Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
26 Σεπ 2020
Πολιτισμός

Έκτορας Δέλτα:Είμαστε ο καθένας από εμάς ξεχωριστός αλλά ταυτόχρονα μέρος του συνόλου

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Ο Γιάννης Ε. Διαμαντής (Έκτορας Δέλτα) γεννήθηκε στην Αθήνα το 1971. Σπούδασε Computer science & Sound engineering, στο πανεπιστήμιο του Σικάγο, ενώ ταυτόχρονα ολοκλήρωσε τις μουσικές του σπουδές στη σύνθεση, την αρμονία και το πιάνο. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, ασχολήθηκε επί σειρά ετών με τη μουσική παραγωγή και ηχογράφηση δίσκων. Συνέθεσε επίσης και ενορχήστρωσε μουσική για θεατρικά έργα, ταινίες, αλλά και διαφημιστικά σποτ. Έχει εργαστεί ως ηχολήπτης και sound designer στα μεγαλύτερα θέατρα της Αθήνας, ενώ από το 1998 έως το 2015 δίδαξε Ηχοληψία και Μουσική. Αυτήν την εποχή συνεργάζεται ως σεναριογράφος με διάφορες εταιρείες παραγωγής γράφοντας τηλεοπτικές σειρές, αλλά και θεατρικά έργα.

Τον Δεκέμβριο του 2017 βραβεύτηκε από την Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδας για το θεατρικό του έργο με τίτλο, «Α.Δ.Α.Μ.». Το κινηματογραφικό σενάριο «Το Άγγιγμα» βραβεύτηκε στον διεθνή διαγωνισμό London Greek film Festival 2017, ως ένα από τα δέκα καλύτερα και τον Δεκέμβριο του 2019 βραβεύτηκε από την Ένωση Σεναριογράφων Ελλάδας.

Τον Ιούνιο του 2012 εξέδωσε το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο, «Το Άγγιγμα», από τις Εκδόσεις Αγγελάκη. Τον Μάρτιο του 2018 κυκλοφόρησε το δεύτερο μυθιστόρημα του με τίτλο, «Το Κέλυφος», από τις Εκδόσεις Anima. Το «Θεσσαλονίκη – Αθήνα», είναι το τρίτο μυθιστόρημα του συγγραφέα. 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Κύριε Διαμαντή στα βιβλία σας εμφανίζεστε με το ψευδώνυμο Έκτορας Δέλτα. Γιατί αποφύγατε να χρησιμοποιείτε το πραγματικό σας ονοματεπώνυμο Γιάννης Ε. Διαμαντής το οποίο άλλωστε δεν κρύβετε;

ΕΚΤΟΡΑΣ ΔΕΛΤΑ: Η χρησιμοποίηση συγγραφικού ψευδωνύμου ήταν εκ μέρους μου μία ρομαντική πράξη δειλίας, έτσι τουλάχιστον το αντιλαμβάνομαι και το αποκωδικοποιώ σχεδόν μετά από μία δεκαετία. Ήταν κάτι το οποίο δε σκέφτηκα ενδελεχώς και αν θέλετε δεν είδα τις προεκτάσεις του σε βάθος χρόνου. Δεν ντρέπομαι λοιπόν να παραδεχτώ ότι λίγο πριν την έκδοση του πρώτου μου βιβλίου το 2012 υπέκυψα στο άγχος και στον φόβο της δημόσιας έκθεσης όχι επειδή δεν είχα πίστη σε αυτά που έγραφα, αλλά επειδή δεν πίστευα ακόμα σε εκείνο που γινόμουν αφού θεωρούσα εαυτόν ανάξιο ένταξης στα λογοτεχνικά δρώμενα. 

Μ.Γ.: Πώς προέκυψε η επιλογή του συγκεκριμένου ψευδωνύμου;

Ε.Δ.: Ο Έκτορας ως ιστορικός χαρακτήρας ήταν ανέκαθεν ένας εκ των αγαπημένων μου ηρώων, ήταν ένας άνθρωπος που επέλεξε να πολεμήσει μέχρι εσχάτων για τα ιδεώδη του γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι απέναντι στον Αχιλλέα δεν είχε καμία ελπίδα επικράτησης. Το Δέλτα δεν κρύβει καμία ιστορία προέρχεται απλά από το αρχικό γράμμα του επωνύμου μου. 

