Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
05 Ιούλ 2022
Πολιτισμός

Δήμητρα Ιωάννου: «Η συγγραφή αποτελεί τη δική μου ψυχοθεραπεία»

Η Σοφία Παππά συνάντησε την Δήμητρα Ιωάννου και με αφορμή το καινούριο της μυθιστόρημα «Αλεξάνδρεια: Γητείες, μάγια και μπαχάρια» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός μίλησαν για όλα: Για αρώματα Ανατολής, για τη σχέση της συγγραφέως μ’ αυτή τη μαγική πόλη της Αιγύπτου, για την Αθήνα της δεκαετίας του ’60, για την αέναη πάλη μεταξύ καλού και κακού, αλλά και για τους ήρωές της που πλέον έρχονται και την βρίσκουν «πιο διεκδικητικοί και πιο επαναστάτες, ανυπόμονοι να πάρουν την πρώτη τους ανάσα και πανέτοιμοι να αρχίσουν να ζουν τη δική τους ζωή».

Στο καινούριο σας βιβλίο μάς μεταφέρετε στην Αλεξάνδρεια. Σας δένει κάτι με τη συγκεκριμένη πόλη ή απλά εξυπηρετεί την πλοκή που είχατε κατά νου;

Νομίζω πως η Αλεξάνδρεια κυκλοφορεί στο αίμα μου! Τη θεωρώ μια έμμεση πατρίδα για εμένα, καθώς εκεί γεννήθηκε και έζησε την πρώτη εικοσαετία της ζωής της η μητέρα μου. Ανέκαθεν από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, στο σπίτι μας υπήρχαν κάθε είδους επιρροές, γεύσεις, παρουσίες, χρώματα και αρώματα Ανατολής που μας συνέδεαν με την μαγική πόλη. Πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπήρχε το όνειρο να γράψω κάτι για την Αλεξάνδρεια και όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, αποφάσισα να μην αφήσω όλο αυτό το πολύτιμο καλειδοσκόπιο των αναμνήσεων να χαθεί στη λήθη. Ήθελα να το κρατήσω ζωντανό στη μνήμη και στην καρδιά μου, να το μοιραστώ με τους φίλους αναγνώστες και τελικά νομίζω πως ήταν μια από τις καλύτερες ιδέες που είχα ποτέ.

Τι σας γοητεύει στην Αλεξάνδρεια και πώς λειτουργεί ο συγκεκριμένος τόπος στην ιστορία των ηρώων σας;

Στην Αλεξάνδρεια του 1948, όπου τοποθετείται και η αρχή του βιβλίου, με γοητεύουν κυριολεκτικά τα πάντα. Οι αντιθέσεις της, οι άνθρωποι της, το χρώμα της, οι γωνιές της. Οι ήρωές μου ζουν στο Καρτιέ Γκρεκ αλλά και στο Ατταρίν, κάνουν βόλτες στην Κορνίς, ανεβαίνουν τα σκαλάκια του Κομ Ελ Ντικ, χάνονται στα στενά του Καρμούς, γευματίζουν στου Αθηναίου και στου Παστρούδη, ψωνίζουν στην οδό Σερίφ Πασά, μπαινοβγαίνουν στα αχτάρικα, περνούν την ώρα τους στα παζάρια και απολαμβάνουν το γλυκό τους στο Delices. Οι δυο ηρωίδες είναι δύο εκ διαμέτρου αντίθετοι χαρακτήρες και όλο το βιβλίο είναι αφιερωμένο στην πάλη του καλού και του κακού με άξονα την πόλη. Μια πάλη γεμάτη γητειές, μάγια και μπαχάρια.

Οι κεντρικές σας ηρωίδες φέρνουν στην ψυχή τους το φως και το σκοτάδι. Είναι οι συνθήκες ή ο χαρακτήρας αυτός που κάνει τον καλό ή αντίστοιχα τον κακό μας εαυτό να κυριαρχεί;

Πιστεύω πως η κάθε ψυχή που γεννιέται είναι σφυρηλατημένη από το δικό της πολύ συγκεκριμένο μέταλλο. Άλλα μέταλλα είναι πιο μαλακά, άλλα πιο σκληρά, άλλα πιο θαμπά, άλλα πιο καθαρά, άλλα πιο κοινά και άλλα πιο σπάνια. Αυτό σημαίνει πως η κάθε χαρακτηροδομή έχει τις τάσεις και τις ροπές της. Παρόλα αυτά οι εκάστοτε συνθήκες και ιδιαίτερα οι δυσκολίες είναι το μεγάλο στοίχημα όλων μας. Άλλοι, όταν αναμετρώνται με τις δυσκολίες, γίνονται καλύτεροι και άλλοι χειρότεροι. Άλλοι χάνουν την πορεία τους, κατρακυλούν και κατακρημνίζονται και άλλοι, παρότι πέφτουν, ξανασηκώνονται, προχωρούν, προοδεύουν, και τελικά τα καταφέρνουν! Είναι καθαρά θέμα εσωτερικής δύναμης και προσωπικής ευθύνης και επιλογής.

Η τελική αναμέτρηση των ηρωίδων σας γίνεται στην Αθήνα της δεκαετίας του ’60. Πώς προέκυψε αυτή η επιλογή;

Η αλήθεια ήταν πως οι ευρωπαίοι ζούσαν μια εξαιρετική ζωή στην Αλεξάνδρεια πριν το πραξικόπημα του 1952 και την ανατροπή του τελευταίου βασιλιά της Αιγύπτου Φαρούκ Α’. Οι ευρωπαϊκές παροικίες ήκμαζαν και η αστική τάξη μεσουρανούσε. Με την αλλαγή της οικονομικής πολιτικής της Αιγύπτου, η ζωή δυσκολεύει για αυτούς και η πόλη αρχίζει να αλλάζει. Έτσι λοιπόν ξεκινάει σιγά σιγά ένα μεταναστευτικό κύμα που κορυφώνεται γύρω στο 1960. Στο βιβλίο οι ήρωες διαβλέποντας σωστά τις μεγάλες επικείμενες αλλαγές επιλέγουν να έρθουν στην Αθήνα και να χτίσουν μια νέα ζωή.

Αυτό είναι το όγδοο βιβλίο σας. Κάνοντας μια αναδρομή στο συγγραφικό σας παρελθόν, έχει αλλάξει ο τρόπος που προσεγγίζετε τους χαρακτήρες σας;

Έχει αλλάξει ο τρόπος που με προσεγγίζουν αυτοί. Έρχονται και με βρίσκουν πιο διεκδικητικοί και πιο επαναστάτες, ανυπόμονοι να πάρουν την πρώτη τους ανάσα και πανέτοιμοι να αρχίσουν να ζουν τη δική τους ζωή. Αυτό το ‘ζωντάνεμα’ είναι το πιο μαγικό κομμάτι της συγγραφής και με καθηλώνει κάθε φορά που το βιώνω. Τους αφήνω λοιπόν να αυτενεργήσουν, γιατί έτσι γίνονται εξαιρετικά ανάγλυφοι και τρισδιάστατοι και παρεμβαίνω μόνο όταν είναι ανάγκη να αποφύγω κάποιες λάθος στροφές, επαναφέροντας τους στο ρου της ιστορίας.

Το αναγνωστικό κοινό σας αγαπά και αναμένει πάντα το επόμενο συγγραφικό σας «παιδί». Αυτό λειτουργεί για εσάς απελευθερωτικά ή σας προκαλεί άγχος και αγωνία;

Κι εγώ αγαπώ πολύ τους αναγνώστες. Τους αποκαλώ πάντα φίλους και συνοδοιπόρους κι έχω πολύ καλή επαφή μαζί τους μέσω των κοινωνικών δικτύων. Τους χρωστώ ευγνωμοσύνη για την αγάπη τους και η παρουσία τους στη ζωή μου είναι πολύτιμη. Όταν γράφω μια ιστορία, ανυπομονώ να τη μοιραστώ μαζί τους και να ταξιδέψουμε όλοι μαζί στα καινούργια μονοπάτια της καρδιάς και του μυαλού. Όμως τις ώρες που γράφω είμαι μόνη με τους ήρωές μου. Αφήνομαι ολοκληρωτικά στη ροή και δεν μπλοκάρω τον εαυτό μου με αρνητικά συναισθήματα, όπως είναι ο φόβος ή το άγχος. Αφήνω για λίγο τη δική μου πραγματικότητα, μπαίνω σε άλλο χωροχρόνο και βιώνω τη νέα ιστορία ως το μεδούλι. Είναι ένα υπέροχο συναίσθημα που δε θαμπώνεται από καμία σκιώδη σκέψη.

Αν το βιβλίο σας γινόταν ταινία, ποιες ηθοποιοί (Ελληνίδες ή ξένες) θα θέλατε να υποδύονται τις δύο βασικές ηρωίδες σας;

Αν το βιβλίο μου μεταφερόταν στη μικρή ή στη μεγάλη οθόνη, θα εμπιστευόμουν απόλυτα τις επιλογές του παραγωγού, του σκηνοθέτη και του επιτελείου τους, επειδή ακριβώς το πέρασμα από το βιβλίο στην οθόνη είναι δική τους δουλειά. Η δική μου δουλειά τελειώνει κάθε φορά που γράφω τη λέξη τέλος στο χαρτί. Άρα λοιπόν το θέμα για μένα δε θα ήταν να επιλέξω την ηθοποιό αλλά να συνεργαστώ με πολύ ταλαντούχους ανθρώπους που θα υλοποιούσαν το όλο εγχείρημα.

Ποιο βιβλίο διαβάζετε αυτή την περίοδο;

Την Αλμύρα – Η Ευτυχία Αλλιώς της Ρένας Ρώσση Ζαΐρη. Είμαι δε ενθουσιασμένη, γιατί θα συμμετέχω στην παρουσίαση του βιβλίου που θα γίνει στο αγαπημένο βιβλιοπωλείο ΤΟ ΘΕΜΑ την Τετάρτη 1 Ιουνίου και σας προσκαλούμε στην παρέα μας!

Τι κάνετε όταν αισθάνεστε ότι χάνετε την έμπνευση ή την συγκέντρωσή σας; 

Δεν ανησυχώ, γιατί η πραγματικότητα στην οποία ζούμε δίνει πολλά ερεθίσματα και άφθονο υλικό για έμπνευση. Από την άλλη η συγγραφή αποτελεί τη δική μου ψυχοθεραπεία, το δικό μου καταφύγιο, οπότε ανυπομονώ κάθε φορά να μπω στον κόσμο των ηρώων μου και να συγκεντρωθώ σε αυτούς. Δεν το θεωρώ λοιπόν κόπο αλλά ευλογία και δεν καταβάλω καν προσπάθεια για να συγκεντρωθώ, γιατί μου βγαίνει αβίαστα, φυσικά, όμορφα. Για μια μοναδική φορά μετά το θάνατο του πατέρα μου ένιωσα την ανάγκη να βιώσω τη θλίψη μου ως το μεδούλι, να μείνω μόνη με τον εαυτό μου και να μη διαφύγω μέσω της συγγραφής. Πήρα το χρόνο μου χωρίς άγχος και πίεση, αντιμετώπισα την απώλειά μου και όταν ένιωσα έτοιμη επανήλθα σε αυτό που αγαπώ να κάνω περισσότερο από κάθε τι σε αυτό τον κόσμο. Να γράφω ιστορίες!

Related posts