Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
14 Ιούν 2021
Πολιτισμός

Αικατερίνη Τεμπέλη : Ο καθρέφτης πάντα είναι ένα μέσο συνάντησης με τον εαυτό μας

 
 Από την Μαίρη Γκαζιάνη
 H Αικατερίνη Τεμπέλη γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Σάμο με την αύρα της θάλασσας και το γαλάζιο του Αιγαίου να ποτίζει τις ανησυχίες της τόσο ώστε ν΄ ασχοληθεί με όλες σχεδόν τις τέχνες. Οι σπουδές της στην ψυχολογία την οδήγησαν να διεισδύει στις ψυχές μας μέσα από το τελευταίο βιβλίο της με τίτλο «Το ποτάμι στον καθρέφτη».  Μια συλλογή διηγημάτων με αφετηρία τον άνθρωπο και κατάληξη τη ψυχή του. «Είναι κι αυτά τα τζάμια-καθρέφτες, που σου δείχνουν έξω αλλά ταυτόχρονα και μέσα και σε κάνουν ν΄ αναρωτιέσαι σε ποια εικόνα ανήκεις τελικά. Σε ποια εικόνα;» γράφει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου της.
 
ΕΡ. Κυρία Τεμπέλη γεννηθήκατε και μεγαλώσατε στη Σάμο. Πως θυμάστε τη Σάμο των παιδικών χρόνων και πως τη βλέπετε με τις συνθήκες που έχουν διαμορφωθεί σήμερα;
ΑΠ. Έχω φύγει απ’ το νησί από τα 19 μου κι έτσι κάθε φορά που πηγαίνω εκεί για ολιγοήμερες διακοπές, βλέπω πολλές αλλαγές τις οποίες δεν προλαβαίνω πάντα να αφομοιώσω, ομολογώ. Αυτό που θυμάμαι ως παιδί, απ’ το χωριό της μητέρας μου, τη Χώρα, ήταν τα νυχτέρια. Μαζεύονταν οι γείτονες τα βράδια, έλεγαν ιστορίες, συζητούσαν κι εμείς τα παιδιά παίζαμε αλλά κι ακούγαμε. Το Πάσχα επίσης στο χωριό του πατέρα μου, τον Μαραθόκαμπο ήταν πάντα ξεχωριστό. Έριχναν οβίδες, το κάνουν ακόμη δηλαδή, σμίγαμε όλα τα ξαδέρφια κι ήταν τόσο όμορφα. Μου λείπουν αυτές οι στιγμές. Σήμερα, η μεγάλη αστικοποίηση μ’ εντυπωσιάζει όταν επισκέπτομαι το νησί και τελευταία μ’ απασχολεί το τεράστιο ζήτημα που έχει ανακύψει με τους Σύρους πρόσφυγες. Ευτυχώς, υπάρχουν εθελόντριες κι εθελοντές, που εργάζονται αθόρυβα, διακριτικά και στέκονται καθημερινά στο πλευρό αυτών των ανθρώπων.
 
ΕΡ. Σπουδάσατε στη Θεσσαλονίκη και στο Ηράκλειο Ψυχολογία και Κοινωνική Εργασία αντίστοιχα. Τι αντιπροσωπεύουν αυτές οι πόλεις για εσάς;
ΑΠ. Το Ηράκλειο είναι η πατρίδα της καρδιάς μου. Σπούδασα και δούλεψα εκεί επτά χρόνια. Δέθηκα αφάνταστα με κάποιους ανθρώπους, έκανα ισχυρές φιλίες που διαρκούν ακόμη. Με συγκινεί η Κρήτη. Η μουσική της, οι παραδόσεις της, τα μικρά χωριά της. Δεν έχω την ευκαιρία να την επισκέπτομαι συχνά δυστυχώς κι η νοσταλγία μου γιγαντώνεται. Στη Θεσσαλονίκη απ’ την άλλη, πέρασα πέντε χρόνια απ’ τη ζωή μου κι εξακολουθώ να θυμάμαι την ομίχλη, τις βόλτες στο λιμάνι, τους συναδέλφους απ’ το ραδιόφωνο, το Αριστοτέλειο… Η Θεσσαλονίκη όμως είναι η βόλτα μου. Ακόμη ανεβαίνω όταν μπορώ κι είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα, από τότε που νοίκιασα ένα μικρό διαμέρισμα στην Αγίου Δημητρίου. Σαν να μην έχω φύγει. Έχω ανοιχτούς λογαριασμούς μ’ αυτή την πόλη.