Μ.Γ.: Κύρια απασχόλησή σας είναι η μουσική. Πότε ανακαλύψατε το ταλέντο σας;

Ε.Δ.: Η μουσική (την οποία και ανακάλυψα από την ηλικία των πέντε ετών σπουδάζοντας πιάνο και σύνθεση) καθώς και η ηχοληψία ήταν οι κύριες μου προτεραιότητες για σχεδόν τρείς δεκαετίες, τα τελευταία όμως χρόνια αποφάσισα να κάνω στροφή στην καριέρα και στη ζωή μου ακολουθώντας πλέον αποκλειστικά τον δρόμο της συγγραφής. Στον πυρήνα όμως αυτής της αλλαγής το μόνο που πραγματικά άλλαξε ήταν το μέσο έκφρασης, αφού τις νότες διαδέχθηκαν οι λέξεις. 

Μ.Γ.: Επιλέξατε να σπουδάσετε μουσική στο Σικάγο αλλά επιστρέψατε για καριέρα στην Ελλάδα. Προσπαθήσατε να ενταχθείτε στον μουσικό κύκλο του Σικάγου ή εξ αρχής ο σκοπός ήταν να επιστρέψετε στην πατρίδα;

Ε.Δ.: Ο στόχος μου ήταν να μείνω μόνιμα στην Αμερική, όμως ένα συνονθύλευμα συγκυριών και προσωπικών αναγκών με ώθησαν ώστε να επιστρέψω πίσω στην Ελλάδα. Έτσι όπως το βλέπω τώρα ήταν το καλύτερο πράγμα που θα μπορούσε να μου συμβεί. 

Μ.Γ.: Μουσικές παραγωγές, ηχογράφηση δίσκων, σύνθεση και ενορχήστρωση μουσικής για θεατρικά έργα, ταινίες κλπ. Πέρα από τις επιτυχίες, ποια είναι η αποτίμηση που κάνετε σήμερα σε χαρές και λύπες;

Ε.Δ.: Η αλήθεια είναι πως δεν το σκέφτομαι καθόλου, η μουσική (επαγγελματικά τουλάχιστον) είναι ένας κύκλος ζωής που έχει μέσα μου ολοκληρωθεί. Σαφώς και τα αποτυπώματα εκείνης της πορείας έχουν χαραχτεί ανεξίτηλα στην ψυχή μου και σε αυτά περιλαμβάνω τις επιτυχίες τις αποτυχίες, τα αρνητικά και τα θετικά. Δε θα άλλαζα κάτι από τα πεπραγμένα μου ούτε από το παρελθόν μου, αλλά από την άλλη πλευρά όταν ένιωσα πως δεν είχα κάτι άλλο να προσφέρω και κυρίως κάτι ως άνθρωπος να αποκομίσω δε δίστασα να τα αφήσω όλα πίσω μου και να συνεχίσω να πορεύομαι σε ένα νέο μονοπάτι το οποίο με έκανε (και συνεχίζει να με κάνει) να νιώθω πιο δημιουργικός, πιο γεμάτος και κυρίως πιο χρήσιμος.   

Μ.Γ.: Κάποια στιγμή λοιπόν σάς κέρδισε η λογοτεχνία. Ποιο ήταν το έναυσμα ώστε ν΄ ασχοληθείτε με τη συγγραφή;

Ε.Δ.: Το τέλος ενός μεγάλου έρωτα. Ακούγεται τετριμμένα ρομαντικό όμως αυτή είναι η αλήθεια. Όταν λοιπόν πριν από χρόνια βρέθηκα σε αδιέξοδο καλούμενος να επαναπροσδιορίσω τον ίδιο μου τον εαυτό άρχισα ενστικτωδώς να γράφω και γράφοντας ξεκίνησα να με γνωρίζω από την αρχή. Ο πόνος είναι γεννήτορας, αν διστάσεις έστω και για μία στιγμή, αν αφεθείς έρμαιο στη δύναμη του είναι βέβαιο ότι θα σε καταστρέψει, αν όμως τον αποδεχτείς (όχι ως τιμωρία αλλά ως επακόλουθο επιλογών) τότε θα δεις να χαράζονται νέα μονοπάτια εμπρός σου. 

