Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
22 Μαΐ 2022
Πολιτισμός

Χρήστος Φλουρής : Η συγγραφή ήταν πάντα στη ζωή μου

 

flouris-400x498

 

Mairi-Gaziani-febr-2016Από τη Μαίρη Γκαζιάνη

 Ο Χρήστος Γ. Φλουρής γεννήθηκε στο Ρέθυμνο της Κρήτης. Τελείωσε το δημοτικό στο χωριό του, τη Θεοδώρα, και το γυμνάσιο και το λύκειο στο Πέραμα Μυλοποτάμου. Σπούδασε ιστορία και αρχαιολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Ρεθύμνου και στη συνέχεια εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή στο Istituto Universitario Orientale στη Νάπολη της Ιταλίας. Ζει και εργάζεται στη Σπάρτη. Είναι παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών. Η ποιητική του συλλογή Ενδόμυχα κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Χαραμάδα, ενώ από τις εκδόσεις Ανάτυπο το μυθιστόρημά του Marea. Άλλα έργα του είναι τα μυθιστορήματα Ιφιγένειες και Σπίθα καθώς και η ποιητική συλλογή Σχεδόν Αθόρυβα.

ΕΡ. Κύριε Φλουρή γεννηθήκατε και μεγαλώσατε στο Ρέθυμνο. Τι συμβολίζει για εσάς η Κρήτη και ιδιαίτερα το Ρέθυμνο;

ΑΠ. Γεννήθηκα στο Ρέθυμνο και μεγάλωσα σε ένα ορεινό χωριό της επαρχίας Μυλοποτάμου, τη Θεοδώρα, όπου και έμεινα μέχρι το τέλος των μαθητικών μου χρόνων. Έπειτα, τα φοιτητικά μου χρόνια τα πέρασα στο Ρέθυμνο. Η Κρήτη επομένως είναι ο τόπος μου, εκεί βρίσκονται οι ρίζες και οι καταβολές μου και σημαίνει για μένα ό,τι σημαίνει για κάθε άνθρωπο νομίζω, ο γενέθλιος τόπος. Στο χωριό μου, στους γονείς μου και στους συγχωριανούς μου οφείλω αυτό που είμαι σήμερα κι εκεί γυρνάει η σκέψη αλλά και η γραφή μου συνεχώς. Αυτούς τους ανθρώπους νομίζω πως ξέρω και αυτοί είναι οι ήρωες των μυθιστορημάτων μου. Τα διδάγματα ζωής που πήρα ως παιδί, έφηβος και ενήλικος, από το συγκεκριμένο περιβάλλον στάθηκαν καθοριστικά για την διαμόρφωση του χαρακτήρα μου. Οι εικόνες, οι μυρωδιές, οι άνθρωποι, το ορεινό τοπίο κι η αιώνια λαχτάρα για τη θάλασσα, επέδρασαν μέσα μου καταλυτικά κι επανέρχονται όλα τους μέσα στα γραπτά μου.

16473110_10210823709501446_3150236404554519790_nΕΡ. Μεγαλώνοντας σπουδάσατε Ιστορία και Αρχαιολογία. Τι σας ώθησε προς αυτή την κατεύθυνση;

ΑΠ. Η αρχαιολογία είναι μια μεγάλη αγάπη. Ήταν η πρώτη και μοναδική μου επιλογή όταν κλήθηκα στο τέλος του λυκείου να αποφασίσω «τι θα ήθελα να γίνω όταν μεγαλώσω». Την ακολούθησα και η αλήθεια είναι ότι μου έδωσε πολλές χαρές και μεγάλη ικανοποίηση. Οι ανασκαφές κατά την διάρκεια των φοιτητικών μου χρόνων αλλά και αργότερα ήταν το μεγάλο μου πάθος. Καμιά μέρα δεν ήταν όμοια με την προηγούμενη κι αυτό είναι μεγάλο προτέρημα για κάθε ενασχόληση. Η περιέργεια, η αναμονή, η έκπληξη, η συγκίνηση, η προσπάθεια ερμηνείας των ευρημάτων με γοήτευαν και με γοητεύουν ακόμη και σήμερα. Συνέχισα τις σπουδές μου με την εκπόνηση διδακτορικής διατριβής στην Ιταλία και εργάστηκα ως συμβασιούχος στην εφορία αρχαιοτήτων Σπάρτης για αρκετά χρόνια. Νιώθω ότι από την αρχαιολογία έχω πάρει πολλά διδάγματα χρήσιμα και στη ζωή αλλά και στην λογοτεχνία. Το κυριότερο απ’ όλα είναι ότι με έμαθε να μη μένω στην επιφάνεια αλλά να ανασκάπτω διαρκώς τον άνθρωπο αλλά και τον ίδιο μου τον εαυτό και φυσικά να σχηματίσω την αντίληψη ότι υπάρχουν πολλές ερμηνείες για τα ίδια φαινόμενα.