ΕΡ. Τι ήταν αυτό που σας ώθησε προς τις συγκεκριμένες σπουδές;
ΑΠ. Απ’ το λύκειο ακόμη μ’ ενδιέφερε η Ψυχολογία. Πέρασα όμως Κοινωνική Εργασία κι αποφάσισα εν συνεχεία να δώσω κατατακτήριες εξετάσεις στο ΑΠΘ, αντί ξανά Πανελλήνιες. Κι ήταν καλή απόφαση, μιας και οι δύο σχολές μου έδωσαν πολλά. Εκτός απ’ το μεγάλο ενδιαφέρον που έχει η Ψυχολογία σαν Επιστήμη, τον εαυτό μου μ’ ενδιέφερε να καταλάβω καλύτερα κι ακολούθως να μπορώ να γίνω χρήσιμη για τους άλλους.
 
ΕΡ. Έχετε ασχοληθεί με την οικογενειακή θεραπεία και με τη βραχεία θεραπεία. Τι είναι η βραχεία θεραπεία;
ΑΠ. Η βραχεία δυναμική ψυχοθεραπεία, είναι μια σύντομη χρονικά, ψυχοθεραπεία, ψυχαναλυτικής κατεύθυνσης, που επικεντρώνεται στο εδώ και στο τώρα. Είχα την τύχη να την διδαχτώ, απ’ τον αείμνηστο Πέτρο Σιφναίο, καθηγητή ψυχιατρικής του Χάρβαρντ, ο οποίος ερχόταν απ’ την Αμερική στην Ελλάδα, ειδικά γι’ αυτά τα μαθήματα. Εξαιρετικός είναι βέβαια κι ο στενός του συνεργάτης Γιάννης Τσαμασίρος. Η βραχεία ψυχοθεραπεία, έχει άλλη φιλοσοφία απ’ την οικογενειακή θεραπεία, αλλά ακριβώς επειδή μ’ ενδιέφερε να γνωρίσω σε βάθος διαφορετικές προσεγγίσεις, επέλεξα συνειδητά και διαφορετικές σχολές κι ας μη συνηθίζεται. Περισσότερο απ’ όλους όσους κι όσες με δίδαξαν πάντως,  μ’ επηρέασαν συγκεκριμένοι καθηγητές του ΑΠΘ, όπως ο Κώστας Μπαϊρακτάρης. Σήμερα, θα είχα πάρει εντελώς άλλο δρόμο αν δεν τους είχα συναντήσει. Τους το χρωστάω.
 
ΕΡ. Έχετε παρακολουθήσει μαθήματα υποκριτικής και μονωδίας. Ασχοληθήκατε ποτέ με τις συγκεκριμένες τέχνες;
ΑΠ. Ήμουν μέλος της θεατρικής ομάδας «Αρχή Διαλόγου» και παίζαμε σε γνωστή θεατρική σκηνή, έργα που έγραφαν η Εβίτα Παπατσώρη κι ο Γιάννης Βήχος. Παράλληλα έκανα κάποια ασήμαντα περάσματα  απ’ την τηλεόραση. Πρόσφατα πήρα μέρος στην ταινία μικρού μήκους του Γιώργου Τριανταφύλλου «Άγγιξέ με». Συνεχίζω να μελετώ πάντα, τα του Θεάτρου. Όσον αφορά το τραγούδι, αν κι έτυχε να πω κάποια κομμάτια, οι ειδικοί πιστεύουν πως χρειάζομαι πολλή δουλειά ακόμη. Έτσι θα ‘ναι για να το λένε, αλλά επειδή υπάρχουν τραγούδια που θέλω να τα ερμηνεύσω οπωσδήποτε εγώ, θα τους παρακούσω κι ας τους σέβομαι. Δεν πιστεύω εξάλλου πως συγκινούν απαραιτήτως οι άρτιες, αποστασιοποιημένες από συναίσθημα, ερμηνείες. Στην παρούσα φάση πάντως, αυτές οι ηχογραφήσεις δεν είναι προτεραιότητά μου.
 
