Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
12 Απρ 2021
Πολιτισμός

Έλενα Γκίκα-Πετρουλάκη: Όλοι ψάχνουμε την αγάπη και την αποδοχή των άλλων

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη

 Η Έλενα Γκίκα-Πετρουλάκη γεννήθηκε το 1973. Σπούδασε αρχικά Διοίκηση Τουριστικών Επιχειρήσεων, στη συνέχεια Πολιτικές Επιστήμες και απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο στη Διοίκηση Ανθρώπινου Δυναμικού, ενώ συνεχίζει τις σπουδές της φοιτώντας στη Νομική Σχολή Αθηνών. Εργάστηκε σε μεγάλες ξενοδοχειακές επιχειρήσεις ως διοικητικό στέλεχος και από το 2009 έχει τη θέση της Διευθύντριας Ανθρώπινου Δυναμικού στο ξενοδοχειακό συγκρότημα Costa Navarino. Έχει ζήσει σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας και ταξιδεύει συχνά. Τα τελευταία χρόνια ζει μόνιμα στην πόλη της Μεσσήνης με τον σύζυγο της και τα δυο παιδιά τους. Η Έλενα γράφει ερασιτεχνικά από τα μαθητικά της χρόνια, κυρίως διηγήματα, μονόπρακτα θεατρικά έργα και ποιήματα. Το μυθιστόρημα «Καθρέφτες και είδωλα» είναι το πρώτο της βιβλίο.

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Έχετε σπουδάσει Διοίκηση Τουριστικών Επιχειρήσεων και Πολιτικές Επιστήμες. Τι σας ώθησε προς την πρώτη επιλογή και τι προς την δεύτερη;

ΕΛΕΝΑ ΓΚΙΚΑ-ΠΕΤΡΟΥΛΑΚΗ: Ο χώρος των ξενοδοχείων και του τουρισμού με έλκυε από παιδί. Ήταν πολύ συνειδητή η επιλογή μου να απασχοληθώ στον κλάδο. Είμαι κι εγώ ταξιδιώτισσα από άποψη και ταυτόχρονα εκ φύσεως φιλόξενη. Επαγγελματικά λοιπόν, ήξερα πως αυτό ήθελα να κάνω. Όσες σπουδές ακολούθησαν έγιναν καθαρά από φιλογνωσία και ενδιαφέρον για το γνωστικό αντικείμενο. Τόσο οι Πολιτικές Επιστήμες όσο και η Νομική που σπουδάζω τώρα, είναι αντικείμενα που μου ασκούν ιδιαίτερη γοητεία. Έχουν να κάνουν με τον άνθρωπο, τις κοινωνίες που σχηματίζει και τον τρόπο που λειτουργεί μέσα σ΄ αυτές.

Μ.Γ.: Θα έλεγε κάποιος ότι είστε συλλέκτης πτυχίων εφόσον συνεχίζεται να σπουδάζετε στη Νομική Σχολή Αθηνών. Ποια ανάγκη σας ικανοποιείτε με τις συνεχιζόμενες σπουδές;

Ε.Γ.-Π.: Είμαι συλλέκτης γνώσεων και εμπειριών. Πιστεύω πως τη μέρα που θα σταματήσω να μαθαίνω, θα παραιτηθώ απ΄ τη ζωή γενικά. Η μάθηση είναι προϋπόθεση εξέλιξης και προόδου. Αν φτάσουμε να πούμε, μέχρι εδώ ήταν, δεν θέλω να πάω παραπέρα, νομίζω πως μετά δεν έχει κανένα νόημα η ύπαρξή μας. Κι όταν λέω παραπέρα, εννοώ γενικά την αυτοβελτίωσή μας με όποιο τρόπο την αντιλαμβάνεται ο καθένας.

Μ.Γ.: Έχετε εργαστεί σε μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες και σήμερα είστε Διευθύντρια Ανθρώπινου Δυναμικού στο ξενοδοχειακό συγκρότημα Costa Navarino. Ποια είναι η εμπειρία που έχετε αποκτήσει για τις σχέσεις των ανθρώπων μέσα από το επάγγελμά σας;

Ε.Γ.-Π.: Καθημερινά ανακαλύπτω καινούρια πράγματα για την ανθρώπινη φύση και προσπαθώ να κρατώ ανοιχτό το μυαλό μου για να ανακαλύψω ακόμα περισσότερα. Για δύο πράγματα μπορώ να πω πως έχω καταλήξει με βεβαιότητα. Το πρώτο είναι πως κάθε άνθρωπος έχει να πει και να προσφέρει κάτι σημαντικό. Το δεύτερο είναι πως όλοι ανεξαιρέτως,  ψάχνουμε την αγάπη και την αποδοχή των άλλων. Έστω και αν το εκδηλώνουμε διαφορετικά ή αν ακολουθούμε διαφορετικές διαδρομές για να το πετύχουμε.

