Subscribe Now

Trending News

Τα cookies επιτρέπουν μια σειρά από λειτουργίες που ενισχύουν την εμπειρία σας στo now24.gr.
Χρησιμοποιώντας αυτόν τον ιστότοπο, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies, σύμφωνα με τις οδηγίες μας.
15 Μαΐ 2021
Πολιτισμός

Βασίλης Καλφάκης:Δεν έχω να φοβηθώ για κάτι κι έτσι να προετοιμάζω κάποια άμυνα

Συνέντευξη στη Μαίρη Γκαζιάνη 

Πριν το κλείσιμο των θεάτρων λόγω της πανδημίας του κορονοϊού, παρακολούθησα τη θεατρική παράσταση «Ζιγκ-Ζαγκ στις Νεραντζιές» και είχα την ευκαιρία να μιλήσω με τον σκηνοθέτη της Βασίλη Καλφάκη. Το έργο βασίζεται στο ομότιτλο βραβευμένο βιβλίο της Έρσης Σωτηροπούλου το οποίο στο παρελθόν είχε χαρακτηριστεί ως «πορνογραφικό» και «άσεμνο» και προκαλεί ιδιαίτερο ενδιαφέρον να το δει κάποιος επί της σκηνής.

«Είναι ωραία αυτή η ιστορία. Και ”παιχνιδιάρα”. Κάνει ζιγκ – ζαγκ στις νεραντζιές» αναφέρει ο σκηνοθέτης παροτρύνοντας τους θεατρόφιλους να επιλέξουν την παράσταση. Ελπίζουμε κι ευχόμαστε να επιστρέψει σύντομα στη σκηνή, όταν πέσει η αυλαία του συναγερμού του κορονοϊού κι ανοίξει των θεάτρων. 

ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ: Αν και σπουδάσατε φιλολογία τελικά στραφήκατε σε Δραματική Σχολή. Πότε προέκυψε η επιθυμία σας για την υποκριτική τέχνη;

ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΑΛΦΑΚΗΣ: Η επιθυμία υπήρχε νωρίτερα των πανεπιστημιακών σπουδών. Μνήμες σκόρπιες : μια ομπρέλα στον ”Μαγικό Αυλό” του Κρατικού Θεάτρου, ένας ήλιος να ξεπροβάλλει μέσα από μια σκάφη στον ” Σιμιγδαλένιο” στο σινεμά Παλλάς, ο Σωτήρης Μουστάκας μαυροντυμένη γραία στον ”Πλούτο” του Καρακατσάνη. Εικόνες που αντιμάχονται μέσα μου την ενήλικη πραγματικότητα. 

Μ.Γ.: Είστε ηθοποιός και σκηνοθέτης. Πότε αναλαμβάνετε τη μια θέση και πότε την άλλη;

Β.Κ.: Ηθοποιός όταν καλούμαι να ακούσω την στιγμή. Σκηνοθέτης όταν καλούμαι να ακούσω όλη την σύνθεση. Και οι δύο οφείλουν να συνομιλούν. 

Μ.Γ.: Επιλέγετε να συνυπάρχετε και με τις δυο ιδιότητες στο ίδιο έργο;

Β.Κ.: Είναι η δεύτερη σκηνοθετική μου εργασία. Στην πρώτη (” Ένας ήρωας του καιρού μας” του Μιχαήλ Λέρμοντοφ”) βρισκόμουν με την ομάδα επί σκηνής. Φέτος η επιλογή ήταν να παρακολουθώ την δράση από πλατεία. Εύχομαι και χαμογελώ οι συγκυρίες να με φέρουν ξανά στο ”γήπεδο”. 

Μ.Γ.: Πριν λίγες μέρες έγινε η πρεμιέρα της θεατρικής παράστασης «Ζιγκ-Ζαγκ στις Νεραντζιές», από την Ομάδα Lab.oratorium, το οποίο σκηνοθετήσατε. Ποιο ήταν το κίνητρο ώστε να επιλέξετε το συγκεκριμένο έργο;

Β.Κ.: Η γραφή της Έρσης Σωτηροπούλου ήταν το κίνητρο επιλογής. Ένας ολόκληρος κόσμος στο κατώφλι της νέας χιλιετίας γίνεται ένα ποιητικό σύμπαν από την συγγραφέα. Έχοντας ήδη περάσει είκοσι χρόνια από τότε είναι ενδιαφέρον να συναντάς ένα ”μνημείο εποχής” όπως το ”Ζιγκ – Ζαγκ στις νεραντζιές” το οποίο κρύβει μέσα του στοιχεία του εαυτού μας που μας συνοδεύουν ακόμη και τώρα. 