ΕΡ. Η δημοσιογραφία πως μπήκε στη ζωή σας;
ΑΠ. Παρεμπιπτόντως. Έκανα ήδη μουσικές εκπομπές κι οι τότε εργοδότες μου  βασιζόμενοι στις γνώσεις μου, μου ζήτησαν να δοκιμάσω κι αλλού τις δυνάμεις μου.  Άρχισα να εργάζομαι δειλά ως δημοσιογράφος λοιπόν κι ο Νίκος Καρέλλης που ξεκινούσε τότε στην Κρήτη το περιοδικό «Στιγμές», μου πρότεινε να δουλέψω και μαζί του. Μου έδωσε μια σπουδαία ευκαιρία. Ολοκλήρωσα ακολούθως ένα σχετικό σεμινάριο που έκανε τότε στη Σάμο ο Γιώργος Αυτιάς κι όταν πήρα πλέον και το Α΄ Πανελλήνιο βραβείο απ’ την Deutsche Welle, άνοιξαν κι άλλες πόρτες, όπως αυτή της «Κρήτη TV». Συνέχισα έτσι ν’ ασχολούμαι για βιοποριστικούς λόγους με όλα τα ΜΜΕ, για αρκετά χρόνια.
 
ΕΡ. Υπήρξατε ραδιοφωνική παραγωγός. Τι είναι για εσάς το ραδιόφωνο;
ΑΠ. Έρωτας που δεν τελειώνει. Τεράστιο κομμάτι της ζωής μου. Απ’ τις πιο όμορφες εμπειρίες που είχα την τύχη να ζήσω. Ακόμη ονειρεύομαι πως ετοιμάζω κείμενα κι επιλέγω τραγούδια για να κάνω εκπομπή, κάποιες νύχτες. Δεν είναι κάτι που μπορώ να περιγράψω με περισσότερες λέξεις.
 
ΕΡ. Το 1993 κερδίσατε το Α΄ βραβείο σε Πανελλήνιο γραπτό διαγωνισμό με θέμα το ρατσισμό. Έχετε τιμηθεί και με άλλες διακρίσεις για τα γραπτά σας. Πως εισπράττετε αυτά τα βραβεία;
ΑΠ. Παρά το ότι για τίποτα δεν μετανιώνω, σαφώς με βοήθησαν κι ήταν οπωσδήποτε τιμητικά όλα, ειδικά το βραβείο της Deutsche Welle που αναφέρατε, τα τελευταία χρόνια συνειδητά απέχω από κάθε είδους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς. Ασπάζομαι αυτά περίπου που έχει γράψει ο κύριος Ντίνος Χριστιανόπουλος περί νταβατζήδων του πνεύματος και λοιπών δαιμονίων στο κείμενό του «Εναντίον».
 
ΕΡ. Ασχολείστε και με τη συγγραφή στίχων;
ΑΠ. Είναι μία απ’ τις παράλληλες δραστηριότητές μου, πράγματι. Χαίρομαι πολύ που ήδη μελοποιήθηκαν τρία τραγούδια μου από ταλαντούχους μουσικούς όπως ο Παναγιώτης Λιανός κι ο Χρήστος Δάβρης. Ίσως στο μέλλον, ακούσετε κι άλλα, ίσως όχι. Συνεχίζω πάντως να γράφω.
 