ΕΡ. Από τη Κρήτη βρεθήκατε για μόνιμη εγκατάσταση στη Σπάρτη. Τι σας οδήγησε εκεί;

ΑΠ. Στη Σπάρτη με οδήγησε ο έρωτας. Είμαι αυτό που λένε «ερωτικός μετανάστης»… Γνώρισα τη γυναίκα μου, στα φοιτητικά μας χρόνια στο Ρέθυμνο κι όταν πήραμε πτυχίο ήρθαμε στη Σπάρτη όπου οι προοπτικές για δουλειά  ήταν κάπως καλύτερες και υπήρχε υποστήριξη από το οικογενειακό περιβάλλον.

ΕΡ. Υπάρχουν κοινά στοιχεία μεταξύ Ρεθύμνου και Σπάρτης;

ΑΠ. Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχουν πολλά κοινά μεταξύ αυτών των δύο περιοχών και από άποψη τοπίου και από άποψη νοοτροπίας των ανθρώπων και είχα δυσκολευτεί, θυμάμαι, αρκετά να συνηθίσω το πρώτο διάστημα. Τώρα, μετά από εικοσιπέντε σχεδόν χρόνια παραμονής σ’ αυτή την πόλη, τη θεωρώ δεύτερη πατρίδα. Είναι μια πόλη ιδανική για οικογενειακή ζωή που σου λύνει, όπως όλες οι μικρές πόλεις, πολλά πρακτικά προβλήματα και που είναι ακόμη υπαρκτές οι ανθρώπινες σχέσεις. Εδώ έκανα οικογένεια, καινούριους φίλους, δημιούργησα ένα νέο κοινωνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο αισθάνομαι καλά γιατί, κακά τα ψέματα, «τον τόπο τον κάνουν οι άνθρωποι».

605195ΕΡ. Η συγγραφή πότε και πώς μπήκε στη ζωή σας;

ΑΠ. Η συγγραφή ήταν πάντα στη ζωή μου, από τα χρόνια ακόμη του δημοτικού. Ίσως εξαιτίας μιας εγγενούς δειλίας που με διακατείχε από πάντα, προτιμούσα να εκφράζομαι γραπτώς, σκαρώνοντας στιχάκια, τα οποία φυσικά κρατούσα για τον εαυτό μου.  Αργότερα στο Γυμνάσιο έκανα μια προσπάθεια να βγάλω κάτι προς τα έξω, με μια πρώτη δημοσίευση στην εφημερίδα του σχολείου. Με τον πεζό λόγο ασχολήθηκα για πρώτη φορά το 2011 με την συγγραφή του πρώτου μου μυθιστορήματος με τον τίτλο «Ιφιγένειες». Έκτοτε δεν έχω σταματήσει να γράφω ούτε για μια στιγμή. Είναι η πρώτη ασχολία της ημέρας, κάθε μέρας απαραιτήτως. Είναι σαν μια βαθιά ανάσα για να συνεχίσω το καθημερινό μου πρόγραμμα.

