Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
25 Σεπ 2021
SLIDER

Bullying αυτή η μάστιγα

Από την Μαρία Παλαιολόγου

Άκου φίλε

Δεν θα σου γράψω ένα παραμύθι με νεράιδες, πρίγκιπες και ξωτικά.

Μπορεί το συγκεκριμένο να έχει happy end αλλά είναι μια αληθινή ιστορία τρόμου όπως τη βίωσα εγώ και ίσως αύριο κι εσύ με το δικό σου παιδί.

Ήταν ένα κορίτσι 17 ετών. Ένα κορίτσι που ζούσε την ξεγνοιασιά αυτών των χρόνων με ότι ίσως αυτά έχουν. Τα όνειρα για το μέλλον, τις χαρές  των περιπάτων, του κουτσομπολιού με τις φίλες και τους φίλους της, τη γλυκιά αγωνία των σχολικών εξετάσεων.

Ένα κορίτσι όμως που είχε κάνει το τραγικό λάθος να έχει πέντε η έξι κιλά παραπάνω.

Ανεπίτρεπτο για μια κοινωνία που έχει μάθει στα στερεότυπα: ψηλή – αδύνατη.

Κι έτσι άρχισαν όλα…

Με ένα απλά δεν πεινάω πολύ σήμερα, με μια αγανάκτηση κοιτώντας τον εαυτό της στον καθρέφτη και αρχίζοντας να μισεί σιγά σιγά το σώμα της, αυτό που είναι , την ύπαρξή της.

Τα νεύρα και τα κλάματα πήραν τη θέση τους στο πρόσωπό της που άρχισε σιγά σιγά να χλωμιάζει. Τα μάτια της έχαναν μέρα με τη μέρα τη λάμψη τους. Η απάντηση σε κάθε αγωνιώδη ερώτηση μου ήταν «παρατά με». Αυτή η λέξη που έγινε καρφί και μου τρυπούσε την κάρδια. Ταφόπλακα στο στήθος.

Ήμουν μια μητέρα που έβλεπα το παιδί μου να αργοσβήνει και να μην δέχεται βοήθεια.

Οι ψυχολόγοι το μόνο που μπορούσαν να μου πουν – αφού η ιδία αρνιόταν να φάει- ήταν «πήγαινε με τα νερά της»

Οι καθηγητές όταν τους μίλησα στο σχολείο, τα έβλεπαν όλα μια χαρά.

Όλα εκτός από αυτά που πέρναγε το παιδί μου.

Μια χούφτα παιδιά που οι γονείς τους δεν είχαν φροντίσει να  τους μάθουν, πως αυτοί που έχουν παραπάνω κιλά, που κινούνται με καροτσάκι, που φοράνε γυαλιά μυωπίας, που έχουν σκούρο δέρμα η σχιστά μάτια δεν πρέπει να βιώνουν  τον χλευασμό και την περιθωριοποίηση.

Τα βρήκα, τους μίλησα τα παρακάλεσα, ήρθα σ επαφή με τους γονείς τους.

Η απάντηση τους: Είναι παιδιά.

Η αλλαγή του σχολείου δεν βοήθησε. Το αποτέλεσμα το ίδιο. Το μικρόβιο που λέγεται bullying είχε περάσει για τα καλά στον οργανισμό της και η ζημιά που είχε κάνει ήταν μεγάλη. Το λίγο φαί  έγινε ελάχιστο και το ελάχιστο, καθόλου.

Κατέρρευσε!

Στο νοσοκομείο οι γιατροί την επανέφεραν. Για πόσο; Για όσο θα κατάφερνε εκείνη.

Για όσο άντεχα να επιμένω, να κλαίω, να την ικετεύω.  Οι οροί ήταν η μόνη της τροφή.

Κι εδώ θα σταματήσω…

Δεν θα σου πω πώς είναι να βλέπεις το παιδί σου να πεθαίνει, άσε τη φαντασία σου να το βρει. Θα σου πω όμως πως αυτό το παιδί πείσμωσε. Η θέληση για ζωή έγινε ο νέος ρυθμός στο τικ τακ της καρδιάς της.

Δυνάμωσε, σηκώθηκε, επανήλθε.

Ο θυμός και ο πόνος στην ψυχή, έγινε ξαφνικά, κινητήριος δύναμη στο μυαλό της.

Το «θέλω να ζήσω» ήταν η κλωτσιά στη σκιά του θανάτου, μια ανάσα πριν τη φτάσει. Τελείωσε το σχολείο ως  «κατ’ οίκον διδαχθείσα».

Πήρε το απολυτήριο της και τώρα πια 23 χρονών κι έχοντας παλέψει 2 χρόνια με τον εαυτό της και με πολλά πισωγυρίσματα, είναι γυμνάστρια.

Το χέρι της στολίζει ένα τατουάζ με φοίνικα . «Γεννήθηκα ξανά από τις στάχτες μου».

Τα 38 κιλά σε ένα σώμα 1,65 έγιναν  60.

Το πρόσωπο της πήρε χρώμα. Τα μάτια της λάμπουν ξανά και το γέλιο είναι και πάλι ζωγραφισμένο στα χείλη της.

Ο χρόνος κυλάει.

Κι εσύ γονιέ που άφησες τα παιδιά σου τότε ελεύθερα να τσακίζουν ψυχές, ίσως ακόμα να καμαρώνεις που έχουν τόσο επιβλητικό χαρακτήρα, εσύ που τα έμαθες να γκετοποιούν τους ανθρώπους ανάλογα με τα στάνταρ που τους πέρασες, για το βάρος, το χρώμα η ακόμα και τη δύναμη της τσέπης, αν φοράνε φθηνά η ακριβά ρούχα, αν δεν τους μάθεις να σέβονται τον άλλον όσο είναι παιδιά και όσο τα αφήνεις να πιστεύουν πως χωρίς καμιά τιμωρία μπορούν να διορθώνουν τους άλλους γύρω τους αν δεν τους αρέσουν,  τότε δεν είσαι άξιος να λέγεσαι γονιός.

Αυτή λοιπόν είναι η ιστορία της Λίνας. Του παιδιού μου.

Ίσως να είναι και της Ελένης, του Κώστα της Μαρίας … Και για να μην γίνει αύριο και του δικού σου παιδιού, φρόντισε να μάθεις στα παιδιά σου να είναι άνθρωποι.

Για να σου ανήκει επάξια ο τίτλος.

Related posts