Μ.Γ.: Όπως αναφέρετε στο βιογραφικό σας ταξιδεύετε συχνά. Τι είδους προορισμούς επιλέγετε;

Ε.Γ.-Π.: Δεν υπάρχουν καλοί και κακοί προορισμοί. Κάθε ταξίδι είναι μια εμπειρία. Μου αρέσει πολύ να ταξιδεύω σε μέρη που δεν έχω ξαναπάει. Να βλέπω καινούρια πράγματα και να γνωρίζω κι άλλους ανθρώπους.

Μ.Γ.: Και ανάμεσα σε όλα τα παραπάνω ασχολείστε και με τη συγγραφή. Πότε μπήκε στη ζωή σας η συγγραφή βιβλίων;

Ε.Γ.-Π.: Δεν θυμάμαι εποχή στη ζωή μου που να μην έγραφα κάτι. Από ημερολόγια και στίχους μέχρι διηγήματα.  Επικοινωνώ καλύτερα με τον εαυτό μου μέσω του γραπτού λόγου. Ωστόσο η ιδέα να γράψω ένα ολοκληρωμένο μυθιστόρημα γεννήθηκε πριν λίγα μόλις χρόνια. Ήρθε απλά η στιγμή που ένιωσα έτοιμη να το κάνω.

 

Μ.Γ.: Δεδομένου ότι έχετε και οικογένεια, πως διαμοιράζετε τον χρόνο σας ανάμεσα σε όλες τις δραστηριότητές σας;

Ε.Γ.-Π.: Ο χρόνος ποτέ δεν είναι αρκετός, άσχετα με το πόσο πολλά ή λίγα πράγματα κάνουμε. Το στοίχημα είναι να τον αξιοποιούμε όσο καλύτερα γίνεται ώστε στο τέλος της κάθε μέρας,  να μη νιώθουμε πως τον ξοδέψαμε άσκοπα. Αυτό προσπαθώ και ευτυχώς έχω πολλή στήριξη και κατανόηση από την οικογένεια μου σε αυτήν την προσπάθεια. Καταλαβαίνουν κι εκείνοι πως όταν κάνω πράγματα που με κάνουν ευτυχισμένη, γεμίζω με ενέργεια που την ανακυκλώνω μέσα στο σπίτι. Αυτό κάνει καλό σε όλους μας.

Μ.Γ.: Πρόσφατα κυκλοφόρησε το πρώτο σας μυθιστόρημα με τον τίτλο «Καθρέφτες και είδωλα». Τι συμβολίζουν οι καθρέφτες και τα είδωλα του τίτλου;

Ε.Γ.-Π.: Τους ανθρώπους και τις σχέσεις που αναπτύσσουν μεταξύ τους. Είμαστε καθρέφτες για τους άλλους αλλά είμαστε και τα είδωλα που καθρεφτίζονται πάνω σε αυτούς τους άλλους. Το θέμα είναι να επιλέγουμε συνειδητά αν θα ζήσουμε αντιγράφοντας τις συμπεριφορές των άλλων ή αν θα αποτελούμε εμείς το παράδειγμα προς μίμηση.

Μ.Γ.: Στο εξώφυλλο βλέπουμε τα πέλματα μιας γυναίκας και ολόκληρη η φιγούρα της να καθρεφτίζεται στο νερό. Το ότι εμφανίζεται ανάποδα έχει σχέση με την υπόθεση του βιβλίου σας;

Ε.Γ.-Π.: Ναι, νομίζω πως ήταν εξαιρετική η επιλογή του εξωφύλλου από τους ανθρώπους του εκδοτικού οίκου. Για μένα, η ανάποδη εικόνα συμβολίζει τόσο την γεμάτη ανατροπές ζωή της ηρωίδας όσο και το ανατρεπτικό τέλος της ιστορίας της. Δίνει ένα στίγμα ως προς το ότι τίποτα δεν είναι όπως αρχικά φαίνεται.

