Επιστροφή στην κορυφή
Πέμπτη, 23 Νοε 2017
 
 

Δημήτρης Κυριαζίδης: Μοναδική περιουσία μου τα παιδιά μου

Δευτέρα, 09 Οκτώβριος 2017 - 22:50

-a Μέγεθος κειμένου +A





 

Συνέντευξη στην Χρύσα Σαραντοπούλου

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο που κυκλοφόρησε το Σάββατο 7/10

 

Ο Δημήτρης Κυριαζίδης, βουλευτής Δράμας, αναπληρωτής γενικός γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας και πρώην τομεάρχης Δημόσιας Τάξης του κόμματος, είναι απόστρατος αστυνομικός, ιδρυτής της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αστυνομικών Υπαλλήλων (ΠΟΑΣΥ) και πρόεδρός της έως και την αποστράτευσή του το 2008.

Διορισμένος στη Δράμα αντιμετώπισε τις ανάγκες του νομού με υπηρεσιακή και κοινωνική συνείδηση όλα τα χρόνια της θητείας του. Γνωστός από τους μακροχρόνιους αγώνες του για τα δικαιώματα των αστυνομικών, είχε δεχθεί διώξεις και πιέσεις σε εποχές που ο θεσμός των σωματείων και η δράση τους θεωρούνταν παράνομες.

Με τη σύζυγό του, Αλεξάνδρα, αστυνομικός κι εκείνη, έχουν αποκτήσει τέσσερις γιους. «Η μοναδική μου περιουσία είναι τα παιδιά μου», εξομολογείται στο «Π» ο κ. Κυριαζίδης. Συναντηθήκαμε στη Βουλή. Ό,τι κι αν τον ρωτώ… οι απαντήσεις του περιστρέφονται γύρω από δύο άξονες, την Αστυνομία και την προσφορά στον συνάνθρωπο.

Με μαεστρία μάς ταξιδεύει από το ελληνικό Κοινοβούλιο στην Τανζανία και από τη Δράμα στην Ουγκάντα, όπου με πρωτοβουλίες του η Ομοσπονδία σε συνεργασία με ιεραποστολές ίδρυσε σχολεία και οικοτροφεία. Για τη δράση του αυτή έχει τιμηθεί με τον Τίμιο Σταυρό του Αποστόλου και Ευαγγελιστή Μάρκου, Α΄ Τάξεως, του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και Πάσης Αφρικής.

Ας ξεκινήσουμε την «ανάκριση», κ. Κυριαζίδη! Βουλευτής/αστυνομικός. Ποια θεωρείτε ότι είναι η πιο απαιτητική θέση;

Και οι δύο εμπεριέχουν την έννοια της προσφοράς. Εξίσου απαιτητικές και υπεύθυνες. Η αποστολή του αστυνομικού είναι η προσφορά και να ξέρετε ότι εκείνο που κρατά αυτόν τον οργανισμό είναι το φιλότιμο. Προσφέρει ασφάλεια ο αστυνομικός κι αυτό έχει να κάνει με το πολυτιμότερο αγαθό του ανθρώπου, την ίδια του τη ζωή. Τώρα, λόγω της προηγούμενης ιδιότητάς μου, αυτής του προέδρου των Αστυνομικών, έχω μία πλήρη «ακτινογραφία» όλων των πολιτικών κομμάτων, οπότε γνώριζα τι θα αντιμετωπίσω στο Κοινοβούλιο.

Η είσοδος στον πολιτικό χώρο πώς έγινε;

Πάντα είχα προτάσεις από όλα τα κόμματα να είμαι υποψήφιος. Λόγω της διαδρομής μου, με αγαπούσαν οι δεξιοί, με σεβόντουσαν οι αριστεροί. Πάντα όμως τις αρνούμουν. Η είσοδός μου στην πολιτική έγινε απρόσμενα, με ένα τηλεφώνημα, στη μιάμιση ώρα τη νύχτα, τρεις βδομάδες πριν από τις εκλογές του 2009, μόλις που έκλειναν τα ψηφοδέλτια. Ήταν μια επιλογή του Κώστα Καραμανλή. Στην ουσία, ήταν «εντολή άμεση»: «Άντε, καλή επιτυχία, είσαι υποψήφιος», και μου έκλεισε το τηλέφωνο. Δεν πρόλαβα να αντιδράσω.

