο σύντομο το πέρασμα μας στο σύμπαν, τόση δα κουκίδα είναι η ύπαρξη μας μέσα στην απεραντοσύνη του, που όλα είναι μάταια μπροστά στη σπουδαιότητα της ζωής, της καλοσύνης, της αγάπης , της τωρινής στιγμής. Επίσης έρχεται αντιμέτωπος με όλα τα παιχνίδια που μπορεί να παίξει η μοίρα και να μας τοποθετήσει ανάλογα με τα κέφια της, πότε στα πλούτη, πότε στη φτώχεια. Όμως από εκεί και μετά μόνοι υπεύθυνοι για τη πορεία μας είμαστε οι ίδιοι. Να μετουσιώσουμε ακόμη και αυτό που θεωρούμε ατυχία, σε μεγάλη τύχη. Το μήνυμα που θέλω να περάσω είναι ένα μήνυμα αισιοδοξίας και δύναμης.

Μ.Γ.: Στο βιβλίο σου συνδέεις το μακρινό παρελθόν με το παρόν. Συνάντησες κάποιες ιδιαίτερες δυσκολίες;

Ε.Β.: Αυτή η τεχνική να πηγαίνει και να έρχεται ο αναγνώστης σε δυο διαφορετικούς ιστορικούς χρόνους πάντα με γοήτευε ως αναγνώστρια αλλά εμπεριέχει το κίνδυνο να γίνει κουραστικό και να μπερδέψει. Θέλει ιδιαίτερη προσοχή. Αν όμως πετύχει τότε προσδίδει μια ιδιαιτερότητα στο μυθιστόρημα. Ειδικά σε αυτό το βιβλίο υπάρχει μια πλοκή που δένει τις πρωταγωνίστριες του τότε,  με το τώρα και ήθελε ιδιαίτερη προσοχή. Όμως δεν μπορούσα να βρω άλλη λύση για να καταθέσω με αυτό το τρόπο όλα μου τα υπαρξιακά ερωτήματα. Άραγε γεννιόμαστε και πεθαίνουμε και αυτό είναι ένα οριστικό τέλος ή η ψυχή μας ταξιδεύει στο χρόνο αλλάζοντας σώμα; Αυτή είναι μια θεωρία για την οποία έχω διαβάσει πολύ αλλά δεν έχω πειστεί, μεταφέρω λοιπόν, όχι μια άποψη αλλά ένα προβληματισμό και φαντάζομαι ότι δεν είναι μόνο δικός μου.

Μ.Γ.: Γιατί επέλεξες να συνδυάσεις την ηρωίδα σου Ηλέκτρα με τη Ρωσική Επανάσταση του 1917. Εξασκεί κάποια ιδιαίτερη γοητεία σε σένα εκείνη η εποχή;.

Ε.Β.: Η ρωσική επανάσταση του 1917 είναι μια ιστορική περίοδος που έχει τόσο έντονα χαρακτηριστικά, τέτοιες ανατροπές που η μελέτη της με ενθουσιάζει. Υπήρξε μια εποχή που είχα διαβάσει ότι είχε γραφτεί σχετικά. Επισκέφτηκα τη χώρα, τα μουσεία τους.  Φανταστείτε από τη μια μεριά όλη εκείνη την αριστοκρατία , τους Τσάρους, τους αυλικούς, που ζούσαν μέσα στα χρυσά παλάτια τους,  περιτριγυρισμένοι από μυθικά πλούτη, έργα τέχνης, νιώθοντας παντοδύναμοι και στον αντίποδα τους μουζίκους που δεν μπορούσαν να χορτάσουν τη πείνα τους. Αυτή η τεράστια αδικία, δεν θα μπορούσε να παραμείνει έτσι. Η επανάσταση των μπολσεβίκων βρήκε πρόσφορο έδαφος. Μεγαλύτερο κίνητρο από τη πείνα και την εξαθλίωση δεν υπάρχει. Είναι ένα διαχρονικό μήνυμα αυτό. Καμία μεγάλη αδικία δεν μπορεί να μείνει ατιμώρητη. Ή τουλάχιστον έτσι θέλω να πιστεύω εγώ ως μια ρομαντική συγγραφέας.