Μ.Γ.: Έχετε βραβευθεί ως σεναριογράφος πολλές φορές. Τι σημαίνουν για σας αυτές οι βραβεύσεις;

Ε.Δ.: Τις επιβραβεύσεις τις αντιλαμβάνομαι απλά ως ενδείξεις ότι πορεύομαι στον σωστό δρόμο, τίποτα περισσότερο. 

Μ.Γ.: Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο σας «Θεσσαλονίκη Αθήνα». Με τι έρχεται σε επαφή ο αναγνώστης;

Ε.Δ.: Με τον εαυτό του… Αυτή άλλωστε πιστεύω είναι η πρόκληση αλλά και ο βαθύτερος σκοπός κάθε βιβλίου, να γίνουν δηλαδή οι σελίδες του καθρέφτες ώστε να μπορέσει ο αναγνώστης να δει μέσα σε αυτούς την ίδια του την ψυχή. 

Μ.Γ.: Πρόκειται για ένα βιβλίο που πραγματεύεται ένα σοβαρό θέμα υγείας και το αποδώσατε μ΄ έναν ανάλαφρο και σχεδόν χιουμοριστικό τρόπο. Πως το καταφέρατε;

Ε.Δ.: Επιτρέψτε μου να ξεκινήσω την απάντηση μου από λίγο πιο μακριά, ανέκαθεν με συνέπαιρνε η παρατήρηση και η ανάλυση των ανθρώπινων συμπεριφορών και σε αυτές εννοείται ότι περιλαμβάνω και τον εαυτό μου, συνειδητοποίησα λοιπόν κάποια στιγμή πόσο αντιφατικές (στα όρια της παράνοιας) είναι κάποιες εξ αυτών, για παράδειγμα, ως άνθρωποι έχουμε την τάση να είμαστε φυγόπονοι με όσα μας φοβίζουν, αλλά την ίδια στιγμή δε διστάζουμε να εκθέσουμε τους εαυτούς μας σε κινδύνους που με μαθηματική ακρίβεια θα δώσουν σάρκα και οστά στους φόβους που τόσο πολύ θέλουμε να αποφύγουμε. Ακούγεται δυσνόητο αλλά πιστέψτε με δεν είναι, αρκεί να ανακαλέσετε από τη μνήμη σας πόσους ανθρώπους γνωρίζετε (ίσως ακόμα και τον ίδιο σας τον εαυτό) οι οποίοι ενώ φοβούνται τους γιατρούς, τα νοσοκομεία και τον καρκίνο, καταστάσεις τις οποίες δε θέλουν από φόβο ούτε καν να συζητήσουν από την άλλη πλευρά καπνίζουν ή δεν προσέχουν καθόλου τη διατροφή τους αυξάνοντας με αυτόν τον τρόπο δραματικά τις πιθανότητες να αντιμετωπίσουν εν τέλει όλα όσα από φόβο ξορκίζουν. Γνωρίζοντας λοιπόν τα παραπάνω ένιωσα πως ελάχιστοι αναγνώστες θα ήθελαν να διαβάσουν ένα βιβλίο του οποίου η μικρή ηρωίδα πάσχει από μία επιθετική μορφή καρκίνου και πιστέψτε με αυτό είναι κάτι που κατανοώ απόλυτα, έπρεπε λοιπόν να βρω έναν τρόπο ώστε να μπορέσω να φέρω την ιστορία μου στον κόσμο με έναν πιο ανώδυνο τρόπο και αυτός δεν ήταν κάτι άλλο από το χιούμορ.

Στη λογοτεχνία η κωμωδία έχει δύο επίπεδα, το πρώτο είναι η καθαρή ψυχαγωγία, το δεύτερο όμως είναι πιο βαθύ, σε αυτό η κωμωδία είναι μία ένδυση που σκοπό έχει να κάμψει τις άμυνες και να αμβλύνει τους φόβους και τις προκαταλήψεις του αναγνώστη κάνοντας τον τελικά πιο δεκτικό σε καταστάσεις και νοήματα. Το χιούμορ ήταν, είναι και θα συνεχίσει να είναι (θα το θέσω άκομψα) ένα ισχυρό εργαλείο χειραγώγησης. 