ΕΡ, Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο σας «Χάρτινες μνήμες». Ποιες θεωρούνται χάρτινες μνήμες;

ΑΠ. Ο τίτλος είναι φυσικά συμβολικός και παραπέμπει στις φωτογραφίες ενός άλμπουμ που η ηρωίδα ξεφυλλίζει μετά από χρόνια. Αυτή η αναμόχλευση του παρελθόντος θα την οδηγήσει στην απόφαση να επιστρέψει και να διεκδικήσει πίσω τη ζωή που της στέρησαν. Επομένως μπορεί οι μνήμες να είναι χάρτινες αλλά βαραίνουν μέσα της όσο το μολύβι και το σίδερο.

ΕΡ. Η ζωή της ηρωίδας σας Χαράς μοιάζει να είναι μοιρασμένη στα δυο. Η μια, με γεγονότα ανεξάρτητα από την θέλησή της και η άλλη, όταν αποφασίζει να αλλάξει τα δεδομένα του παρελθόντος της. Τι την οδήγησε να εξιλεώσει το παρελθόν;

ΑΠ. Πράγματι έτσι είναι. Μέσα στο βιβλίο γίνεται μια σαφής διάκριση ανάμεσα στο πριν και το μετά, το τότε και το τώρα, το παρελθόν και το παρόν… Η απόφαση της ηρωίδας να επιστρέψει και να ζητήσει πίσω τη ζωή της, ίσως οφείλεται στην διαπίστωση από μέρους της ότι η χρονική ή η τοπική απόσταση από γεγονότα που τη σημάδεψαν δεν στάθηκαν αρκετά για να την θεραπεύσουν, ότι το παρελθόν εξακολουθούσε να της επηρεάζει την ύπαρξη, να της στοιχειώνει το παρόν και να της υποθηκεύει το μέλλον. Όχι πως δεν το γνώριζε… το ήξερε από πάντα, το διαπίστωνε καθημερινά. Η απόφασή της είναι στιγμιαία, απροσδόκητη, απρομελέτητη μα καθοριστική και αναγκαία αν ο στόχος της ήταν να προχωρήσει μπροστά. Ίσως και να είχε φτάσει το πλήρωμα του χρόνου. Το άλμπουμ εκείνο πάντα βρισκόταν στην ίδια θέση και η ίδια πάντα γνώριζε το περιεχόμενό του. Η ενέργειά της επομένως να το ανοίξει εκείνη την συγκεκριμένη μέρα ίσως να σημαίνει πως είχαν ωριμάσει μέσα της οι συνθήκες που θα της επέτρεπαν να επιστρέψει και να διεκδικήσει όσα της όφειλε η ζωή με κάποιες πιθανότητες επιτυχίας.

1064340_10200953126863049_325728351_oΕΡ. Γιατί η μητέρα της Χαράς αποφάσισε ν΄ αφήσει στο ορφανοτροφείο την μοναδική κόρη της κι όχι ένα από τα δυο αγόρια της;

ΑΠ. Το ερώτημα αυτό απασχολεί έντονα την ηρωίδα αλλά και τους αναγνώστες και δεν νομίζω ότι απαντάται οριστικά. Η απορία «γιατί εμένα;» πιστεύω ότι θα βασάνιζε  εξίσου οποιοδήποτε παιδί, είτε αγόρι είτε κορίτσι. Η αίσθηση της διάκρισης, της απόρριψης, της αδικίας δεν νομίζω ότι έχει φύλο. Από την άλλη πλευρά  τα κίνητρα της μητέρας δεν πιστεύω ότι ήταν κακόβουλα. Επέλεξε το κορίτσι ίσως επειδή πίστευε ότι  εκείνο είχε μεγαλύτερη ανάγκη να σπουδάσει, να γίνει ανεξάρτητο και να διεκδικήσει μια καλύτερη ζωή απ’ αυτήν που είχε ζήσει η ίδια. Τα αγόρια ήταν από τη φύση τους πιο δυνατά, πιο ικανά να αντεπεξέλθουν. Ανεξαρτήτως λοιπόν του αποτελέσματος η μάνα πήρε μια απόφαση που μέχρι το τέλος υποστήριζε ότι ήταν για το καλό.