Μ.Γ.: Στο πρώτο μέρος του βιβλίου σου υπάρχει έντονο το μεταφυσικό στοιχείο. Πιστεύεις σε αυτό; Είχες κάποια αντίστοιχη εμπειρία;

Ε.Β.: Όχι η ίδια δεν έχω κάποια μεταφυσική εμπειρία. Ευτυχώς θα έλεγα. Όμως με απασχολεί ως συγγραφέα αλλά και ως άνθρωπο όλη αυτή η υπόθεση. Έχω διαβάσει και έχω ακούσει ιστορίες. Δεν είμαι σίγουρη για το τι συμβαίνει μετά το τέλος, ούτε και έχω κάποια βιασύνη να μάθω. Όμως μεγαλώνοντας μάλλον μεγαλώνουν και οι υπαρξιακές μου αγωνίες. Έχω χάσει αγαπημένους ανθρώπους και με κάνει να νιώθω πιο καλά η σκέψη ότι από κάπου ψηλά με βλέπουν. Διαβάζω σχετικά βιβλία όπου οι συγγραφείς τους,  υποστηρίζουν με πάθος την  άποψη πως οι άνθρωποι ζούμε πολλές ζωές και κάθε φορά επιστρέφουμε με μια αποστολή. Δεν γνωρίζω με βεβαιότητα αν ισχύει κάτι τέτοιο,  αλλά θα ήθελα να είναι έτσι. Είναι πολύ ωραία η ζωή για να τελειώνει τόσο σύντομα.

Μ.Γ.: Η Ηλέκτρα διαρκώς συμβουλεύει τα παιδιά της κι αναρωτιέσαι στις σελίδες του βιβλίου «Είναι δυνατόν το παιδί σου να μάθει από όσα του λες χωρίς να υποστεί την οδύνη από τα δικά του λάθη;» Ποια είναι η δική σου απάντηση;

Ε.Β.: Θα υποστεί σίγουρα την οδύνη από τα δικά του λάθη, ότι και να πει ο γονιός δεν μπορεί να βάλει το παιδί του σε ένα χρυσό κουκούλι. Όμως όσο πιο πολύ σταθεί δίπλα του με το παράδειγμα του αλλά και τις κουβέντες εκείνες που πορεύονται κατευθείαν από τη καρδιά του και από την πιο ανιδιοτελή αγάπη που υπάρχει στο κόσμο, αυτή της μάνας προς τα παιδιά της , τότε κάτι θα σώσει. Έτσι λέω εγώ. Κάτι θα προλάβει, κάποια γνώση θα μεταδώσει. Η συμβουλή ποτέ δεν πάει χαμένη. Ειδικά η συμβουλή της μάνας. Θέλει ένα τρόπο ιδιαίτερο. Όχι σαν απαγόρευση ή εντολή. Είναι τελείως αδόκιμος αυτός ο τρόπος. Όμως μέσα από τα δικά μας μάτια που έχουν αποκτήσει σοφία,  ίσως μπορέσουμε να βάλουμε τα παιδιά μας να κοιτάξουν λίγο πιο σωστά, λίγο πιο μακριά. Έστω και ένα λάθος λιγότερο, κέρδος είναι.

Μ.Γ.: Ποια ήταν τα σημαντικά, τα μεγάλα μαθήματα της ζωής που ήθελε να τους διδάξει;  

