Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
06 Αυγ 2020
Πολιτισμός

Δήμητρα Παναρίτη:Είναι ωραίο να παθιάζεσαι με ό,τι κάνεις γιατί νοιώθεις ζωντανός

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Η Δήμητρα Παναρίτη γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Άργος. Τα τελευταία χρόνια ζει με την οικογένειά της στη Νίκαια Αττικής.

Το «Όσα οι ψυχές δεν λησμονούν» είναι το πρώτο της μυθιστόρημα και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή. 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Δήμητρα γεννήθηκες και μεγάλωσες στο Άργος. Πώς θυμάσαι τα παιδικά κι εφηβικά σου χρόνια;

ΔΗΜΗΤΡΑ ΠΑΝΑΡΙΤΗ: Ήταν ήρεμα, ανέμελα χρόνια και θυμάμαι ότι ήθελα να μεγαλώσω γρήγορα  για να μπορώ να είμαι ανεξάρτητη.

sdr

Μ.Γ.: Τα τελευταία χρόνια ζεις στην Αθήνα. Τι σε έφερε εδώ;

Δ.Π.: Τώρα που το σκέφτομαι, τα χρόνια είναι πολλά, σχεδόν δεκαεπτά αφού έχω μετακομίσει στην Αθήνα από το 2003. Κάποια στιγμή –όταν τελείωσα το σχολείο– ήθελα να ανοίξω τα φτερά μου και να ζήσω μόνη μου, κάπου αλλού. Η Αθήνα ήταν κοντά κι ένα μέρος που, όταν το επισκεπτόμουν μικρή, μου άρεσε.

Μ.Γ.: Η συγγραφή πώς προέκυψε στη ζωή σου;

Δ.Π.: Ήταν κάτι που ήθελα να κάνω εδώ και πολλά χρόνια αλλά δεν το είχα πει σε κανέναν. Όταν ωρίμασαν οι συνθήκες και ένιωσα έτοιμη, αποφάσισα να γράψω το βιβλίο «Όσα οι ψυχές δεν λησμονούν» και να μοιραστώ σκέψεις, συναισθήματα, προβληματισμούς.

Μ.Γ.: Το βιβλίο κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Πνοή. Ποια είναι αυτά που δεν λησμονούν οι ψυχές;

Δ.Π.: Οι ψυχές δεν λησμονούν, κυρίως, όσα τις σημαδεύουν σε συναισθηματικό επίπεδο, τα ευχάριστα αλλά και τα δυσάρεστα που συμβαίνουν στο ταξίδι τους και ευθύνονται για την εξέλιξή τους.

Μ.Γ.: Και τι συμβαίνει μ’ αυτά που λησμονούνται;

Δ.Π.: Εξαρτάται ποια είναι αυτά που λησμονούνται. Αν αφορούν δυσάρεστες καταστάσεις τότε είναι καλύτερα να τις αφήνουμε πίσω μας. Η ζωή κυλάει με γρήγορους ρυθμούς και αν θέλουμε να τη χαρούμε είναι προτιμότερο να κρατάμε στη θύμησή μας τα ευχάριστα. Τα βιώματα –θετικά ή αρνητικά– δημιουργούν αυτό που γινόμαστε και ο τρόπος με τον οποίο τα αντιμετωπίζουμε επηρεάζουν αναλόγως τη μετέπειτα ζωή μας.

Μ.Γ.: Η ιστορία που αφηγείσαι αρχίζει το 1973 στη Θεσσαλία και τελειώνει στην Αθήνα του 2021. Σε τι αναφέρεται;

Δ.Π.: Είναι μια ιστορία ανθρωποκεντρική με φόντο τα κοινωνικοπολιτικά γεγονότα των τελευταίων πέντε δεκαετιών.

Μ.Γ.: Ποια αφορμή σου δημιούργησε την ανάγκη συγγραφής του συγκεκριμένου βιβλίου;

Δ.Π.: Η ανάγκη να μοιραστώ τις σκέψεις και τους προβληματισμούς μου σχετικά με την κοινωνική πραγματικότητα που βιώνουμε όλοι τα τελευταία χρόνια.