Μ.Γ.: Το έργο βασίζεται στο ομότιτλο βιβλίο της  Έρσης Σωτηροπούλου, ένα βιβλίο ορόσημο της δεκαετίας του ’90. Πιστεύετε ότι είναι διαχρονικό;

Β.Κ.: ”Όλοι λένε ότι ήρθε το τέλος του κόσμου. Κοιτάζουν μια οθόνη και κλαίνε και γελάνε, και κλαίνε και γελάνε” θα πει σε κάποιο σημείο η Νίνα, το δωδεκάχρονο κορίτσι του έργου.

Μ.Γ.: Τι αφορά το Ζιγκ-Ζαγκ στις Νεραντζιές; Με τι έρχεται σε επαφή ο θεατής;

Β.Κ.: Μέσα στο ελληνικό καλοκαίρι και ενώ μετακινούμαστε μέσω της αφήγησης μια στην Αθήνα και μια σε ένα παραθαλάσσιο χωριό μακριά από την Αττική γνωρίζουμε ένα ένα τα πρόσωπα του έργου: τα δύο αδέλφια, τον Σιντ και τη Λία, τον νοσοκόμο Σωτήρη, την έφηβη Νίνα, την ”black magic woman” ή αλλιώς Τζούλια, τους υπομονετικούς γονείς του Σωτήρη, τον καθηγητή Καλότυχο, μια μάινα που τσιρίζει ”Γεια σου Μαρία”. Τα όρια θα σβήσουν και οι ιστορίες θα γίνουν μια ιστορία. Μια ιστορία μοναδική . Μια μαύρη κωμωδία επί σκηνής. 

Μ.Γ.: Το βιβλίο χαρακτηρίστηκε στο παρελθόν ως «πορνογραφικό» και «άσεμνο». Αν συμβεί κάτι αντίστοιχο για τη θεατρική παράσταση πως θα το αντιμετωπίσετε;

Β.Κ.: Παρόμοιοι χαρακτηρισμοί χρησιμοποιούνται -αιώνες τώρα- για έργα, που το πνεύμα τους ανοίγει ορίζοντες ελεύθερης σκέψης σε αναγνώστες, θεατές, ακροατές. Το ζήτημα εδώ είναι ότι τέτοια ελευθερία δεν συμφέρει ορισμένους και επιλέγουν δια της αρχής μιας ”κανονικότητας”,  που διέπει τα πάντα, να περιχαρακώσουν την σκέψη και το νου. Επομένως δεν έχω να φοβηθώ για κάτι και έτσι να προετοιμάζω κάποια άμυνα γύρω από αυτό. Δεν πιστεύω επί της ουσίας σ’ αυτούς τους όρους. Πιστεύω στην ελευθερία της ψυχής. 

Μ.Γ.: Είστε ένας νέος άνθρωπος. Ταυτίζεστε με τους ήρωες του έργου;

Β.Κ.: ”Από παιδί γίνομαι κατευθείαν μεσήλικας” θα ακουστεί κάποια στιγμή μέσα στην παράσταση. Από μόνη της αυτή η φράση που κλείνει μέσα της μια απόσταση χρόνου κοινή σε όλους δεν μπορεί παρά να ανοίγει ένα διάλογο με τους ήρωες του έργου, έτσι που να συμπονάς το βίο και τα έργα τους. 

Μ.Γ.: Τι θέλετε να εισπράξει ο θεατής μέσα από τη δική σας σκηνοθετική προσέγγιση;

Β.Κ.: Η δομή της παράστασης στηρίζεται σε μια φάρσα .

Το πως φτιάχνοντας μια κάλπικη συνθήκη για να διασκεδάζεις την αδράνεια που σε περιβάλλει, διανύεις μια διαδρομή γεμάτη συναντήσεις και αιφνιδιασμούς. Απλώς όλοι -ανεξαιρέτως- στο τέλος της διαδρομής πληρώνουν το τίμημα αυτού του ταξιδιού. Το ταξίδι στην παράσταση είναι αυτή η ”αθώα” φάρσα. 

Μ.Γ.: Στόχος σας ήταν η διασκέδαση ή ο προβληματισμός του θεατρόφιλου κοινού;

Β.Κ.: Να διασκεδάσει διά του προβληματισμού, και να προβληματιστεί διά της διασκέδασης.