Ε.Β.: Γράφω σε ένα σημείο του βιβλίου μου ποια είναι τα μεγάλα μαθήματα της ζωής που θα ήθελε η ηρωίδα μου να διδάξει στα παιδιά της «Μετά την αγάπη την πορευμένη από εμάς , προς εμάς,  σειρά είχε ο σεβασμός, τεράστιος ως όφειλε κυρίως προς τους άλλους. Να αγαπάς τον εαυτό σου αλλά να σέβεσαι και το τελευταίο μερμηγκάκι της πλάσης. Μεγαλύτερη βαρύτητα είχε ο σεβασμός προς τους αδύναμους, τους έχοντας ανάγκη, τους ασθενείς, τους ηλικιωμένους, τους φτωχούς. Ο σεβασμός προς εμάς πορεύεται μέσα από το σεβασμό σε όλους αυτούς. Τότε μόνο σέβεσαι τον εαυτό σου όταν μάθεις να φέρεσαι καλά εσύ ο δυνατός προς τους αδύνατους. Αγάπη και σεβασμός λοιπόν, δυο αδελφές καλόκαρδες, φιλεύσπλαχνες που πρέπει οπωσδήποτε να τις έχει ο άνθρωπος στη σύντομη ζωή του.  Πόσες φορές τα είχε επαναλάβει; Αμέτρητες και πάλι δεν ησύχαζε. Έτσι τα δυο παιδιά είχαν μάθει να αγαπούν τον εαυτό τους και ταυτόχρονα να σέβονται. Τι έμενε; Να μάθουν να τον προστατεύουν από τη κακία και τις κακοτοπιές. Πάντα υπήρχε και πάντα θα υπάρχει η κακία, σαν το φεγγάρι που πάντα θα έχει μια σκοτεινή πλευρά. Έτσι και ο άνθρωπος άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο κρύβει μια σκοτεινή πλευρά. Κακία και φθόνος, οι δυο άσχημες  αδελφές που  δηλητηριάζουν όσους εμπλέκονται μαζί τους. «μακριά από τους κακούς ανθρώπους» συμβούλευε χωρίς να κουράζεται» Είναι μια παράγραφος που αντικατοπτρίζει αυτά που θεωρώ σημαντικά σε ότι αφορά την ανατροφή των παιδιών, με πρώτο στοιχείο του χαρακτήρα τους το σεβασμό.  Όμως δεν φτάνει να τα λες,  πρέπει να τα υποστηρίζεις με το παράδειγμα σου. Όλο το βιβλίο διατρέχεται από την αγωνία της ηρωίδας να παραδώσει σωστούς ανθρώπους στη κοινωνία. Ίσως γιατί έτσι ακριβώς νιώθω και εγώ, αυτή είναι η ύψιστη αποστολή όλων των γονιών και δυστυχώς βλέπουμε τριγύρω μας σκαιά παραδείγματα παιδιών που μεγαλώνουν με ανύπαρκτη διαπαιδαγώγηση. 

Μ.Γ.: «Κι αν έκανε κάποιο λάθος;» αναρωτιέται για το μεγάλωμά τους. Υπάρχουν λάθη από αγάπη;

Ε.Β.: Υποθέτω ότι υπάρχουν όλων των λογιών τα λάθη , ακόμη και αυτά που γίνονται από αγάπη. Η αγάπη μπορεί να καταπιέσει, να πνίξει τον νέο άνθρωπο, να μην τον αφήσει να ανοίξει ποτέ τα φτερά του. Άπειρα τα παραδείγματα γύρω μας. Δεν μπορώ να σκεφτώ όμως κάποιο μοιραίο λάθος από κακή προαίρεση, που μπορεί να κάνει μια μάνα αγαπώντας και φροντίζοντας τα παιδιά που έφερε στο κόσμο. Πάντα προσπαθεί για το καλύτερο ανάλογα με τις δικές της δυνάμεις και γνώσεις, πάντως με καθαρή καρδιά και ατέλειωτο κουράγιο για όσα καθημερινά είναι επιφορτισμένη να κάνει. Θα είχε ίσως μεγάλη σημασία να υπάρχει σχολή γονέων, αυτός ο σημαντικός ρόλος είναι πολυσύνθετος και απαιτεί εκτός από την αγάπη και γνώση. Αμέτρητα είναι αυτά που δεν ξέρουμε και τα μαθαίνουμε στη πορεία. 