Μ.Γ.: Σε κάποιο χωριό της Θεσσαλίας, ένας παιδικός θάνατος σημαδεύει τις ψυχές και τις συνειδήσεις μιας παρέας παιδιών. Πώς διαχειρίστηκαν συναισθηματικά αυτό το τραγικό και αναπάντεχο γεγονός;

Δ.Π.: Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και διαχειρίζεται συναισθηματικά αυτά που του συμβαίνουν με τον δικό του τρόπο. Κάποια παιδιά κλείστηκαν στον εαυτό τους, και άλλα, φοβήθηκαν να μιλήσουν και να πουν την αλήθεια.

Μ.Γ.: Ένα χρόνο αργότερα, την ημέρα του μνημόσυνου του νεκρού παιδιού, ποια ανάγκη οδήγησε τον μικρό Πέτρο να καταφύγει στην αυλή του σπιτιού που έμενε παλαιότερα στο χωριό;

Δ.Π.: Η αυλή του σπιτιού ήταν το αγαπημένο του μέρος. Είχε όμορφες αναμνήσεις και λόγω συναισθηματικής φόρτισης «κατέφυγε» σε ένα μέρος που θα τον έκανε να νοιώσει καλύτερα.

rbt

Μ.Γ.: Γράφεις ότι «Κάτι που τελειώνει και πονά δίνει τη σκυτάλη σε κάτι νέο που θα έρθει και θα δώσει χαρά». Ένα γνωμικό λέει «ενός κακού μύρια έπονται…» που βρίσκεται η αλήθεια;

Δ.Π.: Δεν πιστεύω στο συγκεκριμένο γνωμικό. Όσα εμπόδια κι αν ορθώνονται στη διαδρομή ενός ανθρώπου, αν θέλει μπορεί να τα υπερπηδήσει και να δημιουργήσει ευνοϊκότερες  συνθήκες.

Μ.Γ.: «Το ταλέντο της υποκρισίας των ανθρώπων με τρομάζει» αναφέρει ο Μανώλης στον γιο του Πέτρο. Η υποκρισία είναι ταλέντο ή κάτι που προέρχεται από βαθύτερα αίτια;

Δ.Π.: Πρέπει να έχεις ταλέντο για να υποκριθείς γιατί αλλιώς θα σε καταλάβουν. Οι υποκριτές, συνήθως, δημιουργούν μια «τέλεια» δημόσια εικόνα και, εκεί που τούς επιτρέπεται, ενεργούν αναλόγως προσδοκώντας σε προσωπικά οφέλη. Υποκρισία και συμφέρον πάνε μαζί.

Μ.Γ.: Στην ιστορία σου έχεις βάλει κι ένα παιδί, τον Άγγελο, με σύνδρομο Down. Ποιο μήνυμα ήθελες να περάσεις;

Δ.Π.: Όταν ένας άνθρωπος –σε πρώτη φάση– έχει τη στήριξη που χρειάζεται από την οικογένειά του κι ύστερα προσπαθήσει και ο ίδιος να ξεπεράσει τις αντικειμενικές δυσκολίες με τις οποίες γεννήθηκε ή παρουσιάστηκαν στην πορεία, μπορεί να τα καταφέρει και να έχει μια ποιότητα ζωής. Επιπλέον το μήνυμα που θέλω να περάσω έχει να κάνει με τον σεβασμό που οφείλουμε να δείχνουμε στους συνανθρώπους μας. Ο οίκτος για τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν προβλήματα, ο χλευασμός ή η αδιαφορία είναι συναισθήματα που μειώνουν το ανθρώπινο είδος. Αντίθετα, το ενδιαφέρον και η αλληλεγγύη προς τους συνανθρώπους μας –που αγωνίζονται με αξιοπρέπεια– είναι δείγματα πολιτισμού.

Μ.Γ.: «Το πάθος είναι ένα συναίσθημα που δύσκολα μπορεί να το ελέγξει κάποιος»  γράφεις σε κάποιο σημείο. Ως που μπορεί να οδηγήσει το πάθος;

Δ.Π.: Το πάθος, γενικότερα, δεν είναι κακό όταν δεν είναι ανεξέλεγκτο. Είναι ωραίο να παθιάζεσαι με ό,τι κάνεις γιατί νοιώθεις ζωντανός. Όταν όμως μιλάμε για αρρωστημένο ερωτικό πάθος, το οποίο συνοδεύεται από κτητική και χειριστική διάθεση, τότε μπορεί να οδηγήσει στην καταστροφή.