Πόσο δύσκολοι ήταν οι αγώνες για την ίδρυση της ΠΟΑΣΥ;

Σκληροί. Δεν ενέδωσα ούτε και στο δικό μου κόμμα, όπου ιδεολογικά ανήκω όλα μου τα χρόνια. Κατά τη διαδρομή μου και την προσπάθειά μου να λειτουργήσουν συλλογικά οι αστυνομικοί, διότι ήταν αναγκαίο, όχι απλά χρήσιμο, θα μπορούσα να επιλέξω τον «εύκολο δρόμο», όμως δεν το έκανα, με αποτέλεσμα να βρεθώ κι εκτός υπηρεσίας.

Για να διεκδικήσω τα δικαιώματα των αστυνομικών, διώχθηκα πολύ. Μία φορά με απέλυσε το ΠΑΣΟΚ και τρεις φορές η ΝΔ. Δεν μου άρεσε να βλέπω τον εαυτό μου με στολή στον δρόμο να διαμαρτύρεται. Όμως σε αυτήν τη χώρα είσαι αναγκασμένος να προσπαθείς για το αυτονόητο. Τα Σώματα Ασφαλείας, συμπεριλαμβανομένων των Ενόπλων Δυνάμεων, είναι ο πυρήνας της χώρας. Εάν λειτουργούσαν τα πράγματα σε έναν ικανό βαθμό, αυτό το στοιχείο της συλλογικής έκφρασης δεν θα ήταν αναγκαίο.

Νιώθετε αδικημένος;

Όχι, γιατί οι άνθρωποι διαμορφώνουν τις καταστάσεις και πολλές φορές με έναν εγωιστικό τρόπο οδηγούνται σε ενέργειες οι οποίες έχουν να κάνουν με το προσωπικό συμφέρον, που δεν συνάδει με το γενικό συμφέρον. Επίσης ήταν κάτι πρωτόγνωρο για την εποχή εκείνη στην Ελλάδα.

Πώς αντιμετωπίζει η Πολιτεία τους αστυνομικούς;

Η Πολιτεία τούς αδίκησε και συνεχίζει να τους αδικεί. Δεν ανταποδίδει ισάξια αυτό το οποίο προσφέρουν, με κίνδυνο πολλές φορές να θυσιάσουν την ίδια τους τη ζωή. Καμία κυβέρνηση δεν διασφάλισε τα εχέγγυα και τα δεδομένα εκείνα για να μπορούν να ανταποκριθούν στον βαθμό που κάθε πολίτης περιμένει.

Η σημερινή κυβέρνηση του κ. Τσίπρα επαναλαμβάνει τα λάθη του παρελθόντος, ενώ τα καταδίκαζε πριν ανέβει στην εξουσία – τώρα έρχεται να αποδειχθεί ό,τι το χειρότερο έχουμε συναντήσει. Με έναν παλαιοκομματικό τρόπο έρχεται να επιβάλει το δικό της καθεστώς κι όσοι έχουν την «ταμπέλα» της θεωρούνται διασφαλισμένοι. Σε οργανισμούς αυτής της αποστολής είναι ό,τι το χειρότερο να υπερισχύει το κομματικό στοιχείο.