Μ.Γ.: Υπάρχει κάτι που διδαχτήκατε από τους ήρωες κατά τη διάρκεια που στήνατε την παράσταση; 

Β.Κ.: Υπάρχει το στοιχείο της θυσίας στο έργο. Κάνω τα πάντα για να περνάς καλά εσύ. Υπάρχει ένα χωρίο στο βιβλίο ιδανικό: ”Δεν φεύγει ο ήρωας, έχει πιάσει αράχνες στην καρέκλα του.. γιατί υπακούει στις ανάγκες της ιστορίας, στο ξετύλιγμα της πλοκής ..γιατί ακολουθεί τον  εσωτερικό ρυθμό. Γιατί ο ήρωας υπηρετεί την ιστορία.” 

 

Μ.Γ.: Αγαπήσατε ιδιαίτερα κάποιον από τους ρόλους του έργου και ίσως ταυτιστήκατε μαζί του;

Β.Κ.: Αγάπησα κάτι που συνάντησα σχεδόν σε όλα τα πρόσωπα. Την ανάγκη να αγαπηθούν. 

Μ.Γ.: Υπάρχει κάποια ατάκα που ξεχωρίζετε από το κείμενο και σας αντιπροσωπεύει;

Β.Κ.: ”Η ζωή, ο κόσμος είναι ουρανοκατέβατοι. Όλοι είμαστε ουρανοκατέβατοι”

Μ.Γ.: Θέλετε να πείτε στους αναγνώστες του www.now24.gr  για ποιον λόγο να παρακολουθήσουν την παράσταση;

Β.Κ.: Για να μην σταματήσει ποτέ αυτή η ανάγκη του ανθρώπου να ακούει ιστορίες. Να του λένε ιστορίες. Κάτι αδιάσπαστο απ’ τη φύση των πραγμάτων. Ειδάλλως οδεύουμε στο να καταλήξουμε  σακιά όρθια γεμάτα φαγί. Οι αφηγήσεις γεμίζουν ελπίδα τους ανθρώπους. Ελπίδα ενάντια στην αποκτήνωση που ετοιμάζεται. Και τέλος είναι ωραία αυτή η ιστορία. Και ”παιχνιδιάρα”. Κάνει ζιγκ – ζαγκ στις νεραντζιές.

Μαίρη Γκαζιάνη

Γεννήθηκε στα Ιωάννινα.  Μεγάλωσε στην Αθήνα όπου ζει μέχρι σήμερα και εργάσθηκε ως τραπεζοϋπάλληλος. Στο παρελθόν ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με την φωτογραφία ενώ τώρα ζωγραφίζει και παράλληλα γράφει. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές.

Τον Μάιο του 2012 κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Σου γράφω…», τον Σεπτέμβρη 2013 κυκλοφόρησε το πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Ένα φεγγάρι λιγότερο» από τις εκδόσεις Ελληνική Πρωτοβουλία και τον Ιούνιο του 2014 κυκλοφόρησε το βιβλίο της «Τα πλήκτρα της σιωπής»  από τις εκδόσεις ΄Οστρια. Επίσης, το παραμύθι της «Το ψαράκι του βυθού» συμπεριλαμβάνεται στο βιβλίο «Παραμύθια και Μαμάδες» εκδόσεις Βερέττα 2015.  Τον Ιούνιο 2017 κυκλοφόρησε το μυθιστόρημά της «Άλικα βήματα» από την Εμπειρία Εκδοτική. Τον Νοέμβριο του  2019 κυκλοφόρησε το νέο της μυθιστόρημα «Ζάχαρη άχνη» από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Την περίοδο 2011-2012 υπήρξε ραδιοφωνική παραγωγός στο magicradiolive. Από τον Νοέμβρη 2014 συνεργάζεται με το now24.gr και έχει πραγματοποιήσει πάνω από εξακόσιες συνεντεύξεις, καθώς και σχολιασμούς βιβλίων και θεατρικών παραστάσεων. Το 2016 συμμετείχε στην τηλεοπτική εκπομπή «Καλώς τους» του ΑιγαίοTV πραγματοποιώντας συνεντεύξεις σε ανθρώπους των τεχνών. Διετέλεσε Διευθύντρια Σύνταξης του on line Πολιτιστικού Περιοδικού Books and Style από Ιούλιο 2017 έως Μάρτιο 2018 οπότε αποχώρησε οικειοθελώς.

Μεγάλες της αγάπες είναι το θέατρο και ο χορός με τα οποία έχει ασχοληθεί ερασιτεχνικά.

Related posts