Μ.Γ.: Με ποιον τρόπο «χτίσατε» τους ήρωές σας; Είχατε κάποια πρότυπα γνωστών σας κατά νου ή ακόμα κι εσάς τον ίδιο;

Ε.Δ.: Έχω πει στο παρελθόν και συνεχίζω να το πιστεύω πως οι ιστορίες σμιλεύουν τους ήρωες και όχι το αντίθετο, φυσικά όμως μέσα σε κάθε ήρωα υπάρχει ένα μικρό κομμάτι του εαυτού μου, αυτό μπορεί να είναι ένα συναίσθημα, μία εμπειρία, ένας στοχασμός ή ένας φόβος.

Ως συγγραφέας θέλοντας και μη όταν γράφω κατακερματίζομαι δίνοντας μέρη της ύπαρξης μου στους ήρωες μου. Στο τέλος δεν είμαι κανένας από αυτούς, αν όμως τους προσθέσεις όλους μαζί τότε το πιθανότερο είναι πως θα φτιάξεις πάλι εμένα.  

Μ.Γ.: Τι αναγκάζει τους ήρωές σας να καταφύγουν στη λύση της αεροπειρατείας για ένα θέμα υγείας;

Ε.Δ.: Η απελπισία και το αδιέξοδο. Κοιτάξτε, όσο ζούμε ήρεμα και συμβατικά οι σκέψεις και οι πράξεις μας είναι αναγκασμένες να παραμένουν ήρεμες και συμβατικές, όταν όμως έρθουμε αντιμέτωποι με κινδύνους που είναι έτοιμοι να κατασπαράξουν όλα όσα αγαπάμε και προστατεύουμε τότε είναι αδιανόητα εκείνα που είμαστε ικανοί ως άνθρωποι να πράξουμε.

Ο μεγάλος μας Δάσκαλος Νίκος Καζαντζάκης είχε γράψει: «Σα δε φτάσει ο άνθρωπος στην άκρη του γκρεμού, δε βγάζει στην πλάτη του φτερούγες να πετάξει».

 Μ.Γ.: Τι είναι αυτό που θέλετε να εισπράξει ο αναγνώστης με την ανάγνωση του συγκεκριμένου βιβλίου;

Ε.Δ.: Σας είπα και νωρίτερα, να δει τον εαυτό του, να ταυτιστεί, να αισθανθεί το αδιέξοδο αλλά ταυτόχρονα να αγγίξει την ελπίδα. Να νιώσει την αγάπη για τον συνάνθρωπο του…

Μ.Γ.: Έχετε σκεφτεί να μεταφέρετε το βιβλίο στη μικρή ή στην μεγάλη οθόνη ή ακόμα και στη θεατρική σκηνή;

Ε.Δ.: Όσοι ως τώρα αναγνώστες διάβασαν το «Θεσσαλονίκη – Αθήνα» στα σχόλια που μου γράφουν είναι πως θέλουν να το δουν στον κινηματογράφο. Η αλήθεια είναι πως η συγκεκριμένη ιστορία είναι δοσμένη κινηματογραφικά και φυσικά επειδή και εγώ το θέλω πολύ, όταν με το καλό επιστρέψουμε στην κανονικότητα μας μετά την πανδημία θα εξετάσω ενδελεχώς ένα τέτοιο ενδεχόμενο, δηλαδή τη μεταφορά του βιβλίου στον κινηματογράφο.

Μ.Γ.: Τις τελευταίες μέρες βιώνουμε μια πρωτόγνωρη κατάσταση στους ρυθμούς που μας επιβάλει ο Covid-19 (κορωναϊός). Κατά πόσο έχει αλλάξει η καθημερινότητά σας, έχουν επηρεαστεί οι επιλογές και οι προτεραιότητές σας;

Ε.Δ.: Η αλήθεια είναι πως η πεζή καθημερινότητα μου δεν έχει επηρεαστεί ιδιαίτερα διότι τα τελευταία χρόνια εργάζομαι στο σπίτι μου. Ψυχολογικά όμως και πνευματικά είμαι ιδιαίτερα  φορτισμένος και οργισμένος με όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας και κυρίως με τον τρόπο που αυτά συμβαίνουν.