Μ.Γ.: «Ο έρωτας και η έλξη της πρώτης στιγμής δεν φυλακίζεται στη σφαίρα της γήινης πραγματικότητας» αναφέρεις σε άλλο σημείο. Τι είναι έρωτας για σένα;

Δ.Π.: Η αφοσίωση σε κάτι ή κάποιον που δεν με αφήνει να πλήξω, αυτό είναι έρωτας. Είναι το συναίσθημα που μου δίνει τη δύναμη να θέλω να δημιουργώ, να ζω.

Μ.Γ.: «Ο Πέτρος δεν είχε την πολυτέλεια να συνεχίσει να πενθεί… Έπρεπε να επιστρέψει στη ζωή και να φανεί δυνατός, ώστε να κατορθώσει να σταθεί δίπλα στον Άγγελο που τον είχε ανάγκη». Υπάρχουν φορές που ακόμα και το πένθος μπορεί να θεωρηθεί πολυτέλεια;

Δ.Π.: Σε κάποιες περιπτώσεις, ναι. Ειδικά όταν έχεις οικογένεια και σε χρειάζονται ή κάποιο άτομο που εξαρτάται από σένα, το να πενθείς για πολύ καιρό δεν είναι υγιές. Το πένθος, σίγουρα είναι κάτι δυσάρεστο, όμως οφείλουμε στον εαυτό μας και στους ανθρώπους που αγαπάμε και μας αγαπούν να το αντιμετωπίζουμε με δύναμη και αξιοπρέπεια.

Μ.Γ.: Πόσο δύσκολο ήταν το έργο που ανέλαβε ο Πέτρος με το μεγάλωμα του Άγγελου όντας κι ο ίδιος σε νεαρή ηλικία και μάλιστα φοιτητής;

Δ.Π.: Ήταν αρκετά δύσκολο, όμως μιλάμε για τον Πέτρο, έναν συνειδητοποιημένο νέο με υπευθυνότητα και τεράστια αποθέματα αγάπης.

dav

Μ.Γ.: «Γιατί τόσα χρόνια ζούσα μέσα στο ψέμα;» ρωτάει ο Αιμίλιος τον φίλο του Πέτρο. Πόσο κακό μπορούν να προκαλέσουν τα μυστικά και τα ψέματα;

Δ.Π.: Τα ψέματα κλονίζουν την εμπιστοσύνη. Πολλές φορές λέγονται στο όνομα της αγάπης ή επειδή νομίζουμε πως έτσι θα προστατέψουμε έναν άνθρωπο από το να πληγωθεί. Εξαρτάται βέβαια και το ψέμα. Σε κάθε περίπτωση, η αλήθεια είναι προτιμότερη.

Μ.Γ.: Πότε συμβαίνει να «Είμαστε αναγκασμένοι για την ευτυχία των άλλων να θυσιάζουμε τη δική μας»;

Δ.Π.: Συνήθως όταν αγαπάμε και θεωρούμε πως η ευτυχία των άλλων είναι πιο σημαντική από τη δική μας. Αν και πιστεύω πως δεν πρέπει ούτε να αναγκαζόμαστε αλλά ούτε να θυσιαζόμαστε. Αν το κίνητρο της «θυσίας» δεν είναι η ουσιαστική αγάπη  –που τις περισσότερες φορές δεν είναι ακριβώς θυσία, αλλά θέμα προτεραιοτήτων– τότε γίνετε θηλιά που πνίγει και εμάς και τους άλλους.

Μ.Γ.: Ο Απέργης «Νόμιζε πως τα λάθη και τα ψέματα του παρελθόντος θα μείνουν για πάντα κρυμμένα». Και θα σε ρωτήσω πάλι με ένα γνωμικό «ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον»;

Δ.Π.: Το πιστεύω ακράδαντα. Η αλήθεια αργά η γρήγορα, πάντα βγαίνει στο φως.

Μ.Γ.: Η Δανάη δεν ήταν ευτυχισμένη στον γάμο της με τον Μάικλ, «δεν ικανοποιούνταν ούτε από την πολυτελή ζωή της (στην Αμερική) ούτε από τα ψήγματα αγάπης που της έδινε ενίοτε», ωστόσο παρέμενε εγκλωβισμένη κοντά του. Τι την απέτρεπε να δραπετεύσει απ’ αυτόν τον γάμο;

Δ.Π.: Το παιδί της αλλά και η ψευδή πεποίθηση πως ο άνδρας της θα αλλάξει. Πολλοί άνθρωποι παραμένουν εγκλωβισμένοι σε γάμους είτε για κοινωνικούς – οικονομικούς λόγους, είτε από συνήθεια.