ΕΡ. Η Χαρά «Με την είσοδό της στον αύλειο χώρο της μονής άρχισε να αισθάνεται την αμαρτία, άρχισε ν΄ αντιλαμβάνεται την ενοχή». Ποια ήταν η αμαρτία και η ενοχή της εφόσον ήταν κακοποιημένη από τα 11 χρόνια της;

ΑΠ. Η ίδια η ηρωίδα γνωρίζει καλά ότι δεν έχει ευθύνη για όλα όσα της συνέβησαν. Ωστόσο όλοι εκείνοι που εμπλέκονται στην διαδικασία συγκάλυψης, την υποβάλλουν εσκεμμένα στην διαδικασία της αυτοενοχής που είναι ως γνωστόν βασικό εργαλείο της χειραγώγησης. Θα σας απαντήσω με τα λόγια του Noam Chomsky: «Κάντε τα άτομα να πιστέψουν ότι αυτά και μόνον αυτά είναι ένοχα για την κακοτυχία τους, εξαιτίας της ανεπάρκειας της νοημοσύνης τους, των ικανοτήτων ή των προσπαθειών τους. Έτσι, τα άτομα αντί να εξεγείρονται, υποτιμούν τους εαυτούς τους και νιώθουν ενοχές, κάτι που δημιουργεί μια γενικευμένη κατάσταση κατάθλιψης, της οποίας απόρροια είναι η αναστολή της δράσης. Και όπως γνωρίζουμε χωρίς δράση, δεν υπάρχει επανάσταση».

Δεν πρέπει να ξεχνάμε επίσης ότι τα γεγονότα διαδραματίζονται στην δεκαετία του 1960 και ότι ο χώρος ενός μοναστηριού επιτείνει το αίσθημα της αμαρτίας και της ενοχής, όπως επίσης ότι η ηρωίδα είναι ένα παιδί…

ΕΡ. Ο Θανάσης ήταν ο άνθρωπος που κατάφερε «να ζωντανέψει πάλι μέσα της (στη Χαρά) την εμπιστοσύνη για τους ανθρώπους». Γιατί, όμως, δεν του αποκάλυψε όλο το παρελθόν της;

ΑΠ. Η ίδια η ηρωίδα πολλές φορές αναρωτιέται αν ήταν σωστό που δεν τα είπε όλα από την αρχή στον άνθρωπο που αγάπησε. Ωστόσο ο φόβος της μην τον χάσει την είχε υποχρεώσει να κρατήσει για τον εαυτό της όσα είχαν συμβεί. Πίστευε λανθασμένα ότι κρατώντας μακριά το παρελθόν θα μπορούσε να ανοίξει ένα νέα κεφάλαιο στη ζωή της, αλλά φυσικά διαψεύδεται. «Δεν υπάρχει γενναίο ψεύδος» θα ομολογήσει κάποια στιγμή όταν διαπιστώνει πως το παρελθόν, ιδίως το οδυνηρό, δεν γίνεται να σβηστεί, δεν πεθαίνει ποτέ αλλά βρικολακιάζει κι επανέρχεται με κάθε ευκαιρία.

flourisΕΡ. Μοναδικό στήριγμα της Χαράς υπήρξε η γιαγιά της. Χωρίς τη γιαγιά της θα είχε καταφέρει να προχωρήσει στη ζωή της;

ΑΠ. Κατά πάσα πιθανότητα όχι. Η γιαγιά Σοφία είναι ένα από τα σημαντικότερα πρόσωπα του μυθιστορήματος. Κουβαλά στις πλάτες της μια οδυνηρή ιστορία απώλειας και αποκοπής της από τον στενό οικογενειακό ιστό και ίσως αυτό το γεγονός την κάνει να μη θέλει να συμβεί το ίδιο και στην εγγονή της. Είναι εκείνη που ενώ γνωρίζει δεν αποκαλύπτει, που την ωθεί να προχωρήσει μπροστά, που της δίνει τα υλικά αλλά κυρίως τα συναισθηματικά εφόδια την ώρα που τα έχει ανάγκη. Ίσως λοιπόν χωρίς την πολύτιμη βοήθειά της η Χαρά να μην είχε καταφέρει όλα όσα κατάφερε στη ζωή της.