Μ.Γ.: Η Ηλέκτρα «έπρεπε να ξεφορτωθεί τις κακές αναμνήσεις σαν να ήταν σκουπίδια». Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να ξεφύγει κάποιος από τις αναμνήσεις του;

Ε.Β.: Μάλλον αδύνατον. Και εκεί που λες, τα άφησα όλα πίσω μου, τα διέγραψα, έρχεται ένα καινούργιο γεγονός, κάτι ασήμαντο, μια τυχαία εικόνα, μια σκληρή κουβέντα και  προκαλεί ένα συνειρμό,  επαναφέροντας  στη μνήμη του ανθρώπου όλες τις δυσάρεστες αναμνήσεις. Είναι μέρος του συνόλου, είμαστε εμείς, το σύνολο των βιωμάτων μας, καλών και κακών. Απλά πρέπει να πάψουν να μας βλάπτουν, ας υπάρχουν κάπου καταχωνιασμένες, ας σταματήσουν να μας βασανίζουν. Θέλει μια εκπαίδευση αυτή η υπόθεση. Βλέπω ανθρώπους που έχουν περάσει οδυνηρές και απάνθρωπες εμπειρίες και όμως συνεχίζουν να κοιτάνε μπροστά και να προχωράνε με το κεφάλι ψηλά. Μόνο θαυμασμό νιώθω. 

Μ.Γ.: Ποιες «καταχρήσεις» ήταν αυτές που πίεζαν την Ηλέκτρα και ο οργανισμός της ανταποκρινόταν με αυτοάνοσο νόσημα;

Ε.Β.: Οι μεγαλύτερες καταχρήσεις όχι μόνο της Ηλέκτρας αλλά και όλων των ανθρώπων, είναι οι στενοχώριες, οι πίκρες, τα άγχη. Όχι τόσο η σωματική κούραση, όσο η ψυχική. Η Ηλέκτρα κλήθηκε να κάνει πράγματα δύσκολα, δεν αρρώστησε όμως από αυτά. Αρρώστησε από τις προδοσίες, την κακία, την αχαριστία.

 Μ.Γ.: Η Ηλέκτρα γράφει μια επιστολή προς τα παιδιά της, για να την διαβάσουν μετά το θάνατό της. Θα μπορούσες να γράψεις την ίδια επιστολή, με όσα αναφέρονται σ΄ αυτήν, στα δικά σου παιδιά;

Ε.Β.: Σε αυτό το σημείο ίσως πρέπει να εξομολογηθώ τη δική μου αλήθεια. Πρώτη φορά κιόλας γιατί γενικά δεν μου ταιριάζει το μελόδραμα, ούτε η δημοσιοποίηση τέτοιων γεγονότων. Βρισκόμουν  στο νοσοκομείο, σε πολύ κρίσιμη κατάσταση. Και ενώ νιώθω έντονα ότι μπορεί να φύγω, ειδικά κάποιο βράδυ αξημέρωτο, έχοντας χαμηλό οξυγόνο, δυσκολία στην αναπνοή, πόνο στο στήθος, δεν ανταποκρινόμουν στην αγωγή, χανόμουν με μια περίεργη παραίτηση,  δεν είχα αγωνία για τον επερχόμενο θάνατο  αλλά για όσα ήθελα να πω στα παιδιά μου και δεν είχα προλάβει. Είχα  φλεβοκαθετήρα, μάσκα οξυγόνου, ήμουν ζαλισμένη από το κοκτέιλ των φαρμάκων  που έτρεχαν στη φλέβα μου, εξαντλημένη όσο δεν μπορώ να περιγράψω και ξαφνικά ζητάω τον υπολογιστή μου και αρχίζω να γράφω σαν τρελή. Που βρήκα το κουράγιο δεν ξέρω. Στέλνω αυτές τις επιστολές σε μια υπάλληλο μου με εντολή να ανοίξει ένα αρχείο «για τα παιδιά μου» και της δίνω οδηγίες σε περίπτωση θανάτου μου, εντελώς μακάβριο αλλά αληθινό.  Στο νοσοκομείο παρέμεινα περίπου ένα μήνα.  Σε απόλυτη καραντίνα, μοναξιά και απόγνωση.  Επανήλθα πολύ αργά, για να μη πω ότι παιδεύομαι ακόμη. Όποτε χρειάζεται να περάσω το κατώφλι  για τακτικό έλεγχο πλέον,  παθαίνω κρίση πανικού. Όταν έγραφα αυτά που θεωρούσα σημαντικά, δεν έτρεξε ούτε ένα δάκρυ, μήνες μετά που τα διάβασα βαλάντωσα στο κλάμα. Όπως καταλαβαίνεις τα ελάχιστα αποσπάσματα που έχω χρησιμοποιήσει μέσα στο βιβλίο μου είναι απολύτως αληθινά και για αυτό έχουν τόση ένταση. Έχουν την αγωνία αλλά και την αγάπη της μάνας που φοβάται ότι δεν θα είναι δίπλα στα παιδιά της όταν ακόμη την χρειάζονται. 