ΕΡ. Έχετε γράψει δυο μυθιστορήματα, το «Βενετσιάνικο χρυσάφι» και «Η σκόνη των άστρων». Με τι θέματα καταπιάνεστε κυρίως;
 ΑΠ. Με οδηγούν η αγάπη μου για την Ιστορία και η έμπνευση της στιγμής. Ο άνθρωπος είναι το κέντρο μου κι από ‘κει και πέρα μ’ ενδιαφέρει να περνάω τα μηνύματά μου για τα διάφορα κοινωνικο-πολιτικά ζητήματα που απασχολούν όσους από ‘μας δεν ζούμε σε ροζ φούσκες. Θέλω να έχω θέση.
 
ΕΡ. Το 2015 κυκλοφόρησε από την ΑΝΕΜΟΣ εκδοτική το βιβλίο σας «Το ποτάμι στον καθρέφτη». Ποια μηνύματα θέλατε να περάσετε μέσα από το βιβλίο σας;
ΑΠ. Αντί να εξηγήσω τι σκόπευα εγώ, προτιμώ ν’ ακούω, να διαβάζω και να μαθαίνω τι καταλαβαίνουν όσες κι όσοι διαβάζουν αυτό το βιβλίο. Πέρα από προφανή θέματα που θίγω, όπως το προσφυγικό, στο οποίο είναι ξεκάθαρο το με ποιων το μέρος είμαι, μπορεί να δει κάποια-ος κι άλλα ζητήματα ν’ αναδύονται, σε συνάρτηση πάντα με τα προσωπικά του βιώματα και τις εμπειρίες του. Υπάρχουν ορισμένα διηγήματα με τα οποία οι αναγνώστριες κι οι αναγνώστες έκλαψαν πολύ, αλλά η αιτιολόγησή τους είναι εντελώς διαφορετική κι αυτό είναι που σέβομαι και μετράω.
 
ΕΡ. Ποιος είναι ο καθρέφτης που αναφέρετε στο ομότιτλο διήγημά σας; 
ΑΠ. Ο καθρέφτης πάντα είναι ένα μέσο συνάντησης με τον εαυτό μας. Το αν θα γίνουμε επιφανειακοί παρατηρητές των εξωτερικών μας χαρακτηριστικών ή αν θα εμβαθύνουμε, έχει να κάνει με το πόσο απ’ το εσωτερικό μας σκοτάδι αντέχουμε να δούμε. Με το φως βλέπετε, τα πράγματα είναι εύκολα κι οι μασκαράδες καθημερινώς διαπρέπουν. Αλλού όμως είναι το στοίχημα: να μπορούμε γνήσια να συναντιόμαστε με τους άλλους. Κι αυτό δεν επιτυγχάνεται χωρίς αυτογνωσία. Υπάρχουν και διαφορετικές προσεγγίσεις του καθρέφτη, πάντως. Είναι αληθινός; Υπάρχει μία δηλαδή, αντικειμενική πραγματικότητα; Και το όνειρο σ’ αντιδιαστολή μ’ αυτήν, τι ρόλο παίζει; Πολλά θα μπορούσα να σας αναφέρω.
 
ΕΡ. Η διαδρομή «Ομόνοια-Κηφισιά» τι αντιπροσωπεύει;
ΑΠ. Μια διαδρομή ζωής, θα μπορούσα να σας πω. Την έκανα πράγματι τη βραδιά που γράφτηκε αυτό το διήγημα και την κάνουμε όλοι με τον τρόπο μας, είτε χρησιμοποιούμε ηλεκτρικό, είτε όχι. Με μαθηματικούς όρους θα μπορούσε να ‘ναι η απόσταση απ’ το σημείο χ στο y. Εξαρτάται το που τοποθετεί κανείς την αφετηρία και το τέρμα και βεβαίως πως τα ορίζει.
 