ΕΡ. Η Χριστίνα μεγαλώνει σε ορφανοτροφείο μέχρι τα 5 χρόνια της. Στη συνέχεια υιοθετείται και βιώνει ψυχολογική βία σε μια οικογένεια με θετή μητέρα που τη μισεί και θετό πατέρα με ψιθύρους που ακούγονται για  παιδεραστία. Ωστόσο, μεγαλώνει και γίνεται μια ισορροπημένη γυναίκα. Που οφείλεται αυτή η ισορροπία της;

ΑΠ. Η Χριστίνα είναι νομίζω στο βιβλίο το πρόσωπο που ενσαρκώνει το δεύτερο σκέλος της παροιμίας «από ρόδο βγαίνει αγκάθι κι από αγκάθι βγαίνει ρόδο». Η πενταετής παραμονή της στο ορφανοτροφείο των Χανίων ανάμεσα σε ανθρώπους που την αγάπησαν, όπως η εμβληματική φιγούρα  της νονάς της Ευρυδίκης, ίσως της είχαν δώσει εκείνα τα πρώτα στοιχεία του χαρακτήρα της που την βοήθησαν να σταθεί όρθια μέσα στο νοσηρό περιβάλλον στο οποίο ανατράφηκε. Ανέπτυξε τις άμυνες που της επέτρεψαν να ξεφύγει απ’ αυτό και να ζήσει μια ισορροπημένη ζωή. Εξάλλου και στην πραγματική ζωή υπάρχουν πάμπολλα παραδείγματα ανθρώπων που καταφέρνουν να σταθούν στα πόδια τους έστω κι αν το έδαφος στο οποίο στηρίχτηκαν ήταν σαθρό ή ίσως ακριβώς   εξ’ αιτίας αυτού…

flourisΕΡ. Η Χαρά για λόγους εκδίκησης προβαίνει σε μια εγκληματική πράξη. Πως γίνεται να μην αισθάνεται ενοχές;

ΑΠ. Η τάση προς την αυτοδικία δεν είναι ίδιον ούτε του χαρακτήρα μου, ούτε του χαρακτήρα της ηρωίδας. Δεν την υποστηρίζω και δεν την δικαιολογώ. Ωστόσο η εκδίκηση είναι ένα από τα αρχέγονα συναισθήματα του ανθρώπου και σε ορισμένες περιπτώσεις δεν είναι δυνατόν να αποφευχθεί, ιδίως σε συνθήκες συναισθηματικής φόρτισης όπως αυτές που βιώνει η ηρωίδα. Και η ίδια, αρχικά τουλάχιστον, νιώθει ενοχές για την πράξη της αλλά ζυγίζοντας τα γεγονότα καταφέρνει, από άμυνα πάντα, να δικαιολογήσει τον εαυτό της.

ΕΡ. «Ο φόβος μένει αγέραστος όσα και να περάσουν χρόνια» αναφέρετε σ΄ ένα σημείο. Πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος ενός ψυχοθεραπευτή σ΄ αυτές τις περιπτώσεις;

ΑΠ. Πιστεύω ότι ο φόβος, είναι κραταιό, πανίσχυρο συναίσθημα και μάλιστα με μεγάλη διάρκεια. Ο άνθρωπος που έχει πέσει θύμα του φόβου νομίζω ότι πάντα τον έχει στην άκρη του μυαλού του. Ιδίως αν αυτός έχει στιγματίσει την τρυφερή παιδική ηλικία. Ωστόσο πιστεύω , χωρίς να έχω προσωπική πείρα, πως ένας  ψυχοθεραπευτής θα μπορούσε να συμβάλλει, αν όχι στην οριστική του αποβολή, τουλάχιστον στην μείωση των συνεπειών του.