Ρωτάω κάποιους από αυτούς που έχουμε βρεθεί στο μετερίζι «γιατί στηρίζετε αυτά που κάποτε κατηγορούσατε;». «Είναι ιστορική αναγκαιότητα», μου απαντούν. «Ήρθε η σειρά μας», μου λένε. Να κάνουν τι, να μας γυρίσουν σε εκείνο το οποίο έχει καταδικασθεί κι εν πάση περιπτώσει, η χώρα έχει κάνει κάποια βήματα προόδου θεσμικής ισονομίας, αξιοκρατίας; Βρήκαν το πεδίο, λόγω των αγκυλώσεων που υπάρχουν, να επιβάλουν αυτά που θέλουν και να στήσουν το δικό τους «κράτος».

Θα σας πω κάτι που επαναλαμβάνω συνεχώς: Το πρόβλημά μας ως χώρα δεν είναι οικονομικό, είναι δομικό. Δεν υπάρχει κράτος. Ο πολίτης δεν εμπιστεύεται το κράτος, ούτε το κράτος τον πολίτη. Είναι κάτι το οποίο το πολέμησα και θα το πολεμήσω κι ας ξέρω ότι υπάρχει κόστος.

Η ΝΔ τι διαφορετικό μπορεί να φέρει;

Η ΝΔ είναι πανέτοιμη για την επόμενη μέρα. Θα φέρει την εμπιστοσύνη εκείνη που είναι απαραίτητη στο κράτος. Σήμερα ο πολίτης λέει, «αυτούς τους μάθαμε πια, δεν περιμένουμε τίποτα, σε εσάς ελπίζουμε». Από τη ΝΔ ο κόσμος έχει απαιτήσεις και δεν μας αναγνωρίζει το παραμικρό λάθος γιατί περιμένει από εμάς, πιστεύει ότι μπορούμε και μπορούμε.

Γι’ αυτό είμαστε προετοιμασμένοι για τα δύσκολα. Ο πολίτης έχει στηρίξει τις ελπίδες του, μας έχει ζυγίσει κι έχει ένα αποτύπωμα της Αριστεράς να μπορεί να κρίνει. Οφείλουμε να αντεπεξέλθουμε. Ο ΣΥΡΙΖΑ προσέφερε μία μοναδική υπηρεσία στο έθνος, πλέον ο κόσμος δεν θα ξεχνά τι σημαίνει Αριστερά.

Ως πολύτεκνος, πιστεύετε ότι υπάρχουν προοπτικές για τα νέα παιδιά στη χώρα μας;

Αυτή η φτωχή χώρα (όπως καταλήξαμε την Ελλάδα) αναγεννά την Ευρώπη. Οι νέοι μας, όλα τα λαμπρά μυαλά, φεύγουν στο εξωτερικό, κι όλες αυτές οι χώρες παίρνουν έτοιμο αυτό το ανθρώπινο δυναμικό για να στελεχώσουν τις επιστήμες τους. Ο δεύτερός μου γιος αναγκάστηκε να φύγει στην Αγγλία. Ο ίδιος είχε άρνηση να φύγει, αλλά ως γιατρός θα έπρεπε να περιμένει πέντε χρόνια για να πάρει ειδικότητα εδώ. Η χώρα μας αδυνατεί να κρατήσει τους νέους της. Βλέπετε ότι πια πολεμείται η αριστεία, η αξιοκρατία χάνεται, η Παιδεία βάλλεται.

Σας έχω ακούσει να λέτε ότι «η παιδεία είναι ο ασφαλέστερος δρόμος για την πρόοδο και την ευημερία». Είναι κι ο δρόμος για την καταπολέμηση της εγκληματικότητας πιστεύετε;

Σε απόλυτο βαθμό. Θα έπρεπε όλα τα ζητήματα που έχουν να κάνουν με την ασφάλεια του πολίτη να είναι ένα στοιχείο διδαχής σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης σταδιακά. Εγώ έπαιρνα κοντά μου τα παιδιά μου στην κατάλληλη ηλικία και τους έδειχνα σιγά-σιγά την κατάσταση που μπορεί να φτάσει κανείς από τη χρήση ναρκωτικών, τους εξηγούσα και τους απέτρεπα. Ο άνθρωπος που έχει παιδεία έχει την κρίση να επιδιώξει έναν άλλον τρόπο ζωής και σίγουρα τον αποτρέπει να εγκληματήσει.