 

Μ.Γ.: Η κεντρική ηρωίδα σας είναι η Στέλλα. Τι άνθρωπος είναι η Στέλλα;

Ε.Γ.-Π.: Η Στέλλα είναι μια γυναίκα που θα ήθελα να είναι φίλη μου. Είναι δοτική, καλοπροαίρετη και με ανεξάντλητα αποθέματα αγάπης. Προσπαθεί να γεμίσει το έλλειμα της αγάπης που πήρε η ίδια με την αγάπη που προσφέρει.  Είναι μια γυναίκα που δεν θα προδώσει και που δεν θα κάνει εκπτώσεις στις αξίες της προκειμένου να επιβιώσει η ίδια ή να βολευτεί. Είναι αφιλοκερδής, αλτρουίστρια και με ένα πολύ αυστηρό ηθικό κώδικα που έχει χτιστεί πάνω και εξαιτίας του ένοχου παρελθόντος της. Η Στέλλα πορεύεται κυριολεκτικά με το σταυρό στο χέρι, προσπαθώντας να εξιλεωθεί αλλά και να σταθεί αντάξια των προσδοκιών της μητέρας της.

 

Μ.Γ.: Η ιστορία σας ξεκινά σ΄ ένα κελί φυλακής με τη Στέλλα και μια συγκρατούμενή της. Η Στέλλα εκτός από το κελί της φυλακής, είναι φυλακισμένη στην ίδια τη ζωή της;

Ε.Γ.-Π.:Η Στέλλα είναι φυλακισμένη μέσα στις ενοχές της. Όλες τις οι επιλογές έχουν σαν κίνητρο την ανάγκη της για εξιλέωση. Πέραν αυτού όμως βιώνει μια ελευθερία που οι περισσότεροι σύγχρονοι άνθρωποι δεν την έχουν. Έχει την ελευθερία να επιλέγει αυτό που η συνείδησή της της λέει πως είναι σωστό. Δεν την ενδιαφέρουν ούτε τα χρήματα, ούτε η καταξίωση. Τα δεσμά της είναι αυτά που επιβάλει η ίδια στον εαυτό της, ως προς το να μην απογοητεύσει τους άλλους.

Μ.Γ.: Η Στέλλα είναι παιδί αγνώστου πατρός, με έναν βίαιο πατριό και μια άβουλη μητέρα. Πως επιδρούν όλα αυτά στην ψυχοσύνθεσή της στην παιδική και στη συνέχεια στην εφηβική  ηλικία;

Ε.Γ.-Π.: Η μητέρα της, η Κατερίνα,  δείχνει άλλα δεν είναι άβουλη. Όσο η Στέλλα βλέπει αυτήν την εικόνα της φαινομενικά άβουλης μάνας που ανέχεται τον βίαιο σύζυγο χωρίς να αντιδρά, ακυρώνει και τη δική της προσωπική αυτοεκτίμηση και αξία. Έχει μια άγρια, αυτοκαταστροφική εφηβεία, ακριβώς επειδή της λείπει το κατάλληλο πρότυπο.  Όταν όμως η μητέρα της δείχνει το πραγματικό της πρόσωπο και αποκαθίσταται στη συνείδηση της Στέλλας, τότε αποκτά και η ίδια τη δύναμη και το κίνητρο να δώσει αξία στη ζωή της.

Μ.Γ.: Η Στέλλα βιώνει μια σκληρή εφηβική ζωή. Χωρίς ν΄ αναφερθούμε στα γεγονότα, από που αντλεί δύναμη να προχωρήσει τη ζωή της αριστεύοντας στη Νομική;

Ε.Γ.-Π.: Ακριβώς από το ότι βλέπει πια τη μητέρα της από άλλη οπτική. Το ότι η Κατερίνα ανακτά τον έλεγχο και παίρνει εκείνη τις αποφάσεις για τη ζωή και των δυο τους, λειτουργεί σαν αφορμή αφύπνισης των ψυχικών δυνάμεων που κρύβει μέσα της και η Στέλλα. Ο θαυμασμός και ο σεβασμός που ενέπνευσε η Κατερίνα στην κόρη της με τις επιλογές της, είναι το έδαφος πάνω στο οποίο μπορεί πλέον να χτίσει και εκείνη τη ζωή της. Πατάει γερά στα πόδια της γιατί καθρεφτίζεται στο παράδειγμα της μάνας της.  Άλλωστε πιστεύω πως μόνο έτσι μπορούμε να εμπνεύσουμε και να καθοδηγήσουμε τα παιδιά μας. Μόνο μέσα από τις πράξεις μας και τη συμπεριφορά μας.