ΕΡ. Η σχέση της Χαράς με τη Χριστίνα φαίνεται να γεφυρώνεται εύκολα. Στην πραγματική ζωή θα ήταν εύκολο να συμβεί αυτό;

ΑΠ. Πράγματι η γεφύρωση των σχέσεων παρουσιάζεται «εύκολη» στο βιβλίο αλλά πρέπει να σκεφτούμε ότι μεσολάβησαν εικοσιπέντε χρόνια μέχρι να ολοκληρωθεί. Και μέσα σε αυτά τα χρόνια είχε ίσως γίνει η ψυχολογική προετοιμασία. Από πλευράς της Χαράς αυτό ήταν το ζητούμενο από την στιγμή που αποφασίζει να επιστρέψει και να διεκδικήσει. Από την άλλη  η Χριστίνα μεγαλωμένη στο συγκεκριμένο περιβάλλον το οποίο αποστρέφεται, γνωρίζοντας ότι είναι υιοθετημένη, ίσως στο βάθος του μυαλού της να επιθυμούσε ακόμη περισσότερο από τη Χαρά να αγαπηθεί και να νιώσει επιθυμητή. Έτσι όταν της δίνεται η ευκαιρία, αποφασίζει να ενδώσει σε εκείνη την «επίθεση αγάπης» έστω κι αν παρουσιάζεται ετεροχρονισμένη. Η αγάπη εξάλλου ποτέ δεν είναι άκαιρη κι ανώφελη και λίγοι θα μπορούσαν να αντισταθούν σ’ αυτήν.

flouris ΕΡ. «Ήξερε πως ο άνθρωπος που έχει πληγωθεί πολύ δεν θεραπεύεται ποτέ» γράφετε. Πιστεύεται ότι ισχύει αυτό;

ΑΠ. Ναι, το πιστεύω απόλυτα. Μπορεί να υπάρξουν ευκαιρίες να απαλυνθεί ο πόνος αλλά να θεραπευτεί ολοκληρωτικά δε γίνεται ιδίως αν οι πληγές ανάγονται χρονικά στην παιδική ηλικία.

ΕΡ. Υπάρχουν πραγματικά γεγονότα πάνω στα οποία βασίσατε την ιστορία σας ή αποτελεί εξ ολοκλήρου μυθοπλασία;

ΑΠ. Το μυθιστόρημα αποτελεί μυθοπλασία. Ωστόσο παρά το μικρό διάστημα της κυκλοφορίας του, έχω γίνει κοινωνός πολλών παρόμοιων ιστοριών που μου διηγούνται αναγνώστες, πράγμα που σημαίνει ότι είναι τουλάχιστον αληθοφανές.

ΕΡ. Αφού σας ευχαριστήσω και σας ευχηθώ καλοτάξιδο το βιβλίο σας θα σας ζητήσω να κλείσετε με μια δική σας φράση αυτή τη συνέντευξη.

ΑΠ. Σας ευχαριστώ θερμά για αυτή την συνέντευξη. Μου δώσατε την ευκαιρία να προβληματιστώ και ο ίδιος για κάποια από τα θέματα που θίγονται στο βιβλίο. Γιατί όσο και να φαίνεται παράξενο ένας συγγραφέας εξακολουθεί να επεξεργάζεται το υλικό του ακόμη και μετά την ολοκλήρωση του έργου. Θα ήθελα να τελειώσω με ένα μικρό απόσπασμα από το ίδιο το βιβλίο:

«Οι άνθρωποι που έχουν μάθει να κάθονται σε μεγάλες καρέκλες, που κατέχουν θέσεις και αξιώματα, ανησυχούν μην καταρρεύσουν, πολύ περισσότερο από εκείνους που έχουν μάθει να κάθονται σε χαμηλά και άβολα σκαμνάκια, που θεωρούνται από όλους ανυπόληπτοι και αδύναμοι. Όσο υψηλότερη είναι η θέση και η φιλοδοξία ενός ανθρώπου, κι όσο πιο ανέντιμα τα μέσα που μετέρχεται για την ικανοποίησή της, άλλο τόσο εκκωφαντικός είναι κι ο θόρυβος που συνοδεύει την κατακρήμνισή του».

*** Το βιβλίο «Χάρτινες μνήμες» του Χρήστου Φλουρή κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ.

Μαιρη-ΓκαζιανηΜαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές. Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο ΕΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΑ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  από τις εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015. 

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από διακόσιες συνεντεύξεις. Το Φθινόπωρο του 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή ΚΑΛΩΣ ΤΟΥΣ πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών.

Γράφει στίχους για τραγούδια ενώ μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία ασχολείται ερασιτεχνικά.

 

Related posts