Μ.Γ.: Επειδή, σε γνωρίζω προσωπικά, διαπίστωσα ότι έχεις πολλά κοινά με την Ηλέκτρα. Κατά πόσο υπάρχεις μέσα στην ηρωίδα σου;

Ε.Β.: Η Ηλέκτρα είναι μια ηρωίδα που ξεπήδησε όχι μόνο μέσα από τη φαντασία μου αλλά και μέσα από ένα σύνολο βιωμάτων μου πολύ δύσκολων, ενίοτε τραυματικών. Έχει στοιχεία δικά μου με κυρίαρχη τη δύναμη να μετουσιώνει ακόμη και τις δυσκολίες σε μαθήματα ζωής, εμπειρίες που μετράνε το βάρος τους σε χρυσό,  όπως λέω πολλές φορές. Η Ηλέκτρα έχει αισιοδοξία , έχει πάθος με όσα κάνει, αγαπάει τα παιδιά της, τη ζωή, τα γλέντια, τα ταξίδια, τη θάλασσα. Εντέλει αγαπάει τον εαυτό της. Ναι όντως έβαλα στο χαρακτήρα της πολλά στοιχεία δικά μου. Όμως μη γελαστεί κανείς να πιστέψει ότι είμαι εγώ, έχω βάλει ταυτόχρονα αχαλίνωτη φαντασία και η μυθοπλασία μου δεν έχει όρια. Δεν το έχω κάνει σε άλλα βιβλία μου τόσο έντονα, σε αυτή την ηρωίδα ήμουν λίγο παραπάνω εγώ, όπως ήδη έχω πει, αυτό το βιβλίο γράφτηκε σε μια περίοδο ωριμότητας όπου βρέθηκα να αντιμετωπίζω δυσεπίλυτα θέματα, ζωής και θανάτου. Εντέλει με βοήθησε πολύ να περιγράφω μια ηρωίδα, δανειζόμενη στοιχεία από εμένα όπου ακόμη και το παραλίγο θάνατο μου τον έκανα μυθιστόρημα.  

Μ.Γ.: Η ιδεολογία είναι ισχυρότερη από την αγάπη, σύμφωνα με τη σχέση της Σεσίλ με τον Άγη;

Ε.Β.: Όχι,  η αγάπη είναι ισχυρότερη από την ιδεολογία και αν τελικά δεν υπερισχύσει είναι γιατί εντέλει δεν ήταν τόσο δυνατή. Κατά τη δική μου δε άποψη, η μόνη ιδεολογία που θα έπρεπε να υπάρχει στο κόσμο είναι η αγάπη. Ο Άγης που άφησε πίσω του όχι μόνο μια γυναίκα που βρέθηκε τυχαία στο κατώφλι της και τους ένωσε ο έρωτας, αλλά άφησε πίσω και τους ίδιους τους γονείς του, χάριν μιας ιδεολογίας, είναι ένας χαρακτήρας που ναι μεν εξυπηρετεί τη πλοκή μου αλλά δεν με βρίσκει σύμφωνη. Εκείνα τα χρόνια βέβαια ήταν ποτισμένα με πολύ μίσος και ίσως θα πρέπει να δώσουμε άφεση αμαρτιών σε όσους έπραξαν έτσι αλλά δεν ξέρω τι αξία θα έχει ο κόσμος αν τα παιδιά εγκαταλείπουν τους γονείς τους, οι άντρες τις γυναίκες αφού χάρηκαν τον έρωτα τους για να υποστηρίξουν μια επανάσταση. Δεν ξέρω αλλά πάντα απεχθανόμουν τους αναίτιους αποχαιρετισμούς, ακόμη και στα μυθιστορήματα. Προτιμώ την αγάπη να υπερισχύει υπέρ πάντων.