Μ.Γ.: Ο Δημήτρης ήταν για την Στέλλα ο πρίγκιπας του παραμυθιού;

Ε.Γ.-Π.: Η Στέλλα δεν έψαχνε για πρίγκιπα. Τουλάχιστον όχι με την κλασσική έννοια της λέξης. Δεν την εντυπωσίασαν ούτε ο πλούτος, ούτε το μεγάλο όνομα, ούτε ο κοινωνικός κύκλος του Δημήτρη. Αυτό που φέρνει ο Δημήτρης στη ζωή της είναι απλά και μόνο η αγάπη και η οικογενειακή θαλπωρή. Μόνο αυτά έχει ανάγκη η Στέλλα και αυτά ελπίζει να βρει κοντά του.

Μ.Γ.: Και τι ήταν η Στέλλα για τον Δημήτρη;

Ε.Γ.-Π.: Η Στέλλα είναι ανεπιτήδευτη, παθιασμένη με τις αξίες της και ανυστερόβουλη.  Στα μάτια του Δημήτρη, είναι μια γυναίκα που μπορεί να τον αγαπήσει χωρίς κρυμμένες ατζέντες και σκοπιμότητες. Είναι αληθινή στον τρόπο που δίνεται στους άλλους, στη δουλειά της, στους ανθρώπους που υπερασπίζεται. Ο Δημήτρης νιώθει ότι εξαγνίζεται και ο ίδιος μέσα από τις δικές της καθαρές και αγνές προθέσεις.

 

Μ.Γ.: Ένα μυστικό βαραίνει τη συνείδηση της Στέλλας. Τι είναι αυτό που φοβάται κι αποφεύγει να το μοιραστεί με τον Δημήτρη;

Ε.Γ.-Π.: Πολλές φορές αυτά που κουβαλάμε τα νιώθουμε πολύ πιο βαριά από ότι ίσως είναι στην πραγματικότητα. Αν η Στέλλα είχε κατορθώσει να υπερβεί τους φόβους της και να αποκαλύψει το παρελθόν της στον Δημήτρη, ίσως να εξελισσόταν διαφορετικά η ζωή της. Με άλλα λόγια, τα ένοχα μυστικά πάντα λειτουργούν σαν τοξικά δηλητήρια στην ψυχή μας και στις σχέσεις μας με τους άλλους. Η Στέλλα είναι απόλυτα αληθινή σε αυτά που νιώθει για τον Δημήτρη. Είναι απόλυτα γνήσια στον τρόπο που συμπεριφέρεται. Παρόλα αυτά, φοβάται πως η αποκάλυψη του παρελθόντος της θα θέσει σε αμφισβήτηση την εικόνα που έχει ο Δημήτρης για εκείνη, έστω και αν αυτή η εικόνα ανταποκρίνεται πλήρως στην αληθινή της φύση.

Μ.Γ.: Τι ήταν αυτό που έκανε τον Δημήτρη να ερωτευτεί τη Στέλλα και να φτάσει γρήγορα στο γάμο δίχως να γνωρίζει τίποτα για την ίδια;

Ε.Γ.-Π.: Ο Δημήτρης είναι εξαίρετος κριτής χαρακτήρων. Άλλωστε με το επάγγελμα που κάνει δεν θα μπορούσε να μην είναι. Αντιλαμβάνεται γρήγορα το τι είδους άνθρωπος είναι η Στέλλα, ίσως περισσότερο κι από όσο η ίδια η Στέλλα γνωρίζει τον εαυτό της. Το ένοχο παρελθόν της, θολώνει τη δική της κρίση ως προς την αντίληψη του ποια πραγματικά είναι. Για τον Δημήτρη όμως που αγνοεί αυτό το παρελθόν, η εικόνα είναι απόλυτα ξεκάθαρη.

 

Μ.Γ.: «Μα τι τους έχει πιάσει όλους κι έχουν βαλθεί να μεγαλώσουν τα παιδιά πριν την ώρα τους;» αναρωτιέται η Στέλλα (αναφερόμενη στα παιδιά του Δημήτρη) και το ίδιο αναρωτιέμαι κι εγώ. Πως το ερμηνεύετε;