Με εξοργίζει το γεγονός να μας κουνούν επιδεικτικά και με έπαρση το δάχτυλο οι κυβερνώντες κάνοντας μας ανόητα μαθήματα περί ατομικής ευθύνης όταν την ίδια στιγμή δεν εκστομίζουν ούτε μία λέξη για τις δικές τους βαρύτατες και εγκληματικές ευθύνες τις οποίες εντέχνως θέλουν να καλύψουν και να αποκρύψουν στοχοποιώντας τους πολίτες.

Σε αυτό το σημείο θέλω να είμαι απόλυτα σαφής, δεν είμαι ενάντια στα αναγκαία μέτρα περιορισμού ελευθερίας, είμαι ενάντια στον πραγματικό λόγο για τον οποίο πάρθηκαν αυτά και δεν είναι άλλος από τις πολιτικές ανικανότητας στα όρια του απάνθρωπου κυνισμού που για δεκαετίες μαστίζουν αυτόν τον τόπο, πολιτικές που εξαθλίωσαν όλες τις κοινωνικές δομές συμπεριλαμβανομένων και των δομών ιατρικής περίθαλψης.

Το δυστύχημα αυτής της χώρας είναι πως ποτέ κανένας πολιτικός δεν αγάπησε αυτούς που τον επέλεξαν για να κυβερνήσει.

Ελπίζω και εύχομαι κάποια στιγμή να αναλογιστούμε όλοι σοβαρά τις ευθύνες μας και τα αποτελέσματα που εκπορρέουν από τις πολιτικές μας επιλογές. Πρέπει να σταματήσουμε να δίνουμε Εξουσία στους πολιτικούς, οφείλουμε να τους δίνουμε μόνο άδεια Υπηρεσίας και πιστέψτε με οι λέξεις έχουν μεγάλη βαρύτητα, διότι όταν δίνεις σε κάποιον Εξουσία είναι λογικό και συνεπές ότι στο τέλος θα εξουσιάσει τη ζωή σου.     

Μ.Γ.: Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να στείλετε σε όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα στους Έλληνες ώστε να δώσετε κουράγιο και δύναμη ν΄ αντέξουμε αυτή τη μεγάλη δοκιμασία, με σκοπό να προφυλαχθούμε και να προφυλάξουμε;

Ε.Δ.: Πρωτίστως θέλω να συλλυπηθώ από τα βάθη της καρδιάς μου όλους όσους έχασαν αγαπημένα τους πρόσωπα, ο πόνος της ανθρώπινης απώλειας δε μετράτε ούτε κοστολογείτε και δυστυχώς δεν αναπληρώνεται. Για εμάς τους υπόλοιπους το μόνο που θα πω είναι ότι πρέπει να αντέξουμε, έχουμε υποχρέωση να αντέξουμε και μόλις περάσει η καταιγίδα θα ήταν φρόνιμο να καθίσουμε νηφάλια και να στοχαστούμε, να προβληματιστούμε και κυρίως να διδαχτούμε από αυτό που μας συνέβη.

Είμαστε ο καθένας από εμάς ξεχωριστός αλλά ταυτόχρονα μέρος του συνόλου, η ευημερία μας θα είναι πάντοτε εξαρτημένη από την ευημερία του συνόλου, ας αφήσουμε λοιπόν πίσω μας ένα μικρό κομμάτι του εγωισμού μας και ας αναπληρώσουμε το κενό του με περισσότερη αγάπη για τον συνάνθρωπο μας.

*Το μυθιστόρημα «Θεσσαλονίκη Αθήνα» του Έκτορα Δέλτα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις 24 γράμματα

 Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής»  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Τον Νοέμβριο του  2019 κυκλοφόρησε το νέο της μυθιστόρημα «Ζάχαρη άχνη» από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από εξακόσιες συνεντεύξεις, καθώς και σχολιασμούς βιβλίων και θεατρικών παραστάσεων. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά.

Related posts