ΕΡ. «Αλήθεια, ποιος ηλίθιος είπε ότι ο χρόνος γιατρεύει τις πληγές;» ρωτάτε στο διήγημα «Hotel des Rouges». Την ίδια ερώτηση σας υποβάλω κι εγώ. Μπορεί να τις γιατρέψει ή όχι;
ΑΠ. Ας το δούμε αλλιώς το ζήτημα. Πρέπει λέτε να τις γιατρέψει; Τι θα ήμασταν χωρίς τον πόνο; Μαθαίνουμε λίγα εξαιτίας του; Δεν υποστηρίζω βεβαίως πως είναι καλό και θεμιτό να πονάμε μονίμως, αλίμονο, αλλά… Έχουμε οι άνθρωποι, μια διαρκώς αυξανόμενη τάση να προσπαθούμε ν’ αποφύγουμε τον πόνο, να τον μειώσουμε, ν’ αναισθητοποιηθούμε κατά το δυνατόν περισσότερο. Γι’ αυτό εξάλλου κυκλοφορούν τόσα χάπια κι οι φαρμακευτικές εταιρείες βλέπουν μονίμως τα κέρδη τους ν’ αυξάνονται. Δεν συμφωνώ μ’ αυτές τις προσεγγίσεις. Είναι προσωρινές, επιφανειακές, τεχνητές και δεν λύνουν τίποτα. Το πρόβλημα παραμένει και πρέπει ν’ αντιμετωπίσει ο καθένας μας ό,τι του αναλογεί.  Έχει χρησιμότητα ο πόνος κι είναι απαραίτητο στάδιο στη διαδρομή κατανόησης του εαυτού. Υπάρχουν πόνοι που απαλύνονται κι άλλοι  που επιμένουν. Πληγές που επουλώνονται ικανοποιητικά κι άλλες που κατά καιρούς κακοφορμίζουν πάλι. Το θέμα είναι όμως να βιώνεις, όχι ν’ αποφεύγεις. Να νοηματοδοτείς εσύ κι όχι ν’ αποδέχεσαι έτοιμα τσιτάτα για τη δική σου ζωή. Για να μπορείς μετά να προχωράς και να χτίζεις σε υγιείς βάσεις.

ΕΡ. Ως που μπορεί να φτάσει ένας μοναχικός άνθρωπος σύμφωνα με το διήγημα «Χωρίς τύψεις»;
ΑΠ. Το να ζει κάποιος διαφορετικά, δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο. Δεν μεγαλώνουμε σε ανεκτικές κοινωνίες κι ας υπάρχουν μεμονωμένοι πυρήνες που εξαιρούνται. Αν κάποιος οδηγείται όμως απ’ τις αρχές του, δεν κάμπτεται απ’ τα λογής λογής εμπόδια. Το που μπορεί να φτάσει, αν  υποθέσουμε βέβαια πως κάπου τον ενδιαφέρει να φτάσει, εξαρτάται απ’ το ποιος είναι και πόσο πιστεύει τους προσωπικούς του ηθικούς κανόνες. Δεν ταιριάζουν σ’ όλους μας τα κοπάδια πάντως.
 
ΕΡ. «Για μια παράσταση» υπάρχει ένας θεατής. Σε ποια παράσταση αναφέρεστε;
ΑΠ. Αναφέρομαι σε μια θεατρική παράσταση αλλά σαφώς υπάρχει και σ’ αυτό το διήγημα, συμβολισμός. Θεατές μιας παράστασης που μπορεί να διαρκεί πολλά ή λίγα χρόνια, είμαστε όλοι. Άλλος σκηνοθετεί, συμβαίνει  πολλές φορές να μην παίρνουμε καν το ρόλο που αξίζουμε στις περιπτώσεις που συμμετέχουμε ή τις περισσότερες να παρακολουθούμε το έργο θέλοντας και μη. Να αισθανόμαστε ανήμποροι και να μην αντιδρούμε, περιμένοντας άγνωστο τι, κάτι πάντως, για να βγούμε απ’ το λήθαργό μας. Αυτό περίπου δεν συμβαίνει και στην δική μας εποχή της σκληρής καπιταλιστικής κρίσης; Είναι μεγάλη υπόθεση να καταφέρουμε ν’ αποδράσουμε απ’ αυτό το θέατρο του παραλόγου, που μας κάνει να αισθανόμαστε ολομόναχοι θεατές και ν’ αντιτάξουμε νέα παραδείγματα. Εναποθέτω πάντα τις ελπίδες μου στις συλλογικότητες. Ευτυχώς κάνουν θαύματα, μερικές απ’ αυτές.
 
ΕΡ. Τι αναγκάζει την «αλήθεια να κυλιέται στο σκοτάδι αλλά κάποιος να παλεύει για το ψέμα» όπως γράφετε σε κάποιο σημείο του βιβλίου;
ΑΠ. Μα η αλήθεια  δεν είναι πάντα το ζητούμενο. Μπορεί να συντρίψει κάποιον, να τον διαλύσει. Φέρτε μόνο στο μυαλό σας έναν άνθρωπο που πάσχει από ανίατη ασθένεια και θα καταλάβετε τι εννοώ. Δεν είναι φτιαγμένοι όλοι για  αλήθειες που και γερό στομάχι απαιτούν και γερά νεύρα. Αντιθέτως τα ψέματα, που αποτελούν εξαιρετικές άμυνες ή κίνητρα κατά περίπτωση, πολλούς τους βοηθούν να ζουν. Είναι κάτι που το βλέπουμε και στην ψυχοθεραπεία. Οι μισές αλήθειες και τα ωραία ψέματα θα έλεγα λοιπόν πως είναι ένας τρόπος να προστατευτούν, όσοι κι όσες δεν αντέχουν κάτι παραπάνω.
 
ΕΡ. Από πού μπορεί να προέλθει «Η μνησικακία» σύμφωνα με το ομότιτλο διήγημά σας;
ΑΠ. Όταν πληγώνεται κάποιος κατ’ εξακολούθηση, αισθάνεται μειωμένος, ακυρωμένος, κακοποιημένος ποικιλοτρόπως και δεν αντιδρά, συσσωρεύει μέσα του πλήθος αρνητικών συναισθημάτων. Είναι μια εν δυνάμει ωρολογιακή βόμβα. Πότε θα ενεργοποιηθεί και αν θα εκραγεί, πολλές φορές είναι και θέμα τύχης. Ίσως ποτέ. Άλλες πάλι, υπάρχει προμελέτη, λεπτομερής καταγραφή και σχέδιο δράσης. Συνειδητά περιμένουν κάποιοι τη σειρά τους, για να γίνουν θύτες. Πιστεύω όμως πως αν κουβαλάς μέσα σου τόσο δηλητήριο, μοιραία μολύνεσαι κι εσύ. Είσαι ήδη χαμένος κι ας μην το καταλαβαίνεις. Αυτοκαταστρέφεσαι.
 
ΕΡ. Η κακοτυχία θεωρείται «Ένα θαύμα» που δεν έρχεται. Για έναν πιστό, η πίστη έχει ημερομηνία λήξης;
ΑΠ. Ειλικρινά δεν γνωρίζω.  Υποθέτω όμως πως ναι, έχει, αν η πίστη υπόκειται σε όρους αγοράς δούναι και λαβείν. Αν κάτι περιμένεις να λάβεις ως αντάλλαγμα γι’ αυτήν, το οποίο όμως δεν έρχεται ποτέ, ματαιώνεσαι. Κι αντιδράς σπασμωδικά. Αν όχι, δεν σε αγγίζει καμιά αντιξοότητα. Υπάρχει πάντα και το ενδεχόμενο της γνωστικής ασυμφωνίας βέβαια. Ατομική δηλαδή είναι η αντίδραση, στα διάφορα crash test με την πραγματικότητα. Δεν νομίζω πως κατηγοριοποιείται.
 