Μ.Γ.: Πόσο σημαντικό ήταν για τη Σεσίλ το «τι θα πει ο κόσμος» και «είχε θυσιάσει ήδη όλη της τη νιότη δίπλα σε έναν άντρα ανάπηρο πράττοντας το καθήκον της» όπως παραδέχεται η ίδια;

Ε.Β.: Για τη Σεσίλ και όχι μόνο για αυτήν ήταν τεράστια η σημασία της γνώμης του κόσμου. Θυσιάστηκαν ζωές για την έξωθεν καλή μαρτυρία. Υπήρχε μια εποχή που όλοι ζούσαν για αυτό. Τώρα ευτυχώς κάπως δείχνει να ξεπερνιέται αυτή η παράλογη στάση. Οι άνθρωποι ακολουθούν  τη καρδιά τους ενάντια στις βουλές και τα θέσφατα που θέτει η κοινωνία. Πιο ελεύθεροι από συμβάσεις. Όμως όσον αφορά το καθήκον, εγώ θέλω να παραμείνει ως έννοια. Δεν μπορούμε να τα ισοπεδώσουμε όλα. Δεν με ενδιαφέρει η γνώμη του κόσμου αναφορικά με τη ζωή μου, με ενδιαφέρει όμως η γνώμη που θα έχω εγώ για τον εαυτό μου αν δεν πράξω το καθήκον μου και όσα ορίζει ο δικός μου κώδικας ηθικής και αξιών. Το να φροντίσεις τον άντρα που παντρεύτηκες μετά από ένα τραγικό ατύχημα που τον κατέστησε ανάπηρο αποτελεί για μένα υπέρτατη πράξη ηθικής. Δεν εγκαταλείπεις ποτέ έναν ασθενή, η ένωση του ανδρόγυνου είναι και για τα καλά και για τα άσχημα που μπορεί να έρθουν. Εκεί που διαφωνώ με τη στάση της Σεσίλ ήταν η δειλία της να παρουσιάσει στη κοινωνία το νόθο καρπό της κοιλιά της. Δεν την συγχώρησα ποτέ, την άφησα να φύγει από τη ζωή χωρίς ποτέ να μάθει την αλήθεια. Ένα παιδί που έρχεται στο κόσμο έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από όλα τα κακόβουλα σχόλια, από την κατακραυγή. Είναι μια ανθρώπινη ζωή που για να την υπερασπιστείς πρέπει να προτάξεις τα στήθη σου και όχι να το εγκαταλείψεις στα σκαλιά ενός νοσοκομείου. 

Μ.Γ.: Η Ελίζαμπεθ «είχε τα πάντα αλλά όχι την ευτυχία και την ισορροπία». Που οφειλόταν;

Ε.Β.: Αυτή είναι μια εξήγηση που κάποιες φορές αδυνατώ να δώσω όχι μόνο για την ηρωίδα μου αλλά και για ανθρώπους που συναντώ στη καθημερινότητα μου. Γιατί είναι τόσο κακότροποι, τι τους λείπει; Ίσως είναι γονιδιακό, η Ελίζαμπεθ ήταν κακότροπη από παιδί ακόμη, της έφταιγαν τα πάντα.  Η απάντηση που δίνω είναι ότι δεν τους λείπει τίποτα απολύτως, δεν έχουν κοπιάσει, η τρυφηλότητα, η ευωχία χωρίς όμως κόπο, η απαίτηση ο κόσμος ολόκληρος να πηγαίνει με τα κέφια τους, η εγωιστική προσέγγιση αλλά κυρίως η έλλειψη σεβασμού έναντι όλων είναι κάτι που το συναντάμε όχι μόνο στα μυθιστορήματα αλλά και στη πραγματική ζωή. Πως μπορεί να ισορροπήσει και να ευτυχήσει ένας άνθρωπος με τέτοιο αδιανόητο χαρακτήρα; Η ευτυχία είναι στη προσφορά και αυτό είναι κάτι που δεν το έχουν μάθει. Έχουν μάθει να απαιτούν, να θεωρούν ότι ο κόσμος όλος τους ανήκει και μάλιστα χωρίς να έχουν κάνει τη παραμικρή προσπάθεια. Γενικά είναι άνθρωποι που αποφεύγω, μου προκαλούν απέχθεια έτσι και αλλιώς.  