Ε.Γ.-Π.: Οι άνθρωποι ξεχνάμε γρήγορα το πως νιώθαμε όταν ήμασταν παιδιά. Αντίθετα, θυμόμαστε πολύ καλά το πως μας φερόντουσαν όταν ήμασταν παιδιά. Και απλά αντιγράφουμε αυτές τις συμπεριφορές όταν γινόμαστε κι εμείς γονείς. Συχνά χάνουμε την αίσθηση του σωστού χρόνου στο μεγάλωμα των παιδιών. Το καθήκον μας να τα μεγαλώσουμε σωστά, το εκλαμβάνουμε ως επείγον, με αποτέλεσμα να προσπαθούμε να τα μεγαλώσουμε πρόωρα. Στην αγωνία μας να τα προετοιμάσουμε για την ενηλικίωση, προσπαθούμε να την φέρουμε στο εδώ και τώρα πριν την ώρα της. Ο Δημήτρης, μεγάλωσε με έναν αυστηρό, απαιτητικό και αυταρχικό πατέρα. Ήταν αναπόδραστο το να αντιγράψει κάποιες αντίστοιχες μεθόδους στην ανατροφή των δικών του παιδιών.

 

Μ.Γ.: Άλλα παιδιά χάνουν την παιδική τους ηλικία λόγω της φτώχιας και της ανάγκης, όπως η Στέλλα, κι άλλα για τους ακριβώς αντίθετους λόγους, όπως ο Αχιλλέας και ο Αλέξανδρος. Ποιες είναι οι πραγματικές αιτίες; 

Ε.Γ.-Π.: Η πραγματική αιτία είναι πως πολλοί άνθρωποι βιαστήκαν να μεγαλώσουν. Διακριτικά ή φορτικά, ήπια ή και βίαια, τους επιβλήθηκε να βιαστούν. Η παιδική ηλικία δυστυχώς δεν είναι όσο ανέμελη και ξέγνοιαστη θα έπρεπε. Είναι μια συνεχής, εντατική προετοιμασία για να αναλάβουμε ευθύνες και υποχρεώσεις, για να γίνουμε σαν τους γονείς μας ή σε άλλες περιπτώσεις για να μη γίνουμε σαν εκείνους.

Μ.Γ.: «Είμαι αποφασισμένη να κάνω αυτή την οικογένεια να λειτουργήσει φυσιολογικά, έστω και αν δεν γνωρίζω από πρώτο χέρι τι σημαίνει ο όρος» σκέφτεται η Στέλλα. Είχε τη δύναμη και την τόλμη να το κάνει;

Ε.Γ.-Π.: Έχει τη θέληση και τα απαραίτητα αποθέματα αγάπης για να το κάνει. Αλλά δεν έχει την τόλμη να αναμετρηθεί έγκαιρα με το παρελθόν της και γι΄ αυτό και τελικά αποτυγχάνει. Ωστόσο, έστω και αν είναι αργά για την ίδια,  καταφέρνει τουλάχιστον να σώσει αυτήν την οικογένεια, να την βοηθήσει να επιβιώσει και να διατηρήσει τη συνοχή της.

Μ.Γ.: «Απλά ο δικός σου ορισμός για το τι είναι το καθωσπρέπει δε στοχεύει στο να γίνεσαι αρεστός αλλά δυσάρεστος…» απευθύνει η Στέλλα στον αδερφό του Δημήτρη Πάρη. Τι έχει παίξει ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του;

Ε.Γ.-Π.: Ο Πάρης είναι χαρακτηριστική περίπτωση «μαύρου προβάτου». Αντιμετωπίζεται ως παιδί σαν μαύρο πρόβατο, οικειοποιείται αυτόν τον ρόλο και αναπόδραστα προσπαθεί να τον δικαιώσει ως ενήλικας.

Μ.Γ.: «Η μεγαλύτερη ευλογία στη ζωή μου είναι η αγάπη. Έχω πάρει τόση αγάπη που όση και να δώσω πίσω θα έχω περίσσευμα» γράφετε στις ευχαριστίες. Οι ήρωες του βιβλίου σας γνώρισαν την αγάπη;

Ε.Γ.-Π.: Πολύ συχνά το αν θα γνωρίσουμε την αγάπη και το αν θα την αφήσουμε να μας αγγίξει, είναι ζήτημα επιλογής. Στις ζωές των ηρώων μου, υπάρχει αγάπη αλλά υπάρχει και η εκκωφαντική απουσία της. Η Στέλλα επέλεξε να ζήσει, χτίζοντας πάνω στην αγάπη της μητέρας της. Ο Πάρης σε αντιδιαστολή, έκανε τις επιλογές του με γνώμονα την έλλειψη αγάπης από τον πατέρα του. Θα μπορούσαν να έχουν επιλέξει αντίστροφα. Πιστεύω πως υπάρχει παντού αγάπη γύρω μας. Αρκεί να την αναζητούμε και να είμαστε πρόθυμοι να την αποδεχτούμε. Για μένα, ακόμα και το ότι μετά από κάθε μεγάλη μπόρα, εμφανίζεται κάτι τόσο απερίγραπτα όμορφο όσο το ουράνιο τόξο, είναι απόδειξη πως η αγάπη στο σύμπαν είναι άπειρη και αυθύπαρκτη.  Το αν θα γίνουμε ή όχι κοινωνοί της, είναι επιλογή μας.