Εξάρχεια…

Σε λίγο θα θέλουμε διαβατήριο για να μπούμε. Δεν μπορεί να υπάρχουν μέρη που λειτουργούν ως γκέτο. Τα Εξάρχεια είναι επιλογή της κυβέρνησης να «λειτουργούν». Η Αστυνομία δεν φταίει, εκτελεί εντολές και εντολές δεν έχει πάρει. Επιχείρησε κάποια στιγμή ο Πανούσης και η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ τον «έφαγε». Είδατε προσφάτως «όρμησε» ο Ρουβίκωνας στο υπουργείο Δικαιοσύνης και δεν αντέδρασε κανείς, σαν να μη συνέβη τίποτα. Αυτά είναι ανέκδοτα. Στο εξωτερικό, όταν τα ακούν, γελούν. Δείτε πόσα δημόσια και ιδιωτικά κτίρια έχουμε κατειλημμένα, πάνω από σαράντα.

Επιτρέπεται να απασχολούνται δύο διμοιρίες ΜΑΤ στα Εξάρχεια, μία στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ και μία στο σπίτι του κ. Φλαμπουράρη; Τόσο μεγάλη αστυνομική δύναμη; Δεν υπάρχει άλλη λύση;

Δεν είναι μία στο σπίτι του κ. Φλαμπουράρη. Ανά οκτάωρο αλλάζουν, οπότε, καταλαβαίνετε, σε 24ώρη βάση χρειάζεται τρεις διμοιρίες ο κ. υπουργός. Αυτά συμβαίνουν σε κυβερνήσεις με αυτή την αντίληψη. Αυτά μπορούν να λήξουν αν θέλουν, όπως κι αυτό με τα γραφεία του ΠΑΣΟΚ.

Όλη η χώρα έδωσε συγχαρητήρια στην ΕΛ.ΑΣ., για τη διαχείριση της υπόθεσης Λεμπιδάκη…

Η Ελληνική Αστυνομία διαθέτει εξειδικευμένα στελέχη και την υλικοτεχνική υποδομή. Φανταστείτε, λοιπόν, να έχει και λυμένα τα χέρια με βάση τα όσα σας είπα παραπάνω, τι μπορεί να κάνει, πόσο καλύτερα μπορεί να κάνει τη δουλειά της και ο πολίτης να κοιμάται ήσυχος. Να επισημάνουμε ότι η περίπτωση η συγκεκριμένη έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά… Έγινε στην Περιφέρεια και ο χρόνος που διήρκησε ήταν ένα μεγάλο διάστημα, χαρακτηριστικά που βοήθησαν το έργο των αστυνομικών.

«Σε συνεργασία με το Πατριαρχείο, στην Τανζανία κάναμε σχολεία και οικοτροφεία»

Πώς προέκυψε η μεγάλη αυτή φιλανθρωπική δράση που κάνατε στις αφρικανικές χώρες, χτίζοντας σχολεία και οικοτροφεία;

Φίλοι μου γιατροί, που είναι στην ανθρωπιστική μη κυβερνητική οργάνωση ΚΕ.Δ.Α.Σ. (Κέντρο Διεθνούς Αλληλεγγύης & Συνεργασίας), με παρότρυναν κάποια στιγμή να πάω μαζί τους σ’ αυτές τις χώρες.