ΕΡ. «Χορεύουμε;» είναι ο τίτλος ενός διηγήματός σας. Γιατί χρίσατε το χορό δίχτυ παγίδας;
ΑΠ. Αν υπήρχε ένα και μοναδικό επειδή, θα σας το έλεγα. Δεν εξηγούνται όλα όμως, όταν γράφει κάποια-ος. Είναι δύσκολο να κάνεις ανατομία προθέσεων κι εμπνεύσεων. Ο χορός είναι ένας τρόπος να έρθεις πολύ κοντά με άλλους σωματικά, χωρίς να τους πλησιάσεις συναισθηματικά. Έτσι πιστεύουμε συνήθως τουλάχιστον, αλλά στην πράξη…
 
ΕΡ. «Μικρές αλλαγές σχεδίου» που αφορούν αναδιαπραγμάτευση ονείρων ζωής. Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να ξεφύγει κάποιος από τα ματαιόδοξα όνειρά του;  
ΑΠ. Εξαρτάται απ’ το πόσο το θέλει. Το να είναι κανείς ματαιόδοξος  πάντως, θεωρώ πως είναι ένα είδος μειονεξίας. Άλλοτε γίνεται συνειδητή κι άλλοτε όχι. Εγκλωβίζει πάντα ωστόσο το άτομο σε στόχους στενά προσωπικούς, το υποτάσσει σ’ ένα αδηφάγο «εγώ» που παραπαίει στα αβαθή κι επιδιώκει μονίμως να επιβεβαιώνει την ανωτερότητά του. Αλλά τι πιο όμορφο απ’ το να είσαι εκεί όταν κάποια-ος σε χρειάζεται; Τι πιο όμορφο απ’ το χαίρεσαι με τη χαρά των φίλων σου και να καμαρώνεις την πρόοδό τους; Τι πιο όμορφο απ’ το ν’ απολαμβάνεις καλές παρέες και ν’ αγαπάς; Μπορούμε ν’ αγοράσουμε κάτι ανάλογο, όσα χρήματα κι αν συσσωρεύσουμε; Όση δόξα κι αν αποκτήσουμε; Κι αν ακόμη μπορούσαμε, θα μας έδινε ποτέ την βαθιά ικανοποίηση που παίρνουμε απ’ την ουσιαστική συνύπαρξή μας με τους άλλους; Οι άνθρωποι πρέπει να είναι προτεραιότητά μας, όχι τα υλικά αγαθά στην απόκτηση των οποίων μας στρέφει αυτή η καταναλωτική κοινωνία κι οι ψευδείς ανάγκες της ρηχής μας ύπαρξης. Οι εμπειρίες είναι που μένουν ανεξίτηλες στη μνήμη μας και κανείς δεν μπορεί να μας τις πάρει. Δεν έχει πλάκα γενικά, να ζει κανείς μόνο για την πάρτη του. Δεν σταμάτησα ποτέ να το πιστεύω.
 
ΕΡ. Τι θα θέλατε να πείτε ως επίλογο της κουβέντας μας;
ΑΠ. Ένα μεγάλο Ευχαριστώ για το χρόνο που διαθέσατε ώστε να εμβαθύνετε στο βιβλίο και να προετοιμάσετε αυτές τις ερωτήσεις. Το πρόσεξα και το εκτιμώ απεριόριστα. Να είστε καλά.
 
* Οι φωτογραφίες της Αικατερίνης Τεμπέλη είναι ευγενική παραχώρηση από την φωτογράφο Βάσω Σταθούλη
https://www.facebook.com/Vasso-Stathouli-Photography-355057887926058/?__mref=message_bubble
 
 
** Το βιβλίο «Το ποτάμι στον καθρέφτη» της Αικατερίνης Τεμπέλη κυκλοφορεί από την ΑΝΕΜΟΣ εκδοτική
 
 

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015. 
Γράφει στίχους για τραγούδια, με τελευταίο «Το λάθος» το οποίο συμπεριλαμβάνεται στο CD «Με τον άνεμο της Όστρια» σε μουσική Ελένης Μπελιμπασάκη και ερμηνεία Βασίλης Διαμάντης. Υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός ενώ μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία ασχολείται ερασιτεχνικά.

Related posts