Μ.Γ.: Όταν «Οι παραδοσιακές μορφές επικοινωνίας έδωσαν τη θέση τους στα e-mails και στα μηνύματα στο κινητό τηλέφωνο» τι συνέβη πραγματικά στις σχέσεις των ανθρώπων;

Δ.Π.: Οι άνθρωποι έπαψαν να έχουν ανάγκη ο ένας τον άλλον γιατί υιοθέτησαν τα σύγχρονα πρότυπα της αποστασιοποίησης και αντιμετωπίζουν, πλέον, ο ένας τον άλλο με αδιαφορία. Οι πολλαπλές καθημερινές υποχρεώσεις, ο ρατσισμός, ο ανταγωνισμός και ο φθόνος, η επικράτηση του υλιστικού τρόπου ζωής και πολλά άλλα –τα οποία αναφέρω στο βιβλίο– δημιούργησαν την αποξένωση του ατόμου από το κοινωνικό σύνολο.

Μ.Γ.: «Ο αυτοπεριορισμός στη σχετική ασφάλεια της κατοικίας ήταν φαινόμενο που συνεχώς αυξανόταν» γράφεις για την περίοδο που ξεκίνησε η οικονομική κρίση. Πιστεύεις ότι οι άνθρωποι απομακρύνθηκαν μεταξύ τους;

Δ.Π.: Απομακρύνθηκαν όσοι πίστεψαν σε λάθος αξίες και, επειδή είναι πολλοί, γι’ αυτό φτάσαμε σε αυτό το σημείο. Ας μην ψάχνουμε να βρούμε τα αίτια της κρίσης έξω από εμάς. Φταίμε που επιτρέψαμε να αλλοτριωθούμε και η αλλοτρίωση αυτή οδήγησε και στην αποξένωση του ατόμου από την Πολιτεία. Οι άνθρωποι απέχουν από την εκλογική διαδικασία, τους βολεύει να πιστεύουν πως δεν μπορούν να επηρεάσουν την πολιτική κατάσταση της χώρας, επιτρέποντας έτσι στους πολιτικούς να λαμβάνουν κρίσιμες αποφάσεις για το μέλλον τους και να κυβερνούν με την ίδια ασυδοσία εφόσον δεν υπάρχει συλλογική αντίδραση. Η αποξένωση και η διάσπαση σε υποομάδες βολεύει αυτούς που μας κυβερνούν, αφού ξέρουν πολύ καλά πως όταν ο λαός είναι ενωμένος, δύσκολα μπορεί να ηττηθεί.

Μ.Γ.: Σύμφωνα με το τέλος που έχεις δώσει στο βιβλίο σου, η δύναμη του εκβιασμού είναι ανώτερη της επιθυμίας για πράξεις βελτίωσης της ζωής του κοινωνικού συνόλου;

Δ.Π.: Ο εκβιασμός δεν μπορεί να φέρει κανένα θετικό αποτέλεσμα μακροπρόθεσμα. Η βελτίωση της ζωής του κοινωνικοί συνόλου είναι προσωπική υπόθεση και αν εμείς οι ίδιοι δεν αναλάβουμε την ευθύνη τότε κανένας δεν θα το κάνει.

Μ.Γ.: Σ’ ευχαριστώ πολύ για την παραχώρηση της συνέντευξης και σου εύχομαι καλοτάξιδο το βιβλίο σου.

Δ.Π.: Κι εγώ σας ευχαριστώ θερμά για τις ενδιαφέρουσες ερωτήσεις! Καλή συνέχεια!

*Το μυθιστόρημα «Όσα οι ψυχές δεν λησμονούν» της Δήμητρας Παναρίτη κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή. 

Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της ΑΛΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ από την Εμπειρία Εκδοτική. Το 2019 θα κυκλοφορήσει το νέο της μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από πεντακόσιες συνεντεύξεις. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή ΚΑΛΩΣ ΤΟΥΣ του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά.   

 

 

 

Related posts