Οι άνθρωποι αυτοί προσφέρουν σπουδαίο έργο οικειοθελώς. Ευαισθητοποιημένος, είπα να πάω να δω στην πράξη τι κάνουν εκεί και να βοηθήσω. Έδινα φάρμακα, έκανα ό,τι μου έλεγαν. Ήταν πολύ δύσκολα. Περνούσαμε μέρη που λευκός ακόμη δεν είχε πάει. Ήταν αναγκαίο όμως. Ουγκάντα, Κονγκό, Τανζανία κ.ά…

Είδα συγκλονιστικά πράγματα. Ήταν ένα νέο παιδί, 16 χρονών, που είχε πάθει μόλυνση στο δόντι του και άρχισε να σαπίζει το στόμα του. Μου λένε οι γιατροί «ό,τι κι αν του δώσουμε, θα πεθάνει, δεν προλαβαίνουμε να κάνουμε κάτι». Φανταστείτε… Έχαναν τη ζωή τους από μία απλή μόλυνση.

Σκέφτομαι… θα περάσουν οι μέρες, θα φύγουμε από εδώ και πάλι στο ίδιο επίπεδο θα γυρίσουν και θα χάνουν τη ζωή τους για το τίποτε. Κάτι πρέπει να κάνουμε! Και τότε είναι που είπα, θα κάνουμε σχολεία! Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν τα βασικά, πρέπει να έχουν παιδεία για να ευημερήσουν. Στα πέντε μέτρα μπορούσαν να σκάψουν να πάρουν καθαρό νερό κι εκείνοι έπιναν το μολυσμένο. Οι γυναίκες μπορεί να έκαναν ακόμη και 10 χλμ. με ένα λαγήνι στο κεφάλι, δεν ήξεραν να μεταφέρουν πράγματα κ.ά.

Σκεφτείτε σε τι πρωτόγονα στάδια βρίσκονταν τότε. Κάποιος έπρεπε να τους πει… να ανοίξει το μυαλό τους. Μόλις γύρισα μάζεψα τους συναδέλφους, την Ομοσπονδία, και σε συνεργασία με το Πατριαρχείο εκεί ξεκινήσαμε να κάνουμε σχολεία αλλά και οικοτροφεία.

Τελευταία έχετε πάει να δείτε όλα αυτά που κάνατε;

Πέρσι πήγα στην Τανζανία. Ξεκινήσαμε ένα τεράστιο έργο το 2008 με Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο, οικοτροφείο και η άδεια δόθηκε το 2016. Λέω πάλι καλά, λιγότερο από 10ετία, πάει καλύτερα από τη χώρα μας! Θέλω να πιστεύω ότι η Ομοσπονδία θα συνεχίσει τη δράση σ’ αυτές τις χώρες. Να σας πω ότι τα κόστη σε σχέση με τα εδώ δεδομένα είναι μηδαμινά.

Ένας καφές από κάθε μέλος της Ομοσπονδίας στο σύνολο μπορεί να κάνει ένα μικρό σχολείο. Δύο καφέδες ένα μεγαλύτερο σχολείο… Τρεις καφέδες μπορούν να κάνουν και ένα οικοτροφείο. Αυτό το μήνυμα είναι που πέρασα τότε στα μέλη μας: «Μην πιείτε αυτή την εβδομάδα δύο καφέδες, δεν χάλασε ο κόσμος, να κάνουμε εκεί πέρα αυτά που τα έχουν τόσο ανάγκη εκείνα τα παιδάκια». Και όταν πέρσι πήγα κι είδα μια πολιτισμένη κατάσταση, ήταν μοναδικό το συναίσθημα!

Με συγκλονίζουν ακόμη, δακρύζω στη σκέψη. Με το ελάχιστο κάνουμε κάτι τόσο μεγάλο. Τα παιδιά μάς έβλεπαν σαν κάτι τεράστιο, άγιο, και έτρεχαν να μας αγκαλιάσουν! Οι Μητροπολίτες είπαν, «εδώ να δεις, θα γίνει πολιτεία τώρα». Και πράγματι. Γιατί, όταν ξεκινάει κάπου κάτι να γίνεται, αυτόματα αναπτύσσεται όλη η περιοχή μετά. Δεν έχουμε ανάγκη δυο καφέδες!

 

 

 

 



Μοιράσου το...!




Ετικέτες:


Σχόλια


Τελευταίες ειδήσεις: