Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
21 Οκτ 2019
Πολιτισμός

Διεθνής αναγνώριση της Γενοκτονίας (Ενότητα 4η)


Προβληματισμοί – συμπεράσματα

Γράφει η Μαρία Κουλακίδου
Στις μέρες μας, η διεθνής κοινότητα έχει αναγνωρίσει τις Γενοκτονίες των Εβραίων και των Αρμενίων. Αντιθέτως, η Γενοκτονία των Ποντίων δεν έχει αναγνωριστεί σε όλες τις χώρες. Πολιτείες της Αμερικής, η Νέα Νότια Ουαλία στην Αυστραλία, η Σουηδία, η Κύπρος και το 2015 και η Αρμενία, είναι μερικές από τις χώρες που αναγνώρισαν το ιστορικό γεγονός. Η φύση και η μέθοδος εξαπόλυσης των διωγμών κατά των Ελλήνων του Πόντου έχει πολλά κοινά χαρακτηριστικά με τη Γενοκτονία των Εβραίων. Και στις δύο περιπτώσεις ο αριθμός των θυμάτων είναι τεράστιος. Υπάρχουν, ωστόσο, και σημαντικές διαφορές.
Ως το 1919, οι Έλληνες που ζούσαν εκτός Ελλάδας ανέρχονταν στους 4.200.000. Από αυτούς, οι 1.300.000 ήταν ποντιακής καταγωγής και μοιράζονταν ανάμεσα στη Ρωσία (περίπου 550.000 Έλληνες) και στον Πόντο (περίπου 750.000 Έλληνες).  Από τους 750.000 Έλληνες του Πόντου, σφαγιάστηκαν 353.000, δηλαδή πάνω από το 50% του πληθυσμού, μέσα στα έτη 1916-1923 (Φωτιάδης, 2004).
Η Γενοκτονία των Ποντίων εξυπηρετούσε απλώς την πολιτική σκοπιμότητα της εκκαθάρισης της Μικράς Ασίας από το ελληνικό στοιχείο. Ο κεμαλικός εθνικισμός επιβεβαιώνεται από τα εξής λόγια του ίδιου του Κεμάλ: «Μια επανάσταση που δε θεμελιώνεται με αίμα δεν μπορεί να κρατήσει». Απόφαση του Κεμάλ: «να θάψει διά παντός το ζήτημα του Πόντου» (Φωτιάδης, 2004). Ο Ενεπεκίδης αναφέρει χαρακτηριστικά πως επρόκειτο για ένα Ausschwitz εν ροή, καθώς οι άνθρωποι πέθαιναν καθ’ οδόν. Για τους περισσότερους δεν υπήρχε τέρμα. Το ταξίδι προς το θάνατο ήταν ο θάνατος, όχι το τέρμα του ταξιδιού.
Ωστόσο μετά τη λήξη ενός ιστορικού γεγονότος, πρέπει να αποδίδονται και οι ανάλογες ευθύνες. Τόσο η Ελλάδα όσο και οι Σύμμαχοι έμειναν ανενεργοί απέναντι στη Γενοκτονία των Ποντίων. Παρά τις καταγγελίες και την αναγνώριση των εγκλημάτων που διεπράχθησαν, οι εσωτερικές έριδες στην Ελλάδα, η άγνοια, η ανεπαρκής διπλωματία και τα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων στάθηκαν εμπόδιο στο ζήτημα των Ελλήνων του Πόντου.
Αλλά και αργότερα, στις 7 Μαρτίου του 1994, 71 χρόνια μετά από την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης, το ελληνικό κράτος αρκέστηκε απλώς στην αναγνώριση της 19ης Μαΐου του 1919 (αποβίβαση του Κεμάλ στη Σαμψούντα) ως ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας. Βάσει αυτού του νόμου, το κράτος ήταν υποχρεωμένο να προωθήσει το αίτημα της διεθνούς αναγνώρισής της. Εντούτοις, δεν κινήθηκε προς αυτήν την κατεύθυνση.
Ανεξάρτητα από την Ελλάδα, σε επτά πολιτείες των Η.Π.Α έχει αναγνωριστεί το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Η Νέα Υόρκη αποτελεί ένα τέτοιο παράδειγμα, ενώ στην Πολιτεία του Ιλινόις και την πόλη του Σικάγο, η Γενοκτονία διδάσκεται στα σχολεία. Αξιοσημείωτο είναι μάλιστα, ότι στις 10 Σεπτεμβρίου του 2006, ανεγέρθηκε στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ το πρώτο μνημείο για τη Γενοκτονία των Ποντίων, το οποίο κοσμείται στην κορυφή με το μονοκέφαλο αετό και στη βάση με τα εξής λόγια: «δε θα ξεχάσουμε ποτέ. Αφιερώνεται στη μνήμη των 353.000 Ελλήνων του Πόντου, οι οποίοι εξολοθρεύτηκαν από τους Τούρκους κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας 1916-1923» (Μαλκίδης, 2003).
Η ύπαρξη αρχείων και εγγράφων των Υπουργείων Εξωτερικών της Ευρώπης και της Αμερικής, καθώς επίσης και οι εκθέσεις διεθνών οργανισμών πιστοποιούν το μέγεθος και το είδος του διωγμού που υπέστησαν οι Έλληνες του Πόντου. Είναι επιβεβλημένη, λοιπόν, η ανάγκη αναγνώρισης της Γενοκτονίας από όλους ανεξαιρέτως. Η Τουρκία όχι μόνο δεν έχει παραδεχτεί όλα όσα έχει κάνει, αλλά γιορτάζει τη 19η Μαΐου, την έναρξη των διωγμών από τον Κεμάλ, ως επέτειο νίκης και γιορτή της νεολαίας. Μάλιστα, το 2008 βρέθηκε ομαδικός τάφος Ελλήνων του Πόντου στη Σαμψούντα και οστά Ελλήνων σε ομαδικό τάφο κατά την ανέγερση σχολείου. Τα οστά αυτά, όμως, ρίχτηκαν με εντολή από τους εργάτες στο διπλανό ποτάμι (http://pontosworld.com/index.php/genocide/2013-08-17-12-43-25/581-2013-08-23-07-18-36)

Όλες αυτές οι αποδείξεις, τα ζωντανά μνημεία, οι πηγές και οι μαρτυρίες απλών ανθρώπων που έζησαν τα τεκταινόμενα δεν είναι δυνατόν να μη ληφθούν υπόψιν. Όπως έγραψε ο συγγραφέας Δημήτρης Ψαθάς στο βιβλίο του «Γη του Πόντου», «να ρίξουμε το πέπλο της λήθης στο παρελθόν, αλλά να ξέρουμε, όχι να κρύβουμε».
Οι μαρτυρίες ηλικιωμένων επιζώντων αποτελούν ακράδαντο τεκμήριο της βαρβαρότητας που υπέστησαν οι Έλληνες του Πόντου. Δυστυχώς δε θα σας τις παρουσιάσω, καθώς πρόκειται για προσωπικά δεδομένα, που κάποια από αυτά έχουν δει το φως της δημοσιότητας μέσα από ντοκιμαντέρ, αλλά πάλι τα έχουν στα χέρια τους Πόντιοι δημοσιογράφοι και μη δημοσιογράφοι, οι οποίοι τα συγκέντρωσαν από ιστορικό ενδιαφέρον και τα κρατούν ως παρακαταθήκη.
Στην εργασία μου για τη Γενοκτονία, που εκπονήθηκε στο πλαίσιο μαθήματος στο πανεπιστήμιο, οι μαρτυρίες παρατέθηκαν. Κρίνω σκόπιμο να μη συμβεί αυτό στη δεδομένη περίπτωση. Η εργασία περιλαμβάνει μεγαλύτερο όγκο πληροφοριών, βιβλιογραφικών αναφορών και πηγών, που δεν είναι δυνατό να δοθούν σε αυτό το κείμενο – αφιέρωμα για τη Γενοκτονία. Παρουσιάστηκε ένα μέρος αυτών των στοιχείων, το οποίο όμως είναι επαρκές για να συνειδητοποιήσει κάποιος τη σημασία του συγκεκριμένου ιστορικού γεγονότος και εγκλήματος.
 

Related posts