Μ.Γ.: «Τίποτα δεν γίνεται τυχαία, η ειμαρμένη κατευθύνει και επηρεάζει τον κόσμο και τις τύχες των ανθρώπων» σκέφτεται ο γιατρός Ιγνάτιος. Οι προσωπικές επιλογές τι θέση έχουν;

Ε.Β.: Η ειμαρμένη φέρνει στη πόρτα μας ευκαιρίες, τύχη, ευτυχή και ατυχή γεγονότα. Από εκεί και μετά είναι η αποφασιστικότητα του ανθρώπου, το ένστικτο του, η ικανότητα του να διακρίνει και εντέλει η τελική απόφαση να αδράξει όσα θα τον  πάνε μπροστά είναι απολύτως δική του. Πιστεύω στη τύχη αλλά ως ένα βαθμό. Εμείς κρατάμε τη πόρτα μας κλειστή ή ανοιχτή όταν τελικά θα  έρθει στο κατώφλι μας. 

Μ.Γ.: Τελικά, ο δεσμός αίματος ή ο δεσμός της καρδιάς είναι πιο δυνατός;

Ε.Β.: Χωρίς καμία αμφιβολία ο δεσμός της καρδιάς. Τους δεσμούς αίματος δεν τους επιλέγουμε και πολλές φορές μέσα στην ίδια οικογένεια συνυπάρχουν άνθρωποι με τεράστιες αποκλίσεις στις αρχές τους. Οι δεσμοί καρδιάς όμως αναπτύσσονται ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν τους ίδιους κώδικες ζωής και οι κοινές αξίες δυναμώνουν ακόμη πιο πολύ τα αισθήματα μεταξύ τους.  Αυτή είναι η δική μου άποψη. 

Μ.Γ.: Με ποια συναισθήματα βίωσες τη συγγραφική πορεία με τους ήρωές σου και ποια καταστάλαξαν μέσα σου γράφοντας τη λέξη τέλος;

Ε.Β.: Με όλα τα συναισθήματα του κόσμου. Κυρίαρχο συναίσθημα ήταν η αγωνία, δεν είχα ξανανιώσει αγωνία γράφοντας, ίσως γιατί έγραψα αυτό το βιβλίο σε μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο της ζωής μου που χρειάστηκε να παλέψω για τα αυτονόητα. Κανείς άνθρωπος που έρχεται αντιμέτωπος με το θάνατο δεν βγαίνει ίδιος από αυτή την εμπειρία. Ήθελα να προλάβω να το ολοκληρώσω.  Λάτρεψα την Ηλέκτρα ίσως γιατί όπως πολύ σωστά διέκρινες έχει κάτι από μένα. Μαζί με το τέλος ένιωσα λύτρωση. Είπα όσα ήθελα να πω και εδώ βάζω μια τελεία.

*Το μυθιστόρημα «Το πέπλο της μοίρας» της Ελένης Βαηνά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΄Εξη.

 

Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε στον τραπεζικό χώρο. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία, τη ζωγραφική και τα τελευταία δέκα χρόνια με τη συγγραφή. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από εξακόσιες συνεντεύξεις, καθώς και σχολιασμούς βιβλίων και θεατρικών παραστάσεων. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά κι έχει συμμετάσχει σε θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής»  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Τον Νοέμβριο του  2019 κυκλοφόρησε το νέο της μυθιστόρημα «Ζάχαρη άχνη» από τις εκδόσεις Ωκεανός. Τον Ιούνιο 2021 κυκλοφόρησε  το νέο της μυθιστόρημα με τίτλο Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ από τις εκδόσεις Ωκεανός.    

Related posts