Μ.Γ.: Τα μυστικά και ψέματα καθοδηγούν τη ζωή της Στέλλας. Την βοηθούν ή της βάζουν τρικλοποδιές;

Ε.Γ.-Π.: Τα μυστικά και τα ψέματα ποτέ δεν λειτουργούν επωφελώς. Είναι δηλητηριώδη. Έστω και αν αρχικά φαίνονται ως καλές ή και αποκλειστικές επιλογές, στο τέλος της διαδρομής, αποδεικνύεται πως μόνο κακό έχουν κάνει. Η αλήθεια και η διαφάνεια είναι λυτρωτικές. Μας απελευθερώνουν.

Μ.Γ.: «Και η Στέλλα πρέπει να επιλέξει τον καθρέφτη της και να αποδείξει από τι είναι φτιαγμένη» αναφέρεται στο οπισθόφυλλο. Από τι είναι φτιαγμένη η Στέλλα;

Ε.Γ.-Π.: Η Στέλλα είναι φτιαγμένη από πολύ ανθεκτικά υλικά. Όταν θυμώνει γίνεται άγριο θηρίο, όπως την περιγράφει η συγκρατούμενή της, η Μάρω. Όταν παθιάζεται μοιάζει με ηφαίστειο, όπως την περιγράφει ο Δημήτρης. Αλλά η μεγαλύτερη δύναμή της πηγάζει από την αγάπη. Από την ειλικρινή και αστείρευτη αγάπη της για τους άλλους. Για τη μητέρα της, για το Δημήτρη, για τα παιδιά του, για τις δύο μοναδικές φίλες της, την Άννα και τη Μάρω. Από αγάπη βρίσκει τη δύναμη να κάνει όσα κάνει.

Μ.Γ.: Ποια ανάγκη ωθεί τη Στέλλα να εξομολογηθεί στη Μάρω όλα τα γεγονότα της ζωής της που την οδήγησαν στη φυλακή;

Ε.Γ.-Π.: Είναι πολύ βαρύ φορτίο αυτά που δεν μοιραστήκαμε ποτέ με κανέναν. Η ανθρώπινη ψυχή δεν το αντέχει. Γι΄ αυτό έχουμε ανάγκη από εξομολόγους, ιερείς, ψυχοθεραπευτές, ανθρώπους εμπιστοσύνης… Η εξομολόγηση είναι αρχή συγχώρεσης γι΄ αυτό και έχει τόσο βαθιές ρίζες στην ανθρώπινη ιστορία.

Μ.Γ.: Έχετε γράψει ένα εξαιρετικό βιβλίο μ΄ ένα συγκλονιστικό τέλος. Ποιο σημείο σας συγκίνησε περισσότερο γράφοντάς το;

Ε.Γ.-Π.: Με συγκίνησαν πολλά σημεία και ήταν αρκετές οι φορές που χρειάστηκε να σταματήσω να γράφω για να αποφορτιστώ. Περισσότερο από κάθε άλλο όμως, ήταν σίγουρα το τέλος του. Δεν μπορώ φυσικά να το αποκαλύψω, αλλά πραγματικά γράφτηκε με τεράστια συναισθηματική φόρτιση.

Μ.Γ.: Σας ευχαριστώ πολύ για την παραχώρηση της συνέντευξης κι εύχομαι καλοτάξιδο το βιβλίο σας.

Ε.Γ.-Π.: Εγώ ευχαριστώ για τις τόσο ενδιαφέρουσες και ουσιαστικές ερωτήσεις.

*Το μυθιστόρημα «Καθρέφτες και είδωλα» της Έλενας Γκίκα-Πετρουλάκη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός.

 Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της ΑΛΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ από την Εμπειρία Εκδοτική. Το 2019 θα κυκλοφορήσει το νέο της μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από πεντακόσιες συνεντεύξεις. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή ΚΑΛΩΣ ΤΟΥΣ του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά.   

 

Related posts